Trois couleurs: Bleu - Krzysztof Kieslowski

Trois couleurs: Bleu op IMDb (7,8)
 Trois couleurs bleu op Moviemeter (3,68)

Trois couleurs: Bleu op Wikipedia

Eerder schreef ik al over de prachtige programmering van de VRT-filmzomer, ook dit keer heb ik in de maand augustus de harde schijf behoorlijk gevuld. Onder de vertoonde titels zat ook de trilogie van meesterfilmer Kieslowski, de koning van de filmreeks (naast deze kleurentrilogie natuurlijk ook het meesterlijke "Dekalog", tien verhalen over menselijke zonden: de tien geboden). In mijn herinnering was dit jaren 80 maar ik zie nu dat ik naar 1993 terugga. Zo goed als ik m destijds in de zaal heb ervaren, zo kwam ie thuis niet helemaal op me over maar overeind blijft dat dit een topfilm is. Visueel overweldigend, ingetogen vertelstijl en ook bleek 33 jaar geleden al welk een fenomenale actrice Juliette Binoche is. Klik!

Langzaam ontwaakt ze uit een kort coma: Julie is zwaar gehavend en blijkt de enige overlevende van een zwaar ongeluk. Ze verliest daarbij haar dochtertje en haar man. En dat niet alleen: ze verliest ook de interesse in het rijke culturele leven dat ze hadden. Haar man was gevierd componist en bezig met een grootse compositie die ten gehore gebracht zou worden tijdens de viering van de Europese Eenwording. Julie wil er allemaal niks meer van weten: ze schenkt de notities van haar man aan een (veel minder begaafde) componist, ze zet het huis vol herinneringen te koop en duikt onder in de anonimiteit.

Niet voor lang natuurlijk, dat snappen we direct. Want iedereen wil weten waar ze is en vooral: iedereen wil weten waar haar man op het moment van zijn overlijden mee bezig was. Afzijdigheid, dat weet Julie nog wel te realiseren maar anonimiteit blijkt een wensdroom. Ze kan niet veel langer aan de zijkant blijven.

Met : Juliette Binoche, Zbigniew Zamachowski, Charlotte Very, Julie Delpy

Gezien in : VRT

FIN - song : Zbigniew Preisner- Song for the unification of Europe

Naked - Mike Leigh

NAked op IMDb (7,8)
Begin jaren 90 zag ik deze al, in het kleine lokale filmhuisje. Kan me herinneren dat ik het een moeilijke, nihilistische film vond. Gisteravond hadden wij filmclub, waarbij we ons laten verrassen door de verantwoordelijke filmkeuze van onze gastheer. Komt ie met deze.
Ik kon hem aanmerkelijk beter hebben dan destijds: nihilistisch was het nog steeds, maar beter dan destijds doorzag ik de dubbele lagen en de boodschap die sociaalfilmer Mike Leigh er wellicht mee had. Geen makkelijke film, eerder ongemakkelijk zelfs, maar bij mij kwam ie gisteren goed binnen.

Johnny is een etterbak, een nietsnut die weinig beter weet te doen dan iedereen tegen zich in het harnas jagen. Slim is ie, dat zeker. Praten kan ie, dat ook. Maar empathie, nee , dat is niet zijn effort. Gek genoeg lukt het hem elke keer weer om mensen te ontmoeten die op een of andere manier vallen voor zijn praatjes en die hem onderdak en voeding verlenen. Dat is vreemd, omdat Johnny niet nalaat iedereen om zich heen te schofferen, of het nu de hand is die hem voedt of niet.
Hij komt vanuit Manchester naar Londen om een oude vriendin het leven zuur te maken en dat lukt aardig. Ten eerste doordat hij eerst haar huisgenoot te grazen neemt: liefdeloze , agressieve seks is de deur naar een nieuw tijdelijk onderdak. Het simpele - en constant dronken- meisje raakt verliefd, maar daar is het Johnny allemaal niet om te doen. Niet deze Sophie, maar haar huisgenote Louise is het mikpunt van zijn pesterijen. U en ik zouden weglopen, maar Louise lijkt het over zich heen te laten komen. Om uiteindelijk toch soeverein te heersen.

Veel karikaturen in de film: de vrouwen zijn zorgzaam, zijn heersend, zijn onderdanig of zijn hoer. De steeds terugkerende man is de duivel. De later tamelijk succesvolle regisseur Leigh speelt met allerlei verwijzingen naar literatuur en bijbel om een zorgelijk beeld van de Britse zelfkant te schetsen. Geslaagd.

Met : David Thewlis , Katrin Cartlidge, Lesley Sharp, Greg Crutwell , Claire Skinner

Belovy (aka the Family Belov) - Victor Kossakofsky

Belovy op IMDb (7,7)
De mannenclub had weer eens een filmavond gisteren, we waren te gast bij onze bijna jarige aanjager. Als altijd schotelde hij ons een ongewone film voor, als altijd was het materiaal ongemakkelijk. Nooit een hap-slik-weg-avondje, nee: er moet gewerkt worden. En dat lukte.

We kregen voor mij totaal onbekend werk voorgeschoteld. Pas nu weet ik dat dit een veelbekroonde documentaire is geweest, iets meer dan 25 jaar geleden. Het is rauw, het is direct, het is naargeestig. En toch zat het berstensvol humor. Het beoogde doel van de gastheer werd gebereikt: waardering voor de Russische geest , voor het Russische volk.

Anna Belova woont in de middle of nowhere in een klein boerderijtje waar ze dag in dag uit haar best moet doen om het hoofd boven water te houden. De koeien , de groente, de omheining, de velden: alles verdient haar aandacht. En krijgt dat ook.
Ze woont samen met haar naargeestige broer: een alcoholicus die denkt te weten hoe de wereld moet draaien. We spreken 1991/1992: de Sovjetunie is net uiteengevallen en Jeltsin en zijn groepering proberen de boel aan de praat te krijgen. De broer oreert er op los, scheldt zijn zus de verrotting maar presteert zelf helemaal niets: alles komt op de schouders van Anna neer. Een keer per week krijgen ze visite: er blijken nog twee broers te zijn die deze ellende lijken te zijn ontvlucht. Steeds proberen ze enigszins te bemiddelen tussen de boze drinkebroer en de slovende, doch optimistische zus.
Het lijkt één poel van ellende, maar toch weet Anna haar broodnodige lichtpuntjes steeds te vinden. Ze zingt, ze danst, ze koestert haar beestjes. En morgen weer...

Met : Anna Belova, Mikhail Belov

Dazed and confused - Richard Linklater

Dazed and confused op IMDb
Een 7,7 op IMDb. Wat zegt dat?
Deze film werd vertoond in aansluiting op de derde avond van de cursus "Filmverhalen" (een prachtige reeks overigens, gisteren opnieuw zeer kundig aaneen gepraat door Dana Linssen, hoofdredacteur van de Filmkrant).
Waar ik de avond en het cursusmateriaal zeer interessant vond, vond ik de keuze voor deze film een bijzondere. Tuurlijk was ie wel vermakelijk, tuurlijk zaten er wel aardige dialogen in maar was ie nou zo illustratief voor de veranderingen van de jaren 90? Ik vond het opmerkelijk.

Hoe dan ook, de film is niet vervelend en durft zeker een beetje andere aanpak te doen dan de reguliere highschool-films. En de regisseur is op dit moment hot, dus dat begrijp ik ook nog. Maar verder?

De film toont het verloop van de laatste schooldag op een all-American-highschool. De ouderejaars narren en sarren de eerstejaars (de freshmen krijgen een pak op de  broek, legaal). De jongens willen zuipen en blowen, de meisjes willen zoenen en zo.
Er wordt gecruised, er wordt geplaagd en gevochten, er wordt gezocht naar feestlocaties en die wordt gevonden. Daar komt alles en iedereen samen: de stoere naast de schlemiel. De beginneling naast de zittenblijver en de filosoof naast de down-to-earthman.

Veel bekende beginnersgezichten (Matthew McConnaghey - heet ie zo?-  en Ben Affleck o.a.). Verder voor mij niet opzienbarend genoeg.