A Street Cat Named Bob - Roger Spottiswoode

A Street Cat Named Bob op IMDb (7,3)
 A Street Cat named Bob op Moviemeter (3,46)

A Street Cat named Bob op Wikipedia

Het luikje bij de bijkeukendeur hebben we al gebarricadeerd, ze kan er niet meer uit. Inmiddels al een dag of drie knalt het vuurwerk door de wijk en dat gaat vandaag alleen nog maar erger worden. Een horror voor huisdieren, een ergernis voor de baasjes en een schande voor het land: het nieuws wordt er al enkele dagen door gedomineerd. Om die reden: hart onder de riem voor de huisdieren, ik ging deze heerlijke feelreasonablygood-kattenfilm opnieuw bekijken. Waargebeurd en ontwapenend.

Hoe hij het ook probeert, het blijft maar minder en minder gaan met James. Zijn heroïneverslaving heeft hem - op de kortstondige flashes na- niets dan ellende opgeleverd. Dakloos, haveloos, moedeloos en contactloos: alles en iedereen om zich heen heeft hij van zichzelf verwijderd. Het enige regelmatigecontact dat hij nog heeft, is met de hulpverlener van het drugs-consultatiebureau. Ze vertelt hem dat er een weg uit is, maar dat ze die hem alleen kan bieden als ie écht afkickt en terugval dus voor eens en voor altijd gaat voorkomen. 
Onder strenge beloften en dito voorwaarden krijgt hij dat huisje en hij begint met de pogingen regelmaat te vinden. Op straat speelt hij de busker, de man met gitaar en liedjes, om op die manier enigszins in zijn onderhoud te voorzien. Het is sappelen, totdat plots een zwerfkat bij hem komt aanlopen, om nooit meer weg te gaan. James heeft een doel in zijn leven, hij belooft zichzelf en de kat- die door een zorgzame buurvrouw Bob genoemd wordt- dat het de kat aan niets zal ontbreken. Maar ja, hij moet toch weer de straat op om eten bijeen te scharrelen. Moet die kat dan maar mee?

Met: Luke Treadaway, Bob the Cat, Ruta Gedmintas, Joanne Froggatt, Anthony Head

Ik zag de film eerder. In 2017 schreef ik er dit over: BEGT recensie "A streetcat named Bob", februari 2017

FIN - song :David Hirschfelder - Satellite moments

The Whistleblower- Larysa Kondracki

The Whistleblower op IMDb (7,1)
 The Whistleblower op Moviemeter (3,43)

Wat een impact! We bekeken deze film 15 jaar na verschijning nog een keer en het effect was nog onveranderd: boos en nog net niet schreeuwend op de bank, zoveel onrecht als je hier wordt voorgeschoteld. En dan is het niet eens fictie: de gruwelijke vertelling is op waarheid gebaseerd. Je conclusies achteraf zijn dan ook niet mals: de mens is een onmens. Alsof de verschrikkingen van oorlog an sich al niet erg genoeg zijn, komt er in dit voorbeeld nog een reeks gruwelijke nasleep-handelingen bij. Er zijn altijd mensen die kansen zien in andermans ellende, mensen die tot exploitatie en geweld overgaan: alles voor een beetje macht en geld. Gruwelijke conclusie, maar zoek troost in de wetenschap dat er altijd mensen als Kathryn Bolkovac zullen zijn, mensen die het goed voor hebben met de mensheid.

In 2011 schreef ik er dit over: BEGT recensie The Whistleblower november 2011

Met: Rachel Weisz, Vanessa Redgrave, Monica Bellucci, David Strathairn, Nikolaj Lie Kaas, Roxana Condurache

Witte Flits- Laura Hermanides

Witte Flits op IMDb (7,2)
 Witte Flits op Moviemeter (3,79)

Uitermate integere film, niet voor niets de opener van het laatste Nederlands Film Festival .Tamelijk onmogelijk ook om zonder natte wangen de zaal te verlaten, mij liet dit waargebeurde verhaal in ieder geval niet onberoerd. Er is van alles aan de hand in ons land maar het gegeven dat we nog steeds op een redelijk humane manier nadenken over euthanasie is een toonbeeld van beschaving. 

Ze zijn een stel op middelbare leeftijd, Aagje en Teun, maar ze ogen veel ouder dan ze zijn. Dat komt doordat ze een zwaar kruis dragen: hun zoon Rick wil dood. En Rick zoekt daarvoor de edele weg: hij wil niet van een flat springen, wil zich niet voor de trein gooien zodat zijn ouders hem in stukjes terugvinden. Rick wil euthanasie, hij wil zelf bepalen wanneer het voor hem ophoudt. En wat hem betreft is dat: NU! 

Zijn ouders zijn - hoe zwaar dat ze ook valt- heel supportive naar hun zoon, ze weten dat hij al tientallen jaren lang de ene therapie na de andere, het ene onderzoek in en het ander uit heeft ondergaan. Rick is uitbehandeld, zo zeggen ook zijn artsen. Teun oppert dan nog wel bij de arts of er misschien toch niet nog een keer naar electroshock-therapie gekeken moet worden, de artsen proberen nog een keer te onderzoeken of een ernstige vorm van autisme niet de oorzaak is van Rick's ongelukkige levensgevoel. Ondertussen tekent Rick uit hoe hij zijn uitvaart voor zich ziet: de muziek, de auto (de Witte Flits-Opel Kadett die hij al jaren rijdt), de kleding. Hij ziet het wel voor zich, hij kan niet wachten. 
De film is een proces. Voor Rick, voor de artsen, voor de ouders en de rest van het gezin maar ook voor de kijker. Integer, reëel, pijnlijk maar nergens moralistisch. Heel goed.

Met: Renee Soutendijk, Raymond Thiry, Sanne den Hartogh, Manouschka Zeegelaar Breeveld

FIN - song : Robert Leroy- Laat mij maar gaan

Gezien in : Cinema Oostereiland

Green Border (aka Zielona Granica) - Agnieszka Holland

Green Border op IMDb (6,4)
 Green Border op Moviemeter (3,50)

Ik kon de slaap maar moeilijk vatten gisteravond, er spookte te veel door mijn hoofd. Een film kijken die een gitzwarte weergave is van onze huidige maatschappij, een waar ik bovendien voor mijn werk ook mee te maken heb: het stemt niet vrolijk. Het duurde lang voordat regisseur Holland een streepje licht door de film heen liet schijnen, want geen verhaal is zo zwaar en zwart of er zijn wel lichtpuntjes in te vinden. Ik ben er nog niet uit of ik deze film nu ga aanraden aan mijn collega's (want JA, het is zeer zeker een goede film) of dat ik ze deze pijnlijke tocht bespaar. 

Terug naar begin 2021: we maken kennis met een opgeluchte groep Syrische en Afghaanse vluchtelingen. Van alle kanten (familieleden, politiek, mensensmokkelaars) hebben ze de informatie gekregen dat de makkelijkste vluchtroute naar Europa die via Wit-Rusland is. Landen in Minsk, daarna met een busje naar de grens alwaar je midden in de nacht door een uitgebreide bosstrook al in Polen aankomt. En Polen, dat is Europa. Men is amper op de hoogte van de Dublin-regeling, hun doelen liggen veel vaker verderop, in Duitsland of Zweden.

Wat ze niet weten (maar waar ze snel achter zullen komen) is dat de Belarus-dictator Loekasjenko hen gebruikt om het Westen te sarren: met satanisch plezier stelt hij steeds zijn grenzen open (prikkeldraad opzij, gaat u maar) waarna de kansarme vluchtelingen aan Poolse zijde tegen agressieve grensbewaking oplopen. Een grensbewaking die hyperstrenge opdrachten heeft gekregen en die middels pushbacks en transporten terug naar de Wit-Russische border alle mensenrechten met voeten treedt. De mensen zijn een speelbal geworden tussen Poetin-trekpoppen en strenge EU-anti-asielpolitici. Het is mensonterend om naar te kijken, wat zijn we als mensheid toch ver afgegleden. Humaan gedrag is ver, heel ver te zoeken, de grenswachten doen immers ook maar wat ze opgedragen wordt. 
Net als je denkt dat je het allemaal niet meer trekt, al dat gif in onze maatschappij, brengt de regisseur enige verlichting: zoals altijd in tijden van crisis zijn er immers ook mensen die helpen. Jonge activisten die bereid zijn hun ziel en zaligheid te leggen in het verlenen van steun en medische verzorging. Daarnaast zijn er uiteraard ook mensen van wie het activisme niet direct afstraalt maar die wel gaandeweg betrokken raken bij de hulpverlening: mensen die in de grensstreek wonen, grenswachten die een oogje dichtknijpen. Het gebeurt gelukkig ook, want zonder deze onverwachte hulpverleners zijn we als mensheid reddeloos verloren. Mensen in nood, daar moet je wat voor doen, die moet je helpen. En terwijl dit gebeurde, was daar plots de Oekraïne-oorlog. 

Met: Jalel Altawil, Maja Ostaszewska, Behi Djanati Atai, Tomasz Wlosok

FIN - song :  Frederic Vercheval- Finale

Gezien in : Cinema Oostereiland

Plan 75 - Chie Hayakawa

Plan 75 op IMDb (6,7)
 Plan 75 op Moviemeter (2,94)

Zowel lichtvoetig als heftig, zowel komisch als naargeestig. De Japanse film "Plan 75" heeft het allemaal. Ik kan het nog niet helemaal plaatsen, weet nog niet helemaal waar deze beschrijving heen gaat. Dat is een goed teken, want dan houdt de film me (een dag later) nog steeds bezig. 

Vanwege de problematisch toenemende vergrijzing neemt de Japanse regering een dramatisch besluit: ze richt een bureau op dat mensen vanaf de leeftijd van 75 jaar toestaat om zich aan te melden voor een begeleid euthanasieprogramma. Alles zal door dit overheidsbureau worden geregeld: de aangemelde krijgt een som geld dat vrijelijk te besteden valt, de crematie wordt verzorgd (al dan niet groepsgewijs, dat is goedkoper én je ligt niet eenzaam in je as te wentelen), de administratieve afhandeling wordt geregeld en je huis wordt keurig opgeruimd opgeleverd voor nieuwe bewoners. Hoe klinkt dat?

De oude Michi vindt het wel aanlokkelijk klinken. Ze bespreekt het met haar vriendinnen en meldt zich aan: ze wil ruimte maken voor de nieuwe generatie, heeft zelf geen kinderen (meer) en hoeft ook niemand iets na te laten. Heel trouw bezoekt ze de bijeenkomsten waarop ze meer over het project te horen krijgt. Zonder vrees en zonder drama leeft ze naar haar laatste dag toe.

We volgen ook de jonge Hiromu, die voor het Plan 75-bureau werkt en op zeer empahische wijze gesprekken voert met zijn klanten-op-leeftijd. Het gaat hem goed af, totdat hij plotseling met een bekende in gesprek raakt: zijn eigen oom, die hij lang niet gezien heeft, meldt zich aan voor het plan.

De derde persoon die we volgen, is de Filippijnse Maria, die als verzorgende bij Plan 75 werkt. Het werk is zwaar, zowel fysiek als emotioneel, maar ze blijft het toegewijd doen omdat ze geld moet verdienen voor de operatie van haar dochter in haar thuisland. 

Een knap geweven film, die je niet onberoerd laat. Niet makkelijk, bijna zelfs te traag is, maar die een absoluut appèl doet op je eigen morele overwegingen.

Met : Chieko Baisho , Hayato Isomoura, Stefanie Arianne

Hors Normes (aka The Specials) - Eric Toledano/Olivier Nakache

Hors Normes op IMDb (7,5)
Uitermate integere film over problematiek in de jeugdzorg. Op waarheid gebaseerd, dat ook nog eens. Het verbaast niemand, we weten van dergelijke problemen, maar maak het een verhaal van vlees en bloed en het komt veel directer binnen. Veel harder ook.

Bruno runt met bijzonder weinig middelen een opvang van autistische jongeren in Noord-Parijs. Jongeren met meervoudige problematiek, jongeren die in de reguliere opvang zijn uitbehandeld (jargon voor: zij kunnen er niets mee). Bruno werkt samen met Malik , die een soortgelijke stichting runt . Hun medewerkers zijn of nog in opleiding of zijn "laatste kans"-jongeren en school-dropouts die bij Bruno en Malik alsnog een kans krijgen op verantwoordelijkheid, ritme en een klein beetje inkomen.
Dat inkomen vormt nu juist voor Bruno en Malik het probleem, want fondsen hebben ze amper. Ze zijn immers geen "officiële' instelling, ze hebben geen gediplomeerd personeel en hun behandelmethodes zijn niet gecertificeerd. De inspectie zit ze dan ook continu op de huid.
Met engelengeduld voor zowel medewerkers als personeel proberen Bruno en Malik de probleemjongeren een beetje warmte te geven, een beetje veiligheid , alsmede een dak boven hun hoofd en een hap eten. Het is hartverwarmend en hartverscheurend om getuige te zijn van de ervaringen van Valentin, die zichzelf continu probeert te verwonden. Van Joseph, die naar een bepaalde vorm van zelfstandigheid moet worden begeleid maar die daarbij dagelijks metrolijnen met de handrem stilzet en die collega's (en zijn moeder) belaagt. De meeste mensen gaan met een grote boog om deze problemen heen, vinden dat de overheid hier maar iets aan moet doen. Maar mensen als Bruno en Malik, die doen dat niet: die gaan er middenin, die zijn met hun stichtingen de laatste haven waar probleemjongeren nog kunnen aanleggen.

De hoofdrolspelers heb ik beiden in meerdere rollen gezien, vaak tamelijk agressieve rollen. Ook om die reden is deze film een verademing: ze zetten beide een warm en echt mens neer.

Met : Vincent Cassel, Reda Kateb

A Perfect Day - Sebastian English, Fernando Leon de Aranoa

A Perfect Day op IMDb (6,8)
Balkan, 1995. De oorlog loopt op zijn eind, maar daar merkt de bevolking nog bitter weing van. Een clubje vredeswerkers/hulpverleners heeft de handen vol aan het lenigen van de nood van de lokale bevolking. Ze rijden van hot naar her en laveren tussen rebellen, VN- troepen en agresssieve dorpsbevolkingen. Vooral proberen ze zich niet uit de tent te laten lokken door de respectievelijke belangengroepen, ze proberen goed te doen waar goed te doen valt. Een dag uit hun leven.

Voor water is de bevolking afhankelijk van de waterputten in de bergachtige omgeving. Het gaat mis als in één van de drie putten een lijk wordt aangetroffen dat als de wiedeweerga omhoog getakeld moet worden voordat het bederf het water gaat besmetten. Haast is geboden, de andere twee putten zijn immers door mijnen omgeven en daardoor niet te benaderen. De hulpverleners doen hun best om te helpen takelen maar het ontbreekt aan normaal goed touw. Een zoektocht door de regio begint, steeds opnieuw stuiten ze op blokkades die hen verhinderen de hulp te verlenen die ze zo graag zouden willen. Regels, belangen en macht: of het nou rebellentroepen zijn of UNPROFOR, vaak blijkt dat de in het nauw gedreven burger de dupe is van alle tegenstrijdigheden.

Dat is de grootste verdienste van deze film, dat het je doet inzien dat wij natuurlijk ook maar de helft horen van wat er zich in oorlogsgebieden afspeelt. Vaak denken we dat niemand iets doet om het leed te stoppen, terwijl er altijd wel mensen en kleine organisaties zijn ter plaatste enige nood proberen te lenigen.

Met: Benicio del Toro, Tim Robbins, Olga Kurylenko , Melanie Thierry