Heldin (aka Late Shift) - Petra Biondina Volpe

Heldin op IMDb (7,8)
 Heldin op Moviemeter (3,74)

Heldin (Late Shift) op Wikipedia

Het is inmiddels allang geschiedenis, maar er was een tijd dat er mensen achter geopende ramen stonden om massaal te applaudisseren voor de werkenden in de gezondheidszorg. Men vond dat er steun verleend moest worden aan hardwerkende mensen die grote gezondheidsrisico's namen om andere mensen met gezondheidsproblemen te helpen. Er was sympathie, er was steun, er was applaus. En toen...werd het stil. De maatschappij kwam weer in beweging en de aandacht voor een sector in problemen (die de zorg nu eenmaal is) verslapte. Hoe onterecht dat is, hoe zeer we allemaal te maken kunnen krijgen met de krapte, de commercialisering en het tijdsgebrek blijkt heel goed in deze ijzersterke Zwitserse film. Wij keken hem deze week in een al 's middags goed gevulde zaal; de gastvrouw van het theater sprak haar vermoeden uit dat er veel mensen in de zaal zaten die in de zorg werken of mensen kénnen die dat doen. Dat klopte. Ik hield het ternauwernood droog, zo indringend is deze film. Zo menselijk ook. En zo herkenbaar.

Onontkoombaar wordt u meegezogen in de avonddienst van de kordate verpleegkundige Floria Lind (een F.E.N.O.M.E.N.A.L.E. rol van rising star Leonie Benesch). Floria neemt de verantwoordelijkheid die bij haar werk hoort uitermate serieus. Ze luistert goed bij de flitsend korte overdracht, ze ontvangt en begeleidt de stagiaire, ze leest zich in in de rapportages over de op de afdeling verblijvende bewoners en ze plant haar rondes langs de bedden strak. Eigenlijk is zo'n avonddienst één lange sprint: 8,5 uur zorgen voor mensen voor wie je eigenlijk geen tijd hebt omdat je alweer naar de volgende moet. Persoonlijke aandacht geven aan mensen die in de war zijn, die bezorgd zijn over hun medische status. Zelfs aandacht geven aan mensen die je ruw en oneerlijk behandelen door je het label op te leggen dat jij helemaal geen aandacht besteedt aan juist hún moeder, hún man. Je ondergaat de beledigingen van de privaat-verzekerde die een voorkeursbehandeling eist en die aan zijn status een badinerende houding meent te mogen ontlenen. Je lacht minzaam, je schuifelt voorzichtig achteruit naar de deur. Omdat je verder móét. Omdat de OK belt, omdat artsen door hun immense werkdruk nalaten om hun patiënten in te lichten over hun ziektebeeld. Omdat die stagiair toch niet alles beheerst zoals zo moeten. Je rent, je vliegt, je doet het. Totdat. Totdat.

Schitterend dit, echt schitterend. Wat zou het toch mooi zijn als films als deze de maatschappelijke impact krijgen die ze verdienen. En dan bedoel ik niet alleen een Oscar voor de hoofdrolspeelster.

Met: Leonie Benesch

FIN - song : Antony & the Johnsons - Hope there's someone

Gezien in : Cinema Oostereiland

NB: Over de FIN-song. Die komt knuppelhard binnen, in ieder geval als je het nummer kent. Na anderhalf uur getuige te zijn geweest van verpleegkundigen onder megadruk grijpen de openingszinnen je bij de keel:
"Hope there's someone
to take care of me
When I die, will i go?"

Madeleine Collins- Antoine Barraud

Madeleine Collins op IMDb (6,2)
 Madeleine Collins op Moviemeter (2,80)

Madeleine Collins op Wikipedia

Verwarrende film die ik opgenomen had omdat de synopsis an sich aangaf wel iets te kunnen worden. En toen ik na een minuut of vijf ook nog eens de fijne Belgisch/Franse actrice Virginie Efira ontwaarde, bleef ik er toch maar even voor zitten. Uiteindelijk weet de regisseur uit te leggen waarom ie zo verwarrend begint, aan het eind krijgen we tenslotte de filmlijntjes aan elkaar geknoopt. 

Efira kan al haar acteervermogen kwijt in de rol van Judith: ze is een schat, ze is een loeder, ze is de knappe societyvrouw en ze is de zorgzame moeder. Ze moet die karaktertrekken dan ook allemaal uit de kast trekken omdat ze een druk dubbelleven leidt: in Frankrijk heeft ze met de cynische maar begripvolle Abdel een prachtig jong dochtertje, in Zwitserland heeft ze met de gearriveerde meesterdirigent Melvil ook nog eens twee zoons. Judith kan alle bordjes in de lucht houden doordat ze naar beide kanten weet duidelijk te maken dat ze voor haar werk (tolk-vertaler) op reis moet. Dat gaat lang goed, maar uiteindelijk beginnen aan beide kanten van de grens barsten te ontstaan. Judith liegt en bedriegt om het hoofd boven water te houden, maar er is geen houden aan: alles wat ze vakkundig verweven had opgebouwd, dreigt haar te ontglippen. Langzaam moeten de maskers af.

Met: Virginie Efira, Quim Gutierrez, Bruno Salomone, Jacqueline Bisset

William Tell - Nick Hamm

William Tell op IMDb (5,7)
 William Tell op Moviemeter (3,00)

William Tell op Wikipedia

Het werd weer eens tijd voor een stukje historisch actiewerk, na die lange reeks serieuzere werken. Films als deze, gebaseerd op een oude volkslegende maar verpakt in een krijgshaftig epos, kijken lekker weg en doen het dus prima op de zondagavond. De uitdaging zat hem erin om alle bekende gezichten te spotten, het werd een "waar kennen we die ook alweer van?".

Begin van de 14e eeuw, in de bergen van Zwitserland jodelodelo. Buurland Oostenrijk is agressief bezig het bergvolk te overheersen: onmogelijke heffingen moeten de Zwitsers betalen aan de groepen soldaten die de afgeperste penningen komen ophalen. Dat gaat mis als een arme doch sterke boer de leider van het incassogroepje ombrengt nadat die zijn vrouw verkracht en vermoord heeft. Boer Baumgarten weet dat de wraak van de Oostenrijkers hard en ongenadig zijn, hij slaat op de vlucht en belandt enkele dorpen verderop in de nederzetting van jager en topschutter Wilhelm Tell. Die besluit hem te helpen, ondanks zijn plechtige eed om geen geweld meer te gebruiken nadat hij aan de kruistochten had deelgenomen.

Tell is echter een man van rechtvaardigheid en besluit Baumgarten te helpen, dit in het besef dat die hulp hem zwaar zal worden aangerekend. De Oostenrijkse koning stuurt zijn wreedste luitenant, de sadistische Gessler, op de Zwitsers af. Die mobiliseren zich echter in steeds groter getale, omdat ze beseffen dat leven onder Oostenrijks juk hun bestaan onveiliger én onzekerder maakt. Een confrontatie tussen de troepen van Gessler en de Zwitserse garde van Tell kan niet uitblijven, waarbij vooral de rivaliteit tussen Gessler en Tell bepalend gaat zijn voor het verloop van de strijd. 

Met : Claes Bang, Tobias Jewett, Connor Swindells, Golshifteh Farahani, Emily Beecham, Ben Kingsley, Ellie Bamber, Sam Keeley, Jake Dunn, Jonah Hauer-King, Jonathan Pryce

FIN - song : Stephen Price - Is this mercy?

Wham! : Last Christmas Unwrapped - Nigel Cole

Wham! Last Christmas Unwrapped op IMDb (7,3)
 Wham! Last Christmas Unwrapped op Moviemeter (3,50)

Vrolijke documentaire over het tragische, doch onverwoestbare kerstlied "Last Christmas". Ontstaansgeschiedenis van het nummer en de clip komen uitgebreid aan bod, daarnaast uiteraard een "whatever happened to..". 

Het nummer is inmiddels 40 jaar oud, maar op George Michael na zijn eigenlijk alle betrokken wel in beeld in deze documentaire. Uiteraard is Andrew Ridgeley veel in beeld én aan het woord, maar ook de hele vriendengroep die in de videoclip figureert, krijgt de kans om zijn en vooral haar zegje te doen. 

Daarvoor trekt de hele groep (Ridgeley, Pepsi & Shirley, een aantal overige vrienden) naar het Zwitserse Saas-Fee, waar men destijds met de nodige mazzel in de sneeuw belandde. Mooi om te zien hoe makkelijk de hele groep nog terug kan gaan in hun herinneringen. En vooral, hoe liefdevol ze daarbij spreken over "Yog", zoals ze George Michael destijds allemaal noemden. 
Een speciaal plekje in de docu is nog weggelegd voor Bob Geldof, de schrijver van de hit "Do they know it's Christmas". Geldof komt uitgebreid aan het woord over de "competitie" die er bestond tussen beide nummers; welke song staat er met kerst nummer 1 in Engeland? 

Je hoeft geen grote Wham!-fan of kerstliefhebber te zijn om deze docu toch te kunnen waarderen. Ik doe dat immers ook.

FIN - song : Wham! - Last Christmas

La Mif (aka The Fam) - Fred Baillif

La Mif op IMDb (7,0)
 La Mif op Moviemeter (2,86)

Moedeloos word je ervan, de deplorabele stand van de jeugdzorg. Natuurlijk weten we een en ander al lang maar het is toch elke keer weer schrijnend als je er een inkijkje in krijgt. Nare gevoelens waren dan ook wat ik overhield van deze toch goedbedoelende film, die niet alleen de radicale kant van agressieve en rebelse tienermeisjes laat zien maar die ook toont hoe zeer de begeleiding gebukt gaat onder regelgeving, uitzichtloosheid en het vele geweld in de instelling. Dat geweld is gelukkig voornamelijk verbaal, maar klappen en vechten zijn simpelweg niet te vermijden. Probeer je dan maar eens goed te houden.

In deze film stappen we een Zwitsers/Franse opvang binnen, waar een stevig incident alles en iedereen binnen de instelling op scherp zet. Hoewel de leiding de bewoners het recht op seksualiteit niet ontzegt, gaat Audrey (17 jaar) behoorlijk te ver als ze een jongen van 14 overhaalt tot gemeenschap. Zij zelf zit niet in de strafbare leeftijd, maar die jongen wel. De instelling is in rep en roer omdat het nu lijkt alsof zij het gefaciliteerd hebben en er zichdaarmee strafbare feiten binnen de muren voordoen. Maatregelen! En wel nu!

Men besluit verder te gaan als meisjes-instelling, de jongens moeten eruit. Een schijnoplossing, zo blijkt, want de onderlinge culturele en morele verschillen zorgen voor spanningen binnen de bewonersgroep, terwijl de directrice zich zo veel en zo vaak moet verantwoorden bij het bestuur en binnen het team dat ze het niet lang meer lijkt te trekken. Eén grote explosieve cocktail, deze vorm van jeugdzorg.

Met: Anais Uldry, Claudia Grob, Kassia da Costa, Joyce Esther Ndayisenga

A Cure For Wellness- Gore Verbinski

A Cure For Wellness op IMDb (6,4)
 A Cure For Wellness op Moviemeter (3,26)

Dit gaat een wat gebrekkige recensie worden omdat ik de film in drie delen heb bekeken. Uiteraard zegt dat iets over de mate waarin het mij geboeid heeft: als ik het sterk had gevonden, had ik m wel in één keer uitgezien. Zal ook wat met het genre te maken hebben, een soort medische horror. Niet mijn ding. 

Lockhart is een veelbelovende nieuwkomer in het bedrijf waar hij werkt. Om te zien hoe betrouwbaar en daadkrachtig hij is, wordt hij door zijn bazen naar Zwitserland gestuurd. Daar verblijven de twee directeuren in een kuuroord en het wordt tijd dat ze daaruit terugkeren. 

Eenmaal daar aangekomen ziet Lockhart al snel dat er iets niet in de haak is: de bezoekers van het wellnesscentrum lijken gedrogeerdd of zelfs geprogrammeerd en de grote baas Volmer is een gladjakker van jewelste. Al snel probeert deze ook Lockhart in te palmen als proefkonijn voor zijn programma, maar die blijkt niet voor een gat te vangen. Hij gaat op onderzoek uit, een riskante onderneming binnen deze lugubere club , maar hij krijgt hulp van Hannah, de dochter van Volmer. Hoewel zij ook deels onder de experimenten van haar vader lijkt te vallen, is zij in haar heldere momenten van grote waarde voor Lockhart. 

Met : Dane DeHaan , Jason Isaacs, Mia Goth, Adrian Schiller , Celia Imrie

All inclusive- Corina Schwingruber Ilic

 All Inclusive op IMDb (6,7)

Al een groot deel van mijn volwassen leven koester ik de wens om ooit nog eens op een cruise te gaan. Overigens: dat wordt dan geen mediterrane cruise of tropische eilandentocht, nee : die moet dan langs de Noorse fjorden omhoog naar het Noorderlicht. Droom ik van. 
Maar sinds gisteravond ben ik even van die gedachte genezen, na het zien van de korte documentaire "All Inclusive", vanuit het IDFA-programma enkele weken geleden op NPO uitgezonden. 



De docu is fragmentarisch, levert geen commentaar , niets van dat alles. Het enige wat in de docu te zien is, is registratie van het entertainment aan boord van de mega-cruiseschepen die onze wereldzeeën bevaren. En dat is schokkend om naar te kijken. Er wordt een sprookjeswereld gecreëerd waar puissant rijke mensen even lekker in weg kunnen zakken. Het is massaal, het is groepstherapie. Een kwartier lang val je van de ene verbazing in de andere. Schitterend vormgegeven, dat wel. 

A berni követ (The Ambassador to Bern) - Atilla Szasz

A berni követ op IMDb (7,1)
Complexe, doch enigszins amateuristische verfilming van een waargebeurd verhaal, In 1958, twee jaar na de Hongaarse opstand, wordt er ingebroken in de Hongaarse ambassade in Bern. Daar zou volgens de revolutionaire inbrekers een codeboek liggen dat alle geheimen rondom de moord op de leider van de opstand zou moeten onthullen.
Binnen de ambassade blijken tegengestelde krachten te bestaan, krachten die tot uiting komen nadat de ambassadeur gegijzeld is en onder dwang de code van de kluis moet prijsgeven. Weinig tijd hebben ze , de inbrekers . Buiten staat de Zwitserse politie, 1 etage lager staan de medewerkers en over 10 minuten zal radio Vrij Europa met een uitzending over de onthulling de lucht in gaan. Er worden peentjes gezweet? Halen de inbrekers binnen wat ze binnen willen halen, haalt het ambassadepersoneel zonder schade (en vooral schande) de eindstreep? Terwijl buiten Hongaarse vluchteling toestromen naar het ambassadegebouw, stijgt de temperatuur binnen naar een kookpunt.

Met: Janos Kulka , Tamas Szabo Kimmel , Jozsef Kadas

Mal de Pierres - Nicole Garcia

Mal de Pierres op IMDb (6,8)
Zo mooi als ze als vrouw is, zo onuitstaanbaar is het personage in deze film. Gabrielle (een rol van de nooit tegenvallende Marion Cotillard) is een jonge vrouw die niet helemaal lekker is. Dat uit zich in fysieke klachten (een soort nier- of galsteentjes, die in Frankrijk "mal de pierres' worden genoemd), maar het uit zich ook in pyschisch nogal labiel gedrag. De leraar die haar boeken leent, belaagt ze met avances en brieven die niets te raden overlaten. Hij geeft haar niet gewoon leestips, nee, de man laat haar toch niet voor niets al die romantische passages lezen?
Haar ouders zijn wanhopig en overwegen haar te laten opnemen. Voor het zover komt, rest ze nog 1 optie: ze huwelijken haar uit aan een van de buitenlandse werknemers die op hun landerijen rondloopt. Een geforceerd huwelijk derhalve, waar Gabrielle wel mee instemt maar dat is louter om weg te zijn onder het juk van haar kille moeder.
Ze voorspelt haar man José dat ze nooit van hem zal houden, dat ze hem pijn zal doen. Hij stemt desondanks in omdat Gabrielle's moeder hem financiering belooft voor het opzetten van een eigen bedrijf. Al snel leven de twee in hun eigen pijnlijke werelden. José doet zijn best een lieve man te zijn, maar het is water naar de zee.
De pijnen van Gabrielle nemen toe en ze moet - wil ze ooit nog eens kinderen kunnen baren- opgenomen worden in een sanatorium in de bergen. Gek genoeg komt ze daar tot rust, ondanks dat ze niet gelooft in de therapie. Haar voornaamste reden om het daar prettig te hebben is een jonge Franse soldaat, die daar herstelt van zijn oorlogsinspanningen in Indochina. Ze ontwikkelt amoureuze gevoelens voor hem, die zo ver gaan dat ze uiteindelijk Jose ermee probeert te schofferen. Die ondergaat het allemaal zonder veel weerstand, zo lijkt het. Weet hij meer? Waarom is hij niet meer verontwaardigd dat ze nu wel zwanger is geraakt? Als ze genezen wordt verklaard en weer thuis is, zijn de ruzies nog niet voorbij, Gabrielle berust nog niet in haar lot: ze heeft het gevoel dat ze de liefde van haar leven misloopt.

Met : Marion Cotillard, Alex Brendemuhl en Louis Garrel

Youth - Paolo Sorrentino

Youth op IMDb
Het contrast kon niet groter zijn. Schreef ik hieronder over een drukke, overgehypte, snelle film, vanmorgen zag ik in de voorpremière de film die in reclametermen wordt aangekondigd als "de opvolger van La Grande Bellezza". Nou, "Youth" is weliswaar van dezelfde maker, maar zo goed als LGB is ie niet. Echter: het is wél een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Sterker nog: eigenlijk is het een film die je alleen op groot doek moet zien. Alleen dan komt de overstelpende beeldkracht van deze regisseur tot zijn recht.
Want dat is wat Youth is: een fantastische, overweldigende film die je doet beseffen waarom je eigenlijk films kijkt. Vanwege het script, dat simpel doch doeltreffend is. Vanwege het onweerstaanbare acteerwerk (Michael Caine glorieert, Paul Dano is opnieuw een fijne zonderling, Rachel Weisz komt goed over en Harvey Keitel is opnieuw een mannetje met een joyeuze levensvisie). Vanwege de casting: een parade aan bizarre types schuiven aan je oog voorbij, van overrompelende schoonheden tot verrimpelde oudheden. Maar eerst en vooral: vanwege het beeld. Sorrentino heerst. Net als in LGB is de cameravoering verbluffend en moet je in alle hoeken van het doek kijken om alles in je op te nemen. De locatie- een kuuroord in de Zwitserse bergen - leent zich al voor prachtige beelden, maar de choreografie van de figuranten en de acteurs zijn van een ongelooflijke schoonheid.
Ik weet dat je met een film als deze de Hollywood-liefhebber geen plezier doet, daarvoor is het te onsamenhangend en bij vlagen te weird (wat doet die rare Maradona-figuur nou de hele tijd in dat hotel), maar de volger van Europese cinema , die hoort hier wat mee te kunnen. Het is niet snel, het is ook geen wereldschokkend verhaal, maar het is film. 100 procent film. Ik hartje dat.

Michael Caine speelt een oude componist die zijn laatste dagen slijt. Hij krijgt het verwijt passief en pathetisch te zijn, hij weigert eigenlijk elk aanbod en zit te wachten op , ja op wat eigenlijk. Zijn vriend (Harvey Keitel) doet tenminste nog zijn best nog een project op poten te zetten, maar Caine is lusteloos. Omringd door verzorgenden, verwend door masseuses en doktoren mijmert hij over de jaren dat zijn vrouw zijn muze was en hij tot zeer eigenwijze en eigentijdse creativiteit werd gedreven. Dat is allemaal ver voorbij: de vrienden beseffen dat ze met enige jaloezie dienen te kijken naar de jeugd, naar de mooie mensen die hen omringen. Ze lijken niet meer tot een laatste kunststukje in staat. Emotie is verwerpelijk, zeggen ze tegen elkaar. Maar emotie is alles wat ze nog hebben.

Elk verder woord van uitleg is teveel. Ik kan precies uittekenen wie in mijn vriendenkring deze film moet gaan zien en ook wie het artistieke quatsch zal vinden. Maar ik heb hem binnen. Ik genoot.

Night train to Lisbon - Bille August

Night train to Lisbon op IMDb
Zat ik zo mooi op te geven op het meestentijds innemende acteerwerk van Jeremy Irons, kon ik gister op verzoek toch maar één titel van hem noemen. Terwijl er een waslijst bestaat, zo las ik later terug.

Ook in deze film doet Irons weer wat hem zo goed ligt; de bedaagde, wijze en ietwat ingetogen acteur zijn die een wat sullige persoonlijkheid toch overtuigend doet overkomen. Ik geniet daar van.

Night train to Lisbon is een poëtische vertelling van het samenvoegen van droom en daad. Irons speelt hier een Zwitserse leraar klassieke talen die door een bijzondere speling van het lot (hij verijdelt een zelfmoordpoging van een dame op een brug) uiteindelijk in de ontrafeling van de geheimen van de Portugese Anjerrevolutie belandt.
De genoemde dame laat haar jas achter ik de klas waar Raimond Gregorius (Irons) lesgeeft. Op zoek naar wie ze is , treft hij in een van de jaszakken een Portugeestalig boek aan en twee treintickets naar Lissabon. Hij spoedt zich naar de trein en zoekt haar. Onderweg begint hij te lezen en raakt vervoerd. Letterlijk.

Mooie vertelling over "hoe het allemaal gegaan kan zijn" , met als toevoeging het vergelijken van het enerverende leven van jonge revolutionairen tegenover het ingeslapen docentenbestaan van hemzelf.
Prettige film (enneh: NEE, ik heb het boek niet gelezen)

Sister (L'enfant d'en haut)- Ursula Meier

L'enfant d'en haut op IMDb

Moeilijke film. Geen echt goede, maar zeker ook geen slechte film. Vooral een film die het eindoordeel aan de kijker laat. Want wat zegt die laatste scene in die skilift eigenlijk?

Sister (zoals de internationale titel) van deze Zwitserse film luidt, is een film over een randfiguurlijk jochie van twaalf, die in zijn dorp (een luxe ski-oord) rondstruint om alles te jatten wat los en vast zit. En vervolgens te verpatsen zodat ie eten en toiletpapier kan kopen voor zichzelf en zijn zus.
Zij is een slappe dame die van baantje naar baantje hobbelt en het nergens kan vinden. Hij is de eigenlijk de man in huis, ondanks dat ie slechts twaalf is en niet eerlijk aan zijn geld komt.
Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan: Hij wordt betrapt en hem wordt verboden zich nog op of om de skipiste en de hotels te begeven. Daarmee is hij zijn inkomsten en zijn bestaansrecht kwijt.

En bovendien komt er dan nog die aparte wending aan het verhaal als hij een ontboezeming doet aan het vriendje van zijn zus. Het wringt allemaal een beetje.

Mooie beelden, wrange beelden. En ook hier: her en der denk je dat ze de weg omhoog vinden.