After the hunt - Luca Guadagnino

After the hunt op IMDb (6,3)
 After the hunt op Moviemeter (3,20)

After the hunt op Wikipedia

Niet alles wat Luca Guadagnino aanraakt, verandert in goud (zijn "Challengers" werd gematigd ontvangen, bij de film "Bones and all" kwam ik niet verder dan 3 a 4 minuten voordat ik m uitzette) maar met deze "After the hunt" bevestigt hij voor mij wel de reputatie die hij met "Call me by your name" neerzette. Opnieuw keek ik naar een doorwrochte moraalvertelling waarbij de regisseur het beantwoorden van de uiteindelijke schuldvraag lekker aan de kijker overlaat. Het is aan u om aan het eind van de film te labelen welke hoofd- en welke bijrolspelers u gelooft. Het maakt de film boeiend en meeslepend, al komt dat mede door het sterke spel van Roberts en Garfield. Wat mij betreft werd de show overigens gestolen door Michael Stuhlbarg, die in een schitterende doch bepalende bijrol de echtgenoot van Julia Roberts speelt.

Het zal er om spannen, daar op de Yale-universiteit: er is een vaste leerstoel te vergeven en de hechte collega's Alma en Hank maken er beide kans op. Ze zijn goed bevriend, beschikken over hetzelfde gedachtengoed en hebben een uitstekende staat van dienst. 50/50 dus, maar ze spreken uit dat ze blij zullen zijn voor de ander als die de prijs zal ontvangen. Maar dan..

Plots staat hun beider wereld op zijn kop als Hank - na het verlaten van een feestje bij Alma - ervan wordt beschuldigd zijn leerlinge Maggie seksueel te hebben overweldigd. Maggie komt het Alma persoonlijk vertellen, maar die is nog niet direct overtuigd: haar Hank? Vertelt Maggie wel de waarheid?
Natuurlijk blijft het verhaal niet lang geheim op de universiteit, de ophef begint zich op een gegeven moment ook op Alma te richten? Waarom reageert zij zoals ze reageert? Wie beschermt ze? Waarom brengt zij zichzelf in deze lastige positie, waarom spreekt ze zich niet onomwonden uit? Reputaties staan op de helling, nu zowel de universiteit, haar professoren als haar leerlingen in een scherp daglicht komen te staan. Alma, doe iets. 

Met: Julia Roberts, Andrew Garfield, Ayo Edebiri, Michael Stuhlbarg, Chloe Sevigny, Lio Mehiel

FIN - song : Everything but the girl - Nothing left to lose

Gezien in : Cinema Oostereiland

Leave no traces (aka Zeby Nie Bylo Sladów) - Jan P. Matuszynski

Leave no traces op IMDb (7,1)
 Leave no traces op Moviemeter (3,38)

Leave no traces op Wikipedia

Zo hé, komt er effe eentje binnen. Een jaar geleden nam ik deze op van de VRT-zender, hij stond op "binnenkort vervallen". Blij dat ik dat laatste niet geruisloos heb laten gebeuren want dit was echt sterk. We weten natuurlijk allemaal hoe het communistisch systeem binnen het Warschaupact van kunstmatigheden aan elkaar hing (schone schijn voorop, een hard-realistische wereld daarachter), maar het is toch goed om daar af en toe de lijnen van te zien lopen. Deze op waarheid gebaseerde film geeft ons inzicht in hoe moeizaam de omgang met de waarheid in dit systeem was (en we weten ook dat het opnieuw aan het gebeuren is: nieuwe systemen maar oude technieken). 

Op een stukje afstand van de harde lijnen die het politbureau uitzette, leefde een wereld van klein verzet: kunstenaars, studenten, wetenschappers, vakbondsmedewerkers. Ze durfden kritisch te kijken naar hun regering én naar de uitvoerende instanties, ze durfden dat terwijl ze wisten dat kritiek niet gedoogd werd en zelfs hard werd bestraft. De scholieren Jurek en Grzegorz zijn er nog niet zo heel erg mee bezig, alhoewel ze wel degelijk beseffen dat een keuze voor studeren voor hen een uitweg is om niet in het leger te belanden en daarmee de propagandamachine te dienen. In een overmoedige bui drinken ze een wijntje en lopen ze te keten op een stadsplein. DAT GAAT ZOMAAR NIET! Ze worden opgepakt, op het politiebureau wordt de goed gebekte Grzegorz hardhandig aangepakt, Jurek kan niet anders dan toekijken hoe zijn maatje door zes agenten tegelijk wordt geslagen en geschopt, terwijl de commandant de tip geeft: "Sla hem op zijn buik, niet op zijn rug. Leave no traces!". Het is tevergeefs, Grzegorz wordt nog wel door ambulancebroeders opgehaald maar blijkt niet meer te redden.
Sporen volop, aldus de lijkschouwer, maar daar denken de machthebbers anders over. Jurek doet aangifte, Grzegorz moeder (een destijds bekende dichteres) staat op, met de steun van de aan autoriteit winnende priester Jerzy Popielusko doen ze samen aangifte. Maar ze praten tegen een muur: de overheid lijkt niet van plan de dienstdoende agenten te bestraffen en beginnen met ingewikkelde theorieën twijfels te verspreiden over de juistheid van Jurek's verhaal. In hun zoektocht naar rechtvaardigheid komen Jurek en Gregor's moeder steeds meer in gevaar, van alle kanten worden de apparaten in werking gesteld om hun getuigenis te ontkrachten. 
Waargebeurd he! The horror, the horror.

Met: Tomasz Zietek, Sandra Korzeniak, Jacek Braciak, Agnieszka Grochowska, Robert Wieckiewicz

FIN - song : Alain Grasselli - Sonnenschiff

The Graduate - Mike Nichols

The Graduate op IMDb (8,0)
 The Graduate op Moviemeter (3,84)

The Graduate op Wikipedia

Die 4K-restauraties, ik vind het wel wat hebben. Veel iconische films worden erbij opgepakt, zoals deze fameuze. Toen de film in roulatie ging, was ik véél te jong. Toen ie op televisie uitgezonden werd, mocht ik vast nog niet zien van mn moeder (ik denk niet dat de KRO deze film in de jaren 70 in de programmering opnam), dus ik moest het van latere kansen hebben. En die kwamen er niet: hoewel de reputatie en -vooral- de muziek) van de film me bekend zijn, moet ik het daarbij vooral van de overlevering hebben. Dus wees welkom, restauratie. Wees welkom, klassieker. 

De vers afgestudeerde Benjamin wordt bij thuiskomst warm onthaald door zijn ouders, ze hebben een feestje opgezet waarbij alle aanwezigen (buren, oude vrienden en collega's van paps en mams) allemaal de jonge en verlegen student op de schouders slaan, ze zijn allemaal trots op hem. Benjamen weet zich geen raad met zichzelf, het verzoek van de vrouw van pa's zakenpartner om haar naar huis te rijden komt hem dus goed van pas. Maar het vervolg wat minder.,

De vrouw, de veelbezongen Mrs. Robinson, start namelijk een onverbloemde flirt om deze nog geen 21-jarige jongeman haar bed in te praten. Benjamin stuntelt zich er doorheen maar er knaagt toch wat aan hem zodra hij thuis is. een paar dagen later belt hij haar op en maakt een afspraak met haar in een hotel. Dat komt er nou van..
De flirt wordt een wip, de wip wordt een -louter op snackseks gebaseerde- relatie,  het werd zomer. Benjamin neemt het er even van na die drukke collegejaren, maar er doemen donkere wolken op. Ben's vader zegt dat hij de Robinsons thuis wil uitnodigen, hij wil dat zijn zoon kennis maakt met de huwbare dochter van de Robinsons. Tegen heug en meug en met een berg geheimen op zijn hart heeft Ben een date met haar. U snapt: het ongemak maakt plaats voor gevoelens voor deze schone jongedame. Ben beseft dat hij zijn leven nodeloos complex gemaakt heeft maar durft zijn geheimen niet zomaar op tafel te leggen. 
Een weergaloze Dustin Hoffman geeft Benjanin gestalte. Het is een genot om naar te kijken.

Met; Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross, Murray Hamilton, William Daniels

FIN - song : Simon & Garfunkel- The Sound of Silence

Gezien in : Cinema Oostereiland

Rob Peace - Chiwetel Ejiofor

Rob Peace op IMDb (6,5)
 Rob Peace op Moviemeter (3,54)

Rob Peace op Wikipedia

Onlangs herzag ik "12 years a slave", opnieuw indrukwekkend. Door het verhaal natuurlijk, maar ook door het imponerende spel van Chiwetel Ejiofor: intens acteerwerk, geloofwaardige prestatie én presentatie. Ejiofor blijkt ook te regisseren, merkte ik toen ik deze film op een van de streamingsdiensten ontdekte. Hij koos daarvoor een op waarheid gebaseerd verhaal, waaruit opnieuw blijkt hoezeer hij de zwarte bevrijdingsstrijd een actief en goed hart toedraagt. Hoewel de film bij vlagen een tikkeltje de clichématige kant opgaat, is het zeker een bijzondere kijkervaring.

Jaren 80, New Jersey: in de zwarte achterstandswijk haalt de vrijgevochten Skeet Douglas zijn zoontje Robert op bij zijn ex. Moeder Jackie bekijkt haar ex-man met een meewarige blik: hij krijgt weinig goeds van de grond, in haar ogen. De hyper-intelligente Robert is echter tamelijk idolaat van zijn vader en beweegt zich met graagte in zijn vriendenkring. Totdat vader op een gegeven moment opgepakt wordt, verdacht van een dubbele moord. Robert gelooft volledig in de onschuld van zijn vader, maar ziet dat die niet opgewassen is tegen het machtige politieapparaat en diens dure advocaten. 

Robert wordt Rob, ontgroeit zijn achterstandswijk: door zijn uitmuntende schoolresultaten wordt hij toegelaten tot de befaamde Yale-universiteit, waar hij biochemische wetenschappen gaat studeren. Het gaat hem soepel af, maar in zijn achterhoofd blijft knagen dat hij zijn vader wil vrij krijgen. Een tricky plan bekruipt hem: met zijn biochemische kennis kan hij zélf drugs fabriceren, als hij die op de campus verkoopt kan hij de juridische strijd van zijn vader financieren. Het moet in het diepste geheim want zeg nou zelf: het lievelingetje van de professoren kan toch niet stiekem een drugsdealer zijn?

Met: Jay Will, Mary J. Blige, Chiwetel Ejiofor, Camila Cabello, Curt Morlaye

FIN - song : Mary J. Blige & Prince Charles- Smile

Gezien op : Sky Showtime

Les Amours d'Anaïs (aka Anaïs in Love) - Charline Bourgeois- Tacquet

Les Amours d'Anaïs op IMDb (6,4)
 Les Amours d'Anaïs op Moviemeter (2,83)

Les Amours d"Anaïs op Wikipedia

Deur in huis? Stomvervelende film. Mogelijk klinkt dat iets te zwaar ten opzichte van de lichtvoetigheid die de film tentoonspreidt, maar de hypernerveuze hoofdrolspeelster irriteerde me dermate dat ik moeite had om sympathie voor het verhaal op te vatten. Want daar zat nog best enige poging tot verrassing in, maar het continue rondrennende vrouwtje (een foute combi van Lola en Amélie) was beeldbepalend. Misschien kunt u er iets mee. 

Besluiteloos is ze, onze ADHD-hoofdrolspeelster. Ze weet niet wat ze aan moet met haar relatie, ze weet niet wat ze aan moet met haar huurwoning, ze weet niet wat ze aan moet met haar nog steeds niet afgeronde literratuurstudie. Door die besluiteloosheid brengt ze zichzelf continu in problemen. En dat is niet het ergste: ook om haar heen overvalt twijfel de mensen die iets van haar verwachten. 

De huurbaas moet wachten op haar geld, de professor moet wachten op haar scriptie, de huidige vriend moet haar uitvluchten en voortdurende verzinsels weten te plaatsen: ze fabuleert er op los waardoor niemand enige grip op haar krijgt. 
Niemand, ook de plots opduikende uitgever niet. Een oudere man die wel wat ziet in de prachtige jonge vrouw, maar die al snel ziet wat ie zich op de hals heeft gehaald. Al snel besluit hij ervoor te kiezen bij zijn vrouw te blijven. Waardoor Anaïs juist weer op háár spoor gezet wordt: Emilie Ducret is een succesvol schrijfster en óók al niet ongevoelig voor de charmes van de schone spurter. Er ontstaan rare verhoudingen, letterlijk en figuurlijk.

Met: Anaïs Demoustier, Valeria Bruna Tedeschi, Denis Podalydés, Jean-Charles Clichet

FIN - song : DJ Tomban- Brighten up

Brad's status- Mike White

Brad's status op IMDb (6,5)
 Brad's status op Moviemeter (2,97)

Hoe het u vergaat, weet ik niet  maar ik heb altijd wat moeite met Ben Stiller. Te Amerikaans, te lach-of-ik-schiet, te neurotisch. Die mening is waarschijnlijk gevormd door zijn vroege werk, want in zijn laatste films probeert hij wel degelijk wat serieuzere rollen en onderwerpen te brengen. Zo ook bij deze, een film die geen hoge ogen gooit maar ook weer niet echt zwak te noemen is. Voldoendetje, laat ik het daarop afronden.

Stiller speelt opnieuw een nerveuze vent. Ditmaal is hij Brad, man en vader in een ogenschijnlijk goed lopend gezin. Ogenschijnlijk, zeg ik, want Brad heeft het idee dat hij meer had moeten doen. Al zijn oude vrienden zijn binnen, zakelijk geslaagd of hebben in ieder geval carrière gemaakt. Ze bellen hem niet meer, hij is niet interessant genoeg voor ze. Brad midlife't er op los: hij licht zijn hele leventje door en is maar matig tevreden. Of nee, matig is zwak uitgedrukt: hij ligt wakker van het mijmeren over "what could've been". 

Wanneer hij met zijn zoon een week naar Boston trekt om een universiteit te zoeken, besluit Brad er wat aan te doen. Hij moet en hij zal zijn zoon aan een plek op een prestigieuze unief helpen, zonder daarbij op de wensen van zoon Troy te letten. Het moet en zal Yale of Harvard worden, al moet hij ervoor door roeien en ruiten gaan. Gek genoeg moet hij daarvoor toch de hulp van zijn oude studievrienden inschakelen, anders krijgt hij de deuren niet open. Terwijl Brad denkt dat hij daarmee de voorbeeldige vader speelt, bekijkt Troy hem met een schuine blik: zet pappie nou zichzelf voor schut of straalt dat ook op hem af? Heeft de man dan helemaal geen zelfinzicht?

Met : Ben Stiller, Austin Abrams, Jenna Fischer, Michael Sheen, Shazi Raja

Finding You - Brian Bough

Finding You op IMDb (6,4)
 Finding You op Moviemeter (3,00)

Minstens zo niemendal, maar voor mij al een stukkie interessanter, deze prettig voorspelbare romkom. Wat er voor mij interessant aan was, was dat het op het raakvlak van muziek en film speelt. Laten dat nou net mijn twee grootste liefhebberijen zijn, dat hielp enorm. Voeg daaraan toe dat onze hoofdpersoon voor een louterende stage naar Ierland vertrekt waardoor we prachtige landschappen in beeld krijgen en je snapt dat ik die anderhalf uur echt wel uitzing. Verwacht geen prijswinnende arthouse, maar een echte straf is dit ook weer niet echt. 

Ze haalt het niet. Net niet. Haar viool-examen aan het New Yorkse conservatorium is voor Finley Sinclair op dit moment  nog net te hoog gegrepen. Ze krijgt een herkansing en neemt daarvoor de wijk naar Ierland, waar haar overleden broer destijds ook al een tijd verbleef. Ze hoopt dat de inspirerende omgeving en de rust haar de studie-uren gaan verstrekken waardoor ze het herexamen makkelijk zal halen. 

Tijdens de vlucht komt ze naast Beckett Rush te zitten, een arrogante jongeman die een beroemde filmster blijkt te zijn. En die uiteraard een film aan het opnemen is precies in de streek waar zij neerstrijkt. Sterker nog: hij overnacht in dezelfde B&B als zij omdat hij in de hotels te zeer belaagd zal worden door hordes fans. 

Het spel van aantrekken en afstoten begint, waarbij beiden problemen hebben met het verdelen van hun aandacht. Beckett heeft last van zijn managende vader, die hem heeft voorbestemd aan zijn tegenspeelster, zelf vindt hij Finley veel interessanter. Finley op haar beurt moet voor haar studiepunten een sociale stage volbrengen bij de chagrijnigste en onvriendelijkste vrouw in gans Ierland, het valt haar niet mee. Gelukkig is daar de dorpsdronkelap die 's avonds de fiddle speelt. Hé, een fiddle. Zou die niet heel erg inspirerend kunnen werken voor de violiste-in-de-knel?

Met; Rose Reid, Jedidah Goodacre, Vanessa Redgrave, Katherine McNamara, Saoirse-Monica Jackson

The sun is also a star - Ry Russo-Young

The sun is also a star op IMDb (5,9)
 The sun is also a star op Moviemeter (2,93)

Hoopvolle film over jongeren die op een beslissend punt in hun leven staan. Zachtjes raakt deze film (boekverfilming) Amerikaanse maatschappelijke problemen aan (integratie, carrière, ambitie, onderwijs) maar de voornaamste boodschap is toch wel dat men ook de lastigste heuvels in ieder geval ten dele kan beklimmen en dat toeval daarbij een grote rol kan spelen.. 

Terwijl haar ouders het al hebben opgegeven, gelooft de jonge Natascha nog in een laatste kans. Nog een keer wil ze proberen om het gedwongen vertrek van haar ouders te voorkomen. Haar Jamaicaanse ouders hebben alle procedures doorlopen maar hun verblijf in de Verenigde Staten eindigt morgen. Yara besluit nog één keer langs de advocaat te gaan om hun zaak te bepleiten. Zij wil straks natuurkunde gaan studeren, haar ouders werken maar het lijkt allemaal niet te mogen baten.

Daniel zorgt dat hij goed voorbereid is: vandaag een belangrijk gesprek over een plek op de universiteit. Als ie die plek krijgt, kan hij de artsenstudie volgen die zijn Koreaanse expat-ouders zo vurig voor hem wensen. Papa runt een mini-markt, Daniel's broer werkt daar ook, de carrière en de American Dream moet dus van Daniel komen. Strak in het pak, goed voorbereid gaat hij op pad.

Eenmaal onderweg schiet hij te hulp bij een fietser die wordt afgesneden en direct daarna weet hij een jong meisje te behoeden voor oversteken zonder te kijken. Dat meisje, dat is natuurlijk Natascha. Beiden staan aan de grond genageld: ze zien allebei een interessant, jong, knap en ambitieus mens tegenover zich. Ze polsen hun kansen; het duurt nog even voordat elk van hen naar zijn/haar gewichtige afspraak moet. Ze hebben dus even de tijd om elkaar te leren kennen, ze brengen de dag met elkaar door. Een ontmoeting met grote gevolgen.

Met: Yara Shahidi, Charles Melton, JJohn Leguizamo

FIN - song : Bazzi - Paradise

Red Joan - Trevor Nunn

Red Joan op IMDb (6,4)

Red Joan op Moviemeter (3,17)
 

Degelijke spionagethriller, maar dat kan natuurlijk moeilijk anders als Judi Dench er in speelt. Hoewel ze in deze film een relatief kleine rol heeft, bepaalt zij met haar klasse-acteerwerk helemaal de insteek van deze film: wie had kunnen vermoeden welke geheimen er achter deze oerdegelijke oma schuil gingen? De film is een op waarheid gebaseerde boekverfilming, maar goede casting doet hier het halve werk. Dench IS Rooie Sjaan.

Het jaar 2000. Ontspannen staat Joan Smith haar rozentuin bij te knippen waarna ze naar binnen schuifelt om thee te zetten. Een harde deurbel en even later een luide bons geven bij Joan een verschrikte, welhaast betrapte reactie. Al snel blijkt waarom. Joan wordt meegenomen voor verhoor op het politiebureau: recherche verdenkt haar ervan "Red Joan" te zijn , een dame die vanaf begin jaren 40 een decennium lang staatsgeheimen zou hebben doorgespeeld aan de Russen. 

1938. Joan is een briljante doch bescheiden natuurkunde-student , die op Cambridge in aanraking komt met een aantal rebelse studenten die het communisme prediken. Omdat Joan de bravoure van student Leo aantrekkelijk vindt, bezoekt ze een aantal bijeenkomsten. Al snel blijkt de hele politiek haar gestolen te kunnen worden, haar focus ligt op de mysterieuze Leo , die haar dan ook kundig inpakt. Langzaam doch gestaag probeert Leo informatie te ontfutselen aan Joan, die echter rechtlijnig en rechtvaardig blijft. 
Eenmaal klaar met haar studie wordt ze toegevoegd aan het  het team van Max, een briljante wetenschapper die met zijn team een wapen ontwikkelt dat een einde moet kunnen maken aan de onlangs uitgebroken oorlog. Joan levert hieraan een scherpe bijdrage, maar ziet ook al snel dat het een gevaarlijke kant opgaat waarbij zij de overmacht van het Westen kritisch bekijkt, ze heeft oog voor de noden en angsten van de "vijanden van het westen". Hiroshima en Nagasaki worden gebombardeerd met wapens en technologie waar ook Joan zich voor heeft ingezet.
Precies het goede moment voor Leo om weer op te duiken en het oude studievriendenclubje weer op het spoor van Joan te zetten. Hoewel Joan op dat moment gevoelens ontwikkelt voor haar leidinggevende Max is ze er toch van overtuigd dat zij mee moet gaan in het dramatische verhaal van Leo: ze begeeft zich op het spionage-pad. Een ambivalente houding heeft ze, maar ze is ervan overtuigd het goede te doen en zelfs te helpen om meer slachtoffers te voorkomen. Immers, als beide partijen over een afschrikwekkend wapen beschikken, zullen ze het toch niet meer tegen elkaar inzetten? 

Met : Judi Dench, Sophie Cookson, Stephen Campbell Moore, Tom Hughes , Tereza Srbova, Freddie Gaminara , Ben Miles

 FIN - song : George Fenton - Red Joan Theme - Postlude

The Tender Bar - George Clooney

The Tender Bar op IMDb (6,8)

The Tender Bar op Moviemeter (3,07)

Matige kritieken voor de nieuwe Clooney-film , maar ik vond het wel wat hebben. Lekker lome coming-of-age film , beetje Sundance-sfeertje erin. Enorm Amerikaans, dat wel. Deze film is vast niet voor iedereen te verhapstukken. 

Alweer een verhuizing, de moeder van JR moet toegeven dat haar huwelijk mislukt is en keert terug naar het huis van haar ouders. Zijzelf vindt het een nederlaag, maar JR vindt het fijn bij de eigenwijze negatieveling die zijn opa is. En meer nog: hij vindt het fijn om weer in de buurt van oom Charlie te zijn. De broer van zijn moeder is een lieve man die minder ambitieus lijkt dan zijn zus, maar die in werkelijkheid groot droomt en die bereid is tot het geven van wijze levenslessen aan zijn kleine neefje. 

Charlie runt een café, The Dickens Bar, waar aan de toog ouderwets taaie levenslessen worden gegeven maar waar door de barkeeper uitgestraald wordt dat kennis belangrijk is. Niet alleen de boeken van de naamgever van de kroeg liggen er in de leeskast, er is een uitgebreide bibliotheek aanwezig. Charlie leert JR dat lezen de sleutel is tot alle wijsheden en studies. Zelf heeft Charlie nooit gestudeerd, maar hij heeft wél de antwoorden op de vragen van jongelingen en van oude barhangers. 
JR hangt aan de lippen van zijn oom , die voor hem veel meer een vader is dan de afwezige alcoholische vent op afstand, die hij eigenlijk alleen maar van de radio kent waarop deze te horen is. 
Ondanks alle kansen-achterstanden die JR zo al vroeg oploopt, weet hij het te schoppen tot de Yale-universiteit. Het is hard werken, maar bij elk voorkomend probleem haalt JR in gedachten de lessen van zijn oom erbij. Die rechtenstudie, het mocht wat, JR heeft het plan opgevat dat hij wil schrijven. Want schrijven is het realiseren van dromen. 

Met : Tye Sheridan, Ben Affleck , Lily Rabe, Daniel Ranieri, Christopher Lloyd

 FIN - song : Steely Dan - Do it again

Don't look up - Adam McKay

 Don't look up op IMDb (7,3)

Don't look up op Moviemeter (3,27)

Late to the party, maar gisteren zagen wij dan eindelijk ook deze film. Het gebeurt niet vaak meer dat een film, een streamingfilm zelfs, nog zoveel controverse oproept als deze. Dat is dus al het eerste punt dat de makers binnenhalen: ze hebben het voor elkaar gekregen dat de film een onderwerp is, dat het er toe doet wat je hiervan vindt, dat er voor- en tegenstanders zijn. Dat verdient waardering, want dan heb je dus in alle gevallen een goed product gemaakt, dat er een mening over gevormd kan worden. 

Als filmliefhebber zit ik in het pro-kamp: je wordt bij de hand genomen in iets wat een ver-van-je-bed-show lijkt maar wordt al spoedig meegezogen in een allesverslindend meningencircus. Het is satire, dat vooropgesteld, maar wel satire van de briljantere soort. Al vrij snel zit je als kijker op het punt dat je zelf ook keuzes moet maken: zit je aan de kritische wetenschappelijke kant of zit je aan de gemakzuchtige liberale en misschien wel consumptieve kant? Het is niet moeilijk om metaforen te zien in de film die in ons dagelijks pandemisch leven aan de lopende band gebeuren. Knap , zeg ik. 

In het kort: astronomie-student Kate Dibiasky ontdekt in haar telescoop-speurtochten door het heelal dat er een komeet in een baan richting aarde zweeft. Eentje die door zijn omvang een dermate impact zal hebben dat inslag op aarde het einde van alle leven zal betekenen, een verwoesting gelijk aan die van het dinosauriër-tijdperk destijds. Ze waarschuwt haar professor, Dr. Randall Mindy, die onmiddelijk de ernst van het verhaal in ziet. Ze contacten NASA en maken al snel een afspraak bij de Amerikaanse president. Deze lijkt meer bezig met de aanstaande midterm-elections en ziet de ernst van de situatie nauwelijks in. Mindy probeert het probleem toch onder de aandacht van de mensen te krijgen door op te treden in een dagelijkse nieuwsshow, maar ook daar blijkt men niet te zitten wachten op de ernst van de boodschap. "Doe effe een beetje positief joh, onze kijkers willen dit allemaal niet horen". De macht ligt duidelijk niet meer bij de wetenschap,  media en techbedrijven beïnvloeden mens en politiek vele malen sterker. 

Dibiasky heeft berekend dat er ongeveer zes maanden zitten tussen de ontdekking van de komeet en de inslag, een periode die lang genoeg is om alle tekortkomingen van de westerse maatschappij naar voren te brengen. Het is vragen om chaos, want besef, ach, dat komt altijd te laat. 

Met : Jennifer Lawrence, Leonardo di Caprio, Meryl Streep, Cate Blanchett, Mark Rylance

FIN - song : Bon Iver - Second nature

Promising young woman - Emerald Fennell

 Promising Young Woman op IMDb (7,5)

Promising Young Woman op Moviemeter (3,48)

Tamelijk radicale wraakfilm, deze. Uitstekend spel van de terecht voor een Oscar-genomineerde Carey Mulligan, maar jammer is dat ze eenzaam boven de anderen uitsteekt qua spel. Veel van de bijrolacteurs ontstijgen het schooltoneel-niveau niet en dat is een minpuntje in een verder goed onderhoudende film. 

Cassandra is een jonge vrouw die alle levenslust verloren heeft. Ze gaf haar studie geneeskunde eraan, ze werkt met weinig animo in een koffietent en ze woont als 30-jarige nog steeds met frisse tegenzin bij haar liefhebbende ouders. Wat maakt dat deze ooit veelbelovende vrouw zo is teruggevallen? Welnu, dat leren we al snel. 

In de avonduren gaat Cassie namelijk op zoek naar mannen. En dan speciaal naar mannen die er op uit zijn misbruik van haar te maken. Ze doet zich steeds voor als stomdronken en eenzaam, altijd hapt er wel een man die haar mee naar buiten of zelfs naar huis wil nemen. Waarop ze zich op het spannendste moment ontpopt als broodnuchter en zinnend op wraak. Ze houdt er keurig een administratie op na hoeveel mannen ze aldus tot zinnen bracht, ze noteert zelfs met verschillende kleurtjes de mate van wraak die ze nam. 

Dit alles doet ze om wraak te nemen op de groepsverkrachting op haar beste vriendin Nina, die door een groep medestudenten werd misbruikt. Nina kon zelf niet met deze ervaring leven en pleegde zelfmoord. Cassandra is vastberaden om het mannelijke deel van de mensheid te moraliseren, totdat ze bij een bezoekje aan Nina's moeder tot inkeer wordt gebracht. Die maakt haar duidelijk dat niemand er beter van wordt en dat Nina's familie er geen enkel baat bij heeft als de acties van Cassandra doorgaan. Die trekt haar conclusies: ze stopt met haar escapades en richt zich uiteindelijk zelfs op het aangaan van een relatie. Ryan, de man in kwestie, is een oude studiegenoot van de geneeskundegroep en inmiddels een succesvol kinderarts. Langzaam lijkt Cassie een vrouw als vele andere te worden.

Met : Carey Mulligan , Bo Burnham, Alison Brie

 FIN - song : Juice Newton- Angel of the morning

Shirley - Josephine Decker

Shirley op IMDb (6,1)

Shirley is eng. Het mens dan he, niet zozeer de film. De film is wel ongemakkelijk, maar dan vooral voor de kijker. Je wilt proberen je sympathie een kant op te laten gaan, maar elk van de personages heeft zo zijn trekjes. De een alleen een beetje meer dan de ander.Knap gedaan, voor mijn gevoel een lastige maar niet slechte film. 

Een jong en dolverliefd stel belandt in huis bij een intellectueel echtpaar. De jongeman Fred vindt een soort van stageplaats bij Stanley, die professor is in muziek en mythe. De jongedame Rose , net zwanger, zal voor Shirley, de vrouw van de professor, gaan zorgen. Dat blijkt een uitmuntend en fameus schrijfster te zijn, die echter bol staat van de complexen en angsten. Wellicht verklaart dat haar succes, want haar horrorverhalen worden door iedereen als super-eng ervaren.  

Rose begint met veel weerstand aan haar taken. Ze had gehoopt haar studie weer op te kunnen pakken en slijt nu haar dagen voornamelijk als huissloof, bovendien moet ze daarbij de creepy aanwezigheid van Shirley leren accepteren. Langzamerhand komt er enige toenadering tussen de twee, maar Rose wil desondanks weg. Die wens wordt niet gehonoreerd, Fred ziet teveel carrièrekansen in de nabijheid van de professor en dus wordt hun verblijf verlengd. 

Rose gaat op onderzoek uit, begint een beetje te neuzen op de schrijfkamer en weet de nerveuze schrijfster een beetje tot ontdooiing te brengen. Rose wordt enigszins ingelicht in het schrijfproject en wordt daarmee een wereld ingezogen waar ze niet zou moeten willen zitten. Het contact tussen de dames wordt met de dag curieuzer en stevent af op een niet misse afloop. 

Met : Elisabeth Moss, Michael Stuhlbarg, Odessa Young, Logan Lerman

Das Schweigende Klassenzimmer - Lars Kraume

Das Schweigende Klassenzimmer op IMDb (7,5)
Als u de kans krijgt, ga deze film zien. Vooraf wil ik u waarschuwen dat het geen prettige film is. Maar wel een erg goede. Het vieze gezicht van totalitarisme krijgt u te zien: u kijkt het fascisme recht in het onprettige smoelwerk. De film is noodzakelijk, de film is urgent: het verhaal moet worden verteld, vooral omdat het waargebeurd is (en nog niet eens een mensenleven geleden).

1956, Oost-Duitsland. Twee studenten uit de eindexamenklas horen - bij een heimelijk bezoekje aan het westelijke deel van Berlijn, dat kon toen nog - in het Polygoon-journaal van de opstand in Hongarije. Ze horen van de gruwelijke maatregelen van het Sovjet-regime, ze horen van de wil van het volk om zich te ontworstelen aan het Warschaupact. Ze horen van de slachtoffers die daarbij vallen en willen iets doen. Immers, een socialistische volksrepubliek zou sympathie moeten tonen met andere volkeren.
Ze besluiten tot een stil protest: in de klas vangen ze de les aan met twee minuten zwijgen. Twee minuten slechts, die hun levens voor eeuwig zullen veranderen. Ze worden op het matje geroepen maar tonen een opmerkelijke solidariteit. "Dat gaat zomaar niet" , denkt de volgzame leraar , en de zaak wordt geëscaleerd. Eerst naar de onderwijsinspectie, vervolgens zelfs naar het ministerie.
De leerlingen spreken een gezamenlijk excuusscenario af, maar komen er niet mee weg. De minister en de inspecteur spelen het hard: er wordt gedreigd met verwijdering van school, met het verbod examen te doen en uiteindelijk wordt er zelfs gespeeld met de banen en inkomens van hun ouders.
Een psychologisch zware test volgt: wie zal er het eerst bezwijken onder de druk? Wie zou de verrader kunnen zijn, als ie al opstaat?
De jongeren worden totaal overrompeld door de aanpak van de autoriteiten, die al snel het woord "contrarevolutie" in de mond nemen en een beroep doen op de solidariteit van genossen und genossinen. Een griezelig spel, dat iedereen in zijn eigen bestaan bedreigt. Hoe ver gaat het regime om deze aanvankelijk onschuldige actie de kop in te drukken?

Het is een lange film, maar hij verveelt werkelijk geen moment. Beurtelings verschuift je sympathie van klasgenoot naar klasgenoot, het is niet moeilijk om ieders beweegredenen te begrijpen.
Fantastisch gemaakt, heel sterke film.

Met : Tom Gramenz, Jonas Dassler, Lena Klenke , Leonard Scheicher

M.F.A. - Natalia Leite

M.F.A. op IMDb (5,7)
Nee, het heeft niets met vloekwoorden te maken. MFA staat voor Master of Fine Arts. Dat wil zeggen dat we hier dus kijken naar de kunstacademie.
Noelle volgt die opleiding (de kunstschilder-richting) maar het gaat niet vanzelf. Haar werk wordt steeds als technisch zeer goed beoordeeld, maar het mist bezieling volgens haar hoogleraren en ook volgens haar studiegenoten. Als ze er nu maar eens iets meer afwijkends, iets meer emotie in zou kunnen leggen.
"Careful what you wish for", kent u die uitdrukking? Want het is wat de hele klas over zich heen krijgt, het werk van Noelle maakt een transformatie door waarvan (aanvankelijk) alleen wij de oorzaak weten.
Op een feestje wordt ze door een medestudent verkracht. Geschokt trekt ze zich terug, haar roommate probeert haar op te peppen om zichzelf bij elkaar te rapen. Dat probeert ze. Er wordt vervolgens met haar melding bij schoolleiding en bedrijfspsyholoog vervolgens relatief weinig gedaan (sterker nog: de vraagstelling wordt dermate suggestief gedaan dat ze aan zichzelf begint te twijfelen), Het is het kantelpunt in Noelle's opstelling: ze bijt zich erin vast, ze gaat op zoek naar lotgenoten en komt er al snel achter dat er een cultuur van verzwijgen op de campus hangt. Gaandeweg ontwikkelt ze zich tot een engel der wrake: als de zelfhulpgroepen zich allemaal blijken te richten op de slachtoffers en niet op het veranderen van het gedrag van de daders, knakt er iets bij Noelle.
Dit is het punt waarop wij merken dat de hoofdrolspeelster een dochter is van Clint Eastwood. Bijna , nou ja bijna: maniakaal gaat de dame haar weg. In haar eentje ruimt ze stuk voor stuk voormalige daders uit de weg, terwijl het de politie maar niet lukt om de dader van deze gruwelijke wraaktocht op te sporen. Noelle ontziet niets of niemand meer, alleen haar huisgenote is nog met haar on speaking terms. Ondertussen wordt haar schilderwerk steeds zwarter, steeds zwaarder en bij vlagen gruwelijk van toon. Hoe zou dat nou toch komen?

Met: Francesca Eastwood, Leah McKendrick, Clifton Collins jr.

Niemand in de stad (a.k.a. Open Seas) - Michiel van Erp

Niemand in de stad op IMDb (7,4)
Het duurde aardig lang (te) voordat ik een beetje in de film zat. Te karikaturaal wordt het studentenleven neergezet, dusdanig dat je voor geen enkele van de spelers ook maar enige sympathie kunt opbrengen. Een te leeg bestaan, te veel loze bravoure en te weinig echt contact.
Het verandert als we al ruim halverwege de film zitten : pas dan krijgen enkele van de karakters kans om iets aan uitdieping te doen. Zo is hoofdpersoon Philip plots wél de vriend die huisgenoot Matthias nodig heeft als hij zijn afwezige vader gaat bezoeken (die overigens gespeeld wordt door Huub "Niemand in de stad" van der Lubbe). En Philip zelf is plots degene die ziet dat voormalig huisgenoot Jacob zich veel zonniger en succesvoller voordoet dan het hem in werkelijkheid vergaat. Tenslotte is het ook voor Philip zelf de tijd voor zelfkritiek en dito bewustzijn wanneer hij in twee gelijktijdige relaties verstrikt raakt. Hij wilde zelf de open zeeën bevaren, maar het is hem nu even te ruig.
Er komt dus toch nog zoiets als "coming of age". Maar we moeten er wel even op wachten.

Met : Minne Koole , Jonas Smulders, Chris Peters

Indignation - James Schamus

Indignation op IMDb (6,8)
Prettig jaren 50-sfeertje in deze film, de benepen mentaliteit van "doe je plicht, werk aan je toekomst, handjes boven de dekens" voert hier de boventoon.
Marcus heeft daar moeite mee. Hij is een briljante leerling die op het punt staat aan zijn rechtenstudie te beginnen op een fameus college. Zijn ouders hebben moeite hem los te laten, hetgeen zijn oorsprong vindt in zowel de net afgesloten Tweede Wereldoorlog als in de juist gestarte Korea-oorlog. Leeftijdsgenoten van Marcus moeten opdraven aan het front: als hij de kans niet pakt om te studeren , loopt hij ook de kans om opgeroepen te worden.
Hij heeft moeite met zijn kamergenoten maar toch lukt het oppakken van de studie hem aardig. Cijfers gaan goed, concentratie ok. Totdat. Totdat hij Olivia ontmoet: een beeldschoon engeltje dat net onder dat mooie laagje echter een brutaal stukje heeft verstopt: ze is wat vrijpostiger dan de rest van het college en ze heeft haar zinnen en haar zinnelijkheid op Marcus gezet. Dat werkt aanvankelijk goed.
Hij raakt een beetje in de problemen, de rector roept hem meermaals op het matje maar Marcus is niet voor niets rechtenstudent: overtuigend debatteert hij met de decaan om zich keer op keer vrij te pleiten. Maar het elastiek staat op spannen: weerstand van zijn ouders, weerstand van de decaan, weerstand van zijn kamergenoten. Het is lastig voor Marcus om in het gareel te blijven en de focus op de studie te houden.

Geen wonderfilm, maar zeker onderhoudend genoeg om te bekijken. Naar een boek van Philip Roth.

Met: Logan Lerman, Sarah Gadon, Tracy Letts

The sense of an ending -Ritesh Batra

The sense of an ending op IMDb (6,6)

Veel meer mijn ding was de film die ik eerder die avond zag. Acteursfilms, mijn favoriete genre. Niet al te veel gebeurtenissen, veel dialoog en veel meningsvolle blikken. Daar houdt Begt van. 

In deze film naar een boek van Julian Barnes draait het om de gepensioneerde Tony Webster. Gescheiden man die zijn leven slecht tussen het schrijven van brieven naar de krant en het rondschuifelen in zijn zieltogende winkeltje vol oude fotocamera's. Leica's , dat dan weer wel. 

Tony is een gepikeerde en tobbende man en we leren waarom. Hij krijgt een brief over een nalatenschap van een oud-studente. Nee, eigenlijk niet van haar maar van haar moeder. Blijkbaar bezat die het dagboek van de overleden Adrian, studievriend van Tony en zelfmoordenaar middenin die vriendschap.

Tony moet nog een aardige inspanning leveren om dat dagboek te bemachtigen. Hij schakelt de hulp van zijn ex in die het weliswaar een pathetisch verhaal vindt maar die toch haar ex-man helpt in zijn strijd tot zelfreiniging. We leren namelijk al snel dat Tony niet altijd die kritische naarling is geweest, ooit was hij een veelbelovend literatuurstudent met een mysterieus vriendinnetje. En dat vriendinnetje, u begrijpt het al, is de dochter om wie het nagelaten dagboek draait. 

An sich een verhaal waar we binnen een uurtje uit moeten kunnen komen, toch? Gelukkig pakt de regisseur het kalm aan en geeft hij de kijker de tijd om vol te kunnen duiken in de moeizame geest van de gesjeesde student, van die van zijn vriendinnetje (toen en nu) en van alle pogingen die die twee in het latere leven hebben gedaan om ongecompliceerd de gebeurtenissen van toen een plek te geven. Ik ben er van, ik houd van dit soort films. Het draait niet om spanning, al is dat maar schijn. Het draait om personages van vlees en bloed, met al hun onhebbelijkheden van dien. 

Met : Jim Broadbent, Charlotte Rampling, Emily Mortimer , Harriet Walter

Harriet Walter

Testament of Youth - James Kent

Testament of Youth op IMDb (7,3)
Mooi gecombineerd drama. Er zit een stukje vrouwenstrijd in, een stukje "growing up in public" , een stukje Victoriaanse zeden en een fors stuk oorlog.

We schrijven 1914, plaats van handeling is Engeland. Vera is een mondige jongedame met een eigen wil. Ze haakt aan bij de vriendengroep van haar broer, die op het punt staat om massaal uit te reizen naar hun respectievelijke studies op Cambridge. Vera wil ook, maar helaas leeft zij in de tijd dat vrouwen niet heel makkelijk een studieplaats bereiken omdat vrouwen nu eenmaal voorbestemd zijn voor andere zaken. Ze vecht door, ze mag toelatingsexamen doen en ze slaagt.
In de tussentijd heeft ze romantische gevoelens ontwikkeld voor Roland, een aristocratische jongen die net als zij gek is van poezie. Alles lijkt zich gunstig te ontwikkelen als de eerste wereldoorlog uitbreekt. Stuk voor stuk wordt Vera " beroofd"  van haar vrienden: ze worden allemaal opgeroepen of melden zichzelf aan om te gaan vechten.
Vera verliest haar interesse in de poezie, althans: haar gedachten gaan andere kanten op. Ze wil iets doen voor de soldaten, voor haar vrienden en meldt zich aan als verpleegkundige aan het front.
Gruwelijke gevallen krijgt ze onder haar hoede, waaronder - hoe verrassend- af en toe ook een bekende.
Tijdens verlof blijkt dat Roland emotioneel afgevlakt is, zijn liefde lijkt bekoeld maar voor de kijker is duidelijk dat het hier om PTSS gaat. Vera ziet met lede ogen aan hoe haar lief wegglijdt en besluit te redden wat er te redden valt: ze maken trouwplannen. Bij het volgende verlof. Echt.

Een waargebeurd verhaal, het leest als een gruwelijke combi van romantiek en oorlogshorror. Wat zijn er toch veel mensenlevens stukgemaakt. Ondanks dit kent de film toch ook een zachte kant. Niet onaardig als geheel.

Met : Alicia Vikander, Taron Egerton, Kit Harington