Yak Tasadef Sadeh (aka It was just an accident/Un simple accident) - Jafar Panahi

It was just an accident op IMDb (7,7)
 Yek Tasadef Sadeh op Moviemeter (3,65)

Un simple accident op Wikipedia

Iraanse film zijn nooit gemakkelijk, althans: de Iraanse films die het Westen bereiken. Doorgans een langzamer verteltempo dan we gewend zijn geraakt, doorgaans kleine menselijke vertellingen die in hun kleinheid juist symbool staan voor het grote verhaal erachter. Van de veelbekroonde regisseur Jafar Panahi (deze film won bijvoorbeeld de Gouden Palm in Cannes) is bekend dat hij een groot criticus is van het ayatollah-regime. Om die reden kon hij deze film dan ook niet (af)maken in zijn eigen land, hij week uit om dit verhaal alsnog te kunnen vertellen. Ik zag al andere films van Panahi, wist daarom ook dat ik niet teleurgesteld zou gaan worden. Opnieuw ging ik met ambivalente gedachten de zaal uit; arm volk, dat zij in hun prachtige land zo beknot worden door een repressief regime. Het Westen heeft Iran al jarenlang op de korrel, voor mij is het dan ook onbegrijpelijk dat we nu in bijvoorbeeld de VS precies dezelfde totalitaire dingen zien gebeuren. Repressief beleid heeft ongelooflijke impact op de levens van de gewone man. Ga er maar eens voor zitten, zie wat het met mensen doet.

Het jonge gezinnetje van Eghbal rijdt ogenschijnlijk vredig over de snelweg, totdat ze plots over een hobbel rijden. Een dier aangereden, zo blijkt, en dat heeft gevolgen voor hun rit: ze kunnen niet rechtstreeks naar huis maar moeten eerst langs de garage. Allemaal onschuldig, lijkt het, maar het krijgt grote gevolgen. Garagehouder Vahid namelijk hoort in zijn kantoortje boven aan de hinkende manier van lopen van de klant in zijn werkplaats dat deze man de folteraar moet zijn die in de volksmond "De Kreupele" is gaan heten. 

Alles komt weer boven bij Vahid en hij besluit tot actie over te gaan. Nadat zijn medewerker de auto van Eghbal heeft gerepareerd, volgt Vahid de man op diens weg naar huis. Wanneer Eghbal de volgende morgen zijn huis verlaat, sleept Vahid hem in zijn auto en rijdt naar de woestijn. Wraak is aanstaande! Nou ja, aanstaande, eerst wil Vahid zeker weten dat hij de juiste man voor zich heeft, daarvoor gaat hij informatie inwinnen bij een aantal bekenden. Uiteindelijk rijdt Vahid met vier mensen in zijn auto rond met een man van wie de meesten denken dat het hun beul is geweest. Ze willen hem wat aandoen, maar de stap naar geweld (en dus misdaad) is nog best groot. Daarvoor moeten ze het wel eerst eens worden met elkaar. Hoe? En wát? 

Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi

Gezien in : Cinema Oostereiland

Anora - Sean Baker

Anora op IMDb (8,2)
 Anora op Moviemeter (4,05)

Gouden Palm-winnaar in Cannes, deze film. Dat schept verwachtingen. Die gingen bij mij uit naar een pittig arthouse-verhaal (je wint die prijs immers niet zomaar) maar daar is bij "Anora" geen sprake van. Ik kreeg er eerder een soort "Triangle of Sadness"-vibe bij: op een komisch-kritische manier werpt de film een blik op de wereld van de superrijken én op de wereld van de golddiggers daaromheen. Dit alles in een grote wervelende camera-show die je makkelijk doet vergeten dat de film zo'n 140 minuten duurt. Ik heb me goed vermaakt, laat dat duidelijk zijn.

De dame die de film haar titel verstrekt, Anora of kortweg Ani, verdient haar geld als lapdanceres en ze is er verdomd goed in. Natuurlijk heeft ze haar uiterlijk mee, maar ze straalt ook uit dat ze daadwerkelijk plezier heeft in deze rol van Ani-meermeisje. De baas dirigeert dan ook steeds de nieuwste hongerige klanten naar haar, hetgeen natuurlijk zorgt voor zowel waardering als afgunst onder de collega's. 

Plots is daar de jonge Ivan, een Armeense patser die met geld smijt en de clubeigenaar vraagt om een seksdanseres die Russisch spreekt. Anora gaat met hem het private kamertje in en er is sprake van wederzijds plezier. Anora gaat verder dan ze hoort te doen, waardoor Ivan denkt zich meer te kunnen permitteren: hij nodigt haar uit bij hem thuis voor een feestje, zij vindt dat best zolang hij maar betaalt. Meer en meer begint Ivan haar te claimen, meer en meer begint Anora gevoelens voor deze toch wel grappige rijkeluiszoon op te vatten. Wanneer Ivan haar voor een hele week huurt om mee te gaan op een tripje naar Las Vegas, slaat de romantiek-meter ver uit in het rood: plots staan de twee voor een trouwambtenaar en zeggen ze beiden gretig "ja" op haar vragen. 
Anora trekt bij hem in en het lijkt een heus Pretty Woman-verhaaltje te worden. Maar dan hebben we buiten de ouders van Ivan gerekend: zodra die in Armenië te horen krijgen dat hun zoon is getrouwd met een sekswerker stappen ze in het (privé)vliegtuig, maar niet nadat ze alvast hun in de VS gestationeerde pionnen op hun zoon afsturen. Die nietsnut moet op andere gedachten worden gebracht, het huwelijk moet worden geannuleerd. Dan kennen ze Anora nog niet.

Met: Mikey Madison, Mark Eidelshtein, Yura Borisov, Karren Kalagulian

Gezien in : Cinema Oostereiland

Close - Lukas Dhont

Close op IMDb (7,9)
 Close op Moviemeter (3,63)

Vijf sterren in de Volkskrant. Gouden Palm in Cannes. Een 7,9 op IMDb. Vanavond openingsfilm op de Hoornse Filmdagen. Wat een weelde voor deze film van de Belgische regisseur Lukas Dhont, die ons eerder al zo aangenaam verraste met "Girl". En wat een weelde dat ik deze gisteravond al kon zien. "Close"is een film met een onwaarschijnlijke diepe impact, wat mede veroorzaakt wordt door het overtuigende en natuurlijke spel van de jeugdige acteurs. Prachtig, prachtig, echt prachtig dit.

Leo en Remi zijn onafscheidelijke vrienden. Ze rennen door de bloemenvelden, ze stoeien, ze spelen legertje in de ruïnes vlakbij, ze brengen uren door op elkaars respectievelijke slaapkamers waarbij Leo de fantasierijke verteller is en Remi de wat stillere jongen, die zich voornamelijk uit met zijn muziekinstrument. Ze slapen bij elkaar, ze koesteren elkaar en slaan de armen over elkaar heen. Alles wat vrienden doen. Remi's moeder beschouwt Leo dan ook als "extra zoon". 

Als de twee naar de middelbare school gaan, wordt hun intieme omgang op het schoolplein plots anders uitgelegd door hun puberale klasgenootjes. "Zijn jullie een stel?" is de even openhartige als bikkelharde vraag die de zekerheden van beide jongemannen volledig door elkaar schudden. Vooral Leo blijkt er gevoelig voor, hij probeert af en toe aan te haken bij de sportieve stoere binken van de klas, iets dat Remi met lede ogen aanziet. Leo komt in een tweestrijd: hij wil natuurlijk dat zijn allerbeste vriend zijn allerbeste vriend blijft, maar hij wil ook niet in een isolement in de klas en op het schoolplein terecht komen. Langzaam maar zeker neemt hij meer afstand van Remi, totdat hij op een ochtend zelfs niet meer samen met hem naar school fietst. Remi is gekwetst, hetgeen grote gevolgen zal hebben. 

Echt, mensen, ga goed in je stoel zitten als je deze film gaat kijken. Hij komt binnen, recht in je gezicht en vooral recht in je gevoel. 

Met: Eden Dambrine, Gustav de Waele, Emilie Dequenne , Lea Drucker

FIN - song : Kerala Dust - Closer

Titane - Julia Ducournau

 Titane op IMDb (6,6)

Titane op Moviemeter (3,55)

De brille spat ervan af: de films van de Franse regisseuse Julia Ducournau kennen hun gelijke niet. Geen enkele andere filmmaker komt op dit moment maar een beetje in de buurt van de originaliteit en de spetterende energie van haar films. Vanuit die invalshoek snap ik de keuze van de Cannes-jury wel, om deze "Titane' de Gouden Palm toe te kennen. Kan. Maar nergens is dit een plezierige film, nergens wordt de kijker behaagd. De beelden en het verhaal worden over ons uitgestrooid met een heftigheid die niet iedereen kan hebben. Binnen 10 minuten verlieten dan ook al enkele mensen de zaal gisteravond, ze waren hier niet op voorbereid. U bent dus gewaarschuwd, wellicht bent u zelfs al enigszins getraind als u Ducournau's doorbraakfilm "Raw" bekeek. 

Alexia zit als 7 jarig meisje bij haar vader op de achterbank van de auto. Dat treft, ze is gek op auto's: hoe sneller hoe beter, tot gekmakens toe sart ze haar vader met het imiteren van het geluid van de automotor. Het gaat mis als vader haar probeert te corrigeren en daardoor even niet op de weg let: crash. Met een zware operatie wordt het leven van Alexia gered, ze zal echter door haar verdere leven moeten met een plaat titanium in haar hoofd die haar hersenen nog enigszins rangschikt. 
Alexia is een jongvolwassen vrouw als we haar weerzien: ze is een gogo-danseres op autoshows. Met wulpse dansjes verleidt ze de bezoekers, ze kronkelt en krioelt over de motorkap. Het kost haar geen enkele moeite, want die liefde voor auto's , die is er door de operatie niet uit gegaan. Sterker nog, in de nachtelijke uren kruipt ze zelfs in auto's om daar seks te hebben. Niet met andere mensen overigens, nee, met de auto's zelf. 


Ze houdt meer van auto's dan van mensen, sterker nog: ze haat mensen, op een psychopatische manier zelfs. Stuk voor stuk worden fans, collega's en onschuldigen in de val gelokt , ze vermoordt hen met de houten pen die eigenlijk bedoeld is om haar kapsel bijeen te houden. Als ze zelfs zover gaat dat ze haar eigen huis in brand steekt - nadat ze eerst haar ouders erin heeft opgesloten - , moet ze op de vlucht.

Ze komt terecht bij de oude brandweercommandant Vincent, die in dit schepsel zijn lang verloren zoon terug meent te zien. Alexia heeft haar best gedaan om haar oude identiteit weg te poetsen en kan met enige aanpassing inderdaad voor een jongetje doorgaan. Alexia wordt Adrian. 
Ondanks scepsis van anderen weigert Vincent toe te geven dat dit zijn prodigal son helemaal niet kan zijn. Hij stort zich met liefde op de zorg van dit getroebleerde schepsel. Er sluipt zowaar enige genegenheid in de film. En een bijzondere zwangerschap. 

Zoals gezegd: ongekend heftig, dit ongemakkelijke verhaal. Zien is geloven, meer kan ik er niet aan toe voegen. 

Met : Agathe Rousselle , Vincent Lindon 

 FIN - song : Bobby Vinton - Mr. Lonely

I, Daniel Blake - Ken Loach

I, Daniel Blake op IMDb (8,2)
De verwording van onze stukgeregelde maatschappij. De vermorzeling van mensen tussen de raderen van het huidige sociaal systeem. Daarover gaat de laatste film van iconisch regisseur Ken Loach. Letterlijk zijn laatste film: na jaren van sociaal-geengageerd werken stopt de oude meester ermee.
Nog 1 keer bracht hij het op om zijn kunststukje te vertonen, nog een keer maakte hij een film die door het uitlichten van een elementair simpel maatschappelijk verhaaltje aantoont hoezeer wij als mensheid zijn afgegleden. Afgegleden naar een standenverdeling van mensen die van nut zijn en mensen die overbodig zijn. Als je niet meer in je eigen onderhoud kunt voorzien, val je af, val je erbuiten. Je kunt dan nog mee in de vermolmde resten van het sociaal vangnet, maar alleen als je alles doet volgens de regeltjes zoals de instanties dat bedacht hebben.

Daniel Blake is 59, timmerman, hartpatient. Hij donderde van de steigers af en leek het te begeven. Na een korte herstelperiode krijgt hij van zijn dokters te horen dat hij nog steeds niet aan het werk kan, omdat het hart niet voldoende tot rust is gekomen. Aan de andere kant trekt de wetgeving aan hem: je moet je melden, je moet je inschrijven. Zolang jij nog geen akkoord heb gekregen op je verweer dat je herkeurd moet worden omdat het nog niet goed gaat, zolang nog geen UWV´er heeft gezegd dat ie zich daarover gaat buigen, zolang moet je je schikken. Volg de stippels en kleur zelf de tekening in.
Daniel is digibeet en stuit keer op keer op muren: overal is een formulier voor, steeds moet dat aangevraagd worden op dat grote onbekende internet, een wereld die hij totaal niet begrijpt. Met zijn handen kan hij alles, maar toetsenborden en muizen zijn onbegane wegen voor hem. Niemand die hem daarbij helpt, de socialservice-medewerkers hebben heel andere targets te halen. Daniel raakt daardoor steeds meer in de gevaarlijke hoek dat hij uitkering (en meer) dreigt kwijt te raken. Zijn verzet groeit met zijn onmacht.
Dat Daniel het allemaal goed bedoelt, blijkt uit zijn omgang met een jonge moeder van twee kinderen die hij ontmoet op het UWV-kantoor. Ook zij loopt tegen regeltjes aan en Daniel springt in de bres. Hij neemt het voor haar op (vooralsnog tevergeefs) en raakt betrokken hij haar problematiek. Er groeit een band tussen hem en haar kinderen, hij doet klusjes in haar huis en zorgt voor haar. Totdat ook zij over het randje dreigt te vallen, Daniel ziet haar door het net heen zakken.

Prachtig dramatisch. Eenvoudig gefilmd. Je moet wel een hart van steen hebben als deze film je onberoerd laat.
Met: Dave Johns, Hayley Squires, Sharon Percy

Winter Sleep ( Kis Uykusu) - Nuri Bilge Ceylan

Winter Sleep op IMDb
Meesterlijke recensies, een Gouden Palm en een fors vooruitgesnelde reputatie. Toch moest ik me er nog even toe zetten om de zaal in te gaan: 196 minuten zware kost, of dat wel geschikt was voor de zondagavond. Toch gedaan en gegaan en daar ben ik nu zeer blij mee.

De film is inderdaad zwaar, traag, slepend en moeizaam. Maar hij is ook prachtig, hij levert visueel genot en hij boeit. Niet iedereen, er waren weglopers in de pauze, maar veel bezoekers toonden zich toch onder de indruk van de beeldkracht.

Cappadocië, een onhergbergzame regio in Turkije. Bizarre, vaak witgekleurde rotsformaties maken het een toeristische trekpleister. In de wintermaanden waarin deze film speelt, is dat toerisme fors minder en dus heeft de hoteleigenaar (de hoofdpersoon) tijd en ruimte voor andere zaken. Hij schrijft columns waarin hij zijn visie geeft op de hele wereld. Die visie wordt weliswaar in woord beleden, maar in de praktijk blijkt hij zelf moeite te hebben om zijn naasten volgens dezelfde inzichten te behandelen. Zijn zus, zijn vrouw, zijn personeel, zijn huurders: elk hebben ze om persoonlijke redenen moeite met hem, terwijl hij op het oog niet heel veel fout doet en in ieder geval van goede wil is.
Langzaam groeit de film naar een gespannen sfeer toe waarin al die sluimerende conflicten langzaam aan het oppervlak komen , waardoor de familiebanden maar ook de verhuurder/huurder banden op scherp komen te staan. Hoe vriendelijk de opstelling van de spelers ook, de woordkeus in de dialogen is vilein en confronterend. En dat nu, dat is het ijzersterke deel van deze film. Het maakt dat je heel veel leert over de communicatie tussen mensen, hoe belangrijk het is om woord én gebaar dicht bij elkaar te houden. Hoe nodig het is om af en toe enige reserve te houden, om niet alles uit te spreken.

Een verre van gemakkelijke film, een volbloed arthouser zelfs. Maar als jij toevallig van die league bent, ga je deze echt goed vinden.