One Hand Clapping (aka Paul McCartney & Wings- One) - David Litchfield

One Hand Clapping op IMDb (7,5)
 One Hand Clapping op Moviemeter (3,90)

Eens in de zoveel tijd krijg ik een appje van de manager van het lokale filmtheater: "Bert, ik kan de hand leggen op muziekdocumentaire Zus & Zo, wat denk je? Doen? En eenmalig of vaker?" Ze neemt mijn advies dan meestal over. Toen bovengenoemde docu eerder dit jaar in beeld kwam, meldde ik haar dat ze die straffeloos meerdere malen kon programmeren, ook in ons provinciestadje. Voldoende mensen immers die muziekdocu's willen zien. En al helemaal als die iets met the Beatles van doen hebben. Het klopte, de film heeft het goed gedaan in de zaal. Zelf ging ik niet maar plukte ik m afgelopen week van tv.

Een ietwat saai geheel vond ik het, deze live studio-registratie van de band ná DE band. Het is natuurlijk nooit eerlijk om muziekgroepen te vergelijken met de grootste band aller tijden, maar hier ontkomen we er niet aan. Paul McCartney draagt de erfenis met verve, ook na zijn tijd bij the Fab Four bleef hij strooien met fris in het gehoor liggende liedjes, waaronder een van de mooiste ooit wat mij betreft. Dit "Maybe i'm amazed" komt gelukkig ook uitgebreid aan bod, wat mij betreft een hoogtepuntje.

Grotendeels spelen de opnames zich af ten tijde van het verschijnen van het album  "Band on the run", waar naast de gebruikelijke makkelijke popsongs ook semi-orkestrale werken zoals de titelsong op staan. Het leukste deel van de docu zit echter aan het eind, McCartney heeft net verteld hoe hij thuis voor cabaret en showband-muziek werd klaargestoomd (hij noemt "When i'm sixty-four" daarin als voorbeeld) en gaat ter afsluiting van de sessie nog even musiceren in de tuin achter de studio (Abbey Road, welke andere?). In nog geen 10 minuten toont hij een staalkaart van de muziek die hem inspireerde tot het mede-oprichten van de band die geschiedenis zonder weerga schreef.

FIN - song : Paul McCartney & Wings- Babyface

Basic Instinct: Sex, Death & Stone - Jacinto Carvalho

Basic Instinct: Sex Death & Stone op IMDb (7,5)
 

Openhartige documentaire over de totstandkoming van een van de meest spraakmakende films van zijn tijd. De film staat - 30 jaar na verschijning - nog altijd te boek als schokkend , expliciet seksueel en in hoge mate moreel verdorven. Dat kun je aan onze nationale relschopper Paul Verhoeven wel overlaten, die houdt wel van een beetje grof imago, maar in deze docu blijkt dat meerdere mensen aan dat imago hebben bijgedragen. 


Zo is daar scriptschrijver Joe Esterhas, die het verhaal brouwde uit twee verschillende mensen die hij in het verleden persoonlijk meemaakte: de keurige rechercheur die moreel wankel blijkt en de doortastende dame die weet dat haar seksualiteit een wapen is om dingen te bereiken. Esterhas bracht deze twee bijeen in een verhaal dat -ook nu nog - zindert.
Michael Douglas, die niet alleen de hoofdrol speelde maar het project ook produceerde, herkende de kracht van het verhaal en wist direct welke regisseur hij daarvoor wilde hebben. Douglas bleek Verhoeven te kennen van "Spetters" en "Soldaat van Oranje", hij kende de reputatie van de tegendraadse regisseur. Samen probeerden ze nog aanpassingen te genereren in het script, beiden bleken moeite te hebben met het gegeven dat dit keer niet de good guy wint. Maar Esterhas houdt voet bij stuk en weigert aanpassingen te doen, hij komt daarbij als winnaar uit de strijd , iets waarvoor Douglas en Verhoeven hem achteraf nog steeds dankbaar zijn. 
En dan is er nog de allesbepalende keuze voor de hoofdrolspeelster. Er zijn wel enkele andere namen naar voren gebracht voor screentests, maar Verhoeven wist wat Sharon Stone kon teweegbrengen, hij regisseerde haar eerder in "Total Recall". De keuze voor haar was een gok, tot dan toe was ze een relatief onbekende naam. Stone was op dat moment al begin 30 en wist dat het "nu of nooit" was: of ze brak alsnog door of ze kreeg haar carrière nooit meer van de grond. Wij weten nu hoe het gelopen is, maar Stone vertelt openhartig wat ze zich voor deze rol heeft moeten laten welgevallen. Ze is min of meer belazerd door Verhoeven en Douglas, die haar rol explicieter maakten dan tegenwoordig zou worden toegestaan. 

Persoonlijke noot: in het afgelopen (8e) seizoen van onze rondreizende Dial Q - filmquiz speelde ik een korte scene uit deze film na. U raadt vast welke scene. Honderden mensen in de diverse zalen raadden keurig uit welke film de scene kwam, terwijl ik met een ingehouden grijns constateerde dat zo goed als iedereen op het moment supreme ongegeneerd in mijn kruis keek , omdat het in de film nu juist zo spraakmakend was geweest. Dat effect, die verwachting geeft deze film de eeuwigheidswaarde waar Douglas, Verhoeven én Stone zo naar op zoek waren. 

Met: Paul Verhoeven , Joe Esterhas, Sharon Stone, Michael Douglas

Hitsville: The Making Of Motown - Benjamin Turner & Gabe Turner

Hitsville: The Making of Motown op IMDb (7,9)
 Hitsville: The Making of Motown op Moviemeter (3,81)

A.s. vrijdag mag ik weer eens bandbegeleiding doen als dj van dienst bij een Soul Classics-dansavond. Wat is dan een betere voorbereiding dan het bekijken van deze documentaire, die ik een maandje geleden van de NPO plukte? De film heeft maar enkele fragmenten nodig om direct in de sfeer te raken van die energieke en motiverende sound. Een verhaal. 

Detroit, USA, eind jaren 50. De jonge Berry Gordy werkt in een van de vele autofabrieken in die stad. Het werk aan de lopende band stompt hem niet af, integendeel: het inspireert hem. "Die effectieve manier om auto's te produceren, dat kan ik toch ook anders toepassen?" Hij zegde zijn baan op, betrok een pand dat later bekend zou worden als "Hitsville" en creëerde zijn eigen productielijn: schrijvers had ie nodig, voor de vele teksten van de liedjes. Muzikanten uiteraard, die deze tekstuele ideeën konden vertalen naar klank. Artiesten, die waren ook hard nodig: Gordy creëerde een pool van zangers en zangeressen die naar hartelust werden ingeschakeld om nieuw werk in te zingen. Gordy voegde nog administratieve ondersteuning toe en -heel belangrijk - een A&R-manager die Artist en Repertoire gingen verkopen als concept. 

Het lijkt een onhaalbaar plan, maar het werkt: met begenadigde tekstschrijvers als Smokey Robinson, Norman Whitfield en het fameuze trio Holland-Dozier-Holland heeft Gordy goud in huis. Hij creëert een competitieve sfeer : zowel de schrijvers als de artiesten moeten hengelen naar nieuw werk. Wie is de uitverkorene om dit keer op single uitgebracht te worden, wie mag de hitlijsten bestormen? 
De sterrencast is onuitputtelijk: Four Tops, Temptations. Supremes, Martha Reeves, Marvin Gaye, Stevie Wonder. Dat kan niet mis gaan en dat ging het ook niet. Motown werd een onweerstaanbaar succes, waarbij men niet alleen dreef op competitie maar net zo hard op vriendschap en gun-effect. 

Heerlijke documentaire, de kijker/luisteraar wordt getrakteerd op een lange lijst delicatessen.