Profile - Timur Bekmambetov

Profile op IMDb (6,7)
 Profile op Moviemeter (2,68)

Profile op Wikipedia

Ergens halverwege de film zei mijn vrouw: "Als ze nu de hele tijd achter dat scherm blijven zitten, haak ik af.". Hoewel de acteurs dat desondanks deden, bleef ze kijken. Daar was de film intrigerend genoeg voor, de spanningsboog werd ook gaandeweg aangetrokken. Hierdoor bleven we aan het eind over met allerlei bevoogdende en zelfs moralistische gedachten over hoe de antagoniste het allemaal anders had kunnen doen. Intrigerende aanpak derhalve: deze één locatie-aanpak werkte best wel boeiend en u snapt dat dit komt door de geloofwaardigheid van de acteurs in hun specifieke rollen. 

Journaliste Amy Whittaker is een jonge vrouw die op het punt van allerlei belangrijke beslissingen staat: doorgaan met haar vriendje, een huis met hem kopen zelfs: het zijn zo van die dingen. Zaken waar ze nu eigenlijk geen tijd voor heeft want ze staat op het punt om een staffunctie bij haar tv-zender aangeboden te krijgen. Daarvoor moet ze echter wel nog één keer heel diep gaan, ze moet een undercover-reportage maken die al haar eerdere werk in de schaduw zet. Welnu, die vindt ze.

Ze wil een item maken over de bruiden-ronselaars van Islamitische Staat / IS / Isis, ze wil weten hoe jonge westerse vrouwen er toch toe komen om zich te bekeren, huis en haard te verlaten om daar in de zandhopen een onderdanig leven te gaan leiden tussen de gewelddadige baardmannen. Ze weet dat er gouden bergen beloofd worden door de ronselaars, dat een paradijselijk leven zogenaamd voor het grijpen ligt en dat de wereld romantischer wordt voorgespiegeld dan ie in werkelijkheid is. Amy wordt Melody Nelson, maakt een aantal profielen aan op Skype en Facebook en werpt daarmee haar digitale hengel uit. Al snel heeft ze beet: de charmante Bilel zoekt contact met zijn "zuster". Hij blijkt zelf ook uit London afkomstig en nu actief strijder in Syrië te zijn geworden. Melody wordt al snel "schatje" en "baby", maar al te graag wil Bilel haar naar het Midden-Oosten halen om daar zijn vrouw te worden. Hij is een grote hoor, hij kan haar vanwege zijn functie gouden bergen en een comfortabel leven beloven. Daarvoor moet ze dan wel naar Syrië reizen. U snapt, Amy is niet zomaar een journaliste: afwachtend bouwt ze haar rol op, ondertussen steeds schakelend tussen de gesprekken met Bilal en die met haar chef, haar beste vriendin en haar vriend. Die kijken elk met hun eigen belangen én zorgen naar de diepgang die Amy steeds meer in de Daesh-wereld stopt.

Met: Valene Kane, Christine Adams, Shazad Latif

Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise

The Rendezvous - Amin Matalqa / Annemarie Jacir

The Rendezvous op IMDb (5,0)
Niemendallige avonturenfilm, een soort amateur-Indiana Jones.

Rachel is arts en wordt in haar ziekenhuis bezocht door iemand van Buitenlandse zaken. Haar broer David, die ze al 3 jaar niet heeft gezien, is dood aangetroffen in de woestijnen van Jordanië. Ze moet mee, voor identificatie. Daar aangekomen blijken er onfrisse zaken te zijn gebeurd. Broerlief is niet gewoon dood, nee, hij is overduidelijk vermoord. En BuZa wil graag van Rachel weten waarom.
Behalve dat hij amateur-archeoloog was die af en toe het conflict niet schuwde, weet ze weinig van hem.
Al snel leren we dat David tot zijn neus in onfrisse zaken zat, het blijkt te gaan om het laatste ontbrekende deel van de Dode Zeerollen. Elk van die rollen heeft oorlogen voorspeld die er ook echt kwamen, het ontbrekende deel zou verwijzen naar het totale Armageddon , naar WO3.
(bent u er nog?)
Vul maar in: Rachel rust niet voordat ze de feiten weet, de BuZa-man moet tegen zijn wil met haar meewerken en er is natuurlijk een louche organisatie (de Armageddonians, echt) die ook achter de rol aan zit. Je zit zo aan de anderhalf uur.

Met : Stana Katic, Raza Jaffrey, Alfonso Bassave

Sirocco - Curtis Bernhardt

Sirocco op IMDb (6,3)
Bogart blijft Bogart. En aangezien mijn veelvuldige informatiebron Film1 bijna failliet is waardoor ze voornamelijk nog oude films vertonen, pak ik zomaar eens een oude titel op. Goed te doen trouwens, want film draait immers om verhalen vertellen. Dat is tijdloos , als je door de achterhaalde technieken en stereotiepen heen kijkt, zie je nog van alles.

Bogart is Harry Smith , een sjacheraar die zijn zaken doet in Damascus in oorlogstijd (jaja, ook toen al). Hij probeert opportunistisch met beide partijen in gesprek te blijven zodat hij zijn schaarse goederen (van voedsel tot wapens) zowel aan de Franse bezettingsmacht als aan de strijdende Syrische milities kwijt kan. Dat gaat lang goed.
Hij wordt geconfronteerd met kolonel Feroud, die met onteigening van goederen bezig is om daarmee zijn eigen troepen van voedsel te kunnen voorzien. Dat is tegen het zere been van Smith, maar hij toont zich opvallend mild omdat diezelfde kolonel een wonderschone vrouw aan zijn zijde heeft. En het begint erop te lijken dat Smith's testosteron het gaat winnen van zijn zakeninstinct. In zijn pogingen om de dame te schaken veronachtzaamt hij zijn onafhankelijke positie , waardoor hij van twee kanten in de knel komt.

Met : Humphrey Bogart , Märta Torén, Lee J. Cobb, Zero Mostel