Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

Women Talking -Sarah Polley

Women Talking op IMDb (6,9)
 Women Talking op Moviemeter (2,97)

Women Talking op Wikipedia

Deze heb ik lang voor me uitgeschoven, ik wist niet helemaal zeker of ik zin had in een film die min of meer één lang kringgesprek is. Maar nu ik m alsnog bekeken hebben, stel ik die visie wel even bij: het lukt regisseur Sarah Polley met minimale middelen een maximaal soort spanning te creëren. Die spanning heeft alles te maken met de botsende karakters van de hoofdpersoon. Knap gedaan. En net zo knap geacteerd van de heerlijke trits steracteurs die hier een ferm staaltje van hun acteerkunnen laten zien. Ondanks het naargeestige onderwerp van de film is deze dus toch gewoon goed te doen: boeiend genoeg!

Hoewel we in het verhaal maar effe ruim een decennium terug gaan in de tijd, gaan we daarin qua sfeer een stuk verder. We belandden namelijk in een Mennonieten-sekte (aanvankelijk dacht ik dat we naar de Amish gingen maar de vele Nederlandse namen toonden aan dat we naar volgelingen van Menno Simonsz keken). Die geloofsgemeenschap blijkt de 21e eeuw nog lang niet bereikt te hebben: de vrouwen worden niet zomaar achtergesteld, nee: het gaat met grof geweld en seksueel misbruik. De vrouw is een broedmachine die elk moment door de man kan worden opgeroepen haar man van dienst te zijn. Gekmakend, boosmakend natuurlijk. En dat gebeurt dan ook: als er opnieuw een 16-jarig meisje ruw is misbruikt, gaat die in verzet en schendt ze de geheimhouding. De man moet ter verantwoording worden geroepen door de gehele groep: ze brengen de dader een paar dorpen verderop en bespreken daar wat de straf zal moeten zijn en vooral: óf ie daar wel voor moet worden gestraft.

Terwijl de mannen dus twee dagen uit beeld zijn, vergaderen de vrouwen over wat ze moeten doen, ze komen tot drie mogelijke keuzes: vergeving, strijdbaar verzet of vertrekken. Voordat het tot een stemming komt, proberen de vrouwen elkaar van hun respectievelijke keuzes te overtuigen. Onmenselijke gevolgen, hoe dan ook zal elk van de drie uitkomsten pijnlijke gevolgen hebben.

Met; Rooney Mara, Claire Foy, Jessie Buckley, Ben Whishaw, Frances McDormand, Judith Ivey

FIN - song : Monkees- Daydream Believer

Mond (aka Moon) - Kurdwin Ayub

Mond op IMDb (7,0)
 Mond op Moviemeter (2,96)

Mond op Wikipedia

Zo! Sterk hoor, deze. Had er niets over gelezen of gehoord, maar ik wilde afgelopen vrijdag even buiten de lijntjes kleuren. Omdat er in mijn eigen woonplaats slechts een beperkt aantal arthouse-titels kunnen worden vertoond, richtte ik mijn blik op filmstad Amsterdam. En belandde bij het fantastische Eye, waar men een volcontinu programma draait van titels die elders lastig aan bod komen. Zo belandde ik dus bij een Oostenrijkse martial-arts film die uiteindelijk een Arabische thriller werd. (uit de productieschool van Ulrich Seidl, misschien zegt dat u iets) Goed hoor, dit!

Lang kon ze dit niet meer volhouden, deze gevechten die nog nét niet op-leven-en-dood waren, maar die haar wel steeds meer fysiek gevaar opleverden. Lang had ze aan de top gestaan, maar het is een keer klaar. Sarah stopt, Sarah beperkt zich voortaan tot het lesgeven in haar gevechtskunsten.

Ze heeft geleefd voor haar sport, heeft derhalve ook geen privéleven opgebouwd dus het is geen onlogische stap dat haar personaltrainerschap haar naar het buitenland brengt. Ze wordt benaderd door een puissant rijke Jordanese man, die voor zijn zussen een trainer zoekt die ze wat weerbaarheid kan aanleren. Sarah reist via Amman naar de grote vrijstaande villa waar de familie zitting houdt. Nietsvermoedend start ze haar trainingen met de aanvankelijk onwillige zusjes, gaandeweg weet ze het drietal een beetje te ontdooien en enthousiast te krijgen. Sarah merkt dat de dames onder druk staan, er gebeuren rare dingen in die familie. Stukje bij beetje wordt Sarah meer in vertrouwen genomen door de jonge vrouwen, stukje bij beetje ontdekt ze iets meer van de gruwelijke achtergrond.

Met: Florentina Holzinger, Celina Sarhan, Andria Tayeh, Nagham Abu Baker, Omar Almaji

Gezien in : Eye Filminstituut

Ballad of a white cow (aka Le Pardon/Ghasideyeh Gave Sefid) - Maryam Mogadam/Behtash Sanaeeha

Ballad of a white cow op IMDb (7,1)
 Ballad of a white cow op Moviemeter (3,51)

Ballad of a white cow op Wikipedia

De tweee Iraanse film voor mij deze week. Geïnspireerd door die prachtige van eerder deze week klikte ik nu deze aan, die a een tijdje op de harde schijf stond. Destijds gemist in mijn lokale theater dus ik greep die tweede kans. Want, hoe verdorven de Iraanse maatschappij ook is, er komen toch steeds weer kritische verhalen ten tonele. De een mild kritisch, de andere hard kritisch, maar nooit zonder risico voor de filmmaker. Voorzichtige conclusie kan zijn dat kritiek op het regime riskanter is dan maatschappijkritiek Met dat laatste houdt deze film zich bezig: bureaucratie maar met name het patriarchaat moeten het in deze mooie film ontgelden. Ik kan wel wat met de Iraanse cinema, heeft al eerder heel mooie dingen opgeleverd. 

In de openingsscene zien we Mina haar man nog wel bezoeken in de gevangenis, maar we weten dat deze hartverscheurende ontmoeting een afscheid is: kort daarna zal haar man worden geëxecuteerd door het onmenselijke regime. Haar man zou een moordenaar zijn geweest immers. Terwijl Mina haar leven probeert te leiden (fabrieksbaan, een dove en opstandige dochter), krijgt ze plots bericht van de overheid dat er zich een ontwikkeling in de moordzaak heeft voorgedaan door de bekentenis van een tweede getuige. Haar man blijkt ten onrechte geëxecuteerd, "foutje, ja sorry, jammer dan. Maar u krijgt een schadevergoeding, zo zijn we ook weer!". Het feit dat Mina dit onder begeleiding van haar voormalige zwager moet aanhoren, toont al aan hoe zwak haar positie als weduwe - als vrouw überhaupt- is. 

Ze is nauwelijks bekomen van de schok als er een onbekende man aan de deur staat. Die zegt dat hij Mina financieel wil vergoeden omdat hij een schuld bij haar man had in te lossen. Mina weet even niet waar ze dit bericht nu weer moet plaatsen: terwijl de wereld onder haar voeten wegzakt, lijkt ze er juist financieel steeds beter voor komen te staan. Dat blijkt allemaal schijn: in deze vrouwonvriendelijke maatschappij mag je niet zomaar een onbekende man bij je thuis ontvangen, , in deze vrouwonvriendelijke maatschappij moet je voor de rechter bewijzen dat je geen ontaarde moeder bent en dat je dochter onder jouw zorg behoort, in deze vrouwonvriendelijke maatschappij moet je ook knokken voor de uitkering waarop je uitgesproken recht hebt gekregen. Reza, de man aan de deur, gaat steeds verder in het aanbieden van zijn hulp aan Mina en dochter Bita. Mina is afhoudend, want is hij wel wie hij zegt te zijn? 

Met: Maryam Mogadam, Allreza Sani Far, Avin Poor Raoufi

FIN - song : Franz Schubert/Alban Berg Quartet- String Quartet No 14 in D minor

Dane-ye anjir-e ma'abed (aka The Seed of the Sacred Fig) - Mohammed Rasoulof

The seed of the sacred fig op IMDb (7,6)
 The seed of the sacred fig op Moviemeter (3,83)

The seed of the sacred fig op Wikipedia

Het zaad van de ficus, dat via de vogelpoep op bomen belandt, doet deze ficus groeien en de boom omstrengelen. Dusdanig omstrengelen dat het de boom uiteindelijk verstikt. 
(Dit waren ongeveer de openende tekstborden van de film. Dan weet je dat er onheil dreigt).

Boordevol spanning, nog boordevoller rauwe realiteit, boordevolst van pure maatschappijkritiek. Regisseur Rasoulof nam een enorm risico met het maken van deze film: in het ayotollah-gestuurde Iran is het geven van kritiek op het landsbeleid een regelrechte levensbedreiging. Rasoulof startte de opnamen kleinschalig en zonder tamtam in Iran zelf, maar pikte al snel de signalen op dat hij naar het buitenland moest uitwijken als hij niet in het cachot wilde belanden. De film is dus afgemaakt buiten het wonderschone Iran (dat heb ik niet van mezelf, ik ken mensen van zeer nabij die er geweest zijn). Rasoulof leeft nog en is met de film een zegetocht langs de internationale filmfestivals begonnen. 

Dat papa een ferme promotie maakt wanneer hij promoveert tot onderzoeksrechter, dat krijgen de zusjes Rezvan en Sana nog wel mee maar wat hij daar precies doet en vooral waar hij bij betrokken is, dat loopt een beetje langs ze heen. Ze merken het door een stukje toegenomen weelde in huis maar vooral door de hypernerveuze opstelling van hun moeder. Die legt de meiden een strenge en deugdzame leefwijze op: ze mogen niets doen dat de carrière van hun vader ook maar enigszins kan schaden. 
Dat gaat al snel mis wanneer in Teheran de rellen uitbreken die volgen op de gruwelijke en gewelddadige dood van Mahsa Amini, de heldhaftige vrouw die in het openbare leven van Teheran haar hoofddoek afdeed en daar de gruwelijke gevolgen van moest dragen. Vooral Rezvan, de oudste, krijgt op haar universiteit de repressie van dichtbij mee en waagt het om dit thuis rond de eettafel aan te kaarten. Haar ouders zijn geschokt door de opstandigheid van Rezvan, die eigenlijk alleen maar wil weten waaróm haar vriendin geslagen en in het gezicht geschoten is. Haar ouders zijn doodsbang dat de dochters zich met de rellen gaan bemoeien, ze zijn nóg banger dat ze komen te weten met welke juridische activiteiten haar vader zich de laatste dagen bezighoudt. Papa loopt doodsbang rond, hij verlaat het huis nooit meer zonder zijn dienstwapen. Als dat wapen dan ook in huis zoekraakt, is iedereen voor hem verdacht: zijn vrouw kan het gedaan hebben, zijn dochters kunnen het gedaan hebben. Hij moet het tot op de bodem uitzoeken om niet zelf hiervoor gestraft te gaan worden door de autoriteiten. 
Precies tot op dat laatst beschreven moment, is de film loeispannend: je bloed begint te koken bij zoveel patriarchale onderdrukking. De meiden zien hun vader veranderen, ze zien hun moeder veranderen, ze zien de angst regeren. Het onvermijdelijk heftige einde was voor mij net een beetje té Strawdogs, ik houd me liever vast aan de eerste 2,5 uur van deze sterke politieke thriller.

Met: Soheila Golestani, Mahsa Rostami, Setareh Mahleki,  Missagh Zahreh

FIN - song : Kahrzan Mahmood - The sacred fig

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Whistleblower- Larysa Kondracki

The Whistleblower op IMDb (7,1)
 The Whistleblower op Moviemeter (3,43)

Wat een impact! We bekeken deze film 15 jaar na verschijning nog een keer en het effect was nog onveranderd: boos en nog net niet schreeuwend op de bank, zoveel onrecht als je hier wordt voorgeschoteld. En dan is het niet eens fictie: de gruwelijke vertelling is op waarheid gebaseerd. Je conclusies achteraf zijn dan ook niet mals: de mens is een onmens. Alsof de verschrikkingen van oorlog an sich al niet erg genoeg zijn, komt er in dit voorbeeld nog een reeks gruwelijke nasleep-handelingen bij. Er zijn altijd mensen die kansen zien in andermans ellende, mensen die tot exploitatie en geweld overgaan: alles voor een beetje macht en geld. Gruwelijke conclusie, maar zoek troost in de wetenschap dat er altijd mensen als Kathryn Bolkovac zullen zijn, mensen die het goed voor hebben met de mensheid.

In 2011 schreef ik er dit over: BEGT recensie The Whistleblower november 2011

Met: Rachel Weisz, Vanessa Redgrave, Monica Bellucci, David Strathairn, Nikolaj Lie Kaas, Roxana Condurache

La ragazza del futuro (aka Primadonna)- Marta Savina

La Ragazza del Futuro op IMDb (7,8)
 La ragazza del futuro op Moviemeter (2,70)

Op waarheid gebaseerd, dit boosmakende juweeltje. Het is niet heel moeilijk om als kijker in het verhaal te raken, zoals het ook niet moeilijk is om een mening te vormen. De film tikt emoties aan die iedereen met een beetje gevoel voor gelijkwaardigheid zullen doen fronsen: "He? Deden we dit echt zo, nog maar zo kort geleden?" Er is in 50/60 jaar tijd gelukkig een boel veranderd.

Halverwege jaren 60, het Siciliaanse platteland. De knappe Lia is de dochter van een armoedige landarbeider, er zit weinig kleur in hun leven maar ze zijn met weinig tevreden. Lia's verschijning is opgevallen bij de zoon van de nieuwe burgemeester, die met maffia-steun op die plek is beland. 

De zoon, `Lorenzo, heeft zijn zinnen gezet op de bescheiden Lia. Lia vindt hem ook wel leuk maar haar vader waarschuwt haar voor hem: "dat zijn niet ons soort mensen". Toch maakt Lia een afspraakje met Lorenzo maar zijn bazige en arrogante houding maken dat ze het daten voorlopig even afhoudt. 

Hij is vastberaden deze dame voor zichzelf te hebben en beraamt daarom een ontvoering waarbij hij de geschrokken Lia overweldigt en verkracht. In de nasleep daarvan zegt hij haar dat ze nu nooit meer een andere man zal vinden omdat ze haar maagdelijkheid al verloren is. Hij kan haar eer redden door met haar te trouwen. Bot en grof, maar blijkbaar in die tijd usance in de masculiene maatschappij die de Italianen (en in het bijzonder de Sicilianen) graag vormden.

Lia slaat het aanbod af, ze weigert te trouwen. Een periode van pesten en belagen begint, waarop Lia besluit aangifte te doen tegen Lorenzo. Waarmee ze niet alleen Lorenzo maar eigenlijk het hele apparaat van burgemeester, priester, welgestelden en vooral mannen aanklaagt. Het gaat pijnlijk worden, het gaat bitter worden. Gelukkig weet Lia zich gesteund door haar familie, met name door haar fantastische vader (die werkelijk schitterend gespeeld wordt door Fabrizio Ferracane)

Met: Claudia Gusmano, Dario Aita, Fransesco Colela, Fabrizio Ferracane

FIN - song : Trancemaster File - Dead can trance

Misbehaviour - Philippa Lowthorpe

Misbehaviour op IMDb (6,1) 

Mijn vrees werd bewaarheid. Soms ga je naar een film toe waarbij je vooraf benieuwd bent of men er wel alles uit haalt. Dit is er zo een: een razend interessant, waargebeurd, verhaal dat vele malen scherper en prikkelender is dan de uitwerking ervan. Met enige teleurstelling verliet ik de zaal: hier had meer in gezeten. 

1970. De Vietnam-oorlog is nog gaande en de jaren 50-spruitjesmentaliteit van "father knows best" heerst nog steeds in vele gezinnen en maatschappijen. De wereld is masculien , het patriarchaat is gevestigd. Maar dan. 
De seksuele revolutie ontspint en daarmee ook de bevrijding van de vrouw. Niet langer hoeven vrouwen de volgzame poppetjes te zijn die mooi mogen zijn en het eten mogen klaarmaken. Vrouwen willen óók studeren, vrouwen willen óók een carrière. Naast de battle of the sexes woedt er ook een battle of the races: onderdrukte zwarte bevolkingsgroepen staan steeds meer op tegen de blanke overheersing. 

Al geruime tijd is de jaarlijkse Miss World-verkiezing een internationale kijkcijferhit, een event van de eerste orde. In 1970 wordt de verkiezing in London gehouden, de grote vis Bob Hope (een destijds wereldberoemd acteur en showman) is gestrikt als presentator. Radicale vrouwengroepen zijn van plan te gaan demonstreren tegen de vleeskeuring die Miss World in hun ogen is. Eerst nog in het geheim maar langzamerhand steeds openlijker spreekt men zich uit.
Sally Alexander is een jonge moeder die haar welbespraaktheid inzet voor de beweging. Ze combineert dit met het moederschap en het volgen van een geschiedenisstudie, ze zit tussen twee vuren. Door de radicalinski's wordt ze gezien als burgerlijk, terwijl haar thuisfront haar verwijt dat ze zich meer met dat thuisfront zou moeten bezighouden. 


Anti-apartheidsactivisten bestoken ondertussen de MissWorld-organisatie met kritiek over de vertegenwoordiging van "zwarte" landen door "witte" misses. Onder dreiging van protesten en slechte publiciteit zwicht de organisatie en laat het apartheidsland Zuid-Afrika twéé missen afvaardigen: een blanke Miss Zuid-Afrika en een zwarte Miss Afrika-Zuid. Ook miss Grenada is een donkere dame, die blij is haar kansarme omgeving al dan niet tijdelijk te kunnen ontvluchten. 
Meerdere krachten en richtingen botsen hier: voor de missen is dit een carrièrekans en voor sommigen zelfs een vlucht uit de armoe en het onrecht. De gelijkheid van ras zet sommige naties aan tot verzet. En de mannen, het patriarchaat, zien hoofdschuddend aan hoe hun zekerheden over de rol van de vrouw op hun grondvesten staan te schudden. Kom, we zetten de tv aan: Miss World - verkiezing is er op vanavond. 

Met : Keira Knightley, Jessie Buckley, Greg Kinnear, Rhys Ifans , Gugu Mbatha-Raw

Maiden - Alex Holmes

Maiden op IMDb (7,7)
Boeiende documentaire over de heroïsche zeiltocht van het schip "The Maiden". Niet de zeiltocht zelf (The Whitbread Race) is het die de geschiedenis ingaat, al is het de zwaarste race die er in deze tak van sport bestaat. Nee, the Maiden zal worden herinnerd als het schip met de eerste volledig vrouwelijke bemanning die aan de race meedeed. En hem afrondde.
Dat is allemaal te danken aan de volharding die Tracy Edwards in die jaren aan de dag legde. Ze had op de Griekse eilanden zeilen geleerd maar zag het meer als hobby dan als een professie. Ze was echter avontuurlijk genoeg om de uitdaging te zien in het zeilen van the Whitbread Race, een zeilrace die in vijf etappes de wereld rondgaat en alle wereldzeeën bedwingt.
Bij haar aanmelding ondervindt ze alle tegenwerking die een vrouw hierin kan krijgen: vrouwen zijn niet voor aan boord, die zijn voor thuis en in de haven. Deze opstelling is trigger genoeg voor Tracy: niet gehinderd door enige zeezeilkennis zoekt ze een crew bij elkaar die het met elkaar zal moeten uithouden. En daar blijft het niet bij: er moet een boot komen en daar is financiering en sponsoring voor nodig. Na een lang traject lukt het haar om een boot aan de start te krijgen.
En dat is nog maar het begin: de hoon, de tegenwerking en het seksisme zijn eigenlijk de minste problemen die de vrouwen ontmoeten. De echte trubbels beginnen pas op zee, want er moeten nu daden bij woorden gevoegd worden. Teamwork, snelheid, kracht, kennis: geen enkel onderdeel mag falen , anders overleef je het niet op de stormachtige wateren. De eerste etappe weten ze af te ronden. Teleurstellende plaats, maar wel gefinished. De tweede etappe gaat het plots al beter. Verdomd, ze zullen deze toch niet gaan winnen?

Waargebeurd verhaal, de wereld van de zeezeilsport veranderde voorgoed.

Met : Tracey Edwards

Roma - Alfonso Cuarón

Roma op IMDb (8,4)
Er was mij niets minder beloofd dan een meesterwerk van deze gelauwerde regisseur (Y tu mama tambien, Gravity) . Aan alles is te zien dat Cuarón inderdaad uitblinkt in beeldregie, stilistisch is er niets mis met de film. En als ik u erbij vertel dat ik heel goed tegen filmische traagheid kan, maar dat deze film zelfs voor mij teveel richting aftiteling kabbelde, dan bent u gewaarschuwd. Zelf zie ik de 8,4 er niet aan af, maar het moet betekenen dat vele andere kijkers het wel als een spektakel hebben ervaren.

Cleo is een bescheiden dienstmaagd, ze is in dienst van een rijke doktersfamilie. Ze is gek op de kinderen die ze verzorgt, ze heeft fijn contact met haar collega maar haar werkgevers staan op iets andere voet met haar, zo lijkt het. Regelmatig wordt ze door de snauwende doktersvrouw op nalatigheden gewezen, terwijl ze van het vroege daglicht tot de late uurtjes in touw is. Als eerste op, als laatste in bed. Ze moet hard werken voor een beetje waardering, die pas mondjesmaat op  gang komt.
Dat gebeurt vooral wanneer de dokter te veel en te lang van huis is. De vrouw des huizes wordt kribbig, maar merkt al snel dat ze de steun van Cleo nodig heeft bij de opvoeding van de kinderen en bij het runnen van het gezinsleven. Dat wordt alleen maar erger wanneer blijkt dat manlief er vandoor gaat met een ander en het gezin wil verlaten.
Cleo heeft ondertussen op een van haar schaarse vrije avonden een man ontmoet, een blaaskaak van jewelste. Deze maakt haar zwanger maar weigert verantwoordelijkheid te dragen. Steeds meer trekt Cleo zich terug, terwijl ze plotseling de doktersvrouw van opstelling ziet veranderen: deze neemt opeens de zorg voor Cleo op zich, ze herkent veel in de gekwelde vrouw die haar kinderen mede opvoedt. Er komt een moment dat de zwangerschap van Cleo haar dagelijkse werkzaamheden in de weg zit. Hoe nu verder?

Met ; Yalitzo Aparicio, Marina de Tavira

Battle of the sexes - Jonathan Dayton / Valerie Faris

Battle of the sexes op IMDb (6,9)
Het kwam voor mij als een verrassing dat ik deze film veel beter kon hebben dan ik vooraf dacht. De meeste rollen van Steve Carell speelt hij in films die me niet heel erg boeien, op Emma Stone ga ik ook niet heel hard. En dan een sportwedstrijd verfilmen, het leek allemaal niet heel uitdagend.
Misvatting dus, ik vond de film een boeiend verhaal vertellen met veel meer diepte dan ik hierboven beschrijf. Goed dus. En een aanbeveling voor hen die vooraf net zo twijfelen als ik.

Op waarheid gebaseerd: begin jaren 70 was Billie Jean King de beste tennisster van de wereld. Af en toe wisselde ze even van positie met Margaret Court en Chris Evert, maar jarenlang was ze ongenaakbaar. Militant, dat was ze ook. Ze vroeg waardering voor haar sportprestaties. De scheve betalingsverhoudingen (prijzengeld voor de mannen was 8 maal zo hoog als dat voor de vrouwen) moesten worden rechtgetrokken. Daarin ging zij ver. Uiteindelijk vindt ze een sponsor, zet een eigen wedstrijdcircuit op en leven de beide seksen een gescheiden sportbestaan.
Er wordt natuurlijk over geginnegapt, het is begin jaren 70 tenslotte. Dat de vrouwen te veel eisen, dat hun mond te groot is en dat ze hun plek moeten kennen. Het gaat zover dat een oud-Wimbledon kampioen (Bobby Riggs) de dames uitdaagt voor een match om te laten zien wie nou eigenlijk het sterkste geslacht vormt. De eerste wedstrijd, tegen de Britse Court, wint hij en dat geeft hem nog meer ruimte voor bravoure en laatdunkendheid. King kan niet anders dan de uitdaging aannemen, ze moet deze patser de mond snoeren. Ze traint zich een versuffing en bereidt zich stevig voor op de ultieme match, waar haar toekomst van af hangt.
Wij als kijker krijgen nog inzage in de andere battle die King op dat moment voert. Ze is getrouwd met een uitermate goede man, maar het leven on the road maakt dat ze gevoelig wordt voor avances. Niet van een andere stoere tennisser, maar van ...een kapster. King laat zich overrompelen door de vriendelijke Marilyn (Andrea Riseborough, die we oa kennen van haar rol in Bloodline). Twijfel alom bij King: moet ze toegeven aan de gevoelens van verliefdheid of moet ze de trouw van haar man blijven belonen? Dilemma volop, een dilemma dat haar tennisspel ook beïnvloedt.

Die strijd- die net zo goed een battle of the sexes is voor haar- te vermengen met die van de tenniswereld, dat is een goede keuze geweest voor de film. Het geeft diepgang , het zorgt voor compassie met de diverse hoofdrolspelers. Ik heb me geen moment verveeld.

Met : Emma Stone, Steve Carell, Andrea Riseborough, Elisabeth Shue , Bill Pullmann

The Beguiled - Sofia Coppola

The Beguiled op IMDb (6,9)
Niet slecht, maar ook weer niet heel goed. Niet zo goed als andere dochter-Coppola dingen die ik zag. Laat ik het zo zeggen: deze komt áchter Virgin Suicides, Marie Antoinette en Lost in Translation, maar toch nog wel vóór the Bling Ring. Uw volgorde mag anders zijn uiteraard.

Als u deze gaat zien, kijkt u in ieder geval opnieuw naar een goed verzorgde, fraai gestileerde film met opnieuw alle aandacht voor de kracht van vrouwen/ Dat is wel een dingetje van de regisseur. In deze film zien we de kracht in verschillende gradaties terug en zien we het zelf bij de personen zelf toe- dan wel afnemen.

1864, de Amerikaanse Burgeroorlog is nog volledig op gang. Een klein weeshuis voor meisjes weet de kop nog net boven water te houden. Alleen de kinderen die echt nergens meer heen konden, zijn gebleven. Eén van hen treft tijdens een boswandeling een gewonde soldaat aan in het bos. Een vijandige (Noordelijke) soldaat nog wel. Echter: het meisje doet de hele dag niets anders dan deugdzaamheid leren, dus neemt ze de soldaat mee naar huis. Alwaar de leiding in eerste instantie schrikt, maar dan ook snapt wat hun humane plichten zijn. De wond wordt gehecht, de soldaat wordt gewassen en krijgt kans op een herstel voordat hij overgeleverd zal worden aan de zuidelijke troepen.
Maar er broeit iets. Stuk voor stuk blijken de dames - van jong tienermeisje tot "ouwe vrijster" Miss Martha - gevoelig voor de aanwezigheid van een man. Een voor een proberen ze hun charmes uit op John McBurney, de soldaat die onder al die warmte snel herstelt. Hij voelt verdomd goed dat hij de dames tegen elkaar kan uitspelen om aldus zijn toekomst veilig te stellen. Hoe sterker hij wordt , hoe meer hij de dames het hoofd op hol brengt. Totdat zijn vrijpostigheid hem ongelukkig wordt en alle settings in het huis plots omgedraaid zijn.

Coppola speelt met macht, ze laat hem beurtelings in andere handen liggen. Waardoor deze film een schijvenspel wordt, waarbij steeds iemand anders de overhand krijgt. De moeite waard om te bekijken, al gaat het niet een Oscar-nominatie wegslepen.

Met : Colin Farrell, Kirsten Dunst, Nicole Kidman , Elle Fanning

Hidden Figures - Theodore Melfi

Hidden Figures op IMdb (7,9)

Of : hoe verlammend racisme kan werken.
Deze film toont duidelijk aan dat racisme een rem is. Een rem op gelijkwaardigheid, een rem op capaciteit en een rem op samenwerking. Pas als de blik ruimer wordt gezet, onstaat synergie, ontstaat productie en gaat de mens iets bereiken.
Ik vergeef deze film trekjes van drakerigheid, de boodschap is er te belangrijk voor. En , schokkend genoeg: het is een waargebeurd verhaal. Nog maar één generatie geleden ging de westerse samenleving op een gefrustreerde manier om met de medemens. De angst bleek onnodig, er is sindsdien veel bereikt.

Drie jonge zwarte vrouwen proberen hun weg te vinden in de wereld van de ruimtevaart. NASA is altijd op zoek naar de slimste mensen, naar de onnavolgbare wiskundige en de briljante architect. Probleem is dat in het tijdperk waarin de ruimtevaart begon te groeien de rassenscheiding nog volop aanwezig was. Aparte toiletten, aparte werkkamers en aparte behandeling. Je zou het bijna apartheid noemen.
Echter, omdat er een wedstrijd gaande is met de Russen moet alles op alles gezet worden om de eerste te zijn. En de beste. Helaas blijkt dat men daarbij nét over de hoofden heenkijkt van drie vrouwen die ze het beste direct hadden kunnen inzetten. Er is een lange weg voor nodig, er wordt tijd verspild en er wordt vernederd. Dusdanig dat men de wedloop blijkt te verliezen: nét voor de Amerikanen lukt het de Russen om een man de ruimte in te sturen. Dat allemaal in het beslissende jaar 1961. Let op dat jaar, de wereld veranderde. Ook voor u en mij.

Bij vlagen is de film larmoyant, iets te suikerzoet. Maar dat doet niets af aan het verhaal: dat is een signaal aan ons allen. Doe normaal, kijk naar wat iemand kan en niet naar wie iemand is. Pas dan ga je resultaten boeken, pas dan win je wedstrijden, pas dan werk je echt samen. Het is zo simpel. Nee, sorry, het líjkt zo simpel.
Het werd niet de Oscarwinnaar, maar de film incasseerde wel terecht een nominatie voor "beste film". Beetje geschiedenisles kan geen kwaad, ook niet voor de geoefende filmkijker.

Met : Taraji P. Henson, Janella Monae , Octavia Spencer, Kevin Costner, Mahershala Ali , Kirsten Dunst

Parched - Leena Yadav

Parched op IMDb (7,4)
Ik moest het even opzoeken, maar weet nu dat "Parched" uitgedroogd betekent. Dat komt aardig overeen met wat de drie a vier hoofdroldames in deze film uitstralen: als er niet snel iets verandert aan hun leven, drogen ze uit en zullen ze sterven van geestelijke armoede.
Op het platteland van India wonen zij, waar zelfs in de tijd van mobieltjes en schotelantennes nog steeds een onoverkomelijk verschil heerst tussen mannen- en vrouwenrechten. De vrouwen lijden onder het geweld van hun mannen, onder seksuele onvrede (waar de ene in de prostitutie moet werken , wordt de andere door haar man de kamer doorgemept vanwege haar vermeende onvruchtbaarheid), onder gedwongen huwelijken en meer van die zaken die wij een eeuw geleden al geregeld lijken te hebben.
De vrouwen zoeken elkaar op om steun te vinden, onderling zijn ze volledig openhartig. Elk van hen heeft zijn dromen en wensen maar allen voelen zij zich belemmerd door hun echtgenoten en zoons dan wel door de dorpsoudsten die elke verandering wanhopig proberen tegen te houden.
Gaandeweg ontstaat er een milde vorm van rebellie: stuk voor stuk weten de dames een verandering op poten te zetten waardoor ze meer regie nemen over hun eigen leven. Daarbij de mannen in verwondering achterlatend, die worden plots geconfronteerd met hun eigen pathetische ouderwetsheid.

Als je even door de overacting heen kijkt, ontwikkelt de film zich tot een kleurrijke en sensuele vertelling, die aantoont dat ook in het bij vlagen prehistorische India een ontwikkeling van gelijkwaardigheid gaande is. En dat is een pré.
(Nou wij nog, de zaal was gisteren voor 99 procent gevuld met vrouwen).

Suffragette - Sarah Gavron

Suffragette op IMDb
Tuurlijk is het een draak. Tuurlijk is het een goede film.
Beide kanten van het spectrum hoorde ik van beoordelingen van filmhuiscollega's en wat mij betreft hebben ze beiden een stukje gelijk. Er zitten overdramatische momenten in, die dik op het gevoel aansturen. Maar het historische stukje, het stuk sociale strijd, dat komt ook echt wel binnen.
Juist voor dat laatste stukje ben ik een sucker, want gek op geschiedenis en nogal een voorkeur voor de sociale invalshoek. Alleen daarmee al haalde de film dus bij mij een voldoende.

In de jaren 00 en 10 van de vorige eeuw was het hommeles in Engeland. Slechte werkomstandigheden voor man en vrouw, maar voor de laatste kwam er dan ook nog eens de volstrekte rechteloosheid bij. Niets hadden ze in te brengen op de werkvloer, thuis hadden ze alleen letterlijk wat in de melk te brokkelen , voor de rest moesten ze de man volgen.
Er ontstaat een beweging die ijvert voor vrouwenkiesrecht, onder aanvoering van de beroemde Emeline Parkhurst. Zij krijgt her en der volgelingen, maar die moeten zwaar boeten voor het uitkomen voor hun mening. Ontslag, ontzetting uit de ouderlijke macht. Toch, eenmaal bewust van het onrecht, blijkt er geen weg meer terug. De vrouwen betalen een zware prijs maar streven toch naar gelijkheid. In onze tijd lachen we erom, zo vanzelfsprekend als sommige van die rechten nu zijn, maar in die periode moest elke decimeter worden veroverd. Dát is het belang van deze film, dat ie dat laat zien. Dan neem je de rest op de koop toe.

Goeie rollen van Carey Mulligan en Brendan Gleeson.  Bij elkaar een goed onderhoudende film.

 

La source des femmes (The source) - Radu Mihaileanu

La source des femmes op IMDb
Kleurrijke, stevig feministische film over de fysieke én de geestelijke kracht van vrouwen in een mannenmaatschappij.

Het bergdorpje kent haar tradities. De mannen werken, de vrouwen doen het huishouden. Bij dat huishouden hoort o.a. het water halen bij de bron.
De aanhoudende droogte zorgt ervoor dat er steeds minder werk is voor de mannen, zodat ze zich een groot deel van de dag ophouden bij het theehuis. Het werk van de vrouwen gaat echter onverminderd door.
Als bij het water halen een der vrouwen een ongelukje en daardoor een miskraam krijgt, is de maat vol. Waarom kunnen die mannen, die toch de hele dag maar zitten te beppen, niet dat water gaan halen?

Er volgt gemorrel aan tradities, aan regels van de koran en aan de sexuele rechten en plichten van de beide sexen. Er volgt een "vrijstaking" : als de mannen overdag niets voor de vrouwen doen, doen zij 's nachts in bed niets voor de mannen. De spanning loopt op, dat snapt u.

Kleurrijke film die op z'n Arabisch verteld wordt: men neemt de tijd om punten aan te sterken, men toont de kracht en de eensgezindheid van de samenleving, zelfs als die sterk verdeeld is. Onderhoudend!