Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

Son of the South - Barry Alexander Brown

Son of the south op IMDb (6,3)
 Son of the South op Moviemeter (2,63)
Son of the south op Wikipedia 

Ze zullen nooit meer zo'n impact op me maken als "Mississippi Burning" destijds met me deed, maar toch blijf ik zo goed als alle films over de KuKluxKlan en rassenscheidingsproblematiek met interesse bekijken. Deze SotS viel daardoor bij mij ook in de smaak, niet per se omdat ie goed was maar vooral omdat dit een biografisch verhaal betreft, op waarheid gebaseerd derhalve. Hulde voor de moed van deze man.

1961, Alabama, Verenigde Staten. Bob Zellner lijkt het al op jonge leeftijd goed voor elkaar te hebben: welgestelde familie, kansrijke studie in aantocht, knap vriendinnetje en gewaardeerd in de vriendenkring. En toch knaagt het aan hem. Wanneer hij met klasgenoten een scriptie maakt over de legendarische Rosa Parks zit er voor hem een andere uitkomst aan dan bij de anderen: hij heeft sympathie voor de zaak, de vrijheidsstrijd lijkt hem logisch. Tja, dat kan hij nu wel denken maar zo werkt het natuurlijk niet in het door-en-door racistische Zuiden.

Bob loopt mee met marsen, die stuk voor stuk op geweld uitdraaien. Bob zoekt contact met zwarte dominees en gaat zelfs vrijwilligen op het kantoor van de organisatie die het zwarte verzet mede vormgeeft. Daarmee wint hij een boel (sympathie van de zwarte bevolking voornamelijk) maar verliest hij net zo veel: zijn KKK-opa berispt hem, zijn vriendin wil de relatie verbreken, zijn oude maten verwijten hem te ver te gaan en zijn neven timmeren hem op zijn gezicht. Menigeen zou zwichten, maar Bob zet vastberaden door. Met nogal wat gevolgen.

Met: Lucas Till, Jake Abel, Lucy Hale, Sharonne Lanier, Nicole Ansari Cox

FIN - song : Damon Aaron - Roughshod

Moss & Freud - James Lucas

Moss and Freud op IMDb (5,5)
 Moss and Freud op Moviemeter (3,00)

Biografische films over nog levende sterren kennen doorgaans een behoorlijk tricky component omdat ze nogal makkelijk kunnen doorslaan naar een onevenwichtige vertelling. Bij de aftiteling van deze film viel echter te zien dat hoofdpersoon Kate Moss de film zelf mee produceerde en dat brengt al een stukje extra geloofwaardigheid (ze spaart zichzelf niet, laat ik het zo zeggen). Natuurlijk kiest ze een superknappe actrice uit om haar rol te spelen, maar ze zet hier een dermate zware antagonist tegenover (een ijzersterke Derek Jacobi, wat is dat toch een hyperacteur) dat ze zich van het doek laten spelen. En dat dit laatste een woordspeling is, dat snapt u vast als u het verhaal een beetje kent.

We gaan naar het begin van deze eeuw: Moss is dan al een fotomodel van mythische proporties, Alle grote modehuizen, alle gezaghebbende tijdschriften dingen naar haar hand. Dat is pittig, dat verveelt en inderdaad blijkt Moss gevoelig voor alle verleidingen van het wereldje: drank en drugs en ongezond leven vlakken immers die vereringscultus aardig af. Maar dan..

Ze ontmoet de florerende kunstschilder Lucian Freud (inderdaad, kleinzoon ván) die haar uitnodigt in zijn atelier en haar een voorstel doet: hij wil een portret van haar schilderen maar eist daarvoor vol-le-di-ge toewijding. Drie avonden per week, strikt op tijd om 19u beginnen, het geheel zal een halfjaar tot een jaar in beslag nemen. Een onmogelijk verzoek natuurlijk, want de agenda van het bestbetaalde en meest gevraagde model ter wereld laat zich niet zomaar lamleggen. Hoezeer Moss de sleur van haar vak zat is, blijkt wel uit het feit dat ze zich committeert aan de eigenzinnige kunstenaar. Gans haar leefwijze moet aan de kant, een fors deel van haar persoonlijkheid ook maar toch..toch gaat ze ervoor. Het worden indringende sessies, het worden verhelderende en zelfs levensveranderende sessies.

Met: Derek Jacobi, Ellie Bamber, Jasmine Blackborrow

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Karl Solve Steven - Some Thoughts on painting

Il Buco (aka The Hole) - Michelangelo Frammartino

Il Buco op IMDb (6,6)
 Il buco op Moviemeter (2,92)

Il Buco op Wikipedia

De mens heeft altijd omhóóg gekeken: vliegen wilde men al eeuwen, totdat dit begin 19e eeuw opeens met machientjes werd mogelijk gemaakt. Later volgde de wens om de ruimte te verkennen, we zagen er de afgelopen weken weer een sterk voorbeeld van. Maar: net zo goed als men de hoogte in wilde, wilde men ook de diepte in: diepzee, kraters, grotten. Er zijn altijd mensenn die onderduiken om te kijken wat er honderden meters onder de grond voor werelden en materialen bestaan. Dáárover gaat deze zwaar onthaastende film. We reizen terug naar 1961 en gaan ondergronds.

Een groep speleologen in Noord-Italië is wel min of meer klaar met het ontdekken van nieuwe grotten als ze horen dat verderop in Italië nog een grote hoeveelheid mysteries bestaan. Men reist naar Calabrië om daar een expeditie naar de diepte op te zetten. Dat gaat zomaar niet.

Terwijl we bovengronds een stokoude lokale boer volgen die al zijn hele leven lang leeft met de schikking der natuur (en die zich derhalve verwondert over de interesse naar onbekende werelden), zien we de groep laagje voor laagje de diepte verkennen. Destijds slimme technieken worden gebruikt om de onzekere tunnels onder hen te verkennen: vuur, een voetbal, echo-werkingen en tijdmetingen van resonantie. Alles werkt mee in de besluitvorming om al dan niet nog verder te gaan. Spoiler alert: men komt tot 687 meter ondergronds, een diepte die op dat moment (nu 65 jaar geleden) nog slechts in 2 andere grotten op aarde was bereikt.

Met : Antonio Lanza, Claudia Candusso, Mila Costi

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.

Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 

Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Hamnet - Chloé Zhao

Hamnet op IMDb (8,1)
 Hamnet op Moviemeter (2,80)

Hamnet op Wikipedia

Met een aantal publieksprijzen op zak, een iconisch onderwerp en twee van de de laatste jaren heersende acteurs in de hoofdrol trok "Hamnet" al snel mijn belangstelling. Gisteravond de voorpremière in een fors gevulde zaal, officiële inleiding erbij: het beloofde wat. Klopt ook: langzaam kabbelt de film naar een prachtige climax waar de poëzie vanaf druipt. En dan heb ik het niet per se over de artistieke vaardigheden van de grootste Britse schrijver ooit, nee: het waren de beelden én de heroïsche plotwending én het loeisterke spel van de geweldige Jessie Buckley tezamen die mij voor deze film wonnen. Mooi filmepos, niks mis mee.

Agnes Hathaway is een vrouw met oerkracht: ze spendeert - tot teleurstelling van haar familie - bijna al haar tijd in het bos, waar ze haar eigen havik vrij laat vliegen om daarmee haar eigen blik op de wereld te verruimen. Ze is kruidenvrouw, zieneres, vogelaar ineen. En ze is een vrouw die al bijna te ver is om de liefde te vinden, ze is al halverwege twintig. Maar daar is ie dan: plots staat de nieuwe leraar van de buurtkinderen voor haar neus. William heet hij en van meet af aan toont hij hevige interesse in Agnes. Hun liefde wordt van alle kanten afgeraden maar blijkt niet te stoppen.

Al snel starten ze een gezin - zware bevallingen incluis- maar al snel blijkt dat William niet per se voor het natuurleven bestemd is. Hij trekt met enige regelmaat naar Londen waar hij werkt aan het opzetten van zijn eigen theater, waarvoor hij bovendien nog eens zelf alle teksten schrijft. Als hij dan weer terug is in Stratford-upon-Avon verwent hij zijn kinderen uiteraard. Zijn speciale aandacht gaat daarbij uit naar zijn zoontje Hamnet, die hij de opdracht geeft om voor zijn zusjes en zijn moeder te zorgen wanneer papa in London de toneeldichter uithangt. Hamnet neemt dat serieus, heel serieus. De idylle kan alleen nog maar verstoord worden door invloeden van buitenaf. Daar hoef ik maar één ding over te zeggen: 16e eeuw, de pest trekt nog immer over de wereld, geen stad of land blijft daarbij gespaard. Dus waarom zouden wij denken dat het gezin Shakespeare er ongeschonden vanaf komt?

Met: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Max Richter/Laurence Dangel - On the nature of daylight

Song sung blue - Craig Brewer

Song sung blue op IMDb (7,1)
 Song sung blue op Moviemeter (4,00)

Song sung blue op Wikipedia

Heerlijk gespeelde film, we hebben ons erg goed vermaakt en derhalve niet voor niets de snijdende wind getrotseerd om de voorpremière mee te pakken. Zelf ben ik wel behoorlijk liefhebber van het song(schrijvers)materiaal van Neil Diamond, dat maakte het voor mij al iets makkelijker. Zijn werk is niet hip, het rockt niet en dat maakt een brede acceptatie lastig. Gelukkig draait het daar helemaal niet om in deze verfilming: net op tijd stapt de regisseur over van biografisch naar sociaal drama. En dan ook gelijk goed. De film gaat namelijk niet over het levenspad van de gebronsde zanger, nee: het draait om twee "impersonators" van zijn wek. Het dus heeft echt bestaan en heeft met recht een kronkelig pad afgelegd om te komen waar we aan het einde van de film zijn. Vooral Kate Hudson overtuigt met een sterke emotioneel gespeelde (en gezongen) rol.

Mike Sardina heeft gelukkig de muziek nog. Hij heeft de bodem geraakt en is door zijn alcoholisme alles kwijtgeraakt: relatie, werk, alles. Nou ja, die muziek dus. Hij schnabbelt een beetje bij op een kermisattractie waar meerdere vertolkers van evenzovele artiesten rondlopen: er is een James Brown, natuurlijk is er een Elvis, er is een Patsy Cline en ook Mike speelt er zijn rolletje van Amerikaanse countryster. Hij wil het echter anders, hij wil onder zijn artiestennaam Lightning meer de rockende kant op door werk van Neil Diamond te gaan vertolken. Als hij de ravissante Claire ontmoet, lijkt dat ook te gaan lukken. De twee repeteren maar komen ook al snel nader tot elkaar. Maar hoe doe je dat: beiden alleenstaand ouder, beiden met nauwelijks inkomsten, beiden gedoemd tot een marginaal bestaan. Is daar nog een weg uit?

Ja, die is er: door de juiste muzikanten om zich heen te zoeken, door hard te werken en te lobbyen én door het levenspad samen te bewandelen: Mike en Claire worden een stel, Lightning krijgt Thunder aan zijn zijde, ze gaan op pad als vertolkers van het werk van Neil Diamond. Een hobbelig begin leidt langzaam tot een beetje succes (tot zelfs het voorprogramma van Pearl Jam). Maar een beetje filmkijker weet dan dat het noodlot niet lang op zich laat wachten, 

Met: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, King Princess, Jim Belushi, Fisher Stevens

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hugh Jackman & Kate Hudson - Crunchy Granola Suite

Origin - Ava Duvernay

Origin op IMDb (7,2)
 Origin op Moviemeter (3,10)

Origin op Wikipedia

In cinematografisch opzicht misschien niet helemaal geslaagd (de combinatie van biopic, historisch drama en boekverfilming komt soms geforceerd over) maar #manmanman , wat een ongelooflijk interessant verhaal. Naarmate de tijd verstreek, zat ik meer naar het (thuis)scherm gebogen omdat ik het óók begon te zien. Ik zag wat schrijfster Isabel Wilkerson beoogde met het boek waar de film op geënt is. Sterker nog: nu wil ik het ook lézen.

Journaliste Wilkerson heeft het even niet meer in de vingers: iedereen vraagt wanneer ze weer met nieuw werk komt, wanneer komt ze weer eens een nieuwe prijs ophalen? De zorg voor haar bedlegerige moeder belet haar het schrijven. Daar komt later het plotse overlijden van haar partner ook nog eens bij: alle lust tot schrijven en informatie vergaren resp. delen vergaat haar. Totdat ze zich bijeen weet te rapen, omdat ze weet dat zowel haar moeder als haar man dit van haar geëist zouden hebben. Ze zet door: het plan voor het nieuwe boek zit allang al in haar hoofd. Veldwerk, here we come.

Het boek dat eruit rolt is "Caste: the Origins of our Discontent", een doorwrochte verhandeling over de pijlers die verbanden leggen tussen slavernij en segregatiewetten enerzijds en nazisme en kastenstelsel anderzijds. Niet het racisme is daarvan de rode draad, maar de hiërarchie en de endogamie (geen gemengde huwelijken, alleen met "je eigen ras") zijn historisch veel bepalender voor de macht die van deze repressieve systemen uitgaan. Je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Met: Aunjanue Ellis Taylor, Jon Benthal, Niecy Nash, Emily Yancy

FIN - song : Stan Walker- I am

Spinning Gold - Timothy Scott Bogart

Spinning Gold op IMDb (5,9)
 Spinning Gold op Moviemeter (2,78)

Spinning Gold op Wikipedia

Wat mij betreft een tegenvaller. Een aan alle kanten boeiend script, ook nog eens op waarheid gebaseerd en zich volledig afspelend in een interessante industrie: wat kan er mis gaan? Nou, van alles dus. Mogelijk ligt de oorzaak hiervan in het feit dat de regisseur het leven van zijn eigen vader verfilmt. Mogelijk durfde hij bepaalde dingen niet op de spits te drijven. Da's jammer, want er zaten voldoende haakjes in dit levensverhaal voor meer conflict en dus ook duidelijker stellingname. Het gevolg is dat een paar dingen ietwat ongeloofwaardig worden. Jammer, gemiste kans derhalve.

Neil Bogart weet zeker dat ie het anders gaat doen dan zijn mislukkende vader. Pappie zit in de (gok)schulden, leent daarom alles wat los en vast zit en moet dat ook regelmatig met een aantal forse klappen bekopen. Neil gaat dat pad niet op. Althans: dat is zijn voornemen, in de film blijkt dat hij ook niet schadevrij blijft rijden.
Het twaalfde ambacht moet hem dan eindelijk goud gaan opleveren: hij begint een independent-platenmaatschappij (Casablanca Records) en bindt de strijd aan met de grote labels. Hij babbelt zichzelf binnen bij enkele grote sterren en krijgt - verdomd as t niet waar is- inderdaad wat artiesten onder contract. Kiss, Bill Withers, The Isley Brothers, George Clinton. Grote namen toch? Ondanks die namen lopen de schulden steeds maar op, omdat de platenverkoop achterblijft bij de naam die de sterren maken. Bogart ziet dat hij toch niet ver van pappa's stam gevallen is maar ja....hij heeft maar één knaller, één hit nodig. Tegen beter weten in houdt hij vol.

Met: Jeremy Jordan, Michelle Monaghan, Jay Pharaoh, Lyndsy Fonseca, Wiz Khalifa, Jason Derulo

FIN - song : Jeremy Jordan - Last Dance

FIN - song : Jeremy Jordan - Greatest time  (Spinning Gold) 

Springsteen: Deliver me from Nowhere- Scott Cooper

Springsteen: Deliver me from Nowhere op IMDb (6,9)
 Springsteen: Deliver me from Nowhere op Moviemeter (3,28)

Springsteen: Deliver me from Nowhere op Wikipedia

Ook in mijn vriendenkring zijn ze er: doorgewinterde Bruce Springsteen-fans die bereid zijn om de portemonnee drie keer om te keren om alles aan te schaffen wat de Baas uitbrengt (bij deze film kwam ook een meervoudige vinyl-boxset). Ook nemen ze elke gelegenheid te baat om optredens ergens in Europa bij te wonen, alles om de baas zo vaak mogelijk te zien en te horen. Nu kan ik zelf ook zijn muziek wel horen (zes lp's van hem staan hier in de kast, waaronder één dubbele) maar zover als genoemde makkers ga ik niet. Wél vind ik Springsteen een interessante persoonlijkheid: ik schat hem in als een goede ziel met het hart op de juiste plaats. Iemand met een romantische en sociale inborst, als daar een film over gemaakt wordt, dan wil je die toch zien? Ik de zaal in, lekker vol voor een zondagavondje: geen Studio Sport maar gewoon film én muziek.

We vallen Springsteens leven binnen in 1981: Bruce is bezig met het laatste optreden van zijn uitgebreide tour die volgde op het uitbrengen van "The River". Een ongekend succes, zowel album als tour, met een geweldige publiciteitsgolf als gevolg. De platenmaatschappij, de producer, het publiek: ze willen (om maar niet te zeggen: eisen) allemaal dat Bruce hier snel een vervolg aan geeft zodat de munten blijven rollen en Bruce het hot topic blijft dat ie dan is. Maar Bruce wil niet. Bruce kán niet. Bruce is leeg. 

Middels flashbacks naar zijn vroege jeugd leren we dat - toen onze Bruce een Bruceje was- hij een lastige verstandhouding met zijn vader had. Vader is hardhandig, vader drinkt en vader wil dat zijn zoon een stoere vent wordt, iets dat strijdig lijkt te zijn met Springsteens gevoelige inborst. Bruce betrekt een nieuw huis en trekt zich daarin terug om zijn kwellingen van zich af te schrijven. Introspectieve, donkere en vooral niet rockende songs die kanten van zijn ziel tonen waar zijn luisteraars niet blij van zullen worden. Terwijl Bruce thuis die gedachten in basic opnameapparatuur stopt, zien we hem zijn auto langs het ouderlijk huis sturen, zien we hem worstelen met de oprechte gevoelens die serveerster Faye voor hem heeft (en hoe wederzijds die zijn). Maar we zien vooral hoe wanhopig zijn platenmaatschappij, zijn manager Jon Landau  (opnieuw een heerlijke rol van Jeremy Strong) en de hele business probeert om te begrijpen in welk universum Bruce zich op dat moment bevindt. Hij pleegt commerciële zelfmoord, maar het is nodig: "Nebraska" is een gitzwart album dat er alleen maar komt als Bruce voet bij stuk houdt. En dat betekent: kiezen voor een gat, kiezen voor een diep dal.

Met: Jeremy Allen White, Jeremy Strong, Odessa Young, Stephen Graham, Paul Walter Hauser, Gaby Hoffmann

FIN - song : Bruce Springsteen - Atlantic City (live)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Toen ik je zag - Ben Verbong

Toen ik je zag op IMDb (6,7)
 Toen ik je zag op Moviemeter (3,19)

Toen ik je zag op Wikipedia

Dat ik geen soaps en amper (commerciële) televisie kijk, wil niet zeggen dat ik helemaal niet op de hoogte ben van wat er gebeurt in showbizzland. Natuurlijk kende ik het dramatische verhaal van acteur Antonie Kamerling, die ik in plaats van de soaps wél in films tegenkwam ("De kleine blonde dood", waarin hij schrijver Boudewijn Buch verbeeldde). En omdat ik deze film - die twee jaar geleden verscheen - nog op schijf had staan (opgenomen van een NPO-zender) én omdat ik toch al een paar uur daarvoor Noortje Herlaar in de bioscoop onderging, klikte ik nu maar op deze. 

Van meet af aan weten we waar we op af stevenen in deze film. We zien dat -ondanks verwoede pogingen -Esther haar echtgenoot, zanger/acteur Bastiaan, niet kan redden. Niet kan behoeden voor dramatische handelingen. De man is depressief en zelfs destructief. Esther ziet hem per keer meer door de handen glippen, wat ze ook probeert: ze sleept hem van arts naar arts, ze ziet erop toe dat hij zijn medicatie slikt, ze bezorgt hem werkopdrachten en ze gaat er met hem even tussenuit naar het strandje en het hotel waar hij haar ten huwelijk vroeg. Er zijn oplevingen (Bastiaan is geweldig goed met de kinderen, Bastiaan sleept af en toe nog een rol in een musical of een theatershow binnen) maar steeds zakt hij terug in donkere sferen. Vanaf het moment dat hij zegt dood te willen, is Esther op haar hoede. Ze stelt haar gezin veilig, ze harnast zich in een vorm van zelfbescherming; ze zal moeten overleven, al is het maar voor haar gezin. De angst slaat haar regelmatig om het hart, ze heeft een tikkende tijdbom in huis.

Met: Noortje Herlaar, Egbert Jan Weeber, Hanne Arendzen

FIN - song : Hero - Toen ik je zag

Caravaggio - Derek Jarman

Caravaggio op IMDb (6,5)
 Caravaggio op Moviemeter (2,91)

Caravaggio op Wikipedia

Voorafgaand aan de zeer aanlokkelijke tentoonstelling "Ongoing" van/door/over Tilda Swinton, vertoont het fenomenale Eye Filmmuseum alvast deze film uit 1986, waarin Swinton een prominente (debuut)rol speelt. Mijn vrouw en ik willen graag naar die tentoonstelling, ter opwarming treinde ik alvast naar onze hoofdstad om de biografische filmklassieker van Derek Jarman als een vorm van aftrap te gebruiken. Jarman moet met minimaal twee ideeën aan deze film zijn begonnen: uiteraard de prachtige werken van de kunstenaar met de dubieuze levensstijl verbeelden, maar daarnaast ook juist die levensstijl wat meer ...eh..belichten. Het maakt de film tot een prachtig kijkspektakel.

Kunstschilders waren wereldsterren, in de tijd waar wij in deze film naar teruggaan. Caravaggio viel op door zijn prachtige belichting en de scherpe lijnen waarmee hij zijn schilderijen neerzette. Destijds waren bijna alle schilderijen nog verbeeldingen van bijbelverhalen, logisch dus dat een schilder van faam in het Vaticaan belandde. Michelangelo Caravaggio - die voornaam is belangrijk want hij moet steeds duidelijk maken dat hij niet díé schilder is- ensceneert zijn werken in zijn "Roomse" atelier, mede dankzij de medewerking en vooral de financiering van op faam beluste kardinalen. Caravaggio raakt ingewijd in de liederlijke feesten die de kardinalen (én de Heilige Vader) op touw zetten. Hoewel de geestelijk zichzelf ook niet onbetuigd laten, veroordelen ze het "bestiale" gedrag van de schilder. Zolang hij echter zorgt dat hij de ganse clerus laat terugkeren op zijn doeken tolereren ze hem echter. Dat gaat natuurlijk mis, we weten wie er aan het langste eind zal trekken. Dat weten we eigenlijk al vanaf het begin, want we starten bij het sterfbed van een verbannen kunstenaar.

Met: Nigel Terry, Sean Bean, Tilda Swinton, Garry Cooper, Nigel Davenport, Robbie Coltrane, Michael Gough

FIN - song : Simon Fisher Turner - I love you more than my eyes

Gezien in : Eye Filmmuseum

Maria - Pablo Larrain

Maria op IMDb (6,24)
 Maria op Moviemeter (3,27)

Maria op Wikipedia

Steeds maar weer durfde ik het niet aan om deze in de zaal te gaan zien (diverse keren gehad dat de film op het op dat moment beste tijdsslot zat), achteraf denk ik nu dat ik gelijk heb gehad dat ik niet in een pluchen stoel in het donker ben gaan zitten. Vermoedelijk had ik dan veel meer naar het einde zitten uitkijken dan ik nu deed (even op pauze, even een bakkie thee et cetera: het maakte de film beter verteerbaar voor me). Niet dat dit nu een slechte film zou zijn, helemaal niet. Maar het is wél met afstand de minste van de drie indrukwekkende "sterke vrouwen in de knel"-films die regisseur Pablo Larrain maakte. De film over de nooit meer overtroffen zangeres Maria Callas (ik heb zelfs een paar 7"-singletjes van haar weten mee te krijgen uit het ouderlijk huis: mijn vader hield blijkbaar van haar indrukwekkende bereik) staat aan het zijkantje op het erepodium: voor de kijkers links, op de tweede plek, staat "Spencer" (de Lady Di-story) en op het hoogste schavot staat met afstand het fenomenale "Jackie" (over Jacqueline Kennedy-Onassis-Bouvier). Net als nummer 1 en 2 is dit ook weer een prachtig visuele film, maar de personificatie van La Callas door Angelina Jolie is niet op alle vlakken even sterk. Als liefhebber van fijn acteerwerk kwam ik desondanks aan mijn trekken want de twee belangrijkste bijrollen waren voor favo-acteur Pierfrancesco Favino en voor Alba Rohrwacher, ook al zo'n acteerkanon. Al met al dus wel blij dat ik deze gezien heb, er zitten voldoende sterk filmische punten in om de film te waarderen. 

Na die lange inleiding heb ik eigenlijk nog maar een korte beschrijving van de film nodig: we aanschouwen de onovertroffen operazangeres in haar nadagen. Ze komt nog zelden haar fraaie woning in Parijs uit, ze beseft terdege dat de buitenwereld daar hongerig wacht op nieuwe activiteiten, op een mogelijke terugkeer naar de podia zelfs. Dat zal lastig gaan: niet alleen is de lust om op te treden haar vergaan, het gaat ook simpelweg niet meer. Haar stem laat haar in de stek: hevig medicijngebruik, ouderdom en langdurige overbelasting hebben hun tol geëist. Niet dat ze niet zou willen overigens: in weerwil van de uitermate goed bedoelde doch beklemmend voelende zorg van haar personeel maakt ze afspraken met een pianist om samen met hem te testen of haar stem ooit nog podiumvullend zou kunnen worden. Dokter raadt het af, personal assistent Ferruccio raadt het af, huishoudster Bruna raadt het af maar Callas is stronteigenwijs: ooit werd ze gestimuleerd (en welhaast gedwongen) te zingen, daarna werd het haar door de arrogante opkoper Aristoteles Onassis verbóden om te zingen om dan nu in een stadium te zijn beland dat ze niet meer zou kunnen zingen? Callas is er de persoon niet naar om dat historische verval zonder slag of stoot te accepteren.

Met: Angelina Jolie, Pierfrancesco Favino, Alba Rohrwacher, Haluk Bilginer

FIN - song : Brian Eno - An Ending (Ascent)

I am Zlatan (aka Jag är Zlatan) - Jens Sjögren

I am Zlatan op IMDb (6,2)
 I am Zlatan op Moviemeter (2,86)

I am Zlatan op Wikipedia

Als tiener ging ik nog met grote regelmaat naar betaaldvoetbalwedstrijden. Met de vader van een vriendje reden we naar de stadions van AZ, Volendam of Ajax: ik heb grote namen nog levend zien spelen. Maar gaandeweg zwakte mijn aandacht af: voetbal was niet langer een spannend spel, het werd een industrie. Beursnoteringen, zakeninvesteringen én onvriendelijk supportersgedrag dreven mij ver weg van het speelveld. Sinds enkele jaren kijk ik ook niet meer naar Studio Sport, het boeit me niet meer wie wint of verliest. Maar er zit natuurlijk nog wel veel in het geheugen. Vandaar dat ik bij het zien van deze titel op "KLIK" drukte. Mijn voorliefde voor enfant terribles is namelijk níét afgezwakt.

Ik had wel iets beter moeten checken, ik dacht in een documentaire terecht te komen maar het bleek een geromantiseerde speelfilm, gemodelleerd naar het biografische boek van de Zweedse tovenaar Zlatan Ibrahimovic. En hoewel je dan vooraf weet dat de acteurs nooit de brille van de verbeelde speler zullen bereiken, doet de film wel iets goed. Heel duidelijk wordt dat Ibrahimovic een enorme lastpak was, maar dat dit voortkomt uit overlevingsdrang. Een knap lastige jeugd: gescheiden ouders, armoede, leerproblemen, agressie, kruimeldiefstal. Het zag er heel lang niet naar uit dat Zlatan ooit de professionele voetbalvelden zou bereiken. Daarvoor werd hij iets te vaak van trainingen weggestuurd, geschorst en uit teams gezet. Maar steeds kwam weer dat enorme vermogen om te pingelen en te scoren naar boven. We kennen de geschiedenis: pleintjesvoetbal => buurtvereniging => Malmö FF => Ajax => Juventus en verder. Waar eerst gesteggeld werd om de centjes voor sportkleding, liepen later de voetbalmakelaars om hem heen. Altijd, altijd komt Ibrahimovic in conflict: het is zijn verdedigingsmechanisme om zich staande te houden, om de wereld te laten zien dat ze rekening moeten houden met de prestatiedrang van een jongen van eenvoudige komaf die simpelweg groot durft te dromen.

Met: Dominic Anderson Bajkarati, Granit Rushiti, Cedomir Glisovic, Hakan Bengtsson, Gijs Naber

FIN - song : Ison & Fille - Länge leve vi

Biography: The nine lives of Ozzy Osbourne - Greg Johnston

The Nine Lives of Ozzy Osbourne op IMDb (7,7)
 The Nine Lives of Ozzy Osbourne op Moviemeter (3,26)

Nine lives of OO op Zware Metalen

Muzikaal vond ik het altijd wel wat hebben (hoewel geen metalfan heb ik deze zanger en band wel van begin af aan meegekregen doordat ik wekelijks luisterde naar het illustere "Betonuur" van Alfred Lagarde), maar over de persoon Ozzy Osbourne had ik altijd wel mijn twijfels. De tranen vloeiden rijkelijk begin deze maand, toen hij in zijn geboortestad Birmingham ten grave werd gedragen. Reden om deze kort daarna uitgezonden docu maar eens even te bekijken. 

Mijn scepsis over de persoon John Osbourne (pas later ging hij zich Ozzy noemen) worden in deze docu aardig bevestigd: sterke muziek, unieke stem, creatieve gedrevenheid. Maar ook: een lapzwans als mens met een te zelfzuchtige inslag om levenspartner en zelfs vader te zijn. Waar de muzikale successen met eerst Black Sabbath en later met een band die zijn naam droeg zich aaneenregen, liet meneer een slagveld achter in zijn privéleven. Zijn eerste huwelijk en de kinderen die daaruit voortkwamen verwaarloosde hij totaal door vol voor de drank en drugs te gaan en dagenlang van de wereld te zijn. Het leidde tot een occulte verering van "The Prince of Darkness" maar pas toen hij zijn latere vrouw Sharon in zijn leven inbouwde, kwam er loutering. Afkicken met wisselend succes, vaderschap met wisselend succes, maar in ieder geval een bestaan waar liefde uit sprak. Heel hard proberen om dat laatste beeld vast te houden. En als je daar geen zin in hebt: gewoon de muziek nog eens opzetten.

The Look of Love - Michael Winterbottom

The Look of Love op IMDb (6,0)
 The Look of Love op Moviemeter (2,86)

The Look of Love op Wikipedia

De Britse komiek Steve Coogan kan een aardig potje bij me breken wegens herhaaldelijke grappige rollen. Ook regisseur Michael Winterbottom heeft mij meerdere malen positief verrast, dus zouden op zich alle seinen op groen moeten staan voor deze biografische film. Helaas komt dat er niet helemaal uit, dat vond ik blijkbaar de eerste keer dat ik hem zag al (was danig weggezakt uit mijn geheugen) maar ook nu komt ie niet zo tot zijn recht als ie zou kunnen. 

Het sterkste aan de film is het verhaal. Dat gaat over Paul Raymond, een huisjesmelkende seksondernemer (een soort combi tussen Prins Bernhard jr. en Theo "Yab Yum" Heuff) in Soho-Londen van de jaren zestig. Raymond groeide uit tot de rijkste man van Engeland, maar wist daar geen tevreden privéleven tegenover te stellen. Aan elke hand had hij meerdere dames, maar geen van hen bracht hem geluk of tevredenheid. Raymond doet alles voor zijn dochter, maar zij blijkt niet de zakelijke en maatschappelijke talenten van haar vader te hebben, hetgeen in die wereld een recept voor een ongelukkig leven betekent.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Look of Love (december 2014)

Met: Steve Coogan, Imogen Poots, David Walliams, Anna Friel