Nuremberg - James Vanderbilt

Nuremberg op IMDb (7,6)
 Nuremberg op Moviemeter (3,73)

Nuremberg op Wikipedia

Ook als je denkt hier alles over gelezen te hebben, er alles over te wezen mogelijk, dan nog blijft dit onderwerp de mensheid fascineren. Talloze films zijn er over oorlogen gemaakt, waarbij - dit is mijn eigen invulling- die over de Tweede Wereldoorlog de anderen in aantal dik overtreffen. Blijkbaar is niet alleen de filmindustrie er gek op, ook het publiek blijft de films consumeren. Een bron die nimmer zal opdrogen, niet zolang als ik leef tenminste. Het rechtvaardigt het antwoord op de vraag of deze film nou wel gemaakt moest worden. Ja dus. Zelfs met zulke verrassende hoofdrolkeuzes, types die geen van allen een heldhaftige uitstraling hebben. Toch maken ze zich er goed van af; Michael Shannon is ALTIJD oké, Rami Malek is de ene keer beter dan de andere en Russel Crowe vind ik nooit een klap aan. Behalve deze keer dan: Crowe zet op sterke wijze de gestoorde persoonlijkheid van Hermann Goring neer. Film een goede voldoende, genoemde acteurs gaan zelfs naar dikke voldoende. 

1945, de meimaand: het leek allemaal eindelijk voorbij. De gruwelijkheden waren tot een einde gekomen, het machinale doden was gestopt. En nu? De wonden werden gelikt, de onherstelbare pijn kon nooit worden gelenigd maar wat mogelijk verzachting zou kunnen brengen, was de zoektocht naar gerechtigheid: de daders van deze moordindustrie mochten hier niet mee weg komen, de mensheid moest weten dat er recht gedaan zou worden. De gearresteerde nazi-kopstukken die de oorlog overleefden zullen zich moeten voorbereiden op een streng proces, waarvan de uitspraken eigenlijk al vooraf vaststaan. 
De film richt zich op drie hoofdpersonen: de Amerikaanse rechter Robert H Jackson die de aanklager gaat worden in het grote Neurenberg-proces, de vooraanstaande nazi Hermann Göring die in het beklaagdenbankje zal zitten en pyscholog Douglas Kelley, die genoemde Göring moet voorbereiden op dit proces en hem eigenlijk "aan het praten" moet krijgen. Geestelijke controle, menselijke controle, organisatorische controle: iedereen worstelde met wat ie moest doen. De strijd tussen goed en kwaad blijkt helemaal niet zo eenduidig: er moest geschiedenis worden geschreven.

Met: Michael Shannon, Rami Malek, Russel Crowe, Leo Woodall, Richard E. Grant, John Slattery,  Ben Miles

FIN - song : Ayon - Paradise

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mindcage - Mauro Borelli

Mindcage op IMDb (4,6)
 Mindcage op Moviemeter (2,05)

Mindcage op Wikipedia

You win some, you lose some. Als ik een recensie zo begin, weet de frequente bezoeker meestal genoeg: hier gaat geen beste film aankomen. Klopt, deze Mindcage mag u snel weer vergeten. Een ietwat beschamend star vehicle voor John Malkovich, die hier nog maar eens optimaal gebruik maakt van zijn ingetogen agressie en van zijn belezenheid. De film hint opzichtig naar "Silence of the lambs" maar weet op geen enkele manier de eerste trede van dat niveau te beklimmen. 

Als detective Mary Kelly met haar nukkige compagnon Jake Doyle op een zaak gezet worden van een bijzonder verzorgd en opgedoft dodelijk slachtoffer kijken ze elkaar verbaasd aan. Dit lijkt in alles een daad te zijn van seriemoordenaar The Artist, maar dat kan onmogelijk: die zit immers al jaren in eenzame opsluiting nadat detective Doyle hem ism zijn vorige partner had opgepakt. Doyle acht Kelly te onervaren om hier in te duiken, maar de chef geeft haar het voordeel van de twijfel omdat ze met haar achtergrond als psychologe wel met The Artist in gesprek kan gaan om te helpen de copycat te vangen. 

U snapt: The Artist wil best helpen maar eist daar wel wat voor terug. In een reeks gesprekken lukt het hem om Kelly in zijn macht te krijgen: mondjesmaat geeft hij tips, terwijl er ondertussen steeds meer slachtoffers vallen. Kelly weet dat ze moet overgaan tot een radicaler aanpak, omdat haar partner Doyle zich lichtelijk vermaakt als hij ziet dat ze amper verder komt. 

Met: John Malkovich, Martin Lawrence, Melissa Roxburgh, 

Mother's instinct - Benoit Delhomme

Mother's instinct op IMDb (6,5)
 Mother's instinct op Moviemeter (nog geen ratings)

Eerder deze maand zag ik de trailer van deze film en ik dacht: "hé, ik ken dit verhaal". Dat bleek te kloppen, het is een remake van de Waalse film "Duelles" van Olivier Masset-Depasse (die ik nog maar een halfjaartje geleden bekeek). Omdat de nieuwe film gisteravond in voorpremière te aanschouwen was, toog ik naar de zaal. Prima, viel niks tegen. Mooie vormgeving, gedegen acteerwerk en voldoende nieuwe uitwerking van het verhaal om het een goede tijdsbesteding te vinden. De namen van de acteerkanonnen in de hoofdrol mogen dus voldoende garantie bieden voor een tocht naar de filmzaal. 

Jaren 60 van de vorige eeuw. Een mooi aangeharkte buitenwijk, waar twee jonge stellen ongecompliceerd naast elkaar wonen, mede omdat hun beider zoontjes bij elkaar in de klas zitten. De stellen trekken veel met elkaar op, huisfeestjes en kinderpartijtjes aan de orde van de dag. De toekomst ziet er zonnig uti. Totdat..

Totdat Max, het zoontje van Celine, op ongelukkige wijze ten val komt en overlijdt. Buurvrouw Alice ziet het gebeuren maar komt te laat om reddend op te treden. In een keer valt de interactie tussen de beide stellen stil. Niet alleen doordat Celine in diepe rouw en lethargie vervalt, maar ook doordat Alice het gevoel heeft alsof Celine haar verwijt dat ze niet tijdig ingegrepen heeft bij de noodlottig acrobatische toeren van haar zoontje. 

Steeds verder lijken de stellen uit elkaar te groeien, hetgeen lastig is omdat ze naast elkaar wonen en het alleen achterblijvende zoontje van Alice zijn buurvrouw nog steeds als een vriendin beschouwt. Er moet iets gebeuren, op deze manier gaan twee stellen en een jonge knul eronderdoor. Er gebeurt ook iets, maar dat lijkt in de verste verte niet op wat de buren van elkaar voor ogen hadden. De toegenomen spanning klimt naar grote hoogte.

Met: Anne Hathaway, Jessica Chastain, Josh Charles, Anders Danielsen Lie, Caroline Lagerfelt

FIN - song :  Anne Nikitin - Mother's instinct

Gezien in : Cinema Oostereiland

To catch a killer (aka Misanthrope) - Damián Szifron

To catch a killer op IMDb (6,6)
 To catch a killer op Moviemeter (3,25)

Dat was best naargeestig allemaal, op het nihilistische af. Niet echt een film om vertrouwen in de mensheid mee te kweken. Neemt niet weg dat er ook lichtpuntjes in zaten, ik genoot van de lekker gecompliceerde rol die Ben Mendelsohn speelde. Shailene Woodley is degelijk in deze door haarzelf geproduceerde film, maar niet zo sprankelend als ik haar in eerdere rollen heb gezien. Kortom: wel een film om dicht bij elkaar te kruipen op de bank, maar niet een die ik over twee jaar nog kan navertellen.

Terwijl de hele stad aan het feesten is, wordt Baltimore opgeschrikt door een reeks moorden op Nieuwjaar vierende feestgangers. Alle moorden worden met welgemikte schoten geplaatst vanuit een centraal gelegen torenflat waardoor de vele dakterrassen en liftschachten vol te raken zijn. 

Politie-agente Eleanor Falco heeft die nacht dienst en komt vol in actie. Een aantal van haar kundige beslissingen vallen op bij de cynische FBI-rechercheur Lammark, die haar voor zijn team recruteert. Dat is tamelijk speciaal voor Eleanor want zij blijkt - om redenen van instabiliteit - eerder te zijn afgekeurd voor de FBI-opleidingen. Ze kan nu laten zien dat die beslissing destijds onterecht was.

Samen met de sterke boevenvanger Jack McKenzie openen ze het onderzoek, waarbij al snel blijkt dat dit om een zeer kundige en kille moordenaar gaat. Maar het blijkt ook dat er binnen de FBI diverse bloedgroepen elkaar tegenwerken omdat ze elk het mogelijke succes voor zichzelf willen claimen. Eleanor is loyaal aan haar lastpakbaas Lammark, die haar veelvuldig om analyses en raad vraagt. Samen komen ze wel dichterbij de oplossing, maar het gaat de FBI-directie én de Baltimore-burgemeester niet snel genoeg. Terwijl er steeds nieuwe slachtoffers vallen, wordt het driemansteam van Lammark op non-actief gezet, maar gaat natuurlijk op de achtergrond wel verder met het onderzoek.

Met: Shailene Woodley, Ben Mendelsohn, Jovan Adepo, Ralph Ineson

Quick (aka The Perfect Patient) - Mikael Hafström

Quick op IMDb (6,7)
 Quick op Moviemeter (2,97)

Een waargebeurdje, dat moet je toch ook eens in de zoveel tijd doen. Niet dat dit nou een heel gedenkwaardige film is, maar het helpt als je het in historisch perspectief plaatst en bedenkt dat er dus echt iets als onderstaande gebeurd is. 

Hannes Rastam is journalist, een tamelijk succesvolle ook nog. Terwijl hij net een onderzoek heeft afgerond om het vervolgens breed te broadcasten, raakt hij geïnteresseerd in een oude zaak die mogelijk dynamiet-effect kan hebben. 

Hij hoort over de misdadiger Thomas Quick (wat zelfs een "artiestennaam" is, omdat de gevangene in werkelijkheid Sture Bergwall heet) die al bijna 30 jaar vast zit voor het plegen van een achttal moorden. Tijdens het proces bekende Quick dat hij nog veel meer moorden had gepleegd dan waarvoor hij nu berecht werd. Journalist Rastam vertrouwt het niet helemaal en duikt er dieper in. Hij recruteert een jonge onderzoeksjournaliste (Jenny Küttim) en duikt in het dossier.

Hoewel doodsbang voor diens psychopatische gedrag bezoekt Rastam de overduidelijk instabiele Quick/Bergwall een aantal malen in de gevangenis. Steeds meer raakt hij ervan overtuigd dat de bekentenis van destijds een geforceerde is geweest. Hij onderzoekt de politiepraktijken, hij onderzoekt de psychologen die de gevangene destijds begeleiden, waarna hij komt tot bijzondere conclusies.

De case staat in Zweden bekend als "de grootste juridische dwaling ooit.". 

Met : Jonas Karlsson, David Dencik, Alba August

Titane - Julia Ducournau

 Titane op IMDb (6,6)

Titane op Moviemeter (3,55)

De brille spat ervan af: de films van de Franse regisseuse Julia Ducournau kennen hun gelijke niet. Geen enkele andere filmmaker komt op dit moment maar een beetje in de buurt van de originaliteit en de spetterende energie van haar films. Vanuit die invalshoek snap ik de keuze van de Cannes-jury wel, om deze "Titane' de Gouden Palm toe te kennen. Kan. Maar nergens is dit een plezierige film, nergens wordt de kijker behaagd. De beelden en het verhaal worden over ons uitgestrooid met een heftigheid die niet iedereen kan hebben. Binnen 10 minuten verlieten dan ook al enkele mensen de zaal gisteravond, ze waren hier niet op voorbereid. U bent dus gewaarschuwd, wellicht bent u zelfs al enigszins getraind als u Ducournau's doorbraakfilm "Raw" bekeek. 

Alexia zit als 7 jarig meisje bij haar vader op de achterbank van de auto. Dat treft, ze is gek op auto's: hoe sneller hoe beter, tot gekmakens toe sart ze haar vader met het imiteren van het geluid van de automotor. Het gaat mis als vader haar probeert te corrigeren en daardoor even niet op de weg let: crash. Met een zware operatie wordt het leven van Alexia gered, ze zal echter door haar verdere leven moeten met een plaat titanium in haar hoofd die haar hersenen nog enigszins rangschikt. 
Alexia is een jongvolwassen vrouw als we haar weerzien: ze is een gogo-danseres op autoshows. Met wulpse dansjes verleidt ze de bezoekers, ze kronkelt en krioelt over de motorkap. Het kost haar geen enkele moeite, want die liefde voor auto's , die is er door de operatie niet uit gegaan. Sterker nog, in de nachtelijke uren kruipt ze zelfs in auto's om daar seks te hebben. Niet met andere mensen overigens, nee, met de auto's zelf. 


Ze houdt meer van auto's dan van mensen, sterker nog: ze haat mensen, op een psychopatische manier zelfs. Stuk voor stuk worden fans, collega's en onschuldigen in de val gelokt , ze vermoordt hen met de houten pen die eigenlijk bedoeld is om haar kapsel bijeen te houden. Als ze zelfs zover gaat dat ze haar eigen huis in brand steekt - nadat ze eerst haar ouders erin heeft opgesloten - , moet ze op de vlucht.

Ze komt terecht bij de oude brandweercommandant Vincent, die in dit schepsel zijn lang verloren zoon terug meent te zien. Alexia heeft haar best gedaan om haar oude identiteit weg te poetsen en kan met enige aanpassing inderdaad voor een jongetje doorgaan. Alexia wordt Adrian. 
Ondanks scepsis van anderen weigert Vincent toe te geven dat dit zijn prodigal son helemaal niet kan zijn. Hij stort zich met liefde op de zorg van dit getroebleerde schepsel. Er sluipt zowaar enige genegenheid in de film. En een bijzondere zwangerschap. 

Zoals gezegd: ongekend heftig, dit ongemakkelijke verhaal. Zien is geloven, meer kan ik er niet aan toe voegen. 

Met : Agathe Rousselle , Vincent Lindon 

 FIN - song : Bobby Vinton - Mr. Lonely