Louder than bombs - Joachim Trier

Louder than bombs op IMDb (6,6)

Louder than bombs op Moviemeter (3,34)

Louder than bombs op Wikipedia

Nu we al lange tijd niets meer vernemen van die ene fameuze regisseur (hoe zou het inmiddels met hem gaan?) vervoegen we ons als filmliefhebbers somtijds bij het langzamerhand net zo imposante werk van zijn bijna-naamgenoot. Immers, Trier bouwt zo langzamerhand een ijzersterk oeuvre op dat tè goed is om op de planken te belanden. Daarom pakte ik deze weer een keer op: een loodzwaar verhaal (vrienden van mij zouden het afkeurend "arthouse" noemen) met een schitterend setje acteurs. Ga maar na: Isabelle Huppert, Gabriel Byrne, Jesse Eisenberg, Devin Druid, Amy Ryan, David Strathairn. Dit is an sich al voldoende om de film nog een keer te kijken maar als je daarbij ook nog eens door het verhaal gegrepen wordt, is dat bonus. Elf jaar oud inmiddels, maar nog volledig de bezichtiging waard.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Louder than bombs

FIN - song : Ola Flottum - Louder than bombs 

Trois couleurs: Bleu - Krzysztof Kieslowski

Trois couleurs: Bleu op IMDb (7,8)
 Trois couleurs bleu op Moviemeter (3,68)

Trois couleurs: Bleu op Wikipedia

Eerder schreef ik al over de prachtige programmering van de VRT-filmzomer, ook dit keer heb ik in de maand augustus de harde schijf behoorlijk gevuld. Onder de vertoonde titels zat ook de trilogie van meesterfilmer Kieslowski, de koning van de filmreeks (naast deze kleurentrilogie natuurlijk ook het meesterlijke "Dekalog", tien verhalen over menselijke zonden: de tien geboden). In mijn herinnering was dit jaren 80 maar ik zie nu dat ik naar 1993 terugga. Zo goed als ik m destijds in de zaal heb ervaren, zo kwam ie thuis niet helemaal op me over maar overeind blijft dat dit een topfilm is. Visueel overweldigend, ingetogen vertelstijl en ook bleek 33 jaar geleden al welk een fenomenale actrice Juliette Binoche is. Klik!

Langzaam ontwaakt ze uit een kort coma: Julie is zwaar gehavend en blijkt de enige overlevende van een zwaar ongeluk. Ze verliest daarbij haar dochtertje en haar man. En dat niet alleen: ze verliest ook de interesse in het rijke culturele leven dat ze hadden. Haar man was gevierd componist en bezig met een grootse compositie die ten gehore gebracht zou worden tijdens de viering van de Europese Eenwording. Julie wil er allemaal niks meer van weten: ze schenkt de notities van haar man aan een (veel minder begaafde) componist, ze zet het huis vol herinneringen te koop en duikt onder in de anonimiteit.

Niet voor lang natuurlijk, dat snappen we direct. Want iedereen wil weten waar ze is en vooral: iedereen wil weten waar haar man op het moment van zijn overlijden mee bezig was. Afzijdigheid, dat weet Julie nog wel te realiseren maar anonimiteit blijkt een wensdroom. Ze kan niet veel langer aan de zijkant blijven.

Met : Juliette Binoche, Zbigniew Zamachowski, Charlotte Very, Julie Delpy

Gezien in : VRT

FIN - song : Zbigniew Preisner- Song for the unification of Europe

A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en draagt haar op zich te herpakken.
Dat werkt niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen). Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love

Joe Speedboot - Sam de Jong

Joe Speedboot op IMDb
 Joe Speedboot op Moviemeter (3,00)

Joe Speedboot op Wikipedia

Het boek is inmiddels 20 jaar oud maar de film is nagelnieuw. Dermate nieuw dat er nog geen beoordeling op IMDb aan vast hangt, die is bij Moviemeter al wel beschikbaar: een zesje. En daar kan ik me wel aardig in vinden. Het boek van Tommy Wierenga (wat mij betreft de beste - of in ieder geval meest begenadigde- schrijver van ons land op dit moment) bevat een lyriek en een woordkeus die blijkbaar lastig in beelden te vangen is. Van het filmproject weet ik dat het meermaals is stopgezet en uitgesteld, maar plots kwamen dan toch de trailers voorbij. Voor mij reden om gisteravond naar de voorpremière te gaan. Volle zaal, goede sfeer, kom maar op met dit avontuur.

Fransje droomt groot. Groter dan de plattelandsomgeving hem toestaat: liggend in het gras gaat hij uitdagingen aan die van hem een samoerai moeten maken, een strijder met zwaard én penseel. Helaas heeft de maaimachine daar geen boodschap aan: Fransje komt onder het gevaarte terecht en eindigt met een dwarslaesie in ziekenhuisbed en rolstoel. Weg dromen, weg toekomst, de wereld is grauw en grijs en kent nul vooruitzichten.
Dat verandert als er plots een flamboyante gozer het rivierdorpje binnenwandelt. Net als Fransje droomt hij groot. Het verschil tussen hen is echter dat hij die dromen gewoon uitvoert. Of dat in ieder geval probeert. Fransje adoreert deze jongen die als Joe Speedboot door het leven gaat (niemand kent nog zijn echte naam). Joe helpt Fransje weer licht te zien, helpt hem om van zijn kamertje af te komen en het avontuur aan te gaan dat "leven" heet. In Joe's entourage lopen een paar durfallen mee, een van hen is de prachige PJ: een schoonheid die door Fransje in stilte bewonderd wordt, hij weet dat zijn verlamde lichaam voor hen nooit op enige wijze interessant kan zijn. Hoewel, die maffe Joe weet Fransje toch tot initiatieven te bewegen. De drie groeien in afwisselend tempo dicht naar elkaar toe én ver van elkaar af. Maar dan...toch weer naar elkaar toe.

Met: Daan Buringa, Tobias Kersloot, Qiqi van Boheemen, Chris Peters, Janni Goslinga, Hadewych Minis, Abbie Chalgoum

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Job & Fred Band - Snelle Boot

Wheelie - Isis Cabolet

Wheelie op IMDb (7,0)
 Wheelie op Moviemeter (3,13)

Wheelie op VPRO Cinema

Terwijl de nieuwe reeks Telefilms al weer loopt, kom ik op mijn harde schijf nog net op tijd een aflevering van vorig jaar tegen. Net voor het vervallen dus maar aangeklikt, blij toe: dit is een hele fijne, hoor. Tegendraads verhaal, die - zoals vele uit deze reeks - de jeugdcultuur vanuit een speciale invalshoek bekijkt. Stap mee in de wereld van skatersproblematiek.

Reza leeft het leven zoals hij zelf wenst. Er bestaan weinig andere problemen dan het uittesten van nieuwe figuren op de ramp die bij hem in Den Haag voor de skaters is aangelegd. Zijn leeftijdsgenoten lijken minstens zo zorgeloos (beetje blowen, drinken en voor de rest elkaar in de wielen rijden) maar er blijkt toch een scheiding der geesten op te treden: enkele van de leden van de groep hebben een verhuizing gepland naar hun respectievelijke studiesteden, daarmee hun toekomst al voorzichtig inkleurend. Reza is nog lang niet zover, hoe zeer zijn liefhebbende moeder hem ook probeert bij te sturen. Reza gaat eerst maar eens een jaartje backpacken, zo besluit hij.

In Thailand zet hij zijn feestelijke leventje op eenvoudige manier voort maar hij blijkt het lelijk op te lopen: een scooterongeluk (drank op, he) levert hem een dwarslaesie op. Terug in Nederland blijkt de hele wereld veranderd: voor elke stap heeft hij hulp nodig, zelfs als hij het niet wil. Zijn maatschappelijke stilstand blijkt voor een verwijdering gezorgd te hebben, hij kan niet meer meekomen met die wervelende leeftijdsgenoten. Hij vervuilt, hij verwildert, hij sombert, dit alles ondanks de goede zorgen van zijn moeder en zussen en van Pomme, zijn hartsvriendin die hem trouw blijft bezoeken. Reza lijkt in een bodemloze put gevallen, waaruit het moeilijk opkrabbelen is.

Met: Samuel Beau Reurekas, June Janez, Malou Gorter, Olga Zuiderhoek

FIN - song : Niko - Let's go sausboy

Song sung blue - Craig Brewer

Song sung blue op IMDb (7,1)
 Song sung blue op Moviemeter (4,00)

Song sung blue op Wikipedia

Heerlijk gespeelde film, we hebben ons erg goed vermaakt en derhalve niet voor niets de snijdende wind getrotseerd om de voorpremière mee te pakken. Zelf ben ik wel behoorlijk liefhebber van het song(schrijvers)materiaal van Neil Diamond, dat maakte het voor mij al iets makkelijker. Zijn werk is niet hip, het rockt niet en dat maakt een brede acceptatie lastig. Gelukkig draait het daar helemaal niet om in deze verfilming: net op tijd stapt de regisseur over van biografisch naar sociaal drama. En dan ook gelijk goed. De film gaat namelijk niet over het levenspad van de gebronsde zanger, nee: het draait om twee "impersonators" van zijn wek. Het dus heeft echt bestaan en heeft met recht een kronkelig pad afgelegd om te komen waar we aan het einde van de film zijn. Vooral Kate Hudson overtuigt met een sterke emotioneel gespeelde (en gezongen) rol.

Mike Sardina heeft gelukkig de muziek nog. Hij heeft de bodem geraakt en is door zijn alcoholisme alles kwijtgeraakt: relatie, werk, alles. Nou ja, die muziek dus. Hij schnabbelt een beetje bij op een kermisattractie waar meerdere vertolkers van evenzovele artiesten rondlopen: er is een James Brown, natuurlijk is er een Elvis, er is een Patsy Cline en ook Mike speelt er zijn rolletje van Amerikaanse countryster. Hij wil het echter anders, hij wil onder zijn artiestennaam Lightning meer de rockende kant op door werk van Neil Diamond te gaan vertolken. Als hij de ravissante Claire ontmoet, lijkt dat ook te gaan lukken. De twee repeteren maar komen ook al snel nader tot elkaar. Maar hoe doe je dat: beiden alleenstaand ouder, beiden met nauwelijks inkomsten, beiden gedoemd tot een marginaal bestaan. Is daar nog een weg uit?

Ja, die is er: door de juiste muzikanten om zich heen te zoeken, door hard te werken en te lobbyen én door het levenspad samen te bewandelen: Mike en Claire worden een stel, Lightning krijgt Thunder aan zijn zijde, ze gaan op pad als vertolkers van het werk van Neil Diamond. Een hobbelig begin leidt langzaam tot een beetje succes (tot zelfs het voorprogramma van Pearl Jam). Maar een beetje filmkijker weet dan dat het noodlot niet lang op zich laat wachten, 

Met: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, King Princess, Jim Belushi, Fisher Stevens

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hugh Jackman & Kate Hudson - Crunchy Granola Suite

Train Dreams - Clint Bentley

Train dreams op IMDb (7,6)
 Train Dreams op Moviemeter (3,59)

Train Dreams op Wikipedia

Tempus fugit. Panta rhei. O tempora o mores. 
Al vanaf de oudheid bepaalt de tijd mede onze taal. En ons leven. Tijd is een van de kostbaarste goederen die we hebben, we moeten er dan ook zuinig op zijn. 
Waarom deze inleiding? Welnu, ik denk dat in onderstaande film niet Robert Grainier de hoofdpersoon is, noch zijn werk of zijn vrouw. Tijd speelt de belangrijkste rol, hiermee laat regisseur Bentley zien dat elk tijdvak zijn voor- én nadelen heeft. Je komt er niet met een "vroeger was alles beter" vanaf. 

Grainier is een eenvoudige houthakker in het begin van de vorige eeuw. Het is de tijd van de vooruitgang, complete wouden worden gekapt om spoorwegen en bruggen aan te kunnen leggen. Het gevaarlijke beroep betaalt goed, het levert Grainier bepaalde (tijdelijke) vriendschappen op. Hij verbaast zich over de intolerantie die er bij veel mensen leeft over vreemdelingen, over buitenlanders. Maar echt uitspreken doet hij zich niet. 

Alles verandert als Robert de lieftallige Gladys tegenkomt. Grainiers gevoelige inborst gaat een steeds belangrijker rol spelen: ze trouwen, ze bouwen een eigen huis en ze krijgen een kind. Helemaal af, zegt u: nou nee! Want er moet brood op de plank, dus zal hij toch nog met regelmaat voor klussen het land in moeten. En dan blijkt de idylle grof te kunnen worden verstoord. Terwijl Grainier zo kalm gebouwd had aan een eenvoudig doch vredig bestaan gooit het noodlot zijn hele leven omver. Een leven dat tot ver in de 20e eeuw wankel en sober blijft.

Met: Joel Edgerton, Felicity Jones, Alfred Hsing, William H. Macy, Clifton J. Collins

FIN - song : Nick Cave - Train Dreams

Demolition - Jean-Marc Vallée

Demolition op IMDb (7,0)
 Demolition op Moviemeter (3,45)

Demolition op Wikipedia

Veel geroemde, of nou ja, in ieder geval veelbesproken film destijds. Zat ook al een keertje in een van de edities van onze jaarlijkse filmquiz, het werd derhalve tijd voor een grondiger bouwinspectie van deze titel. Jake Gyllenhaal vind ik al sinds zijn majestueuze entree in "Donnie Darko" heel goed, Naomi Watts kan ik ook prima hebben en Chris Cooper staat ook op de titelrol. Wat kan er mis gaan?

Davis Mitchell heeft alles wat zijn hartje begeert: dikke baan in de finance-wereld, lieve en knappe vrouw, joekel van een postmodern ingericht huis. Wat wil een mens nog meer? Nou, Davis blijkbaar een heleboel want hij vóélt niets. "Veel hebben" staat nog altijd niet gelijk aan "veel zijn". Het is wachten op de klap. Die komt dan ook hard en hevig als hij met zijn vrouw een auto-ongeluk krijgt waarbij hij wél overleeft maar zij niet. Haar pappie (zijn werkgever) is compleet van slag, maar Davis voelt niets. Nou ja, weinig tot niets. Hij forceert zichzelf tot janken, maar het komt er niet echt uit. Aan het werk dan maar.
Davis heeft zich vastgebeten in een vervelende ervaring met een snoepautomaat in het ziekenhuis: wel geld erin kieperen, maar er komt niets uit. Hij schrijft een brief naar de producent van de machines en lucht in die brief zijn hart over alles wat er mis gaat. Na nog twee volgende brieven krijgt hij ineens een telefoontje van een servicemedewerker. Zij leeft mee met Davis' persoonlijke verhaal maar maakt duidelijk dat dit nu eenmaal kan gebeuren in deze wereld. Voor Davis' is dat een signaal: deze wereld deugt niet, deze mentaliteit moet verdwijnen. Hij begint met het demonteren van zijn huishoudelijke apparaten, maar dat blijkt lang niet genoeg. Alles moet kapot. Zijn leven, zijn wereld, alles. Alles moet kapot.

Met: Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper, Judah Lewis

FIN - song : David Campbell- La Bohéme

FIN - song : Half Moon Run- Warmest regards

The Glass House - Daniel Sackheim

The Glass House op IMDb (5,8)
 The Glass House op Moviemeter (2,58)

The Glass House op Wikipedia

Altijd proberen op zoek te gaan naar een lichtpuntje als je een film beschrijft, BEGT. Valt niet altijd mee, zeker als de film volgens een dermate voorspelbaar stramien verloopt dat het amateuristisch wordt en de beoogde spanning helemaal niet komt. Maar goed: ik vond er een. Die heet: Stellan Skarsgard. Fijne acteur vind ik dat, omdat ie zo goed nukkig kan zijn en maar weinig middelen nodig heeft om sinister te worden. Daarvoor krijgt ie hier de vrije hand. Doe er uw voordeel mee. 

De tieners Ruby en Rhett Baker worden, na het dodelijk verongelukken van hun ouders, via een testament toegewezen aan het voogdijpaar Terry en Erin Glass. Zij waren goede bekenden van hun ouders en kennen de kinderen al van jongs af aan. Geluk bij een ongeluk, zegt u. MIS!

Al snel ontdekt Ruby dat haar voogden het mogelijk gemunt hebben op de financiële nalatenschap van haar ouders. Geld, dat Terry wil gebruiken om de schulden af te betalen die hij met zijn bedrijf opgebouwd heeft. Terry gaat ver, de kinderen raken steeds verder afgezonderd en opgesloten. Rhett is te jong om op te staan, maar Ruby heeft wel die mogelijkheid. Ze verzamelt bewijs en neemt actie.

Met: Leelee Sobieski, Stellan Skarsgard, Diane Lane, Bruce Dern, Trevor Morgan

Yak Tasadef Sadeh (aka It was just an accident/Un simple accident) - Jafar Panahi

It was just an accident op IMDb (7,7)
 Yek Tasadef Sadeh op Moviemeter (3,65)

Un simple accident op Wikipedia

Iraanse film zijn nooit gemakkelijk, althans: de Iraanse films die het Westen bereiken. Doorgans een langzamer verteltempo dan we gewend zijn geraakt, doorgaans kleine menselijke vertellingen die in hun kleinheid juist symbool staan voor het grote verhaal erachter. Van de veelbekroonde regisseur Jafar Panahi (deze film won bijvoorbeeld de Gouden Palm in Cannes) is bekend dat hij een groot criticus is van het ayatollah-regime. Om die reden kon hij deze film dan ook niet (af)maken in zijn eigen land, hij week uit om dit verhaal alsnog te kunnen vertellen. Ik zag al andere films van Panahi, wist daarom ook dat ik niet teleurgesteld zou gaan worden. Opnieuw ging ik met ambivalente gedachten de zaal uit; arm volk, dat zij in hun prachtige land zo beknot worden door een repressief regime. Het Westen heeft Iran al jarenlang op de korrel, voor mij is het dan ook onbegrijpelijk dat we nu in bijvoorbeeld de VS precies dezelfde totalitaire dingen zien gebeuren. Repressief beleid heeft ongelooflijke impact op de levens van de gewone man. Ga er maar eens voor zitten, zie wat het met mensen doet.

Het jonge gezinnetje van Eghbal rijdt ogenschijnlijk vredig over de snelweg, totdat ze plots over een hobbel rijden. Een dier aangereden, zo blijkt, en dat heeft gevolgen voor hun rit: ze kunnen niet rechtstreeks naar huis maar moeten eerst langs de garage. Allemaal onschuldig, lijkt het, maar het krijgt grote gevolgen. Garagehouder Vahid namelijk hoort in zijn kantoortje boven aan de hinkende manier van lopen van de klant in zijn werkplaats dat deze man de folteraar moet zijn die in de volksmond "De Kreupele" is gaan heten. 

Alles komt weer boven bij Vahid en hij besluit tot actie over te gaan. Nadat zijn medewerker de auto van Eghbal heeft gerepareerd, volgt Vahid de man op diens weg naar huis. Wanneer Eghbal de volgende morgen zijn huis verlaat, sleept Vahid hem in zijn auto en rijdt naar de woestijn. Wraak is aanstaande! Nou ja, aanstaande, eerst wil Vahid zeker weten dat hij de juiste man voor zich heeft, daarvoor gaat hij informatie inwinnen bij een aantal bekenden. Uiteindelijk rijdt Vahid met vier mensen in zijn auto rond met een man van wie de meesten denken dat het hun beul is geweest. Ze willen hem wat aandoen, maar de stap naar geweld (en dus misdaad) is nog best groot. Daarvoor moeten ze het wel eerst eens worden met elkaar. Hoe? En wát? 

Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi

Gezien in : Cinema Oostereiland

Voor de meisjes (aka Our Girls) - Mike van Diem

Voor de meisjes op IMDb (8,0)
 Voor de meisjes op Moviemeter (3,93)

Voor de meisjes op Wikipedia

Maandagmiddag 12.30 u, de filmzaal zo goed als vol. Hoe dan? 

We weten natuurlijk dat Nederlandse films het altijd redelijk doen in de filmtheaters, maar bij deze is meer aan de hand, Niet alleen is het de nieuwe film van Oscarwinnend regisseur Mike van Diem, het is ook nog eens een met meerdere Gouden Kalveren bekroonde boekverfilming van een tamelijk geslaagd Nederlands boek. Bovenop dat alles komt dan nog eens een selecte keur van goede acteurs, waarbij mij vooral Noortje Herlaar in positieve zin opviel. Ik achtte haar (met veel respect) een musicalacteur maar op het doek komt ze ook goed over. Ze kreeg fijn tegenwicht van een superieure Thekla Reuten trouwens, eerlijk is eerlijk.

Al vanaf het begin is het een hachelijke onderneming die twee onderling sterk verschillende stellen met elkaar aangaan: nog in dezelfde week dat de beide moeders elkaar - en hun respectievelijke dochters- ontmoet hebben, gaan ze al over tot de gezamenlijke aankoop van een prachtige bungalow hoog in de Alpen. 

Het gaat jarenlang goed maar als het mis gaat, dan ook meteen goed mis. De beide dochters hebben de puberleeftijd bereikt en nu blijkt dat het twee totaal verschillende meisjes zijn die elkaar nooit als vriendinnen uitgekozen zou hebben als niet hun ouders hen daar min of meer toe hadden gedwongen. Maar ja: je blijft ook niet de hele tijd bij jouw ouders (en zeker niet die van haar) dus stem je in met een gezamenlijk uitstapje: samen achterop de quad van die knappe jongen uit het dorp. Zonder helm. Dat kan niet goed gaan natuurlijk, de beide dames belanden in het ziekenhuis: waar de een wat lichtere verwondingen lijkt te hebben, raakt de andere met zwaar hersenletsel in een coma. Vanaf dat moment wordt de vriendschap tussen de ouderparen sterk op proef gesteld: beiden vechten voor hun dochter, maar leven ze ook nog maar een béétje mee met de andere ouders? En met hun kinderen? Ze komen voor verschrikkelijke keuzes te staan, druk waar mogelijk geen relatie tegen bestand is.

Met: Thekla Reuten, Noortje Herlaar, Fedja van Huet, Valentijn Dhaenens, Karl Markovics, Rosa van Leeuwen

FIN - song : Ruben de Gheselle - Epilogue

Gezien in : Cinema Oostereiland

Encore (En Corps) {aka Rise}- Cédric Klapisch

Encore op IMDb (7,1)
 Encore op Moviemeter (3,45)

En Corps op Wikipedia

U zult natuurlijk zeggen dat je er met zo'n filmtitel niet aan ontkomt dat je film nog een keer gaat herzien, maar dat was niet de grootste reden dat ik hier weer eens voor ging zitten. Enkele weken geleden zag ik de toch best imponerende balletfilm "Joika" , hetgeen mij aan het associëren bracht: was deze zo goed als eerdere balletfilms die ik zag, welke maakte het meeste indruk? En toen kwam deze "Encore" toch wel als een van de twee meest indrukwekkende naar voren. Die andere? Dat was deze! 


"Encore" wervelde opnieuw, bij het herzien kwam bij mij nóg scherper de gedachte van het starten van een nieuw leven naar voren. Sterk spel van de innemende Marion Barbeau, fantastische dansscenes waarbij de aandacht gelijkelijk verdeeld wordt tussen klassiek ballet en moderne expressieve dans. Topfilm!

Mijn recensie van 3 jaar geleden voor deze film: BEGT recensie "Encore" uit 2022

If I Stay - R.J. Cutler

If I Stay op IMDb (6,7)
 If I Stay op Moviemeter (3,17)

If I Stay op Wikipedia

Viel me niet eens tegen, ik zeg het eerlijk. Een middelmatig coming-of-age verhaaltje had ik verwacht, maar er zaten best mooie emotionele, ja zelfs liefdevolle momenten in. Daarnaast vond ik dat de hier nog best jonge actrice Chloe Grace Moretz zich kranig weert, ze zet kundig een geloofwaardige rol neer.

Moretz speelt Mia Hall, een highschool meisje dat anders is dan al haar schoolgenoten. Mia is niet into rock- en filmsterren, haar idolen leefden in vroeger eeuwen: ze is gek van Beethoven en Bach. Dat is an sich al bijzonder, maar nog gekker is dat als je bedenkt dat haar ouders echte rockbeesten zijn. Papa was drummer in een succesvolle band, moeder liep alle concerten af. Mia's aandacht gaat uit naar het zwaardere werk, ze is geboeid geraakt door een van de moeilijkere instrumenten: de cello.

Zodra ze van paps een instrument gekregen heeft, oefent ze zich de versuffing. En ze kán het. Zo goed zelfs dat ze kans maakt om toegelaten te worden tot de prestigieuze Juillard-school. Appeltje-eitje, zou je zeggen, film ingepakt. Maar precies dan komen natuurlijk de problemen: op haar school loopt ook Adam rond. Adam is rockgitarist, alle meisjes lopen kwijlend om hem heen maar hij heeft zijn zinnen gezet op Mia. Die is weliswaar vereerd door de aandacht, maar ziet heel scherp dat zij in twee verschillende werelden leven. Maar goed: er wordt tóch gezoend en gefriemeld, al zet Mia wel de rem erop want ze wil zich vooral concentreren op het toelatingsexamen van de muziekopleiding. Liefde blijkt lastig en weerbarstig, maar toch: op beide fronten maakt Mia vorderingen. En terwijl ze zit te wachten op de uitslag van haar examen komt dan opeens die gruwelijke dag.

Met: Chloe Grace Moretz, Mireille Enos, Jamie Blackley, Joshua Leonard, Liana Liberato, Stacy Keach

FIN - song : Tom Odell - Heal

Nel mio amore (aka Answer me) - Susanne Tamaro

Nel mio amore op IMDb (6,0)

Nel mio amore op Moviemeter (2,58)
 Nel mio amore op Wikipedia

Velen van u zullen wellicht weten dat ik - met een aantal medefreaks- jaarlijks een filmquiz maak waarmee we het land rondtoeren. In de voorbereidingen komt van alles voorbij, ieder draagt zijn voorstellen aan. Van mij wordt verwacht dat ik met lange reeksen aan arthouse-titels aankom, zodat ze die eens even lekker als "te moeilijk" kunnen afwijzen (niet altijd natuurlijk, er zitten elk jaar wel een paar titels in die uit mijn grote koker vandaan komen). Wat er wat mij betreft te weinig in zit, zijn Italiaanse films. Al sinds mijn jonge jaren ben ik groot liefhebber van de Italo-cinema, of het nou de druk gesticulerende titels zijn of de wat meer ingetogen en meer visuele drama's.
Van die laatste categorie is deze titel er een. Ik zag hem al eerder maar kwam hem op de filmzender tegen dus klikte het nogmaals aan. Opnieuw onder de indruk van de veelzeggende blikken van hoofdrolspeelster Licia Maglietta, die hier een sterke rol neerzet. Mooie natuurbeelden, dik aangezet sociaal drama; ik zat er opnieuw goed in.

Mijn recensie van destijds BEGT recensie "Nel mio Amore"

FIN - song : Irene Fargo - Nel mio amore

Nowhere (aka Now/here) - Peter Monsaert

Nowhere op IMDb (6,8)
 Nowhere op Moviemeter (3,07)

Best pittig Belgisch drama waar ik toevallig tegenaan liep, blij dat ik deze had opgenomen. De acteur kende ik uit diverse Vlaamse films en series: die triggerende kop doet voor mij al aardig wat. Je zou kunnen zeggen dat de film te veel hooi op de vork neemt door veel verschillende sociale problemen op elkaar te stapelen, maar het geeft ook wel een mooi inzicht dat sociale problematiek zelden enkelvoudig is, vaak veroorzaakt het ene drama een of meerdere andere. Pas bij de aftiteling zag ik dat de regisseur de titel speels doch slim schreef als "Now/here": als je leven een overlevingstocht is, kun je het beste maar in het hier en nu leven.

André rommelt in de marge. Trucks rijden doet hij niet meer, hij is nu klusser/bouwopzichter bij een bouwproject aan een wegrestaurant. Bij gebrek aan goede behuizing overnacht hij vaak in de bouwloods, waardoor hij op alert is als er op een nacht een inbreker over de site struint. Hij neemt de (jonge)man te grazen, mept er even op los en levert hem bij het ziekenhuis af. Opgelost, zegt u?
Mooi niet, de volgende dag komt de jongen opnieuw 's nacht de bouwplaats op. Als André opnieuw wil ingrijpen, meldt de jongen hem heel provocatief dat hij niet zal schromen de eerdere mishandeling aan de politie door te geven. André wil zijn baantje niet verliezen en bindt in. Sterker nog: hij merkt dat de jongen eigenlijk dakloos is en biedt hem een slaapplaats op de bank in de loods. De twee zijn tot elkaar veroordeeld, zo lijkt het: gaandeweg vat André vaderlijke gevoelens op voor de jongen, hij wil proberen hem uit zijn foute leventje te trekken. Dat gaat zomaar niet, want er zijn legio verklaringen voor diens gedrag: kleine crimineel, voortvluchtig, agressief, vondeling, wees. Stukje bij beetje krijgt André door dat hij zich geconfronteerd ziet met gruwelijke gebeurtenissen uit zijn eigen verleden: om daarmee in het reine te komen, kan hij niet anders dan proberen in ieder geval andermans leven beter te maken.

Met: Koen de Bouw, Noa Tambwe Kabati , Sebastien Dewaele

FIN - song : Gabriel Rios - Work song

Poison - Désirée Noschbusch

Poison op IMDb (6,8)

Poison op Moviemeter (3,09)

Wat houd ik daar toch van, van die films die volledig gedragen worden door twee karakters op een locatie. Klinkt als een toneelstuk, zegt u? Nou, dat klopt in dit geval volledig: de film is gebaseerd op het succesvolle toneelstuk "Gif" van Lot Vekemans, die voor deze film ook het scenario schreef. In zo'n beperkte setting komt het neer op mimiek, op het vermogen om emoties naar voren te brengen maar ook om de kunst om heel veel níét te laten zien. Dat werkt in deze verfilming in ieder geval erg goed: twee ervaren acteurs die je geloofwaardig meetrekken in een rivier van emoties. Sterk. Heel sterk.

Lucas stapt in de auto om van zijn woonplaats Zandvoort naar het Luxemburgse Vianden te rijden. Daar parkeert hij de auto bij de begraafplaats alwaar hij meteen richting zijn bestemming gaat. Gelukkig, de plek is er nog, het graf van zijn zoon is - ondanks de berichten over mogelijke ruiming wegens gif in de grond- nog ongewijzigd. Een harde confrontatie blijkbaar, want Lucas heeft het moeilijk. Hij legt wat schelpjes neer, overdenkt en gaat overduidelijk terug naar een pijnlijke plek in zijn hart.

Edith meldt zich ziek voor werk, stapt op de fiets en rijdt eerst nog even langs de bloemist. Met het bosje in het fietsmandje zet ze koers naar de begraafplaats. Daar aangekomen schrikt ze: hij is er. Ze ziet - voor het eerst in 10 jaar- haar ex-partner Lucas weer, hij staat bij het graf van hun zoon.

In de kapel op de begraafplaats raken de twee dan toch met elkaar in gesprek. Na een aftastend "hoe is het?" komen langzaam de verwijten, de verdrietige gedachten maar ook het gemis naar boven. Het verongelukken van hun zoontje betekende ook het einde van hun relatie, ruim 10 jaar later zoeken ze beiden naar verklaringen. Verklaringen en verwijten voor wat er mis ging, verklaringen en verwijten voor de wijze waarop ze elk hun leven opnieuw hebben ingericht, verklaringen en verwijten voor het verbreken en verklaringen en verwijten voor de stilte. Maar toch, heel af en toe tussendoor, ook verklaringen van een laatste restje van gevoel voor elkaar. In de scene waarin Lucas vertelt waarom hij vandaag toch gekomen is en hij begint over het kuiltje in de wang van Edith is een sleutelscene van onbeschrijflijke schoonheid. Het zegt alles. 

Prachtige - meesterlijk geacteerde- film, ben blij dat ik die op de valreep van zijn roulatie nog even mee kon pikken.

Met: Tim Roth, Trine Dyrholm

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Fall Guy - David Leitch

The Fall Guy op IMDb (7,0)
 The Fall Guy op Moviemeter (3,20)

Flinterdunne komedie waarin ondanks het magere verhaaltje veel te genieten valt. Dat komt vooral door de prachtige chemie tussen de twee hoofdrolspelers, waar niet alleen vanwege hun rollen de vonken vanaf springen. Zij voorkomen dat de film als een soufflé inzakt, steeds weten ze net op tijd de kijker wat genietmomentjes voor te schotelen. De film gaat niet voor de prijzen, maar is er wel eentje die je zonder risico kunt gaan kijken zonder je erg bekocht te voelen. 

Colt Seavers is een stuntman, misschien wel de beste in zijn vak. Hij draait zijn hand niet om voor gevaarlijke sprongen, auto-ongelukken en spelen met vuur. Met zijn stunts heeft hij min of meer de carrière van Tom Ryder, die geldt als topacteur, vorm gegeven. Ryder plukt de vruchten en de miljoenen, Seavers staat steeds voor hete vuren (pun intended). Het maakt Seavers trouwens helemaal niet uit, hij vermaakt zich prima met het werk en, veel belangrijker, het geeft hem de kans om in de buurt te zijn van de knappe en charmante cameravrouw Jody. Ze schuifelen omzichtig om elkaar heen op de set, maar het komt steeds nét niet helemaal tot wasdom. Dan slaat het noodlot toe.

Bij een stunt waarbij Seavers van grote hoogte moet vallen, gaat het mis: hij breekt zijn rug en verdwijnt van het toneel. Letterlijk zelfs, hij trekt zich na zijn herstel terug uit het filmwereldje en gaat werken als koerier van een burrito-restaurant. Niet meer met 150 kmh, niet meer op leven en dood. 

Plots krijgt hij, anderhalf jaar, na dato een telefoontje van een filmproducer. Of hij als de wiedeweerga naar Australië wil komen om twee belangrijke carrières te redden: Tom Ryder zit in de knel met een filmopname en heeft verklaard dat alleen Seavers hem daaruit kan redden. Als belangrijk detail vertelt de producente iets dat Colt moet overhalen: zijn vroeger gliefde Jody is daar die film aan het opnemen, ditmaal als regisseuse. Het ticket is al besteld, Colt hoeft alleen nog maar op het vliegtuig te stappen. Hoewel hij niet ontevreden is met zijn kalme leventje, lokt de liefde hem toch naar de overkant van de oceaan. Het blijkt een grote set-up.

Met : Ryan Gosling, Emily Blunt, Aaron Taylor-Johnson, Hannah Waddingham

FIN - song :  Blake Shelton - Unknown Stuntman

Blind Spot (aka Blindsone) - Tuva Novotny

Blind Spot op IMDb (7,0)
 Blind Spot op Moviemeter (2,90)

Moeilijke, doch behoorlijk boeiende film. In langgerekte scenes wordt de kijker gedwongen om mee te voelen met de emoties van de hoofdrolspelers. En die zijn hevig, zo blijkt.

Twee schoolvriendinnen lopen naar huis en bespreken de zojuist afgeronde handbaltraining. Ze zijn niet de meest gevierde speelsters van het team, ze horen sowieso niet bij de incrowd van de school waardoor pestgedrag met enige regelmaat de kop opsteekt. De meisjes lijden daaronder maar hebben elkaar om steun te verlenen. Steun die ze toch al nodig hebben want een puberleven gaat nu eenmaal niet vanzelf. 

Als Tea- een van de twee meisjes- thuis komt, helpt ze eerst haar moeder (die pas veel later in de film haar stiefmoeder blijkt te zijn) met de zorg voor de kleine broertjes en voor het eten trekt ze zich nog even terug op haar kamer. Als moeder haar voor het eten wil komen halen, treft ze Tea niet aan. Het raam staat open, beneden op het grasveld voor de flat ligt Tea. 

Volledige paniek, de korte aanrijtijd van de ambulance lijkt uren te duren en moeder draait volledig door. De ambulancebroeders proberen haar tot kalmte te manen en te overtuigen dat ze alles doen om Tea de beste zorg te bieden. Zorg die ze keihard nodig heeft want voor haar leven wordt gevreesd.

In het ziekenhuis is de hectiek niet minder: terwijl op de operatiekamer de chirurgen hun best doen Tea te redden, wordt moeder gekalmeerd door een familielid en een zorgzame broeder. Als de gealarmeerde vader arriveert, begint het circus van voor af aan. Slechts mondjesmaat weet de verpleging door te dringen tot de ouders, stukje bij beetje weten ze met gerichte vragen een beetje informatie in te winnen over de positie van Tea in het - achteraf tamelijk complex blijkende -gezin. Gaandeweg vraagt een ieder zich af of ze signalen hadden moeten oppikken van de geestelijke noodsituatie van hun dochter.

Met: Pia Tjelta, Anders Baasmo, Oddgeir Thune, Per Frisch

FIN - song :  Gunnar Haslam - Meter by me, Sybil