Second Victims (aka Det Andet Offer) - Zinnini Elkington

Second Victims op IMDb (7,5)
 Second Victims op Moviemeter (3,94)

Det Andet Offer op Wikipedia

Opvallend vonden wij (mijn vrouw en ik) het dat twee van de sterkste films van dit jaar zich volledig in een ziekenhuis afspelen en dat ze - van een afstandje bekeken- eigenlijk over hetzelfde onderwerp gaan: de gi-gan-ti-sche werkdruk die speelt in de zorg, een druk waarin de veelal goedbedoelende medewerkers onder dreigen te bezwijken. Net als bij "Heldin" (mijn "film van het jaar") krijgen we te maken het ontstaan van procedurele fouten die grote gevolgen gaan hebben. Deze "Second Victims" werd bij ons lokale filmfestival uitgeroepen tot publieksfavoriet, waarmee maar bewezen is dat een klein persoonlijk drama vaak ook tot de beste films leidt, helemaal zonder CGI en andere grote technieken. Ik vind dat winst, ik vind dat het de Europese cinema ook gewoon een goede toekomst belooft. 

En ze had het al zo druk. Ondanks haar volle agenda biedt Alex toch aan om achterwacht te zijn voor haar nieuwe - en nog tamelijk onervaren - collega Emilie. De andere collega's smoezen wat en duiken allemaal voor hun verantwoordelijkheden, Alex vindt dat niet fair ten opzichte van een net gestarte en nog ietwat onzeker collega. En ja hoor: terwijl ze net zelf bezig is een dame te helpen die binnengebracht is met een beroerte, piept haar collega Emilie haar op voor een second opinion, omdat ze twijfelt over een diagnose. Alex gaat - ogenschijnlijk- rustig de tests aan met de 18-jarige (met de nadruk op jarige) Oliver. Die klaagt over ferme hoofd- en nekpijnen, maar Alex ziet geen acute problematiek dus stuurt ze de jongeman en zijn moeder (Trine Dyrholm in een kleine, doch bepalende rol) naar huis. 
Nog in de gang van het ziekenhuis gaat het mis: Oliver valt neer en blijkt er dus wél ernstig aan toe. Alex heeft mogelijk de eerste signalen te licht opgevat omdat ze onder tijdsdruk stond. Deze misser wil ze goed maken door Oliver versneld door de noodprocedure (eerst scan, dan mogelijk operatie) te helpen maar hier stuit ze op de werkdruk én op de onwillige medewerking van collega's. Plots komt iedereen tegenover elkaar te staan: de artsen onderling, de artsen en de verpleegkundigen, de artsen en de familie van de cliënten. Een kort stressmoment heeft een lawine aan gevolgen.

Met: Özlem Saglanmak, Trine Dyrholm, Mathilde Arcel F., Olaf Johannessen

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Voor de meisjes (aka Our Girls) - Mike van Diem

Voor de meisjes op IMDb (8,0)
 Voor de meisjes op Moviemeter (3,93)

Voor de meisjes op Wikipedia

Maandagmiddag 12.30 u, de filmzaal zo goed als vol. Hoe dan? 

We weten natuurlijk dat Nederlandse films het altijd redelijk doen in de filmtheaters, maar bij deze is meer aan de hand, Niet alleen is het de nieuwe film van Oscarwinnend regisseur Mike van Diem, het is ook nog eens een met meerdere Gouden Kalveren bekroonde boekverfilming van een tamelijk geslaagd Nederlands boek. Bovenop dat alles komt dan nog eens een selecte keur van goede acteurs, waarbij mij vooral Noortje Herlaar in positieve zin opviel. Ik achtte haar (met veel respect) een musicalacteur maar op het doek komt ze ook goed over. Ze kreeg fijn tegenwicht van een superieure Thekla Reuten trouwens, eerlijk is eerlijk.

Al vanaf het begin is het een hachelijke onderneming die twee onderling sterk verschillende stellen met elkaar aangaan: nog in dezelfde week dat de beide moeders elkaar - en hun respectievelijke dochters- ontmoet hebben, gaan ze al over tot de gezamenlijke aankoop van een prachtige bungalow hoog in de Alpen. 

Het gaat jarenlang goed maar als het mis gaat, dan ook meteen goed mis. De beide dochters hebben de puberleeftijd bereikt en nu blijkt dat het twee totaal verschillende meisjes zijn die elkaar nooit als vriendinnen uitgekozen zou hebben als niet hun ouders hen daar min of meer toe hadden gedwongen. Maar ja: je blijft ook niet de hele tijd bij jouw ouders (en zeker niet die van haar) dus stem je in met een gezamenlijk uitstapje: samen achterop de quad van die knappe jongen uit het dorp. Zonder helm. Dat kan niet goed gaan natuurlijk, de beide dames belanden in het ziekenhuis: waar de een wat lichtere verwondingen lijkt te hebben, raakt de andere met zwaar hersenletsel in een coma. Vanaf dat moment wordt de vriendschap tussen de ouderparen sterk op proef gesteld: beiden vechten voor hun dochter, maar leven ze ook nog maar een béétje mee met de andere ouders? En met hun kinderen? Ze komen voor verschrikkelijke keuzes te staan, druk waar mogelijk geen relatie tegen bestand is.

Met: Thekla Reuten, Noortje Herlaar, Fedja van Huet, Valentijn Dhaenens, Karl Markovics, Rosa van Leeuwen

FIN - song : Ruben de Gheselle - Epilogue

Gezien in : Cinema Oostereiland

Heldin (aka Late Shift) - Petra Biondina Volpe

Heldin op IMDb (7,8)
 Heldin op Moviemeter (3,74)

Heldin (Late Shift) op Wikipedia

Het is inmiddels allang geschiedenis, maar er was een tijd dat er mensen achter geopende ramen stonden om massaal te applaudisseren voor de werkenden in de gezondheidszorg. Men vond dat er steun verleend moest worden aan hardwerkende mensen die grote gezondheidsrisico's namen om andere mensen met gezondheidsproblemen te helpen. Er was sympathie, er was steun, er was applaus. En toen...werd het stil. De maatschappij kwam weer in beweging en de aandacht voor een sector in problemen (die de zorg nu eenmaal is) verslapte. Hoe onterecht dat is, hoe zeer we allemaal te maken kunnen krijgen met de krapte, de commercialisering en het tijdsgebrek blijkt heel goed in deze ijzersterke Zwitserse film. Wij keken hem deze week in een al 's middags goed gevulde zaal; de gastvrouw van het theater sprak haar vermoeden uit dat er veel mensen in de zaal zaten die in de zorg werken of mensen kénnen die dat doen. Dat klopte. Ik hield het ternauwernood droog, zo indringend is deze film. Zo menselijk ook. En zo herkenbaar.

Onontkoombaar wordt u meegezogen in de avonddienst van de kordate verpleegkundige Floria Lind (een F.E.N.O.M.E.N.A.L.E. rol van rising star Leonie Benesch). Floria neemt de verantwoordelijkheid die bij haar werk hoort uitermate serieus. Ze luistert goed bij de flitsend korte overdracht, ze ontvangt en begeleidt de stagiaire, ze leest zich in in de rapportages over de op de afdeling verblijvende bewoners en ze plant haar rondes langs de bedden strak. Eigenlijk is zo'n avonddienst één lange sprint: 8,5 uur zorgen voor mensen voor wie je eigenlijk geen tijd hebt omdat je alweer naar de volgende moet. Persoonlijke aandacht geven aan mensen die in de war zijn, die bezorgd zijn over hun medische status. Zelfs aandacht geven aan mensen die je ruw en oneerlijk behandelen door je het label op te leggen dat jij helemaal geen aandacht besteedt aan juist hún moeder, hún man. Je ondergaat de beledigingen van de privaat-verzekerde die een voorkeursbehandeling eist en die aan zijn status een badinerende houding meent te mogen ontlenen. Je lacht minzaam, je schuifelt voorzichtig achteruit naar de deur. Omdat je verder móét. Omdat de OK belt, omdat artsen door hun immense werkdruk nalaten om hun patiënten in te lichten over hun ziektebeeld. Omdat die stagiair toch niet alles beheerst zoals zo moeten. Je rent, je vliegt, je doet het. Totdat. Totdat.

Schitterend dit, echt schitterend. Wat zou het toch mooi zijn als films als deze de maatschappelijke impact krijgen die ze verdienen. En dan bedoel ik niet alleen een Oscar voor de hoofdrolspeelster.

Met: Leonie Benesch

FIN - song : Antony & the Johnsons - Hope there's someone

Gezien in : Cinema Oostereiland

NB: Over de FIN-song. Die komt knuppelhard binnen, in ieder geval als je het nummer kent. Na anderhalf uur getuige te zijn geweest van verpleegkundigen onder megadruk grijpen de openingszinnen je bij de keel:
"Hope there's someone
to take care of me
When I die, will i go?"

Poor Things- Yorgos Lanthimos

Poor things op IMDb (8,4)
 Poor Things op Moviemeter (4,10)

De eerste de beste kans na mijn vakantie aangegrepen om deze te gaan zien. Ben tot nog toe zeer onder de indruk van het oeuvre van de eigenwijze regisseur Yorgos Lanthimos, dus deze moest ik - mede gezien de lawine aan lovende kritieken- snel zien. Welnu, ik zag niet één film: ik zag drie films in één. Het minste deel vond ik de melige koddigheid die het personage Bella Baxter moet uithalen om geloofwaardig te zijn in haar ontwikkeling. De andere twee grote lijnen bevielen me beter: uiteindelijk werkt de film naar een plot toe en naar personages met gevoelens en gedragingen. Daarin had Lanthimos me te pakken, net als in de fantastische visuele verzorging van de beelden (groothoeklenzen, Escher-achtige ruimtes en kleurrijke variaties van zwart-wit tot fluorescent) waarbij beroemde stadsgezichten als die van Lissabon, Parijs en London onherkenbaar vervormd werden tot sprookjestuinen. Heel bijzonder gemaakt, het zorgt er weer voor dat Lanthimos opnieuw terechte waardering krijgt voor een heus meesterwerk. Een ongekende reeks krachtige films heeft hij nu reeds op zijn naam staan. 

We gaan zo'n anderhalve eeuw terug in de tijd en belanden in de Londense  artsenpraktijk van de wonderlijke chirurg Godwin "God" Baxter. Deze is zelf al een product van zijn medisch experimenterende vader en zet deze chirurgische ontdekkingsreis op bijzondere wijze voort: hij pikt een drenkelinge op uit de Theems. Ze is nog maar net verdronken maar de baby in haar buik leeft nog. "Waarom niet?", denkt Baxter. Hij redt de baby maar gaat een stap verder: hij implanteert de hersenen van de baby in het hoofd van de moeder die daarmee op wonderlijke wijze weer tot leven komt. Hiermee creëert hij een lieve Frankenstein: een volwassen vrouw met het brein van een baby. Baxter wil een experiment uitvoeren: niet alleen testen of hij iemand tot leven kan wekken maar ook of hij haar dingen kan aanleren. Woordjes leren, aan tafel eten, motoriek: dat alles probeert hij uit met het wonderlijke schepsel dat hij Bella noemt. hij roept zijn student Max McCandles erbij om alle vorderingen bij te houden,. 

Het lijkt te lukken, Bella loopt (houterig) rechtop en gaat vooruit. Het gaat mis als ze ontdekt dat ze pret kan hebben wanneer ze haar seksueel ontwaken vooropstelt: aanvankelijk redt ze het met zelfbevrediging maar er moet meer zijn. Dat betekent dat ze deur uit wil, de wereld ontdekken. De maffe notaris Duncan Wedderburn lijkt daar bij uitstek geschikt voor: die denkt een gemakkelijke prooi gevonden te hebben voor zijn eigen escapades maar als hij met Bella de artsenpraktijk ontvlucht, ontdekt hij al snel dat Bella een eigen wil heeft waarmee ze hem radeloos maakt en zelfs begint te overvleugelen. Dokter God en zijn assistent zijn radeloos, maar voorlopig keert zijn Bella niet terug van haar ontdekkingsreis.

Met: Emma Stone, Mark Ruffalo, Willem Dafoe, Ramy Youssef, Vicki Pepperdine 

FIN - song : Jerskin Fendrix- "Poor Things"finale and end credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Bay of Silence- Paula van der Oest

The Bay of Silence op IMDb (4,4)
 The Bay of Silence op Moviemeter (2,33)

Matige kritieken op deze internationale productie van "onze" Paula van der Oest. En mijns inziens is dat terecht, want veel indruk maakt deze film niet. Claes Bang kwijt zich keurig van zijn taak maar in zijn eentje kan hij deze film niet redden: te karikaturaal, niet goed afgewerkt bij de randjes.

Het lijkt allemaal een grote roze wolk: Will viert aan de Ligurische kust vakantie met zijn grote liefde Rosalind. Zij is alleenstaande moeder van een tweeling maar gaat nu opnieuw het huwelijk aan. Het stel krijgt er een zoontje bij maar vanaf dat moment gaat het mis. Ze draait volledig door en slaat op de vlucht.

Will is radeloos en zoekt zijn vrouw en kinderen. Via oude familiefoto's heeft hij wel een vermoeden gekregen waar hij haar kan vinden, hij reist naar de Normandische kust en inderdaad treft hij haar daar aan. In compleet verwilderde toestand, dat wel. Hun zoontje blijkt overleden, onder volstrekt onduidelijke omstandigheden. Slechts met grote overredingskracht lukt het Will om haar mee terug te krijgen naar Engeland. Eenmaal daar begint het pas.

Will probeert het mysterie te ontrafelen: wat gebeurde er met zijn vrouw, wat gebeurde er met zijn kind? Waarom ging ze precies naar dat huis waar ze toch al slechte herinneringen aan had? En welke rol speelt haar dwingende vader hierin? 

Met: Claes Bang, Olga Kurylenko, Brian Cox 

FIN - song : Johann Sebastian Bach - Prelude and Fugue in G Minor

The Good Nurse- Tobias Lindholm

The Good Nurse op IMDb (6,9)
 The Good Nurse op Moviemeter (3,49)

Amy is een goede verpleegkundige. Zo goed dat ze veel te veel hooi op haar vork neemt en haar onderbetaalde baan met een overdaad aan drive vervult. Ze verwaarloost zichzelf daarbij, want feitelijk zou ze het behoorlijk rustig aan moeten doen. Ze heeft namelijk een hartafwijking, die bij teveel stress en inspanning fataal zou kunnen zijn en die haar dochtertjes wees zou kunnen maken. Maar ja, Amy is onverzekerd en kan zich (nog) geen operatie veroorloven: daarvoor moet ze eerst nog enkele maanden doorkachelen in de vele nachtdiensten die ze draait.

Gelukkig komt er hulp , er komt versterking in het nachtdienstteam. Deze wat schuchtere verpleegkundige, Charles Cullen genaamd, heeft veel ervaring opgedaan in andere ziekenhuizen en pakt al snel zijn taken op. Amy haalt wat opgeluchter adem, raakt zelfs met hem bevriend en introduceert Charles bij haar dochters, die opgelucht zien dat hun moeder meer regelmaat krijgt. 

Dat staat echter haaks op de gebeurtenissen op de ziekenhuisvloer: een aantal patienten van Amy overlijden , steeds op momenten buiten haar diensttijd. Als er een aantal weken later 2 rechercheurs verschijnen in het ziekenhuis worden die aanvankelijk door de directie nog afgeweerd, maar Amy begint zich wel af te vragen of hun plotse aanwezigheid te maken kan hebben met de veranderde bezetting van het team. 

Goed spel van de beide hoofdrolspelers , interessant kijkspel maken ze ervan in dit op waarheid gebaseerde verhaal. 

Met : Jessica Chastain, Eddie Redmayne, Nnamdi Asomugha, Noah Emmerich

A Cure For Wellness- Gore Verbinski

A Cure For Wellness op IMDb (6,4)
 A Cure For Wellness op Moviemeter (3,26)

Dit gaat een wat gebrekkige recensie worden omdat ik de film in drie delen heb bekeken. Uiteraard zegt dat iets over de mate waarin het mij geboeid heeft: als ik het sterk had gevonden, had ik m wel in één keer uitgezien. Zal ook wat met het genre te maken hebben, een soort medische horror. Niet mijn ding. 

Lockhart is een veelbelovende nieuwkomer in het bedrijf waar hij werkt. Om te zien hoe betrouwbaar en daadkrachtig hij is, wordt hij door zijn bazen naar Zwitserland gestuurd. Daar verblijven de twee directeuren in een kuuroord en het wordt tijd dat ze daaruit terugkeren. 

Eenmaal daar aangekomen ziet Lockhart al snel dat er iets niet in de haak is: de bezoekers van het wellnesscentrum lijken gedrogeerdd of zelfs geprogrammeerd en de grote baas Volmer is een gladjakker van jewelste. Al snel probeert deze ook Lockhart in te palmen als proefkonijn voor zijn programma, maar die blijkt niet voor een gat te vangen. Hij gaat op onderzoek uit, een riskante onderneming binnen deze lugubere club , maar hij krijgt hulp van Hannah, de dochter van Volmer. Hoewel zij ook deels onder de experimenten van haar vader lijkt te vallen, is zij in haar heldere momenten van grote waarde voor Lockhart. 

Met : Dane DeHaan , Jason Isaacs, Mia Goth, Adrian Schiller , Celia Imrie

Mita Tova (aka The Farewell Party) - Tal Granit/Sharon Maymon

 Mita Tova op IMDb (7,1)

Bitterzoete euthanasiekomedie, met vele aandoenlijke momenten. Het gestuntel van de acteurs neem je voor lief omdat het de verwarring goed weergeeft waarin zij zich in deze levensfase bevinden.

We bezoeken een Israëlisch bejaardenhuis, een tehuis met een goede onderlinge sfeer omdat de bewoners nog goed naar elkaar omkijken. Vooral de de nog tamelijk kwieke Yehezkel is van de mantelzorg: hij is een handig klusser en bouwt medicatie-machientjes, bemant een telefoonlijn vanuit de hemel en schroomt ook niet om medebewoners te verschonen. 

Wanneer een van hen aangeeft niet meer verder te willen omdat zijn lijden en leven uitzichtloos is, zoekt men naar een manier om daarmee om te gaan. Men praat over verre buitenlanden, waar regelingen voor deze gevallen zijn getroffen. Men praat over levensbeëindiging-machines (oa de befaamdeKevorkian-methode). Yehezkel kan het niet langer aanzien en besluit, tezamen met een oude dierenarts die net in het pand is komen wonen, Ze bouwen een machine waarbij de lijdende patiënt zelf de knop kan indrukken en daarmee een tweetal opeenvolgende injecties aan zichzelf kan toedienen. De tijd doet de rest. 
Het werkt, het werkt goed en het levert de nep-artsen waardering op. Echter: ze hebben geen rekening gehouden met bijverschijnselen: ze weten dat ze langs de regels van de wet laveren, maar ze hadden niet verwacht dat de verzoeken tot euthanasie-hulp in zo'n groten getale bij ze zouden binnenstromen. Ze moeten een keuze maken tussen heimelijkheid en populariteit, helemaal als ze ook nog eens onderling hun morele problemen moeten oplossen. Alles komt samen in de verergerende ziekte van Yehezkel's vrouw, die veel sneller dan verwacht bijdraait in haar meningen. 

Met: Ze'ev Revach, levana Finkelstein, Ilan Dar , Aliza Rosen

Dossier 64 (aka The Purity of Vengeance) - Christoffer Boe

Dossier 64 op IMBd (7,4)
Deze was minstens zo beklemmend als de hieronder beschreven film, maar was daarentegen wel goed. Onderwerp was minstens zo gruwelijk, maar vele malen subtieler gebracht. Het politieduo van afdeling Q dat door schrijver Jussi Adler Olsen in het leven is geroepen, loopt opnieuw tegen een bizarre reeks misdaden op.
We bevinden ons begin jaren 60: Nete is een tienermeisje dat verliefd is op - jawel- haar neef. Dat kan natuurlijk niet in het puriteinse Denemarken van die tijd en ze wordt door haar vader verbannen naar een meisjesinternaat op een afgelegen eiland. Daar blijkt meer aan de hand. De arts aldaar houdt er bizarre ideeën op na over geboortepolitiek, daarbij beïnvloed door nazistische en raciale theorieën uit de jaren 30. Het komt er op neer dat losbandige, criminele en immigratie-meisjes worden gesteriliseerd. NB: aan het eind van de film blijkt dat dit daadwerkelijk is gebeurd in Denemarken, pas halverwege jaren 60 kwam hieraan een eind.
Carl Morck en zijn partner Assad komen op het spoor van deze misdaden wanneer zij een bizar moordtafereel aantreffen , weg gemetseld achter een muur in een appartement. Langzaam ontleden ze de connecties tussen het actuele tafereel en de maatschappelijke gruwelijkheden uit de jaren 60.

Met : Nikolaj Lie Kaas, Fares Fares , Johanne Louise Schmidt, Fanny Bornedal

Unsane - Steven Soderbergh

Unsane op IMDb (6,4)
Helemaal helder is Sawyer niet, maar om zichzelf nu terug te vinden op de gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek gaat deze data-analiste (!) veel te ver. Ze kwam voor een goed gesprek over haar problemen , maar wordt niet meer losgelaten. Ze wordt opgesloten tussen "de gekkies" en vindt zichzelf daar veel te goed voor. Zeven dagen moet ze blijven.
Door gesprekken met andere cliënten komt ze al gauw achter dat het met het opstrijken van verzekeringsgeld te maken heeft, dat maakt het voor haar al een stuk inzichtelijker. Hoewel ze weerbarstig is tegen haar verplegers en therapeuten ziet ze toch een mogelijkheid om los te komen. Totdat..

Totdat ze in een van de verplegers het gezicht van haar stalker herkent , de reden van haar verhuizing en de oorzaak van de noodzaak elders een nieuw leven op te bouwen. Maar: is het hem wel of is er met Sawyer toch meer aan de hand dan zij (en wij) denken?

Matige thriller, maar wel ok spel van Claire 'The Queen" Foy.

Met : Claire Foy, Amy Irving, Joshua Leonard , Juno Temple

The Killing of a sacred deer - Yorgos Lanthimos

The Killing Of A Sacred Deer op IMDb (7,3)
Fascinerende film. Van begin tot eind onheilspellend en ongrijpbaar.
Uiteraard was ik gewaarschuwd, ik heb eerder werk van Lanthimos gezien. Dat is altijd op een of andere manier fantastisch, onwerkelijk en in hoge mate onmogelijk. Als je echter dat gegeven voorbij bent, kijk je naar gestileerde verhalen die boeiend worden verteld. Lukt het je niet om voorbij dat wankelpunt te komen, dan weet je niet wat je zojuist gezien hebt en wordt het postmoderne onzin. Gelukkig ben ik van de eerste groep: ik laat me keer op keer verrassen door een durvende regisseur.

Steven is hartchirurg. Zijn vrouw is ook arts. Ze baden in weelde en leidden een druk en verantwoord bestaan. Als Steven contact krijgt met een tienerjongen, die zich aan hem vastklampt met een ongelukkig verhaal, begint hun hele bestaan te wankelen. De jongen is de zoon van een ex-patiënt van Steven, de man is gestorven op de operatietafel. Aanvankelijk gooit de jongen het op het gemis van zijn vader en het effect dat dat op zijn gezin heeft gehad. Steven voelt zich verantwoordelijk en gaat gesprekken met de jongen aan, geeft hem zelfs cadeautjes.
U snapt: dit gaat van kwaad tot erger. Langzamerhand wordt de jongen overheersend, stalker eigenlijk. Overduidelijk is hij uit op wraak, steeds dieper dringt hij binnen in het gezin. Uiteindelijk komt de gruwelijke claim boven water: Steven moet iemand van zijn gezin opofferen om het verlies van de vader van de jongen te compenseren. Wat ie doet, weet niemand maar één voor één worden de gezinsleden ziek, verliezen ze de controle over hun benen en storten ze neer. Vier stadia voorspelt hij Steven, waarbij de laatste uiteraard de dood is. Wij krijgen een beeld van de interne strijd van Steven, die gedwongen wordt zich schuldig te voelen over die mislukte operatie. Die misschien ook wel schuldig is. Als hij weigert dat toe te geven, valt zijn gezin al domino'end uiteen. Hem rest weinig anders dan een radicale uitweg.

Voor mij zit de film boordevol bijbel-retoriek: schuld en boete natuurlijk, maar ook de daarvoor te brengen offers. Ik vond het prachtig. Ijzersterke film.

Met: Colin Farrell, Nicole Kidman , Barry Keoghan