Akiplesa (aka Toxic) - Saule Bliuvaite

Akiplesa op IMDb (6,7)
 Akiplesa op Moviemeter (3,13)

Toxic op Wikipedia

Ze zullen er vast zijn maar ik heb ze niet gezien: "snelle" films uit Oost-Europa zijn zeldzaam. Ook deze film doet een beroep op uw uithoudingsvermogen: een traag verteltempo en een zwaar sociaal onderwerp vormen samen de kenmerken van deze film die weliswaar over jeugd gaat maar die te zwaar is om jeugdfilm genoemd te mogen worden. Aan de hand van de synopsis vreesde ik voor gruwelijke beelden, maar die bleven gelukkig uit: de gruwelen kwamen puur voort uit de verwording van de beide hoofdpersonen. Brrr.

De wereld is keihard: als je als 13-jarig meisje niet voldoet aan de schoonheidsidealen van je tijd, dan lig je er al snel uit. Marija ervaart het - letterlijk - aan den lijve. Uiterlijk is er niets aan haar te zien, maar zodra ze gaat lopen zie je dat ze mank loopt. Het maakt dat ze - sorry voor de woordkeus- een buitenbeentje is, het zorgt voor pestgedrag van haar leeftijdsgenootjes. Die gaan immers allemaal op voor het voorgeschreven schoonheidsbeeld: slank, fysiek sterk, overtuigende persoonlijkheid. Deze karaktertrekken moeten de jongedames helpen ontsnappen uit hun armoedige leventje: eigenlijk willen ze stuk voor stuk de catwalk op, er wordt ze beloofd dat de pot goud aan het eind van die loopplank voor ze klaarstaat. 
Ook Marija doet mee, ze wil niet eeuwig op het kamertje bij oma teruggetrokken zijn. In die hele pestkoppengroep zit één meisje dat zich te zeer wil manifesteren door vol op Marija in te hakken. Deze Kristina blijkt al gauw een lege huls, gaandeweg ontstaat er begrip tussen de twee jonge vrouwen. Of dat goed nieuws is, moet nog blijken: ze staan nu weliswaar met zijn tweetjes sterker tegenover de rest van de groep, ze beseffen dat ze veel gekkere noodgrepen moeten toepassen om steeds maar verder te komen in de selectieprocedure van het modellenbureau. Dat gaat ver. Te ver.

Met; Vesta Matulyte, Ieva Rupaikaite, Egle Gabrenaite

FIN - song : Gediminas Jakubka- Just kids (the closing)

Stasi FC - Arne Birkenstock/Daniel Gordon/Zakaria Rahmani

Stasi FC op IMDb (7,0)
 Stasi FC op Moviemeter (3,00)

Zeer interessante documentaire  over de vermenging van totalitarisme en populisme. We weten allemaal dat het er in de DDR fout aan toe ging met de behandeling van mensenrechten, maar het is elke keer weer schrikken als je inkijkjes krijgt in hoever men daarvoor durfde te gaan. Het volk is bedrogen, bijna 45 jaar lang, maar de Oostduitsers waren ook nog eens nergens veilig: niet thuis, niet op feestjes, zelfs niet in de voetbalkleedkamer. De enige plek waar wat meer kans op meningsuiting bestond, was de voetbaltribune.

Een doorn in het oog van Erich Mielke, de machtige tweede man van de Deutsche Demokratische Republik. Hij had een gruwelijke hekel aan individualiteit en merkte dat jongelingen kansen zagen om binnen de supportersgroep kreten en meningen te uiten die hem onwelgevallig waren. Ingrijpen dus. 

Omdat de DDR-voetbalcompetitie op dat moment bestond uit bedrijfs- of organisatie-gerichte voetbalverenigingen (Carl Zeiss Jena was eigendom van optiek en staal-firma Zeiss, de beide Dynamo's van Dresden en Berlijn waren opgericht vanuit de politie-organisatie) was het voor Mielke makkelijk om er een naar zijn hand te zetten. Hij besloot dat Dynamo Berlin voortaan landskampioen moest zijn: de voetbalbond werd geïnstrueerd, de scheidsrechters volgden en vervolgens werd met de ploegen afgesproken wat het eindresultaat van de wedstrijden zou moeten zijn. Dat ging lang goed, "verrassend genoeg" reeg Berlin kampioenschap na kampioenschap aan de zegekar. 

De docu toont gesprekken met voetballers die de zware verantwoordelijkheid moesten dragen om winnaar respectievelijk verliezer te zijn, maar er zijn ook gesprekken met supporters die aanvankelijk natuurlijk blij zijn met de successen maar op een gegeven moment wegblijven omdat elke spanning en spontaniteit uit hun liefhebbende leven is weggeëbd. De doorzichtige trucs van Mielke hadden uiteindelijk een ongewenst effect. 

L'Immortale (aka The Immortal) - Marco d'Amore

L'immortale op IMDb (6,8)
 L'immortale op Moviemeter (3,27)

Twijfel of ik deze wel moest opnemen, toch gedaan. En nu, bijna een jaar later, ook nog gekeken. Mijn twijfel bleek terecht: De film is namelijk een spinoff van de aanvankelijk tamelijk sterke maffiaserie "Gomorrah" waarvan ik twee seizoenen gekeken heb. In die serie had voorman Ciro (gespreeld door Marco d'Amore, die hier ook de regie voor rekening neemt) een cruciale rol, een rol die echter niet genoeg blijkt voor een dragende film over de handlanger van de grote bazen. Bovendien borduurt d'Amore te veel voort op het mystieke imago van Ciro: veel meer dan roken en diepzinnig kijken doet hij in deze film niet.

Ciro heeft de aanslag op zijn leven door zijn oude hartsvriend Gennaro blijkbaar overleefd: hij wordt - meer dood dan levend- uit zee gevist, zijn leven kan nog net worden gered. Wel is hem duidelijk geworden dat hij weg moet uit Napels: als de clan hoort dat Ciro nog leeft, zullen ze het opnieuw proberen. Bovendien kan hij de moord op zijn liefje steeds maar niet van zijn netvlies krijgen. Hij laat dus de mythe bestaan dat hij nog ergens in de baai van Napels drijft en vertrekt naar het Oostblok. In Letland begint het hele circus weer opnieuw: hij wordt tussenpersoon voor coke-smokkel vanuit..juist ja..vanuit Napels. Al snel werkt hij zich omhoog in het misdaadclubje waar hij nu mee werkt, maar zijn doel is hoger; zelf een handelslijn met de Russen opzetten. Daartoe moet hij echter handig manoeuvreren. En - niet onbelangrijk- hij moet de ogen op de bal houden en zich niet laten afleiden door die mooie dame die rondom het misdadige clubje hangt. In de tussentijd krijgen we een inkijkje in de jeugd van Ciro, zodat we begrijpen hoe hij zover gekomen is.

Met: Marco d'Amore, Giuseppe Aiello, Salvatore D'Onofrio, Salvatore Esposito,  Marianna Robustelli

FIN - song : Stephen Barton/Kelsey Karter - Don't you forget about me

Das Schweigende Klassenzimmer - Lars Kraume

Gisteravond herzien, met de dame. En opnieuw vol in dit fantastische verhaal gezogen. Wat houd ik toch van deze thematiek, van de verfilming van deze ernstige problematiek. "The Butterfly effect" in al zijn gruwelijke vormen. 

Ik vermoed dat ik tot het einde der tijden deze oost-west-films blijf vreten. 

Hierbij mijn recensie van destijds: 

Recensie 2-12-2018 : Das Schweigende Klassenzimmer

Ballon- Michael Bully Herbig

Ballon op IMDb (7,6)
Natuurlijk is het acteerwerk - op een enkele uitzondering- aan de amateuristische kant, maar de spanning en het nog immer actuele onderwerp vergoeden veel. In de zaal werd duidelijk meegeleefd met de hachelijke avonturen van het gezin Strelzyk.

Dat gezin is een doorsnee gezin, zeker voor Oostduitse begrippen. Moeder werkt bij de Sparkasse, vader is electricien, oudste zoon heeft net zijn studentengelofte afgelegd en de jongste is de jongste. In alles een modelfamilie, maar dat is buitenkant. In het hoofd van vader broeit het plan om te vluchten naar het Westen, hij heeft genoeg van alle controle en beperkingen. Overbuurman is een bemoeial , maar erger nog is dat hij dat in dienst doet van de Stasi. Zijn hele leven moet de electroman dus al op zijn tellen passen.
Samen met een bevriend echtpaar werken ze heimelijk aan het bouwen van een luchtballon, die hen bij een gunstige wind net die paar kilometer door de lucht over het grenshek moet tillen. De eerste geplande poging - waarbij de vrienden zelfs afhaken omdat het platform volgens hen niet berekend is op twee gezinnen- strandt jammerlijk. Ze laten de ballon en nog wat spullen achter in het bos. Die worden natuurlijk gevonden  en een ongekende klopjacht op de "deserteurs en verraders" begint. Strelzyk beseft dat hij snel moet zijn als hij nog een tweede poging wil wagen, wachten betekent immers zonder twijfel ontmaskering en de gevangenis. Het wordt een race tegen de klok, het worden nachtelijke uren van klussen en heimelijke inkopen. Maar ze gáán de lucht in. Dat moet.

Met; Friedrich Mücke, Karoline Schuch, David Kross, Thomas Kretschmann , Alicia von Rittberg

Das Schweigende Klassenzimmer - Lars Kraume

Das Schweigende Klassenzimmer op IMDb (7,5)
Als u de kans krijgt, ga deze film zien. Vooraf wil ik u waarschuwen dat het geen prettige film is. Maar wel een erg goede. Het vieze gezicht van totalitarisme krijgt u te zien: u kijkt het fascisme recht in het onprettige smoelwerk. De film is noodzakelijk, de film is urgent: het verhaal moet worden verteld, vooral omdat het waargebeurd is (en nog niet eens een mensenleven geleden).

1956, Oost-Duitsland. Twee studenten uit de eindexamenklas horen - bij een heimelijk bezoekje aan het westelijke deel van Berlijn, dat kon toen nog - in het Polygoon-journaal van de opstand in Hongarije. Ze horen van de gruwelijke maatregelen van het Sovjet-regime, ze horen van de wil van het volk om zich te ontworstelen aan het Warschaupact. Ze horen van de slachtoffers die daarbij vallen en willen iets doen. Immers, een socialistische volksrepubliek zou sympathie moeten tonen met andere volkeren.
Ze besluiten tot een stil protest: in de klas vangen ze de les aan met twee minuten zwijgen. Twee minuten slechts, die hun levens voor eeuwig zullen veranderen. Ze worden op het matje geroepen maar tonen een opmerkelijke solidariteit. "Dat gaat zomaar niet" , denkt de volgzame leraar , en de zaak wordt geëscaleerd. Eerst naar de onderwijsinspectie, vervolgens zelfs naar het ministerie.
De leerlingen spreken een gezamenlijk excuusscenario af, maar komen er niet mee weg. De minister en de inspecteur spelen het hard: er wordt gedreigd met verwijdering van school, met het verbod examen te doen en uiteindelijk wordt er zelfs gespeeld met de banen en inkomens van hun ouders.
Een psychologisch zware test volgt: wie zal er het eerst bezwijken onder de druk? Wie zou de verrader kunnen zijn, als ie al opstaat?
De jongeren worden totaal overrompeld door de aanpak van de autoriteiten, die al snel het woord "contrarevolutie" in de mond nemen en een beroep doen op de solidariteit van genossen und genossinen. Een griezelig spel, dat iedereen in zijn eigen bestaan bedreigt. Hoe ver gaat het regime om deze aanvankelijk onschuldige actie de kop in te drukken?

Het is een lange film, maar hij verveelt werkelijk geen moment. Beurtelings verschuift je sympathie van klasgenoot naar klasgenoot, het is niet moeilijk om ieders beweegredenen te begrijpen.
Fantastisch gemaakt, heel sterke film.

Met : Tom Gramenz, Jonas Dassler, Lena Klenke , Leonard Scheicher

Dancer - Steven Cantor

Dancer op IMDb (7,9)
Interessante documentaire. Interessant drama ook. Dancer vertelt het her en der bekende verhaal van Sergei Polunin, een Oekraïens jongetje dat uitgroeit tot 's wereld meestbelovende balletdanser. Van zijn eerste gymnastische trainingen , via de eerste lieve balletjuf tot aan de Spartaanse hardheid van het London National Ballet en balletgezelschappen in Rusland.
Alles moet opzij in het gezin, hun enige kans op een uitvlucht uit het miserabel bestaan is succes voor Sergei. En die maakt het waar. Aanvankelijk. Als hij eenmaal, ver weg van familie, in London zijn successen viert , begint bij hem de twijfel. Hij krijgt moeite met de druk, begint te bezwijken voor de verleidingen des levens. Dansen blijft het leukste wat er is, maar waarom is het verder zo onbetekenend in zijn leven? Hij maakt zich op voor een grande finale: hij wil afscheid nemen met een grootse choreografie: die van de clip van "Take me to church" van zanger Hozier. En de rest is history.