Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

The Old Oak - Ken Loach

The Old Oak op IMDb (7,1)
 The Old Oak op Moviemeter (3,52)

The Old Oak op Wikipedia

Film blijft een wonderlijk medium. Gisteravond verraste ik mijzelf ermee door deze film te herzien. En hoewel de film nog maar 2 jaar oud is, keek ik er ditmaal toch met een andere blik naar. Dat was niet omdat ik hem op ons nieuwe state-of-the-art OLED-scherm bekeek, nee. Het was omdat het onderwerp van de film (een klein stadje krijgt te maken met de plaatsing van een aantal asielzoekers) in mijn wijk plots heel erg actueel geworden is. Een burgeropstand werd bij ons nog net voorkomen, al ging het er bij demonstraties bij de opvanglocatie en het gemeentehuis erg heftig aan toe. Maar veel van de bewegingen in de film zijn 1-op-1 te projecteren op wat er in mijn eigen kleine stadje plaatsvindt. Ook valt te zien bij welke groep acteurs in de film ik me beter thuis voel, bij wie ik me zou aansluiten. 
Concluderend kun je over deze film dus zeggen dat oude meester Ken Loach opnieuw een heet hangijzer te pakken heeft. Ik vréét zijn sociaal drama, ik ben een enorme aanhanger van dit type film. 

Mijn recensie van destijds (december 2023) : BEGT recensie The Old Oak - dec 2023

FIN - song : Ethio Classical - Hannah

The Old Oak - Ken Loach

The Old Oak op IMDb (7,1)
 The Old Oak op Moviemeter (3,50)

Hoewel de film reeds openingstitel was van de afgelopen Hoornse Filmdagen, gold de vertoning van gisteravond nog steeds als voorpremière, pas vanaf donderdag gaan de overige zalen in het land meedoen. En dat is geen dag te laat, want als er dan toch mensen met "kerstgedachten" en "vrede op aarde" bezig zijn, zouden ze deze film daarin moeten meenemen. We werden voorafgaand aan de film getrakteerd op een kort toespraakje van de regisseur die vertelde waar de film volgens hem over ging. En dat was goed om in het achterhoofd te houden bij het kijken van de film, want die zou zomaar de attentie een andere kant op kunnen leggen. 

Easington, Noord Engeland, 2016. Het verarmde gebied (nabij Durham) is nog lang niet hersteld van de klappen die het opliep bij het sluiten van de mijnen: torenhoge werkloosheid, armoede, waardedaling van de woningen, sociaal isolement. Van buitenaf komen nieuwe dreigingen: de makelaars verkopen woningen ver onder de prijs aan buitenlandse investeerders die het plaatsje nog verder komen uitwonen. Het zet de boel al enigszins op scherp, maar dat gebeurt nog een graadje erger als er een bus met vluchtelingen stopt. Voor de oorlog gevluchte Syriërs krijgen onderdak in de diverse leegstaande arbeiderswoninkjes. In Engeland zijn de mensen niet anders dan elders: veel gemopper a la "denk eerst eens aan je eigen mensen" en "waarom worden zij wel geholpen en wij niet?" . Niets nieuws onder de zon.

Gelukkig zijn er ook mensen die anders in de wedstrijd zitten (inderdaad: ook die zijn gelukkig overal). De ingetogen barman T.J. is hulpvaardig voor de vragende Syrische mensen, hij rijdt met zijn busje spullen rond die de sociale dienst verstrekt en hij biedt een luisterend oor aan de geschrokken Yara, wier fotocamera door de woedende lokale bevolking werd vernield zodra ze uit de bus stapte. 

T.J. heeft dagelijks zijn barretje vol zitten met oude mopperende Britten, die hun dag verdoen met klagen over de buitenlanders en hun eigen sociale situatie terwijl ze de ene na de andere pint verorberen. TJ hoort het aan en mengt zich niet in discussies, maar komt daar onvermijdelijk toch in terecht wanneer hij besluit in te gaan op een verzoek van Yara, die een verbindend diner wil organiseren waarop de Syrische gasten de lokale bevolking trakteren en aldus een verbeterde start en kennismaking willen organiseren. TJ voelt er wel wat voor maar stuit op weerstand bij zijn vaste klanten.

Zelf keek ik de film met gemengde gevoelens: niet alleen raakt het onderwerp zowel aan mijn dagelijkse werkzaamheden als aan mijn sociale hart, ook besefte ik maar al te goed dat dit de laatste film is die meesterregisseur Ken Loach aflevert. De 87-jatige social cinema-exponent heeft me met zijn werk meerdere malen tot tranen toe geroerd of juist boos gemaakt. Daar mag ik hem dankbaar voor zijn. Wat een legacy!

Met : Dave Turner, Ebla Mari, Claire Rodgerson, Trevor Fox

FIN - song : Wladek Zabawa - Ho Ho

The Tender Bar - George Clooney

The Tender Bar op IMDb (6,8)

The Tender Bar op Moviemeter (3,07)

Matige kritieken voor de nieuwe Clooney-film , maar ik vond het wel wat hebben. Lekker lome coming-of-age film , beetje Sundance-sfeertje erin. Enorm Amerikaans, dat wel. Deze film is vast niet voor iedereen te verhapstukken. 

Alweer een verhuizing, de moeder van JR moet toegeven dat haar huwelijk mislukt is en keert terug naar het huis van haar ouders. Zijzelf vindt het een nederlaag, maar JR vindt het fijn bij de eigenwijze negatieveling die zijn opa is. En meer nog: hij vindt het fijn om weer in de buurt van oom Charlie te zijn. De broer van zijn moeder is een lieve man die minder ambitieus lijkt dan zijn zus, maar die in werkelijkheid groot droomt en die bereid is tot het geven van wijze levenslessen aan zijn kleine neefje. 

Charlie runt een café, The Dickens Bar, waar aan de toog ouderwets taaie levenslessen worden gegeven maar waar door de barkeeper uitgestraald wordt dat kennis belangrijk is. Niet alleen de boeken van de naamgever van de kroeg liggen er in de leeskast, er is een uitgebreide bibliotheek aanwezig. Charlie leert JR dat lezen de sleutel is tot alle wijsheden en studies. Zelf heeft Charlie nooit gestudeerd, maar hij heeft wél de antwoorden op de vragen van jongelingen en van oude barhangers. 
JR hangt aan de lippen van zijn oom , die voor hem veel meer een vader is dan de afwezige alcoholische vent op afstand, die hij eigenlijk alleen maar van de radio kent waarop deze te horen is. 
Ondanks alle kansen-achterstanden die JR zo al vroeg oploopt, weet hij het te schoppen tot de Yale-universiteit. Het is hard werken, maar bij elk voorkomend probleem haalt JR in gedachten de lessen van zijn oom erbij. Die rechtenstudie, het mocht wat, JR heeft het plan opgevat dat hij wil schrijven. Want schrijven is het realiseren van dromen. 

Met : Tye Sheridan, Ben Affleck , Lily Rabe, Daniel Ranieri, Christopher Lloyd

 FIN - song : Steely Dan - Do it again

Café Derby - Lenny van Wesemael

Café Derby op IMDb (6,8)
Georges is een man van 12 ambachten, 13 ongelukken. Hij is een goed verkoper met een vlotte babbel, maar het blijft kruimeltjeswerk. Totdat hij dat buitenkansje ziet.
Hij heeft zijn oog laten vallen op een leegstaand café naast een verlaten vliegveld. Hij wil eigenlijk van de koop afzien tot hij hoort dat er een bezoek gepland. Van de paus nog wel. De bisschoppen hebben de kerkvorst uitgenodigd om hun land te bezoeken, ze verwachten 120.000 bezoekers.
Georges koopt het, bouwt de boel op en weet een behoorlijke groep mede-marktkooplui te overtuigen om een markt op te zetten naast het café . Ze gaan binnenlopen, zoveel is zeker. Totdat blijkt dat de rijkswacht om veiligheidsredenen nou et de toegangsweg naar hun markt afsluit. Alle investeringen voor niets, Georges zwaar in de schulden.
Die schulden drukken zwaar op de sfeer in het gezin. Georges zijn vrouw, maar vooral zijn kinderen nemen hem kwalijk dat hij ze voorgelogen heeft en dat er helemaal geen gouden toekomst voor hen ligt op deze verlaten plek. Vooral zijn jongste dochter Sara, altijd zijn oogappeltje, keert zich van hem af. En dat doet pijn. Het gehele gezin vervreemdt van elkaar..

Een zeer Vlaamse film, compleet met lach en traan.

Met : Wim Opbrouck, Monic Hendrickx , Chloë Daxhelet

Casablanca - Michael Curtiz

Casablanca op IMDb (8,5)
Kwam voorbij op Canvas, dus ik had maar weer eens de record-knop ingedrukt om deze te herzien. Klassiekers horen er immers ook bij, het is ook goed om af en toe eens te herijken. Zo valt mij dan op dat de naam en faam van de film vooral te danken moet zijn aan de iconische namen die er in spelen en aan het ijzersterke camerawerk. Want als je het met de bril van nu bekijkt, is het acteerwerk toch wel behoorlijk houterig. Maar laat dat de pret niet drukken: de film imponeert nog steeds om andere redenen. De fabuleuze Ingrid Bergman, de onconventionele stellingname in oorlogstijd, de sfeervolle setting van een liederlijk café in een verder islamitisch Noord-Afrika.

Rick Blaine is als "gevluchte" Amerikaan in Casablanca beland. De oorlogsperikelen hebben hem verdreven uit Parijs en terug naar zijn geboorteland kan hij niet vanwege zijn verleden. Rick runt het meest spraakmakende café van de stad (ik heb het café overigens gezien eerder dit jaar toen ik in Marokko was). De stad is op dat moment een doorvoerhaven van mensen op de vlucht voor het nazi-monster. Iedereen wil via luchtbrug dan wel schepen door naar Amerika, noord of zuid. Er is een levendige handel in papieren en visa en Rick's Cafe Americain is de pleisterplaats van al die dubieuze handelaartjes.
Rick komt in gewetensnood als plotseling zijn ex-geliefde voor hem staat, zij liet hem staan in Parijs en hij moet zijn rancune opzij zetten om ook deze dame te helpen met haar uitwijkpogingen.

Met : Humprey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid