The Angry Silence - Guy Greene

The Angry Silence op IMDb (7,2)
 The Angry Silence op Moviemeter (3,74)

The Angry Silence op Wikipedia

Dankbaar gebruik gemaakt van de VPRO Cinema- nieuwsbrief. Elke week een reeks filmtips op diverse kanalen, waarbij ik dit keer aangenaam verrast werd door hun onderwerpkeuze: ze stipten een stuk of 6 a 7 "klassieke" films aan: zwartwit films, doorgaans van voor mijn geboorte, die verstopt staan op Netflix. Als je daar een keer niet naar de meest-bekeken-top10 zoekt, maar wat verder op in de beschikbare titels duikt, blijkt daar dus ook een hele reeks films voorradig te zijn die een heel ander tijd- en wereldbeeld weergeven. Gisteren dus de eerste alvast meegepikt, aan de tweede al voorzichtig begonnen. Fijn!

"The Angty Silence" is een sociaal drama uit 1960, dat echter toen al het inzicht had hoe gevaarlijk "peer pressure" kan zijn. We gaan de Martindale-fabriek in, een machinefabriek in een Northern Industrial Town, waar de plichtsgetrouwe werknemers hun trouwe diensten verlenen aan een stel inhalige bazen. De bazen gaan - what's new- vol voor de winst en de omzet, een instelling waarin ze zich slechts laten afremmen door vakbondsmedewerkers. Deze weten slim gebruik te maken van hun uitzonderingspositie en weten dat de bazen doodsbang zijn voor slechte publiciteit omdat dit hen natuurlijk nieuwe contracten kan kosten. Een op het oog wat opgeblazen staking (schone toiletten voor de medewerkers) breekt uit.

We zoomen in op machinebankwerker Tom Curtis, vakbondslid met een hoge arbeidsethos. Tom heeft net van zijn Italiaanse vrouw te horen gekregen dat ze opnieuw zwanger is: een derde kind is op komst. Tom vraagt zich af of ie de kosten voor deze gezinsuitbreiding kan dragen, of ze misschien nu de huurder eruit moeten zetten omdat ze de ruimte nodig hebben óf dat ze misschien zelf naar een grotere ruimte moeten uitkijken. Hoe het ook zij: Tom zal hard moeten werken om hun an sich goede leventje rond te blijven krijgen. Daarom komt die staking hem helemaal niet goed uit. Als die staking dan ook nog eens een onofficiële wordt, neemt Tom een radicaal besluit: hij gaat doorwerken. Liever is hij stakingsbreker dan dat hij zijn baan en toekomst op het spel zet. Het lijkt een verstandige en zelfs logische keuze, maar dan heeft Tom buiten de boosheid van de vakbondsmedewerkers (én die van enkele collega's) geregeld. Tom isoleert zichzelf en zet heel wat op het spel.

Met: Richard Attenborough, Pier Angeli, Michael Craig, Bernard Lee, Brian Bedford

Doroge Tovarishchi (aka Dear Comrades) - Andrey Konchalovskiy

Dear Comrades op IMDb (7,4)

Dear comrades op Moviemeter (3,64)

Toegegeven , ik had er meer van verwacht. Wellicht komt dat doordat dit een film is die je op groot doek moet zien, ik had m destijds wel op het wensenlijstje staan maar er geen tijd voor kunnen maken. Zo thuis op de bank kwam de grootsheid van de beelden en de meeslependheid van het verhaal minder goed op mij over. My bad natuurlijk, had ik destijds maar moeten toehappen. En er bleef desondanks een goede film over, maar ik had m graag heél goed gevonden. 

We gaan terug naar de straffe Sovjet-Unie, 1962. Chroetsjov-tijd, we zitten nog voor Breznjev maar hebben al wel Stalin achter de rug. De bevolking is gespleten en zucht. Er waren immers ook mensen die het goed (of in ieder geval béter) hadden in de Stalin-tijd en daar brokkelt nu langzaam wat van af. Etenswaar en andere levensbenodigdheden zijn vaak nog slechts op de bon verkrijgbaar, de lonen zijn laag, het volk mort.
Lyudmila, een vrouw van middelbare leeftijd, heeft er slecht in beperkte mate last van: vanwege haar werk voor de stadsraad van de communistische partij krijgt ze voorkeursbehandelingen bij de voedseldistributie. Wie appelen vaart, die appelen eet. Om die reden wil Lyudmila van geen kritiek op de partij weten. Haar mokkende vader heeft een andere tijd meegemaakt, haar weerbarstige dochter wil dat er een andere tijd komt, Lyudmila voelt zich veilig en sterk daar tussenin.

Daar komt verandering in als er een staking uitbreekt in de treinfabriek in haar regio. Vanuit haar partijrol moet Lyudmila erheen en de situatie is dreigend, helemaal als er een dag later een echte opstand uitbreekt. Terwijl zij aan tafel zit mee te besluiten over keiharde ingrepen door het leger, maakt ze zich tegelijkertijd zorgen om haar dochter die in de fabriek werkt en waarvan ze weet dat die actief aan de staking mee zal doen. Het leger nadert, de stakers zijn volhardend en Lyudmila is de wanhoop nabij.

Met : Yulya Visotskaya , Vladislav Komarov, Andrey Gusev, Yuliya Burova

FIN - song : Mockobsknn Kasaynn Xop - Mapycr

Despre oameni si melci (aka Of Snails and Men) - Tudur Giurgiu

Of snails and men op IMDb (7,3)

Balkanfilms zijn doorgaans dynamische films, vaak uitersten. Het is of loodzwaar en behoorlijk traag, of het is droogkomisch met een neiging naar slapstick. Deze film neigt naar het tweede, de aanpak is komisch maar ondertussen is het onderwerp (dreigende werkloosheid in een toch al kansarme regio) tamelijk aan de zware kant. Terloops pakt de film knipogend de vaak dubbele seksuele moraal aan die in de regio vaak heerst. 

We beginnen op het dak van de aftandse Roemeense autofabriek. Daar maakt de knappe directie-assistente een snelle wip met een van de fabrieksarbeiders. Terwijl zij hun vluggertje volbrengen, staat beneden in de hal de directeur zijn personeel toe te spreken: de fabriek is in de problemen en zal tijdelijk worden gesloten. Er zijn onderhandelingen gaande met een Franse onderneming, zij willen de zaak overnemen. En waarschijnlijk is er dan voor zo'n 10 a 15 procent van de werknemers ook wel een kans op een nieuwe betrekking.

De paniek slaat toe: de werknemers berusten niet direct in hun lot. De slimme en welbespraakte George (de man die we net op het dak hebben leren kennen) bedenkt een plan: wat nu als de werknemers de fabriek zelf overnemen? Dan is hun baan immers verzekerd. Klinkt goed, maar hoe komen ze aan geld? Eerste idee is een brief schrijven naar de steenrijke sultan van Brunei, voor wie het overnamebedrag doorgaans iets is wat ie aan een dagelijkse lunch besteedt. Instemmende reacties , maar al snel wordt er kansberekening op toegepast. Een nieuw plan bedacht dus: men heeft gehoord van de grote wens naar spermadonoren: er blijkt een bureau in Boekarest te zijn dat 50 euro per zaadschenking betaalt omdat hun product in de VS grote aftrek vindt. (pun intended).
Het mannenplan drijft de meningen uit een: hoe krijgen ze dit aan hun vrouwen en gezinnen uitgelegd? Is het de manier om dreigende armoede en terugval te voorkomen ?

Met : Andi Vasluianu , Monica Barladeanu , Dorel Visan