Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

Hypnotic - Robert Rodriguez

Hypnotic op IMDb (5,5)
 Hypnotic op Moviemeter (2,65)

Hypnotic op Wikipedia

Mij hebben ze er nooit voor kunnen vangen, maar er zijn hordes mensen die vallen voor de wereld van "mentalists". De Rasta Rostelli's, de Victor Mids'en (die naam heb ik speciaal even voor u opgezocht, zodat u weet over welk wereldje ik het heb). Ik zou daar dus ook niet gauw een film over gaan kijken, maar ja: Robert Rodriguez (From Dusk Till Dawn) op regie, Ben Affleck (oa het hyperactuele "Argo") in de hoofdrol. Dan zou het mogelijk nog iets kunnen worden. Wat dus niet gebeurde, we belanden in een "Truman Show meets Inception". Maar dan niet zo goed.

Hij beleeft het allemaal opnieuw, daar in de werkkamer van zijn therapeute. Detective Danny Rourke wordt door haar onder hypnose gebracht om terug te gaan naar dat verschrikkelijke moment: terwijl hij maar éven de andere kant op keek, wordt zijn spelende dochter ontvoerd uit het speeltuintje. Samen proberen ze erachter te komen wat er daadwerkelijk gebeurde, waardoor hij misschien leads heeft om haar terug te vinden. 

Rourke heeft inmiddels zoveel sessies gehad dat hij toch weer aan het werk zal moeten. Direct bij zijn eerste klussie is het raak: hij schiet te hulp bij een bankoverval waarbij de medeplichtigen door een schurk onder hypnose zijn gebracht. Rourke vindt in een kluisje daar een foto die verwijst naar zijn gekidnapte dochter. Hij gaat achter de schurk aan, belandt in de wereld van de mentalists en ontmoet daar de hypnotiseur Diana Cruz, die bereid is hem te helpen en achter boef Lev Dellrayne aan te gaan. Maar die hulp moet je ruim zien.

Met : Ben Affleck, Alice Braga, William Fichtner, JD Pardo

Que dios nos perdone (May God Forgive Us) - Rodrigo Sorogoyen

Que Dios Nos Perdone op IMDb (7,2)
Het begint allemaal te matig, dit recherche-verhaaltje over de jacht op een seriemoordenaar in Madrid. Het politieduo is te onlogisch om een duo te vormen: de een is stil en rustig en als hij eens praat, dan stottert hij. De ander is explosief, agressief en randje corrupt. Er is dan ook niet echt sprake van samenwerking, ze komen niet echt veel verder in het onderzoek naar degene die inmiddels een reeks bejaarde vrouwen heeft verkracht en vermoord. De ene lijkt de slimmere detective, de andere lijkt de betere communicator. Maar ze ergeren zich dusdanig aan elkaar dat het niet opschiet.
Als hun onconventionele aanpak te ver gaat en ze ruzie krijgen met een ander politieduo, worden ze van de zaak gehaald. Sterker nog: 1 van de 2 wordt ontslagen, de andere tijdelijk op non-actief.
Het andere duo komt niet echt verder en waagt het om de stille stiekem bij het onderzoek te betrekken, zijn deductie is hard nodig om tot oplossingen te komen. Dat werkt. En u snapt: het is dan nog maar een kleine stap om ook de andere (ex)agent op de achtergrond weer in het onderzoek te zetten. Dat moet natuurlijk wel escaleren.
Vanaf het moment dat de twee ontslagen worden, komt er vaart in de film. En logica. Dat maakt dat ie achteraf wel de voldoende haalt die ik hem oorspronkelijk niet zou hebben gegeven.

Met : Antonio de la Torre, Roberto Alamo