La Venus Electrique (aka The Electric Kiss) - Pierre Salvadori

La Venus Electrique op IMDb (6,7)
 La Venus Electrique op Moviemeter

La Venus Electrique op Wikipedia

In de diverse filmbeschrijvingen die ik over deze film las, werd steeds vermeld dat het de openingsfilm van het laatste Cannes-filmfestival was. Dat geldt dus als een aanbeveling, het is een richtinggevende opmerking. Maar wie nu een stevige arthousefilm verwacht, komt bedrogen uit. LVE is een typische Franse romantische komedie, die pas echt vlot getrokken wordt als blijkt dat iedereen iedereen bedriegt en niemand blijkt te zijn wie of hoe hij is. Een zoektocht op mijn eigen filmbeschrijvingsblog leert me dat hoofdrolspelers Pio Marmaï en Anaïs Demoustier al eerder samen in een schildersfilm speelden. En de andere hoofdrolspeler Gilles Lelouche gaat dit keer duidelijk voor lichter werk dan hij doorgaans neerlegt. Kortom: meerdere interessante kantjes aan dit werk, alle reden om in de premièreweek naar de filmzaal te gaan. 


Regio Parijs, jaren 20 vorige eeuw. We gaan naar de kermis! De sterkste man, de Siamese tweeling, de vrouw met de baard: ze staan er allemaal! Maar wij gaan naar een andere attractie: we gaan naar de Elektrische Venus. Zij is een vrouw die vurige kussen uitdeelt aan de betalende bezoekers, terwijl zij zelf op dat moment onder stroom wordt gezet. De dame die Venus speelt, de frêle Suzanne, doet het allemaal niet van harte maar zij komt niet onder het wurgcontract uit dat haar ouders sloten met de kermisbaas. Maar dan slaat het noodlot toe, in eerste instantie positief: stomtoevallig bevindt zij zich in de tent van de waarzegster als er een stomdronken man binnenkomt om zich aan een seance te onderwerpen. Suzanne is niet ter zake kundig maar de dronken man slikt haar gedeclameerde onzin voor zoete koek. 
Hij - Antoine Balestro- blijkt kunstschilder te zijn, eentje die zichzelf op non-actief heeft gezopen nadat zijn geliefde verongelukte. Heel lang raakte hij geen penseel aan maar na het bezoek aan de waarzegster begint hij plots weer te werken. Dit tot groot plezier van zijn galeriehouder die snapt dat hij Suzanne moet stimuleren om meer sessies met schilder Antoine te houden, zodat diens werk populair blijft en verkocht wordt. Zo op het oog is het een win-win-situatie voor iedereen maar al snel blijkt dat alle deelnemers aan dit spel eigenlijk dubbelspel spelen en elk voor het eigen (liefdes)belang gaan.

Met; Pio Marmai, Anais Demoustier, Gilles Lelouche, Vimala Pons

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Shocking Blue - Venus

Simple comme Sylvain (aka The Nature of Love) - Monia Chokri

Simple comme Sylvain op IMDb (6,8)
 Simple comme Sylvain op Moviemeter (2,68)

Simple comme Sylvain op Wikipedia

Sympathieke romantiek maar wel met een dikke kritische rand. Zoals ik m uitleg, is dit een film die waarschuwt tegen bubbels, tegen het dragen van vooroordelen tegen "de andere klasse". We weten allemaal dat we daar zelf niet ongeschonden uitkomen: in elke kring waarin mensen zich begeven, heerst wel een bepaald dedain tegen mensen uit andere sociale welstand, tegen mensen met andere maatschappijvisie of gewoon tegen mensen met een ander soort humor. Dit wordt hier allemaal verpakt in een zinnelijke verfilming waarbij uiteraard aan elke kant van de medaille moet worden gestreefd naar besef hoe het ook anders kan.

                                    

Sophia is er bedreven in: de scherp inhoudelijke discussies die ze met haar "elitaire" vriendjes houdt aan de dinertafel weet ze krachtig en gemotiveerd te voeren. Ze is hoogleraar, de vrienden aan tafel zijn schrijvers en kunstenaars, welstandsklasse A allemaal. Toch wringt het: haar relatie vlamt niet echt meer, ze slapen apart omdat er de volgende dag weer gewerkt moet worden dus leveren ze daar het vleselijke voor in. Filmkijkers weten dan genoeg: er komt een derde persoon in beeld.

Die persoon is Sylvain, een ongedwongen bouwvakker die voor Sophie en haar man Xavier een buitenhuisje moet opknappen. Tegen haar zin moet Sophie juist die eerste afspraak daar in haar eentje doen (ze heeft geen kaas gegeten van bouwkunde en is bang zich van alles op de mouw te laten spelden). Sylvain praat honderduit en zegt - tegen een aardige vergoeding- wel mogelijkheden te zien in deze opdracht. Het komt echter niet binnen bij Sophie. Ze luistert amper en raakt totaal afgeleid door het fraaie fysiek dat tegenover haar staat: de man is ongedwongen en ongecompliceerd, hetgeen hem voor haar woest aantrekkelijk maakt. Ze weet wat ze op scherp zet, maar ze gaat toch een drankje met deze man drinken. En ja hoor: seks, alles vervullende seks die Sophia over elke vezel van haar lichaam doet tintelen. Zo kan het dus ook. 

Ze neemt weer afstand, stort zich op haar werk maar ja, daar is Sylvain plots aan de telefoon met een werkinhoudelijke vraag. Sophie gaat voor de bijl, want geil. En daarmee gaan plots al haar zekerheden op de helling: een man met wie ze niets gemeen heeft, met wie ze niet kan communiceren maar wel iemand die haar de lang gemiste orgasmes geeft, die haar zich vrouw laat voelen en haar standvastige redelijkheid de prullenbak in werpt. Twee verschillende werelden, ga er maar aan staan.

Met: Magalie Lépine Blondeau, Pierre-Yves Cardinal, Francis-William Rheaume, Monia Chokri

FIN - song : Robert Charlebois - Sensation

Passages - Ira Sachs

Passages op IMDb (6,6)
 Passages op Moviemeter (2,90)

Passages op Wikipedia

Niet een makkelijke maar wél een heel boeiende film. Driehoeksverhoudingen zijn lastig, vooral voor de mensen die er middenin zitten. Dat komt hier volop tot uiting omdat de drie hoofdrolspelers stuk voor stuk krachtige en trotse persoonlijkheden zijn (en die hier ook nog eens goed geacteerd naar voren worden gebracht). Deze film werd geen hit (en da's jammer) maar wie van gedegen acteerwerk houdt, komt hier zeer zeker aan zijn trekken. 

Tomas is op, bijna op in ieder geval. Hij zit in de afronding van zijn nieuwste film, vandaag schiet hij de laatste scenes met zijn acteurs waarna een opgelucht feestje zal plaatsvinden. Hoewel Tomas gelukkig getrouwd is met Martin valt hij op dit feestje toch voor de verleidelijke Agathe (verleidelijk als in: superknappe vrouw die graag danst, ze is niet direct de initiator van de wederzijdse avances). Tomas komt thuis en biecht direct zijn intense escapade op. En wat daar bij komt: hij vertelt dat ie - nu hij voor het eerst met een vrouw heeft geslapen - dat er bijzondere gevoelens bij hem bovenkomen, gevoelens die hij niet eerder bij zichzelf waarnam. 
Lang verhaal kort: Tomas probeert de vrijheid in zijn eigen relatie volledig naar zich toe te trekken door het tegelijkertijd met Agathe aan te leggen. Hij ziet zelfs kansen om Martin ook een stukje van de taart te geven: Agathe raakt zwanger en Martin wilde altijd een kind. Tomas is 1+1 al aan het optellen maar hij rekent buiten de individuele belangen én de individuele vérlangens van de anderen. Conflict klopt op de deur.

Met: Franz Rogowski, Ben Whishaw, Adèle Exarchopoulos

FIN - song : Albert Ayler - Spirits Rejoice
FIN - song : Preben Torntoft- A perfect day

Un Coeur en Hiver (A heart in Winter) - Claude Sautet

Un Coeur en Hiver (7,6)
 Un Coeur en Hiver op Moviemeter (3,64)

Un Coeur en Hiver op Wikipedia

Een oudje al, maar nog nooit gezien. Het was net in de interbellumperiode dat ons filmhuis vanuit een nieuwbouwwijk naar het stadscentrum verhuisde, mogelijk dat ik m daardoor misliep. Eén film per week toen nog (en ook nog eens met een half jaar vertraging), mogelijk koos men daarbij niet voor deze toch volbloed filmhuistitel. Het is een vroege film van de topacteur Daniel Auteuil, die ik daarna nog meermaals zou tegenkomen. Trage film, doch intrigerende film. Frans, zegt u? Klopt volledig.

Het bedrijf is van zijn compagnon Maxime, maar eigenlijk is Stéphane de beste kracht van het vioolbouwbedrijf dat ze met zijn tweeën runnen. Maxime is beter in het werven van de klanten, in communicatie en klantcontact, waar de stugge Stéphane de liefde voor de instrumenten in elke vezel van zijn lichaam voelt. Teder glijden zijn vingers langs het hout, zachtjes trekt hij aan de melodieuze snaren. 

Maxime wordt verliefd op Camille, een prachtige jonge vrouw. Stéphane denkt er het zijn van maar houdt zich op de vlakte want de vrouw blijkt een geweldig concertvioliste. Vurig bespeelt ze haar instrument, waarbij ze de gesloten Stéphane in vervoering brengt. Het ferme spel maakt natuurlijk dat het instrument onderhoud nodig heeft. Stilzwijgend, bijna ademloos voert hij de herstelwerkzaamheden uit, waarna hij de violiste zijn werkzaamheden op waarde laat schatten. De contactgestoorde man heeft niet door dat Camille langzamerhand gevoelens voor hem begint op te vatten, gevoelens waar hij helemaal niets mee lijkt te  kunnen. Ze heeft een snaar geraakt bij hem, maar komt het ook tot spel?

Met: Daniel Auteuil, Andre Dussolier, Emmanuelle Béart 

FIN - song : Maurice Ravel/Erik Satie - La Berceuse

The Graduate - Mike Nichols

The Graduate op IMDb (8,0)
 The Graduate op Moviemeter (3,84)

The Graduate op Wikipedia

Die 4K-restauraties, ik vind het wel wat hebben. Veel iconische films worden erbij opgepakt, zoals deze fameuze. Toen de film in roulatie ging, was ik véél te jong. Toen ie op televisie uitgezonden werd, mocht ik vast nog niet zien van mn moeder (ik denk niet dat de KRO deze film in de jaren 70 in de programmering opnam), dus ik moest het van latere kansen hebben. En die kwamen er niet: hoewel de reputatie en -vooral- de muziek) van de film me bekend zijn, moet ik het daarbij vooral van de overlevering hebben. Dus wees welkom, restauratie. Wees welkom, klassieker. 

De vers afgestudeerde Benjamin wordt bij thuiskomst warm onthaald door zijn ouders, ze hebben een feestje opgezet waarbij alle aanwezigen (buren, oude vrienden en collega's van paps en mams) allemaal de jonge en verlegen student op de schouders slaan, ze zijn allemaal trots op hem. Benjamen weet zich geen raad met zichzelf, het verzoek van de vrouw van pa's zakenpartner om haar naar huis te rijden komt hem dus goed van pas. Maar het vervolg wat minder.,

De vrouw, de veelbezongen Mrs. Robinson, start namelijk een onverbloemde flirt om deze nog geen 21-jarige jongeman haar bed in te praten. Benjamin stuntelt zich er doorheen maar er knaagt toch wat aan hem zodra hij thuis is. een paar dagen later belt hij haar op en maakt een afspraak met haar in een hotel. Dat komt er nou van..
De flirt wordt een wip, de wip wordt een -louter op snackseks gebaseerde- relatie,  het werd zomer. Benjamin neemt het er even van na die drukke collegejaren, maar er doemen donkere wolken op. Ben's vader zegt dat hij de Robinsons thuis wil uitnodigen, hij wil dat zijn zoon kennis maakt met de huwbare dochter van de Robinsons. Tegen heug en meug en met een berg geheimen op zijn hart heeft Ben een date met haar. U snapt: het ongemak maakt plaats voor gevoelens voor deze schone jongedame. Ben beseft dat hij zijn leven nodeloos complex gemaakt heeft maar durft zijn geheimen niet zomaar op tafel te leggen. 
Een weergaloze Dustin Hoffman geeft Benjanin gestalte. Het is een genot om naar te kijken.

Met; Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross, Murray Hamilton, William Daniels

FIN - song : Simon & Garfunkel- The Sound of Silence

Gezien in : Cinema Oostereiland

Madeleine Collins- Antoine Barraud

Madeleine Collins op IMDb (6,2)
 Madeleine Collins op Moviemeter (2,80)

Madeleine Collins op Wikipedia

Verwarrende film die ik opgenomen had omdat de synopsis an sich aangaf wel iets te kunnen worden. En toen ik na een minuut of vijf ook nog eens de fijne Belgisch/Franse actrice Virginie Efira ontwaarde, bleef ik er toch maar even voor zitten. Uiteindelijk weet de regisseur uit te leggen waarom ie zo verwarrend begint, aan het eind krijgen we tenslotte de filmlijntjes aan elkaar geknoopt. 

Efira kan al haar acteervermogen kwijt in de rol van Judith: ze is een schat, ze is een loeder, ze is de knappe societyvrouw en ze is de zorgzame moeder. Ze moet die karaktertrekken dan ook allemaal uit de kast trekken omdat ze een druk dubbelleven leidt: in Frankrijk heeft ze met de cynische maar begripvolle Abdel een prachtig jong dochtertje, in Zwitserland heeft ze met de gearriveerde meesterdirigent Melvil ook nog eens twee zoons. Judith kan alle bordjes in de lucht houden doordat ze naar beide kanten weet duidelijk te maken dat ze voor haar werk (tolk-vertaler) op reis moet. Dat gaat lang goed, maar uiteindelijk beginnen aan beide kanten van de grens barsten te ontstaan. Judith liegt en bedriegt om het hoofd boven water te houden, maar er is geen houden aan: alles wat ze vakkundig verweven had opgebouwd, dreigt haar te ontglippen. Langzaam moeten de maskers af.

Met: Virginie Efira, Quim Gutierrez, Bruno Salomone, Jacqueline Bisset

Zwei zu eins (aka Two to one) - Natja Brunckhorst

Zwei zu eins op IMDb (6,1)
 Zwei zu eins op Moviemeter (3,21)

Zwei zu eins op Wikipedia

"Het script was beter." 
Tegen beter weten in (de recensies waren niet al te lovend) togen we gisteren naar de filmzaal om deze nieuwe "Ossi-komedie" te aanschouwen. Het blijft immers een razend interessant onderwerp (de totale neergang van een staat, de moeizame start van een nieuwe en het verwarrende interbellum dat daar nu eenmaal bij hoort). Met een grote grijns denken we terug aan "Goodbye Lenin", die film was van een niveau dat de latere na-apers lang niet benaderden. Ook deze niet, ondanks de aanwezigheid van acteerkanon Sandra Hüller en toch ook de gearriveerde Duitse acteur Ronald Zehrfeld, die ik al meer prettige dingen heb zien doen. Nee, wat vooral voor deze film pleit, is dat het boeiende script op waarheid gebaseerd is: in de complete chaos van 1989/1990 gebeurde dit dus echt. Vooral dáárop vaart mijn waardering voor deze film, want het matige- soms zelfs stuntelige- acteerwerk verpest het nog bijna.

1990, Oost-Duitsland: een paar maanden na de val van de Muur is nu zelfs het totale land aan de beurt. De Ossi's zullen moeten harmoniëren met de Wessi's, hun land zal ophouden te bestaan: de ooit ruw gescheiden volken worden weer één. Het is chaos natuurlijk, vooral aan de oostkant: men komt er langzaam achter dat men jarenlang voorgelogen is. Die heilstaat bleek slechts heilzaam voor een klein deel van hen, louter de bevoorrechte notabelen profiteerden. De wat lagere klassen blijven berooid achter: geen idealen, geen paradijs, geen werk en vooral: geen geld. Verveeld lummelen ze wat rond op de binnenplaats van hun Oostbouw-flats. Dat geldt dus ook voor Maren en Robert, die hun oude vriend Volker gedesillusioneerd uit Hongarije zien terugkeren: ook dáár is het geen vetpot, de pot met goud ligt in ieder geval niet daar.

Toch valt er plots een dominosteentje hun goede kant op, wanneer ze meneer Markowski ontmoeten. Hij bewaakte een bunkercomplex in hun buurt en geeft - na enig aandringen- oprecht antwoord op hun vragen wat daar toch allemaal gebeurt deze dagen. "Er liggen bákken vol met geld", antwoordt hij naar waarheid, hij wil het ze wel laten zien. Het geld is straks niets meer waard als de Westmark wordt aangenomen, maar het viertal ziet kansen: ze hebben nog een heel korte tijd de kans om dat geld om te zetten in spullen en bezittingen waarmee ze mogelijk hun toekomst kunnen veilig stellen. Op inbrekerspad dan maar!

Met: Sandra Hüller, Max Riemelt, Ronald Zehrfeld, Ursula Werner, Peter Kurth

FIN - song : Hanna von Hubenet - Time's up!

Gezien in : Cinema Oostereiland

My Policeman - Michael Grandage

My Policeman op IMDb (6,6)
 My Policeman op Moviemeter (3,11)

My Policeman op WIkipedia

"Wat hebben we mensen toch allemaal aangedaan?" was bij mij de overheersende gedachte na het zien van deze film. Dat de naoorlogse jaren nu niet direct de meest mensvriendelijke waren, wisten we natuurlijk al maar het blijft schrijnend om te zien als daar in films weer eens de zere vinger op gelegd wordt. De kerk, de wet, de straat, de roddels: ze speelden allen een rol bij het beperken van menselijk geluk. Tenminste, als dat geluk/die liefde niet volgens de toen geldende boekjes was. Bikkelhard waren ze, de regeltjes van de verzuilde en religie-gebaseerde maatschappij. Gelukkig is er nu recht op trots, op vrije partnerkeuze, op ieders persoonlijke zoektocht naar liefde en begrip. 

Gepensioneerde onderwijzeres Marion heeft alles in gereedheid gebracht: de ziekenbroeders rijden de behoeftige Patrick haar huis binnen. Zij gaat - met behulp van de thuiszorg- de zorg op zich nemen voor deze oude vriend. Marion's man Tom maakt bezwaar en wil er niks mee te maken hebben: "jouw project, jouw beslissing, jouw probleem", zegt ie. Wij denken dan al genoeg te weten, maar dat zal anders uitpakken.

Marion vindt tussen Patricks bezittingen ook diens oude dagboeken. Als ze begint te lezen, is ze al gauw terug in de benauwde jaren 50, de jaren waarin zij haar man Tom ontmoette toen hij op de politie-academie zat. De jaren ook waarin zij samen een vriendschap ontwikkelden met Patrick (een rol van popicoon Harry "One Direction" Styles), die museumconservator was en Marion's honger naar culturele kennis een beetje kon stillen. Marion leest terug hoe zij zelf al snel het vijfde wiel aan de wagen werd omdat zich tussen haar man en haar vriend een geheime liefde ontwikkelde. Een met verstrekkende gevolgen.

Met: Harry Styles, Emma Corrin, Gina McKee, Linus Roache, Rupert Everett, David Dawson

FIN - song : Stephen Price - You're not alone

Plein Soleil (aka Purple Noon) - Rene Clement

Plein Soleil op IMDb (7,7)
 Plein Soleil op Moviemeter (3,60)

Plein Soleil op Wikipedia

Daar kan ik wel wat mee hoor, met die trend van het 4K-restaureren van klassiekers, vaak films die ouder zijn dan ik zelf ben. Zo ook deze: een genot om naar de imponerende schoonheid van Alain Delon te mogen kijken, de man moet een magnetische uitstraling gehad hebben destijds. De film waarin ik dat gisteren zat te inspecteren, is een van de vele bewerkingen van het boek "The Talented Mr. Ripley" van Patricia Highsmith.

Zonnige beelden verhullen hier niet dat het om duistere praktijken gaat. Hoofdpersoon Tom Ripley is vals, in vele opzichten. Hij kent zijn aanstaande slachtoffer Philippe Greenleaf van vroeger en zegt hem door diens vader te zijn gevraagd om Philippe terug naar het rijk gevulde huis van pappie terug te laten keren. Philippe lijkt dat niet van plan, hij wil in Italië trouwen met de schone Marge. Vlak voordat het huwelijk plaats zal vinden, maken de drie nog een uitstapje: een boottocht naar Taormina op Sicilië. 
De jaloerse Ripley heeft het in alle opzichten op Greenleaf's rijke leven gemunt: hij wil niet alleen diens bankrekening, hij wil ook zijn boot. En als het even kan: ook zijn vriendin Marge. In een goed voorbereide actie speelt hij de twee tegen elkaar uit, waarna Marge van boord gaat. De uitgelezen kans om zich later op open water van Greenleaf te ontdoen. 
Verhaaltje rond, zou u zeggen maar nee: het begint pas. Ripley moet zich uitgeven voor zijn slachtoffer om bij diens bezittingen te komen, maar wordt daarbij flink op de hielen gezeten door vrienden en bekenden van Greenleaf, die naar hem op zoek gaan. Als deze langer niet gevonden wordt, komt daar ook nog eens de politie bij: Ripley móét steeds foutere daden doen om uit handen van de recherche te blijven.

Met : Alain Delon, Maurice Ronet, Marie Laforet

FIN - song : Jacques Metehen et Orchestre- Final

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mortdecai (aka Charlie Mortdecai) - David Koepp

Mortdecai op IMDb (5,5)
 Mortdecai op Moviemeter (2,54)

Mortdecai op Wikipedia

Ergens diep in het achterhoofd zat wel de overtuiging dat ik deze film wel gezien moest hebben, maar ik vertikte het om het in mijn eigen databases op te gaan zoeken. Immers, meestal geniet ik wel van de aparte insteek die Johnny Depp aan het acteervak geeft, doorgaans kan ik ook Ewan McGregor goed velen. KLIK dus maar. 
Ik weet nu waarom de film geen belletjes deed rinkelen, want ik vond m bijna 10 jaar geleden al niet leuk. Te flauw, te gezocht, te opgelegd. 
Hier mijn recensie van mei 2016 : BEGT recensie Mortdecai

Met : Johnny Depp, Gwyneth Paltrow, Ewan McGregor, Paul Bettany

FIN - song : Geoff Zanello & Mark Ronson - Johanna

Les Amours d'Anaïs (aka Anaïs in Love) - Charline Bourgeois- Tacquet

Les Amours d'Anaïs op IMDb (6,4)
 Les Amours d'Anaïs op Moviemeter (2,83)

Les Amours d"Anaïs op Wikipedia

Deur in huis? Stomvervelende film. Mogelijk klinkt dat iets te zwaar ten opzichte van de lichtvoetigheid die de film tentoonspreidt, maar de hypernerveuze hoofdrolspeelster irriteerde me dermate dat ik moeite had om sympathie voor het verhaal op te vatten. Want daar zat nog best enige poging tot verrassing in, maar het continue rondrennende vrouwtje (een foute combi van Lola en Amélie) was beeldbepalend. Misschien kunt u er iets mee. 

Besluiteloos is ze, onze ADHD-hoofdrolspeelster. Ze weet niet wat ze aan moet met haar relatie, ze weet niet wat ze aan moet met haar huurwoning, ze weet niet wat ze aan moet met haar nog steeds niet afgeronde literratuurstudie. Door die besluiteloosheid brengt ze zichzelf continu in problemen. En dat is niet het ergste: ook om haar heen overvalt twijfel de mensen die iets van haar verwachten. 

De huurbaas moet wachten op haar geld, de professor moet wachten op haar scriptie, de huidige vriend moet haar uitvluchten en voortdurende verzinsels weten te plaatsen: ze fabuleert er op los waardoor niemand enige grip op haar krijgt. 
Niemand, ook de plots opduikende uitgever niet. Een oudere man die wel wat ziet in de prachtige jonge vrouw, maar die al snel ziet wat ie zich op de hals heeft gehaald. Al snel besluit hij ervoor te kiezen bij zijn vrouw te blijven. Waardoor Anaïs juist weer op háár spoor gezet wordt: Emilie Ducret is een succesvol schrijfster en óók al niet ongevoelig voor de charmes van de schone spurter. Er ontstaan rare verhoudingen, letterlijk en figuurlijk.

Met: Anaïs Demoustier, Valeria Bruna Tedeschi, Denis Podalydés, Jean-Charles Clichet

FIN - song : DJ Tomban- Brighten up

Ninjababy - Ingvild Sve Flikke

Ninjababy op IMDb (7,2)
 Ninjababy op Moviemeter (3,32)

Lekker onaangepaste film met een prettige vaart en veel visuele vondsten. Mijn twijfel vooraf of ik een combinatie van animaties en bewegende beelden wel trok, het verdween al snel. Dit is grappig, dit is onconventioneel. 

Het onconventionele zit m niet alleen in de aanpak van de film, de hoofdrolspeelster straalt het op fanatieke wijze uit. Als ze merkt dat ze zwanger is, een tijdje al zelfs, bedenkt Rakel eerst allerlei manier om dit te ontkennen. En daarna: om er vanaf te komen. 

Voor een kind is helemaal geen plaats in haar leven, het past niet bij haar ritme van feesten, neuken, roken, beetje bankhangen en verder alleen maar tekenen. Ze moet zelfs graven in haar geheugen wie de vader zou kunnen zijn, de duur van haar zwangerschap stamt immers al van een paar toevallige sekspartners geleden. Ze beperkt de selectie tot twee mogelijke kandidaatvaders: met de ene (om anatomische redenen Pik Jesus genaamd) ziet ze al helemaal geen toekomst voor zich, die wil geen verantwoordelijkheden dragen in zijn leven (eigenlijk wil ze dat zelf ook niet , maar ja).

De recent aangewaaide lover Mos is eigenlijk een veel betere kandidaat, want liever/aandachtiger/zorgzamer. Maar ja, hij kan onmogelijk de vader zijn omdat hij nog maar net om de hoek is komen kijken, ze moet toen al zwanger geweest zijn. Rakel staat voor ongemakkelijke keuzes. En laat ze daar nu juist een hekel aan hebben: keuzes maken is niet haar effort.

Met: Kristine Kujath Thorp, Arthur Berning, Nader Khademi

FIN - song : Frokedal - Hybel

Onder het hart - Nicole van Kilsdonk

Onder het hart op IMDb (6,1)
 Onder het hart op Moviemeter (2,85)

Nederlandse romkom's, ik vermijd ze waar het kan. Dat wordt al anders als het een tragikomedie wordt die als een van de weinige films op de Nederlandse televisie voorbij komt (want films met reclameonderbreking kijk ik niet, bovendien betalen de streamingdiensten zoveel meer voor filmrechten dat de publieke omroepen zo vaak achter het net vissen dat ze het maar opgeven.). Maar goed: zo af en toe komt er een voorbij die ik aanklik, helemaal als een aantal acteurs een pré bij me hebben. Dat was hier het geval: sinds "Zusje" kan mevrouw van Kooten natuurlijk geen kwaad meer doen, daarnaast vind ik meneer Koen de Graeve een aangename verschijning in de films die ik met hem zag. "Play" was dus het devies.

De bescheiden arts Luuk is net gescheiden en loopt met zijn dochters door een prachtige vlindertuin. In zijn onhandigheid verplettert hij een zeldzame vlinder, hetgeen hij van zijn dochters natuurlijk moet melden bij de dienstdoende verzorger. Masha, de verzorger in kwestie, kijkt hem fronsend aan maar accepteert zijn stuntelige excuus. 

Luuk loopt dermate in zijn hoofd met deze gebeurtenis (en vooral met deze ontmoeting) dat hij in zijn eentje terugkeert naar de plek des onheils, hij kan zijn interesse voor Masha niet onder stoelen of banken steken. Het knettert al snel tussen die twee en Masha, de langdurige vrijgezel, bereidt zich al voor op een leven samen. 

Daarbij heeft ze twee zaken nog niet meegerekend: weerstand bij Luuk's dochters en bij zijn ex (al was dat al een beetje ingecalculeerd) maar ze heeft helemaal niet kunnen bedenken dat die zonnige toekomst versluierd wordt door een plotselinge diagnose bij Luuk: hersentumor. 

De periode van het ziekteproces wil ze graag met Luuk doorbrengen, maar ze moet dit delen met diens ex en vooral met diens opstandige dochters. De vier vrouwen zoeken een weg, terwijl Luuk wanhopig probeert zijn leven in harmonie af te ronden voordat hij dit niet meer kan.

Met: Kim van Kooten, Luuk de Graeve, Lies Visschedijk, Frank Lammers, Merel Polat

Challengers - Luca Guadagnino

Challengers op IMDb (7,8)
 Challengers op Moviemeter (3,80)

Gelijk maar meegepakt op première avond, terwijl ik mezelf niet heel goed ingelezen had. Ben eigenlijk niet zo van de sportfilms (omdat ze meestal gaan over het heroïsche pad dat de winnaar aflegt) maar deze had gelukkig een heel andere insteek. Daarover straks meer, maar niet nadat ik u vertel dat ik toch langzamerhand wel onder de indruk begin te raken van de prestaties van acteur Josh o' Connor, wat mij betreft is hij de bijrollen voorbij en manifesteert hij zich tegenwoordig terecht in rollen waarin hij de film naar zich toe trekt. Charmant en vilein, energiek en licht kwetsbaar, ik mag graag naar hem kijken (veel meer dan naar de zo geroemde Zendaya, die ik vaak veel vlakker vind overkomen in haar - steeds grotere- rollen). 

De challenge in deze film bestaat eruit dat we kijken naar de top van de tenniswereld, waarbij we dan wel een treetje moeten afdalen om de mannelijke hoofdrolspelers te verenigen. Vanaf hun jeugd speelden Patrick Zweig en Art Donaldson tegen elkaar in vele toernooien, ze vormden zelfs langdurig een herendubbel. We leren al snel dat Donaldson de (grand slam)top wél gehaald heeft en dat Zweig er nauwelijks in slaagt om zich professioneel en financieel te redden. We gaan erug naar de bron van deze splitsing: waar(door) scheidden hun wegen en carrières?

Het antwoord ligt in de verschijning van tennisster Tashi, die in het circuit meeloopt als de meestbelovende hardhitter van haar generatie en die de harten en hoofden van ons herendubbel op hol brengt: aanvankelijk valt ze voor Patrick maar uiteindelijk stapt ze over op Art. We snappen hoe dat te verklaren is, maar dat wil nog niet zeggen dat we haar keuzes sympathiek vinden. Plots treffen de twee elkaar in een kwalificatietoernooi dat voor beiden niet alleen de keuze voor het voortzetten van hun carrière kan bepalen, maar ook nog eens de strijd om die tussen hen in staande dame verhevigt.

Noot: de soundtrack in de film werkt lekker mee in de beleving. "Aha, wéér Trent Reznor" las ik goedkeurend aan het eind. 

Met: Josh o' Connor, Zendaya, Mike Faist

FIN - song :  Trent Reznor & Atticus Ross- Compress/Repress

Gezien in : Cinema Oostereiland

Les Olympiades (aka Paris, 13th district)- Jacques Audiard

Les Olympiades op IMDb (7,0)
 Les Olympiades op Moviemeter (3,53)

Sexy film, in stijlvol zwartwit geschoten. Regisseur Jacques Audiard (Un prophete, De Rouille et d'os) koos de Parijse buitenwijk Les Olympiades uit voor een zedenschets die van mij het stickertje "Blue Movie", vijftig jaar later") meekrijgt. 

Veel in het leven van de jonge mensen die we in deze film ontmoeten, draait om seks. Veel, maar niet alles. Er is ook nog zoiets als overleven in een jachtige wereld: de huur moet worden opgebracht en daarvoor moeten jonge mensen zich in allerlei bochten wringen. Niet iedereen maakt immers een flitsende carrière. 

Zo is daar de jonge Emilié die de flat van haar oma bewoont maar daarvan de helft moet verhuren omdat ze in haar eentje de somma niet kan opbrengen. Daarvoor komt Camille op bezoek, die tot haar verrassing een mooie donkere man blijkt te zijn ipv de Franse dame die ze op basis van de voornaam verwachtte. Ze besluit de gok te wagen en verhuurt de kamer. De twee vallen al snel voor elkaar en snackseks is aan de orde van de dag, hoewel beiden helemaal niet verwachtten dat dit een serieuze relatie zou worden. 
Dat blijkt, een kleine ruzie doet Camille opstappen. Hij stopt met zijn lastige werk als leraar en gaat werken voor een makelaardij. Daar ontmoet hij de mooie maar complexe Nora, die aanvankelijk afhoudend reageert maar uiteindelijk toch mondjesmaat het seksspel met hem probeert te spelen. Nora's complexiteit heeft een reden: ze is op sociale media afgemaakt en gepest vanwege een mogelijk verleden als webcamgirl. Hoewel ze niet diegene was, gaat ze toch op zoek naar Amber Sweet, de vrouw die blijkbaar zeer op haar lijkt. Nora betaalt haar, maar dan louter voor gesprekken. Steeds dieper duikt ze in de achtergronden van Amber, wat weer een verlossend effect heeft op haar eigen frigiditeit.

Met: Lucie Zhang, Makita Samba, Noémie Merlant, Jehnny Beth

FIN - song : Rone (feat Lucie Zhang) - Falling in love again

Pixie - Barnaby Thompson

Pixie op IMDb (5,9)
 Pixie op Moviemeter (2,59)

Meteen toegeven: als de filmtitel me niet zo aan een mijn geliefde bandjes had doen denken, had ik m wellicht nooit aangeklikt. Toch gedaan. Welnu, een behoorlijk amateuristisch maar desondanks vermakelijke combi van roadmovie en misdaadfilm. Er gebeurt zo veel en de settings veranderen dermate vaak dat ik hoop dat ik het enigszins overzichtelijk kan weergeven.

Twee niet al te ervaren criminelen overvallen een pastorie waarvan zij de informatie hebben dat er drugs verhandeld worden. Blijkt zo te zijn, de vier aanwezige boordjes blijken uiteindelijk zelfs gewapend. Maar ze overleven het niet: de twee overvallers gaan er vandoor maar krijgen nog in de auto mot omdat de een de ander verdenkt van het schaken van zijn vriendin. Blijkt zo te zijn, de op dat moment laatst overgeblevene gaat er met de buit vandoor en spoedt zich naar de woning van Pixie, zijn ex.

Daar aangekomen blijken op dat moment twee adspirant-misdadigers mee te dingen naar de gunsten van zijn vriendin. Zij brengt hoofden en harten van veel lokale mannen op hol, deze twee kunnen daar wel bij. Als deze heren haar boze ex-minnaar bij de deur aantreffen, proberen ze hem uit de weg te ruimen. Wat overblijft: twee amateurmisdadigers, een onbetrouwbare schoonheid die driedubbel- en overspel speelt, haar stiefvader die een misdaadclan bestiert, een regionale priester die boos is op het opbreken van zijn drugsimperium. Gooi dit alles in een cocktail, stop het in de auto en laat iedereen op iedereen jagen (in wat voor vorm dan ook).

Met : Olivia Cooke, Rory Fleck Burne, Chris Walley, Ben Hardy, Colm Meaney, Alec Baldwin, Daryl McCormack

FIN - song : Marlena Shaw- California Soul

Past lives - Celine Song

Past lives op IMDb (8,0)

Past lives op Moviemeter (3,60)
 

Wat een schoonheid van een film! "Een pareltje", zoals ze het in ons theater vaak noemen. Hartverwarmend en verontrustend tegelijk, traag en toch kolkend van spanning. Lijstjesmateriaal, in ieder geval voor mij. En - vanuit de filmzalen gedacht - wat fijn dat (semi)Aziatische films tegenwoordig zoveel publiek trekken. Ga svp zien, deze prachtige "wat als?"- film.

We beginnen in Seoul, Zuid-Korea, waar de uitmuntende scholiere Na-Young vaak de beste van de klas is, een enkele keer moet ze stuivertje wisselen met de aandachtige jongen Hae-Sung. Na-Young is ambitieus waardoor ze het die lieve jongen bijna verwijt, maar hij stelt haar gerust: hij wil heel graag haar vriend blijven. Een nog niet geëffectueerde jeugdliefde, wel een die een stevige basis legt voor wat komen gaat. Het gezin van Na-Young verhuist naar Canada, waardoor de twee van elkaar gescheiden raken. 

12 jaar later heeft Na-Young haar naam omgedoopt tot Nora en is ze stevig verwesterd. Ambities heeft ze nog volop, ze is naar New York verhuisd waar ze toneelstukken schrijft. De Nobelprijs heeft ze nog niet in zich, voor nu richt ze zich op een Pulitzer of zelfs een Tony: een mens moet blijven dromen. Op internet betrapt ze zich er opeens op dat ze zoekt naar Hae-Sung en via via lukt dat ook. Ze skypen en hervinden zich: nog steeds maken ze van alles bij elkaar los. Uit alles blijkt dat het niet makkelijk is om elkaar op te zoeken en om pijn te voorkomen, beëindigen ze hun sessies.

Weer 12 jaar later: Nora is inmiddels getrouwd, Hae-Sung meldt dat hij de tijd en de kans heeft gevonden om naar New York te komen. Of ze hem wil ontmoeten, vraagt ie. Nora is zich volledig bewust van haar huidige status maar  wil toch graag ervaren wat haar keuzes voor impact hebben gehad.

Het is niet heel makkelijk om te beschrijven wat er in dit kalme doch razend intense verhaal allemaal met de drie hoofdrolspelers gebeurt. Er wordt veel níét gezegd, er zijn minstens zo veel veelbetekenende blikken en elke zijde van de driehoek beleeft ongemak. Maar man man man, wat wordt dat mooi ten tonele gebracht.

Met : Greta Lee, Teo Yoo, John Magaro

FIN - song : Christopher Bear/Daniel Rossen - See you