The Outpost - Rod Lurie

The Outpost op IMDb (6,8)
 The Outpost op Moviemeter (3,08)

The Outpost op Wikipedia

Geen goed teken. Als je de volgende ochtend geen enkele naam van een personage hebt onthouden, als je die moet opzoeken op IMDb om je recensie vol te krijgen. Conclusie moet dan ook zijn dat dit genre films misschien wel het verst van mij af ligt van allemaal: oorlogsfilms oké, maar één langgerekte schietoefening boordevol geschreeuw en testosteron en claims op zowel kameraadschap als onderlinge superioriteit: het doet het niet bij me, ik ben er niet gevoelig voor. Desondanks zie ik wel redelijke waarderingen op de filmsites, er zal dus een drukbezochte markt voor zijn. Dat gun ik iedereen, maar ik zal dit genre moeten blijven doseren in mijn kijkgedrag. Ligt aan mij, niet aan u.

De film is op waargebeurde feiten gebaseerd: in de nare reeks oorlogen die met/over/om/in Afghanistan werden uitgevochten, was de bloedige battle om het geïsoleerd gelegen kamp Kamresh een van de hevigste gebeurtenissen. Het kamp, gelegen in Hindu Kush, een dal ver aan de onherbergzame oostkant van het land, werd voortdurend belegerd door Taliban-strijders, hoe zeer men ook probeerde met de lokale bevolking te overleggen, met de veelheid aan stamhoofden vooral. Het hielp niet: de Taliban rukte op, de mannen van het inmiddels tot camp Keating omgedoopte legerkamp moeten aan de bak. Hoewel ze is beloofd dat het kamp binnen twee maanden zal worden opgedoekt, moeten ze het nu nog verdedigen. Niet alleen het kamp, ook elkaar. Want daar schort het nogal aan: er is veel wantrouwen, niet overal is moed genoeg om op te staan tegen een vijand die er niet om maalt je naar een ander bestaan te knallen. De rest, mensen, is geschiedenis. Pief! Paf! Poef!

Met: Scott Eastwood, Caleb Landry Jones, Orlando Bloom, Jack Kesy, Cordy Hardrict

FIN - song : Rita Wilson - Everybody cries

Hope Gap - William Nicholson

 

Hope Gap op IMDb (6,9)

Hope Gap op Moviemeter (3,39)

Hope Gap op Wikipedia

Sommige films lukt het, he, om nét zo indrukwekkend te zijn bij het opnieuw bekijken. Bij "Hope Gap" ervoer ik thuis op de bank precies hetzelfde als toen ik destijds in de pluchen filmstoel zat. Wat een onovertroffen sterk acteerwerk, wat een krachtige dramatiek, wat een poëtische sfeer die ondanks alle relatie-ellende heel veel liefde voor elkaar uitstraalt. Wat mij betreft een van de sterkste films van de laatste 10 jaar, vlak onder "Supernova" hoog aan de top. 

Aan mijn beleving van de film blijkt niet veel veranderd. Lees de BEGT-recensie van augustus 2020: HOPE GAP volgens BEGT

Met: Annette Bening, Bill Nighy, Josh O' Connor

FIN - song : Alex Heffes - i have been here before

Finding Steve McQueen - Mark Steven Johnson

Finding Steve McQueen op IMDb (6,2)

Finding Steve McQueen op Moviemeter (2,99)

Finding Steve McQueen op Wikipedia

Tamelijk niemendallige heist-film, een beetje mozaïekig opgezet. Ik betrapte mezelf erop dat ik - na een hele dag buiten wandelen en slenteren door de hoofdstad- hier maar moeilijk de aandacht bij kon houden, dat zegt wellicht al iets. Hoe dan ook: het is vermakelijk, maar misschien net niet mijn vermaak.

Begin jaren 70, de Nixon-years. We maken kennis met Harry, een goed uitziende vent die zijn best doet om de fraaie Molly aan de haak te slaan. Ze zit bij hem aan de bar en is van plan om kneiterlam de tent te verlaten. Barman Harry doet hoffelijk tegen haar en langzaam bloeit er iets moois. De twee beloven elkaar geen geheimen voor de ander te hebben, dat zal ze later nog lelijk opbreken.

Er komt namelijk een moment dat hij haar moet opbiechten dat hij eigenlijk een bankrover op de vlucht is. Enkele jaren daarvoor heeft hij met een klunzenclubje de bank beroofd waar president Nixon veel van zijn duister verkregen centen had gestald. De gedachte daarbij was: Nixon staat toch al zo onder vuur, die gaat vast geen stennis schoppen als zijn onrechtmatig verkregen dollars worden weggenomen. 
De kraak is succesvol, de heren gaan elk hun eigen weg maar worden al snel op de huid gezeten door FBI-rechercheur Lambert. Die knoopt de eindjes aan elkaar en weet uiteindelijk de link te leggen door de dandy chauffeur bij de bankoverval en de Steve McQueen- ambities van barman Harry. Nu Harry alles opbiecht aan Molly staan ze voor de keuze: overgave of Bonnie & Clyde.

Met : Travis Fimmel, Rachael Taylor, Forest Whitaker, William Fichtner

FIN - song : Eddie Rabbitt - Drivin my life away

Il Traditore (aka The Traitor) - Marco Bellocchio

Il Traditore op IMDb (7,1)
 Il traditore op Moviemeter (3,250

Dit blijft sterk hoor, heb m toch weer vol inspanning zitten kijken. Niet alleen het ongelooflijk boeiende - op harde waarheid gebaseerde - verhaal van maffia-kopstuk Tomasso Buscetta en rechter Falcone, maar ook het intens prachtige acteerwerk van topacteur Pierfrancesco Favino pakken je helemaal in. Het maakt deze film tot een heerlijk exemplaar van de Italiaanse cinema. Misschien zelfs exemplarisch. Heel tof.

Cosa Nostra, Omerta, maffia, capo di tutti capi: andiamo!

Mijn recensie van 5 jaar geleden: BEGT: Il Traditore (The Traitor) - Marco Bellocchio

FIN - song : Tomasso Buscetta - Historia de un amor

Deux (aka Two of us) - Filippo Meneghetti

Deux op IMDb (7,2)
 Deux op Moviemeter (3,48)

Uitermate sfeervolle, ja zelfs warme film over de spanningsvelden tussen onvoorwaardelijke liefde en liefde onder voorwaraden. Twee ervaren acteurs dragen de film, waarbij ik vooral het weerzien met Barbara Sukowa een positieve opsteker vond: die heb ik in de jaren 80 een aantal loodzware rollen ijzersterk zien neerzetten, om haar nu opeens in een Franse film haar grote kunsten te zien etaleren, was een prettige openbaring.

Sukowa speelt Nina, een vrouw op leeftijd die al jaren een verborgen leven leidt. In een ver verleden - toen ze als reisleidster in Rome werkte- ontmoette ze de vriendelijke Francaise Madeleine. De twee werden verliefd, Nina reisde achter haar aan naar Frankrijk. Er was echter één grote maar.

De twee konden hun liefde niet openbaren, daarvoor was Madeleine's scheiding te vers. Daar werd ze toch al op aangekeken door haar kinderen. Het bekendmaken van een nieuwe liefde, die dan ook nog eens een vrouw is, zou de band met haar kinderen (en daarmee ook die met haar geliefde kleinzoon) mogelijk definitief doorbreken. De dames vinden de oplossing door in een trappenhuis twee appartementen tegenover elkaar te bewonen. Elke avond, als de visite weg is, zoeken ze elkaar op. 

Nu ze op leeftijd raken, groeit de wens om permanent samen te zijn: ze denken over terugkeren naar Rome, daar een leuk appartementje te kopen van de opbrengst van hun eigen twee woningen. Maar ja: hoe vertel ik het mijn kinderen? Terwijl de makelaar al over de vloer is, dringt Nina nog een keer op openheid aan bij Madeleine. Die vindt dat lastig. Er ontstaat een clash tussen de geliefden, met bijna fatale afloop. Ineens liggen alle kaarten anders, ineens moeten zowel toekomst als verleden herschikt worden.

Met: Barbara Sukowa, Martine Chevalier, Lea Drucker 

FIN - song : Betty Curtis- Sul mio carro

The Barefoot Emperor - Peter Brosens/ Jessica Woodworth

The Barefoot Emperor op IMDb (5,6)
 The Barefoot Emperor op Moviemeter (2,19)

Veel leuker dan ik vooraf verwachtte, deze satirische én absurdistische komedie. Ik kan dat eigenlijk maar op een manier verklaren: het huidige politieke landschap is nóg absurder, nóg onlogischer dan in deze profetische film van 2019 wordt geschetst. Een marionettenwereld waarin achter de schermen griezelige mensen aan knoppen draaien op zoek naar macht, maar waarin ze gelukkig ook nog vaak genoeg teleurgesteld worden door de realiteit. Dat dit allemaal vaag klinkt voor u, snap ik maar als u de film bekijkt, zult u me wellicht begrijpen. 

De Belgische koning Nicolaas III is op werkbezoek in de Balkan. Een van de onderdelen van dat werkbezoek is het bijwonen van een re-enactment van de aanslag op aartshertog Franz Ferdinand in 1914, het officieuze startsein van de Eerste Wereldoorlog. De koning staat vooraan, in het gelid. Dit wordt hem uiteindelijk bijna fataal want op het moment dat de acteur-Gavrilo Princip naar voren treedt om zijn allesbepalende daad uit te voeren, raken de aanwezige sluipschutters in paniek. In de schermutselingen raakt de koning gewond, enkele dagen later komt hij bij in een ziekenhuis.

Dit tehuis blijkt gevestigd op een voormalig eiland van de Joegoslavische president Tito, het wordt bestierd door de griezelig aparte Dr. Otto Kroll (daar kun je dus altijd Udo Kier voor vragen, die schmiert naar hartenlust). De heer Kroll blijkt gebruik te maken van de ontstane situatie in Europa: net als 100 jaar geleden leiden de toestanden in Sarajevo tot het uiteenvallen van enkele democratieën, ook het thuisland van koning Nicolaas raakt opgesplitst. Hij kan dus eigenlijk amper terug.

Hoeft ook niet, want Dr. Kroll heeft voor hem een prachtige rol in gedachten: kóning Nicolaas III moet de allereerste kéízer van Nova Europa worden, het nieuwe verbond van de samenwerkende imperialisten. Als Nicolaas I moet hij de boel bij elkaar gaan houden, maar hij zit met zijn gewonde hoofd heel ergens anders: er lopen namelijk ook heel leuke mensen op dat eiland rond. De revolutie zal even op zich moeten laten wachten, de keizer wil eerst even dansen.

Met: Peter van den Begin, Udo Kier, Geraldine Chaplin, Lucie Debay, Titus de Voogdt, Bruno Georis

FIN - song : Daan - Icon

Captives (aka Foglyok) - Kristof Deak

Captives op IMDb (7,0)
 Captives op Moviemeter (2,93)

Deze tijd is bij uitstek geschikt om films over totalitaire staten te bekijken. En al helemaal als het verpakt is in een komedie: je kunt immers maar beter proberen te glimlachen om alle narigheid die je hoort, beter dan bij de pakken neer te gaan zitten. Daarom: op naar het Hongarije van 1951, op naar het IJzeren gordijn.

Boedapest lijkt op vele manieren een zonnige stad, maar achter de voordeuren regeert de angst. Immers, je weet maar nooit of er op jouw voordeur geklopt gaat worden door de sterke arm van de dwangmatig controlerende machthebbers. Denk Stasi en DDR, we weten natuurlijk dat het destijds op veel meer landen van het Warschau Pact hommeles was.

En inderdaad: bij de familie Gál gebeurt het die ochtend. De staatsagenten zijn op zoek naar een verzetsman waarvan zij de informatie hebben dat ie bij hen in de Szigetstraat verblijft. Ze gaan er ten minste van uit dat de bewoners de man kennen. Niemand mag het pand verlaten derhalve, er moet eerst onderzoek plaatsvinden. De kinderen kunnen niet naar school, de vrouw kan niet naar haar werk, er kunnen geen boodschappen worden gehaald. Druppelsgewijs komen er mensen langs om te vragen waarom de Gálletjes niet op hun werk verschijnen en niet meer de straat op komen. Elke bezoeker krijgt subiet dezelfde behandeling: hier binnen blijven, we gaan je ondervragen want misschien zit jij wel in het netwerk. Zo ook Sofia, de zus van mevrouw Gal, die gaandeweg eerder de agenten gaat geloven dan haar eigen vlees en bloed. De conciërge van het trappenhuis collaboreert van harte: iedereen is verdacht en de familie Gál was altijd al raar. Terwijl het onderzoek nergens vruchten af lijkt te werpen, wordt de kamer steeds voller en raakt het eten op. Hoe komen ze hier ooit uit?

Met: Eliza Sodro, Zsofia Szamosi, Erno Fekete

FIN - song : Adam Balacs - Sophie out on the street

Hors Normes (aka the Specials) - Eric Toledano/Olivier Nakache

Hors Normes op IMDb (7,4)
 Hors normes op Moviemeter (3,90)

Na de steeds maar terugkerende berichten over verwarde mensen en problemen in de jeugdzorg keek ik deze film (van de makers van bioscoophit "Intouchables" )nog maar een keer. Opnieuw een sterke inkijk in een wereld van mensen die in de knel zitten. Het knelt aan de kant van de mensen die in deze sector werken, maar het knelt nog meer in de wereld van de cliënten die aan de zorg van deze - vaak zeer goed bedoelende- mensen zijn overgeleverd. Om er een kleine persoonlijke mening aan toe te voegen: zorg ís geen markt, zorg is een menselijke taak. Maar goed, daar komen jullie hier niet voor.

In 2019 beschreef ik de film met steracteurs Vincent Kassel en Reda Kateb aldus : BEGT recensie "Hors Normes", december 2019

FIN - song : Olivier Matsuda - Tell me

Poms- Zara Hayes

Poms op IMDb (6,1)
 Poms op Moviemeter (2,93)

Of er al een woord voor is, weet ik niet maar het is zo ongeveer wel een genre op zich geworden: de film waarbij een groepje minder kansrijken samen gaan repeteren om deel te nemen aan een contest waarvan ze normaal als deelnemers geweerd zouden worden. De moedertitels van dit genre zijn natuurlijk het heerlijke "Brassed off" en vooral "The Full Monty"maar ook titels als "Calendar Girls", "Pride" en "Le Grand Bain' vertellen min of meer hetzelfde verhaal. Altijd is er een afgewezene die denkt degenen die het strenge oordeel vellen wel een poepie te laten ruiken. Groepje gelijkgestemden verzamelen, oefenen en hup: op naar de finale! Altijd een hoog feelgoodgehalte, maar ook altijd een licht-serieuze ondertoon: ontneem mensen niet hun dromen want dan kan het link worden. 

In het geval van "Poms" is dat de oude Martha. Vanwege de diagnose van een terminale ziekte verkoopt ze haar ganse inboedel en haar huis en schrijft zich in voor een woning in een zonovergoten bejaardenoord. Nou ja oord: de complete stad is industrieel ingericht op het welzijn van de bejaarde. Alle voorzieningen zijn er: goede en warme huizen, tuintjes, binnen- en buitenzwembaden en vooral veel recreatie. Martha denkt er rustig haar levenseinde te verwelkomen: ze gaat niet meer beginnen aan chemotherapie, het lijkt haar wel wat om in alle rust naar haar levenseinde toe te werken. Ze komt bedrogen uit. De eerste de beste dag staat er al een buurvrouw in haar woonkamer die Martha uitnodigt voor alle diverse clubjes waar zij lid van is. Er zijn er zoveel dat er altijd wel een voor jou tussen zit. En is die er niet, dan kun je er altijd zelf een oprichten.

Veel spullen heeft Martha niet meegenomen, eigenlijk alleen een doos met haar cheerleaderpakje van vroeger, omdat het haar zo aan haar ook al jong overleden moeder doet denken. U voelt hem al aan komen: buurvrouw pookt Martha op tot activiteit, die start een cheerleaderclub die natuurlijk alleen uit oude stramme dames kan bestaan maar toch gaat trainen en zelfs de competitie aangaat met jongere vergelijkbare teams. Dat lukt natuurlijk nooit. Of eh...

Met: Diane Keaton , Jacki Weaver, Pam Grier, Celia Weston, Rhea Perlman, Alisha Boe, Charlie Tahan

FIN - song : Pharmacy- Peanut butter jelly

Beanpole (aka Dylda)- Kantemir Balagov

Beanpole op IMDb (7,2)
 Beanpole op Moviemeter (3,52)

Daar zag ik m plots staan, op de programmering van Film1. Meteen schoten mijn gedachten terug naar een moeilijke periode. Deze film namelijk in maart 2020, toen de wereld plots in het slot viel door de gruwelijke pandemie. Theaters gesloten, dus veel films van toen kregen niet de kans om tot wasdom te komen zoals ze anders mogelijk wel hadden gedaan (deze was trouwens sowieso geen grote kaskraker geworden hoor, een Russisch arthouse-oorlogsdrama trekt al nooit volle zalen). Waarom ik me de film zo goed herinner, is omdat het bij mijn weten onze eerste geslaagde PICL-actie was. Niet eerder had ik op die manier een vers "roulerende" film bekeken. Het zegt alles over mijn gemoedstoestand dat ik destijds voor zo'n heftige film als deze koos. Ik begrijp die keuze nu, vierenhalf jaar later, overigens nog steeds: ik houd van arthouse, van wereldcinema en ik laat me niet afschrikken door stroperige traagheid in de te bekijken film. Welnu, dan kom je hier aan je trekken. 

Mijn recensie van destijds : Beanpole - recensie maart 2020

Lola vers la mer (aka Lola and the Sea) - Laurent Micheli

 

Lola vers la mer op IMDb (6,7)

Lola vers la mer op Moviemeter (3,20)

Fijne intieme film die - ondanks de zware onderwerpen - toch een bepaalde lichtvoetigheid kent. Dat heeft te maken met het ontwapenende spel van Mya Bollaers, die een geloofwaardige rol neerzet als de jonge hoofdpersoon. Magimel heb ik wel vaker sterk zien acteren, ook hier weet hij weer een ogenschijnlijke ruwe bolster neer te zetten die toch nog wel een aardig blanke pit heeft.

Lola, 18 jaar. Een jongen in volledige transformatie. We zien een zij, maar weten dat ie dat nog niet is. Er moet nog een weg worden afgelegd, van hormoonbehandelingen vooral maar daarna ook de plastisch chirurgische ingrepen. 

We maken kennis met zijn vader, vers weduwnaar. Hij wil niets weten van de jonge vrouw die hij ooit als zoon de deur heeft gewezen. Lola praatte wel in het geheim met haar moeder, maar had goede redenen om dat niet met haar vader te doen. Vader obstrueert zelfs Lola's komst naar de begrafenis van zijn vrouw. Het is het kantelpunt: Ze neemt de urn van moeder mee uit vader's winkel, gooit nog een ruit in en hoopt daarmee te verdwijnen uit het leven van haar vader. Niet dus. 

Hij zoekt haar op, komt de urn én verhaal halen. Na het aanvankelijke geruzie komen ze toch op een soort compromis uit: ze zullen de as gaan uitstrooien bij het vakantiehuisje aan de kust. Het wordt een moeizame reis. 

Met: Mya Bollaers, Benoit Magimel

FIN - song : Eugene Loner - Sunset Dance

Atlantique (aka Atlantics) - Mati Diop

Atlantique op IMDb (6,7)
 Atlantique op Moviemeter (3,15)

Voor mij was dit een tamelijk lastige film. In ieder geval om te beoordelen en te beschrijven. Ik ben groot fan van arthouse en wereldcinema, hou erg van het vaak heel andere tempo dat er gehanteerd wordt. Daarmee kwam ik dan ook goed aan mijn trekken in deze film. Maar. MAAR! Ik heb meestal wat moeite als regisseurs beginnen met geestverschijningen en parallelle werelden, dan haak ik vanwege de ongeloofwaardigheid al snel af. Natuurlijk is film vaak een weergave van een schijnwereld, ze hoeft daarmee echt niet altijd geloofwaardig te zijn. Maar het belemmert mij in mijn concentratie als ik met living dead te maken krijg. Derhalve; tweeslachtig gevoel, maar misschien halen andere kijkers er ook wel heel andere dingen uit. 

Ada vindt hem prachtig, die stoere durfal Souleyman met wie ze steeds stiekeme afspraakjes maakt. Haar moeder mag het allemaal niet weten, in ieder geval nóg niet weten, want moeder heeft grotere plannen voor haar dochter. Zij bereidt een gearrangeerd huwelijk voor, Ada moet volgens haar met een rijke jongeman gaan trouwen zodat zij een ander leven krijgt dan haar ouders. Ada voelt daar niets voor, Ada wil die zachte jongen die zo grappig en liefdevol met haar omgaat.

Plots wordt ze opgeschrikt door een verschrikkelijk bericht: Souleyman is met een aantal jongens uit het dorp op een boot gestapt waarmee ze gaan proberen Europa te bereiken. Hun kansen in het Senegalese kustplaatsje waar ze wonen, achten ze te klein om een echte toekomst tegemoet te gaan. Ada blijft verslagen achter, vooral omdat ze ziet dat haar moeder stug doorgaat met de voorbereidingen van het nieuwe luxe leven van haar dochter. Dat huwelijk vindt dus inderdaad plaats maar Ada blijft een grote leegte in haar leven ervaren, ze is overduidelijk niet enthousiast en zeker is ze niet onder de indruk van de luxe waar ze plotseling in baadt. Hoe het kan, weet ze niet maar plots schieten allerlei toevallige gebeurtenissen haar te hulp. Zou het dan toch....?

Met: Mama Bineta Sane, Ibrahim Traore, Amadou Mbow, Nicole Sougou, Aminata Kane, Ibrahim Mbaye

The sun is also a star - Ry Russo-Young

The sun is also a star op IMDb (5,9)
 The sun is also a star op Moviemeter (2,93)

Hoopvolle film over jongeren die op een beslissend punt in hun leven staan. Zachtjes raakt deze film (boekverfilming) Amerikaanse maatschappelijke problemen aan (integratie, carrière, ambitie, onderwijs) maar de voornaamste boodschap is toch wel dat men ook de lastigste heuvels in ieder geval ten dele kan beklimmen en dat toeval daarbij een grote rol kan spelen.. 

Terwijl haar ouders het al hebben opgegeven, gelooft de jonge Natascha nog in een laatste kans. Nog een keer wil ze proberen om het gedwongen vertrek van haar ouders te voorkomen. Haar Jamaicaanse ouders hebben alle procedures doorlopen maar hun verblijf in de Verenigde Staten eindigt morgen. Yara besluit nog één keer langs de advocaat te gaan om hun zaak te bepleiten. Zij wil straks natuurkunde gaan studeren, haar ouders werken maar het lijkt allemaal niet te mogen baten.

Daniel zorgt dat hij goed voorbereid is: vandaag een belangrijk gesprek over een plek op de universiteit. Als ie die plek krijgt, kan hij de artsenstudie volgen die zijn Koreaanse expat-ouders zo vurig voor hem wensen. Papa runt een mini-markt, Daniel's broer werkt daar ook, de carrière en de American Dream moet dus van Daniel komen. Strak in het pak, goed voorbereid gaat hij op pad.

Eenmaal onderweg schiet hij te hulp bij een fietser die wordt afgesneden en direct daarna weet hij een jong meisje te behoeden voor oversteken zonder te kijken. Dat meisje, dat is natuurlijk Natascha. Beiden staan aan de grond genageld: ze zien allebei een interessant, jong, knap en ambitieus mens tegenover zich. Ze polsen hun kansen; het duurt nog even voordat elk van hen naar zijn/haar gewichtige afspraak moet. Ze hebben dus even de tijd om elkaar te leren kennen, ze brengen de dag met elkaar door. Een ontmoeting met grote gevolgen.

Met: Yara Shahidi, Charles Melton, JJohn Leguizamo

FIN - song : Bazzi - Paradise

Our Friend - Gabriela Cowperthwaite

Our Friend op IMDb (7,3)
 Our Friend op Moviemeter (3,47)

Soms tref je het, als filmkijker. Soms verwacht je niets en krijg je veel. Deze film is er zo een: piepklein - op waarheid gebaseerd- verhaal, maar met zo veel liefde en overtuiging gebracht dat het je onmogelijk onberoerd kan laten. Traantje wegpinken mag, als u de film weet op te sporen zult u hem mogelijk net zo ondergaan als ik. 

De kleinheid van het verhaal zit m er in dat het eigenlijk in één zin verteld kan worden: jonge vrouw krijgt diagnose van terminale kanker, waarna alle vastigheid in het gezin onder hun voeten wegvalt en er gelukkig een goede vriend is om beide partners én de kinderen bij te staan. That's it.

De filmbeschrijving zou hier al kunnen ophouden, maar dan doe ik iedereen te kort: de maker van de film, die het dicht op de huid in beeld brengt. De man/vader in het gezin die zich schuldig voelt ten opzichte van zijn vrouw en kinderen omdat hij zo vaak voor zijn werk weg was dat hij het gevoel heeft zich van hen verwijderd te hebben. De moeder die weliswaar niets aan haar ziekte kan doen maar die er wel voor moet waken dat ze daarvan haar gezin en vooral haar man de schuld geeft. De kinderen die in al hun puberale gedragingen niet beseffen dat de aandacht van hun ouders op dit moment heel lastig te verdelen is. Maar vooral doe ik dan vriend Dane te kort: de opofferingsgezinde man die tijdelijk bij hen intrekt om vader Matt de tijd te geven naar het ziekenhuis te gaan, moeder Nicole de kans geeft om haar ziekbed ook werkelijk als ziekbed te gebruiken, dochters Evie en Mollie die toch de kans krijgen op aandacht voor hun eigen school- en vriendschappensores. 
Niet dat Dane zelf geen issues heeft, oh nee, hij loopt over van de twijfels over de richting die hij zijn leven moet geven. Maar dat lijkt allemaal even minder belangrijk: hij moet dit onder hoogspanning staande gezin steunen, gewoonweg omdat het zijn vrienden zijn. Vrienden die hem ook altijd een luisterend oor hebben gegeven.
Prachtig, Prachtig.

Met: Jason Segel, Casey Affleck, Dakota Johnson, Isabella Kai, Violet McGraw

Sorry we missed you - Ken Loach

Sorry we missed you op IMDb (7,6)
 Sorry we missed you op Moviemeter (3,73)

Het fijne van de drama's van Ken Loach is dat ze dus nooit niét actueel zijn  Vijf jaar geleden bij het verschijnen van deze film was ik er al zwaar van onder de indruk: het herkenbare lot van de familie Turner was vlijmscherp geschetst en vol in de roos. 

Nu ik hem vijf jaar later nog een keer bekeek, vond ik m zo mogelijk nóg verontrustender: de kloof tussen arm en rijk is alleen maar gegroeid, zowel in Engeland als hier. Er zijn te veel mensen die moeite hebben om met een schamel inkomen voldoende geld bij elkaar te krabbelen om de hoge huren, de hoge prijzen en de hoge inflatie te weerstaan. Er wordt nog wel gedroomd, maar er wordt veel te weinig gerealiseerd. In Engelend is in ieder geval de politieke teneur nog omgedraaid, bij ons gaan we gewoon nog dapper voort in het belonen van beursgenoteerde bedrijven en hun topmannen. De kleine man heeft geen kans. Zo knap hoe Ken Loach die sfeer en die slepende tijdgeest weet te pakken. 

Dit schreef ik er vijf jaar geleden over: https://begt.blogspot.com/2019/11/sorry-we-missed-you-ken-loach.html

Joker - Todd Phillips

Joker op IMDb (8,4)

Joker op Moviemeter (3,94)

Aanstaande donderdag gaat de nieuwe Joker-film in première, wij gaan er samen naar toe. Omdat mijn vrouw het eerste deel van deze Batman-spinoff nooit zag, keken we die gisteravond. Voor mij een hernieuwde ontmoeting met de psychotische en bovendien gevaarlijke Arthur Fleck. Vijf jaar na verschijning heeft die dikke prijzen pakkende film nog weinig aan kracht ingeboet, de acteerprestatie van Joaquin Phoenix oogst alleen maar meer waardering. Benieuwd of hij dit kan toppen. 

Ik herlas ook mijn eigen recensie uit 2019, sta er nog steeds achter. Al moet ik wel toegeven dat ik iets verder van de criticasters af sta en meer richting bewondering en waardering voor deze acteerprestatie ben gaan staan. Dit schreef BEGT in 2019 : https://begt.blogspot.com/2019/10/joker-todd-phillips.html

FIN - song : Frank Sinatra - That's life/ Send in the clowns 

L'Immortale (aka The Immortal) - Marco d'Amore

L'immortale op IMDb (6,8)
 L'immortale op Moviemeter (3,27)

Twijfel of ik deze wel moest opnemen, toch gedaan. En nu, bijna een jaar later, ook nog gekeken. Mijn twijfel bleek terecht: De film is namelijk een spinoff van de aanvankelijk tamelijk sterke maffiaserie "Gomorrah" waarvan ik twee seizoenen gekeken heb. In die serie had voorman Ciro (gespreeld door Marco d'Amore, die hier ook de regie voor rekening neemt) een cruciale rol, een rol die echter niet genoeg blijkt voor een dragende film over de handlanger van de grote bazen. Bovendien borduurt d'Amore te veel voort op het mystieke imago van Ciro: veel meer dan roken en diepzinnig kijken doet hij in deze film niet.

Ciro heeft de aanslag op zijn leven door zijn oude hartsvriend Gennaro blijkbaar overleefd: hij wordt - meer dood dan levend- uit zee gevist, zijn leven kan nog net worden gered. Wel is hem duidelijk geworden dat hij weg moet uit Napels: als de clan hoort dat Ciro nog leeft, zullen ze het opnieuw proberen. Bovendien kan hij de moord op zijn liefje steeds maar niet van zijn netvlies krijgen. Hij laat dus de mythe bestaan dat hij nog ergens in de baai van Napels drijft en vertrekt naar het Oostblok. In Letland begint het hele circus weer opnieuw: hij wordt tussenpersoon voor coke-smokkel vanuit..juist ja..vanuit Napels. Al snel werkt hij zich omhoog in het misdaadclubje waar hij nu mee werkt, maar zijn doel is hoger; zelf een handelslijn met de Russen opzetten. Daartoe moet hij echter handig manoeuvreren. En - niet onbelangrijk- hij moet de ogen op de bal houden en zich niet laten afleiden door die mooie dame die rondom het misdadige clubje hangt. In de tussentijd krijgen we een inkijkje in de jeugd van Ciro, zodat we begrijpen hoe hij zover gekomen is.

Met: Marco d'Amore, Giuseppe Aiello, Salvatore D'Onofrio, Salvatore Esposito,  Marianna Robustelli

FIN - song : Stephen Barton/Kelsey Karter - Don't you forget about me

Gisele Freund, portrait intime d'une photographe visionnaire - Teri Wehn-Damisch

Gisele Freund, portrait intime op IMDb (7,0)
 Gisele Freund, portrait intime op Moviemeter

Tweede fotografie-documentaire die ik deze week keek. Erg interessant weer, wat kunnen fotografen toch veel zeggen met beelden maar ook met denkbeelden. 

Jaren 30, vorige eeuw. De opkomend fotografe Gisele Freund bevindt zich in Frankfurt en Berlijn in activistische kringen. Samen met een aantal vrienden legt ze politieke bijeenkomsten vast van (communistische) tegenstanders van het opkomend nazi-regime. Als deze vrienden worden gearresteerd door de autoritaire machthebbers, weet Freund dat de grond te heet onder de voeten wordt: ze vlucht naar Parijs. 

Daar belandt ze opnieuw in activistische kringen, maar nu de meer artistieke: ze maakt kennis met uitgevers die haar vervolgens weer introduceren bij een nieuwe lichting schrijvers, waarvan ze indringende portretten maakt. Het werk van Freund wordt opgemerkt, ze komt in beeld bij het fotocollectief Magnum en Life Magazine en maakt naam. 

Rocks - Sarah Gavron

Rocks op IMDb (7,4)
 Rocks op Moviemeter (3,47)

Je zou de film "schrijnend" kunnen noemen, maar ik acht het meer "op een fijne manier indringend". Immers, ondanks het onderwerp spreekt er continu een soort hoop uit de film, een verwachting dat  de gelukkige wending straks nog komt. 

Er lijkt volop liefde te zijn in het kleine gezinnetje van Rocks, een 15-jqrige onzekere puber die woont in een armoedige Londonse flat. Haar jonge broertje Emmanuel zit nog in de dino-fase, maar weet wel dat ie moet meehelpen in de huishouding, zodat zijn moeder kan blijven werken en hij en zijn grote zus naar school kunnen blijven gaan. 

Er komt zand in de machine wanneer moeder plots niet thuiskomt van haar werk. Rocks vindt een briefje, waarin moeder schrijft dat ze er een tijdje tussenuit is omdat ze het allemaal niet meer kan dragen. Ze weet dat Rocks een zelfstandige en doortastende dame is, die vast goed voor haar broertje zal zorgen. 
Aanvankelijk lukt dat haar ook, moeder had wat geld achtergelaten maar steeds meer en steeds vaker gaat blijken dat ze veel te jong is om deze verantwoordelijkheid te dragen. Voor de buitenwereld houdt ze de schijn op, vooral om jeugdzorg buiten de deur te houden, maar steeds vaker moet ze het chillen met vriendinnen laten schieten omdat er een verantwoordelijkheid op haar rust. Een verantwoordelijkheid die haar rare dingen laat doen, die haar zelfs dusdanig de fout in laat gaan dat ze vriendinnen moet belazeren voor het goede doel. Dat kan niet heel lang goed gaan, dat weet ze ook, maar ze ziet geen andere manier om, samen met haar broertje, de druk te weerstaan.

Ontwapenend acteerwerk van de jonge Bukky Bakray, maar ook enkele van haar vriendinnen etaleren zich volop.

Met: Bukky Bakray, Kosar Ali, D'Angelo Osei Kissidu

FIN - song : Ray BLK - Warrior

Beats - Brian Walsh

Beats op IMDb (7,1)
 Beats op Moviemeter (3,53)

Er zijn twee "Beats". JA, ik weet het: er zijn er natuurlijk veel meer. Maar als het om films gaat, kwam ik er op de moviesites maar 2 tegen, allebei uit 2019. De andere ken ik (nog) niet, ik bekeek alleen de Schotse editie. En die was goed. Bijzonder sfeertje in het -op waarheid gebaseerde- verhaal, lekker stukje tegendraadsheid en zelfs buitenwettelijkheid ook. Fijn!

Dat buitenwettelijke zit hem erin dat de Britse regering in de jaren 90 een heuse wet uitvaardigde die het uit de klauwen gierende fenomeen van de raveparty's moest tegengaan. De Criminal Justice Act gaf de politie de ruimte om illegale feesten te  ontruimen waarbij gedanst werd op afwisselende beats. Zelfs de vondst die de dj's deden om dan maar in één monotone beat te gaan party'en werd door de ME teniet gedaan: er op los meppen, apparatuur in beslag nemen en zoveel mogelijk arrestaties verrichten. En dat bij herhaling.

We stappen in het leven van twee boezemvrienden: de lowlife party-animal Spanner en de wat bedachtzamere en meer welgestelde Johnno. De twee gaan- ondanks hun totaal verschillende achtergrond al jaren met elkaar om, hun wederzijdse familieleden vinden daar iets van. Spanner woont samen met zijn randcriminele broer Fido, waardoor hij in een agressieve en assertieve wereld leeft. Johnno komt uit een beschermd gezin: zijn ouders zijn weliswaar gescheiden maar moeder vond in de rechtgeaarde politieagent Robert een veilige en keurige nieuwe partner. Robert is van plan het gezin een beter leven te geven maar wil daarvoor wel verhuizen naar een andere buurt. En dat is tegen het zere been van Johnno. 

Die is namelijk wel geïnteresseerd in het rebelse gedrag van zijn maatje Spanner, die druk bezig is om zich in te werken in het wereldje van illegale radiostations en dito raveparty's. Als Johnno vervolgens na een ruzie thuis boos het huis verlaat, zoekt hij steun bij Spanner. Deze staat op het punt om een revolutionare rave te bezoeken, waarom zou Johnno niet mee gaan? Deze hapt toe, geeft zich over een gevaarlijker leven en betreedt volstrekt nieuwe paden. Waarbij gelukkig zijn goede inborst enorm goed van pas komt.

Met ; Cristian Ortega, Lorn MacDonald, Laura Fraser, Brian Ferguson