The Eternal Daughter - Joanna Hogg

The Eternal Daughter op IMDb (5,9)

The Eternal Daughter op Moviemeter (2,86)
The Eternal Daughter op Wikipedia
 

Arthouse zoals arthouse bedoeld is. Erg fijn voor mij, maar waarschijnlijk te zwaar. te traag voor de meeste filmkijkers. Maar wie het proberen wil, die ziet de fenomenale Tilda Swinton hier een dubbelrol spelen in een licht mysterieuze film vol schimmige gotiek en vreemde karakters. 

Het hoofdpersonage Julie lijkt al volledig geënt op het veelzijdige wezen dat Tilda Swinton is. Julie is scenarioschrijfster die even niets uit haar pen krijgt: ze weet de volgende film er maar niet uit te persen.
Om die reden huurt ze een kamer in een hotel dat in een grijs verleden nog in bezit van de familie, maar toen gewoon als land- en woonhuis diende. Julie neemt haar moeder mee op dit tripje, zodat die de kans krijgt om herinneringen op te halen aan mooie, doch vervlogen tijden. Het zal ze niet licht vallen.
Moeder is aan het einde van haar krachten en dient door Julie goed verzorgd te worden. Ze maakt steeds maar korte rondjes met haar hond omdat ze moeder (die ook door Swinton wordt gespeeld) niet te lang alleen wil laten. Voeg daarbij dat het personeel in het hotel bot en afstandelijk is (heel het personeel? Nee, op een enkeling na natuurlijk) en u snapt dat Julie amper aan het schrijven toekomt. Sterker nog: ze gaat zich steeds meer bezig houden met de vermenging van heden en verleden, ze ontdekt bijzondere dingen over haar moeder: allemaal zaken die haar veel meer bezig houden dan haar werk (tenzij ze dit later natuurlijk in een filmscript verwerkt). Het is aan de kijker, dat snapt u.

Met: Tilda Swinton, August Joshi, Carly-Sophia Davies, Joseph Mydell

FIN - song : Bela Bartok - Music for strings, percussion and Celesta

Nostalgia - Mario Martone

Nostalgia op IMDb (6,7)
 Nostalgia op Moviemeter (3,29)

Nostalgia op Wikipedia

Meestal een goed teken toch, dat je een vrij recente film gewoon weer opneemt om nog een keer te bekijken? Bij deze voelde ik dat in ieder geval zo, omdat mijn geliefde Italiaan Pierfrancesco Favino de blikken naar zich toe trekt. Hij is goed, ik word never nooit teleurgesteld door die man (daarom was ik achteraf zo verbaasd dat ik m niet herkende van zijn pietepeuterige rol in "Count of Montecristo" die ik een maandje geleden bekeek. Maar ja, sliertbaard en lang haar en een gevangenenkleed, daar was ik niet op voorbereid. Nee, dan deze rol, dat is veel meer Favino: bedachtzaam, ingetogen zelfs maar o zo nadrukkelijk. Heerlijk.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Nostalgia maart 2023

Revoir Paris (aka Paris Memories) - Alice Winocour

Revoir Paris op IMDb (6,8)

Revoir Paris op Moviemeter (3,36)

Een "Kennedy"moment voor de nieuwste generaties: je weet nog precies waar je was toen je hoorde van de aanslagen in Parijs. Ik in ieder geval wel. En ik weet dat het een heel spannende avond was, omdat ik me onder mensen bevond met familieden in Parijs. Een gruwelijke tragedie, die nooit in zijn volle ernst verfilmd zal kunnen worden. Maar deze "Revoir Paris" is echt wel een verdomd goede interpretatie van het geheel. En vooral: het geeft goed weer hoe een terroristische aanslag levens verwoest, onder slachtoffers maar ook onder overlevenden. 

Mia gaat - na afscheid te hebben genomen van haar vriend - nog een afzakkertje halen in een café in haar wijk. Ze kijkt de zaak rond en geniet van haar drankje. En dan: BAM! Alle levens in puin. 

Er gaan maanden voorbij, Mia heeft een tijd bij haar moeder gelogeerd maar gaat het toch weer in Parijs proberen. Met haar vriend krijgt ze het maar moeizaam op de rit, hoe behulpzaam en begripvol hij ook is. Ze geniet niet van de feestjes, het lukt nog niet om aan het werk te gaan . Ze zoekt de plek des onheils nog eens op.

Daar hoort ze van een lotgenoten-bijeenkomst op maandagmorgen. Ze gaat heen en merkt dat ze zich verbluffend weinig herinnert van het verloop van de avond. Het kost tijd, het kost pijn, het kost Mia zelfs haar relatie. Maar het levert ook wat op: ze kan troost bieden aan lotgenoten, lotgenoten helpen haar om stukjes van de puzzel op te lossen. Niet gemakkelijk, daarvoor is er te veel stuk. Maar hoewel ze nooit meer heel wordt, kan ze wel kleine stukjes van zichzelf (en anderen) repareren. 

Sterk verbeeld, ijzersterk gespeeld door de onweerstaanbare Virginie Efira, op de voet gevolgd door een iets lichtvoetiger Benoît Magimel. Goede film, geen ontsnappen aan.

Met : Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin

FIN - song : Somnesia - Oriental Mysteries