Nell - Michael Apted

Nell op IMDb (6,5)
 Nell op Moviemeter (3,23)

Nell op Wikipedia

Dat ik deze - destijds spraakmakende- film in de 32 jaar na verschijning niet meer bekeken heb, heeft een reden. Ik herinnerde mij dat ik me, ondanks alle goede bedoelingen van de filmmakers, destijds wel stevig gestoord had aan het onnatuurlijke gebrabbel dat een groot deel van de film kenmerkt en dat maakte dat je even anders aankeek tegen een van de sterren van dat moment (Jodie Foster) of tegen zich op dat moment aankondigende filmgrootheden (Liam Neeson bijvoorbeeld). Ze spartelden in deze rol, zo zag ik het destijds. Om die reden probeerde ik het nu gewoon nog een keer, kijken of ik er zelf met een mildere, mogelijk zelfs volwassener, blik naar keek. Dat bleek het geval: ik wist de ergernis opzij te zetten en deze boekverfilming door Michael Apted meer tegen de tijd aan te hangen. Hup!

Dokter Lovell wordt er door de sheriff bijgehaald: in een blokhut middenin de bossen ligt een opgebaarde oude vrouw die bekend stond als kluizenaar. Lovell moet de doodsoorzaak vaststellen (dat blijkt niet zo moeilijk) maar vindt het onlogisch de vrouw zo keurig aan te treffen: ze moet daar door iemand anders zo zijn achtergelaten. In een opbergkast van de blokhut vindt hij het antwoord: hij treft een bibberende jonge vrouw die wilde kreten uitslaat en fel van zich af mept. Geschrokken druipt hij af, terug in het stadje roept hij de hulp van wetenschapper Paula Olsen in. Deze heeft een specialisme ontwikkeld in het onderzoek naar verwilderde mensen, samen gaan ze proberen contact te leggen met de vrouw. 

Al snel ontdekken ze dat de vrouw Nell heet en de uit een verkrachting voortgekomen dochter van de overleden vrouw is. Doordat moeder afasie had én geen contact had met de buitenwereld, heeft Nell niet leren praten. De contactpogingen van Lowell en Olsen verlopen dan ook moeizaam, maar gaandeweg pellen ze de laagjes van deze kluizenaarsdochter af. Ze herkennen haar kreten met behulp van de in huis aangetroffen bijbel, ze beginnen te zien hoe het leven van Nell zich zo gevormd heeft. Probleem is: hoe lang kunnen zij Nell in haar natuurlijke habitat laten leven, hoe houden zij haar afzijdig van de jachtige en ongenaakbare buitenwereld?

Met: Jodie Foster, Liam Neeson, Natascha Richardson, Jeremy Davies

FIN - song : Mark Isham- Don't weep for Nell

The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

Madeleine Collins- Antoine Barraud

Madeleine Collins op IMDb (6,2)
 Madeleine Collins op Moviemeter (2,80)

Madeleine Collins op Wikipedia

Verwarrende film die ik opgenomen had omdat de synopsis an sich aangaf wel iets te kunnen worden. En toen ik na een minuut of vijf ook nog eens de fijne Belgisch/Franse actrice Virginie Efira ontwaarde, bleef ik er toch maar even voor zitten. Uiteindelijk weet de regisseur uit te leggen waarom ie zo verwarrend begint, aan het eind krijgen we tenslotte de filmlijntjes aan elkaar geknoopt. 

Efira kan al haar acteervermogen kwijt in de rol van Judith: ze is een schat, ze is een loeder, ze is de knappe societyvrouw en ze is de zorgzame moeder. Ze moet die karaktertrekken dan ook allemaal uit de kast trekken omdat ze een druk dubbelleven leidt: in Frankrijk heeft ze met de cynische maar begripvolle Abdel een prachtig jong dochtertje, in Zwitserland heeft ze met de gearriveerde meesterdirigent Melvil ook nog eens twee zoons. Judith kan alle bordjes in de lucht houden doordat ze naar beide kanten weet duidelijk te maken dat ze voor haar werk (tolk-vertaler) op reis moet. Dat gaat lang goed, maar uiteindelijk beginnen aan beide kanten van de grens barsten te ontstaan. Judith liegt en bedriegt om het hoofd boven water te houden, maar er is geen houden aan: alles wat ze vakkundig verweven had opgebouwd, dreigt haar te ontglippen. Langzaam moeten de maskers af.

Met: Virginie Efira, Quim Gutierrez, Bruno Salomone, Jacqueline Bisset

The Teacher Who Promised The Sea (aka El Maestro Que Prometió el Mar) - Patricia Font

The Teacher Who Promised The Sea op IMDb (7,4)
 The Teacher Who Promised The Sea op Moviemeter (nog geen stemmen)

The Teacher Who Promised The Sea op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zijn onderwijzer en ook bij neven, nichten en schoonzoons spreekt de liefde voor het lesgeven luid en duidelijk. Dat was al reden 1 om deze film te gaan zien, voeg daarbij dat een waargebeurd verhaal is (dat nog steeds niet afgerond is) én voeg daaraan toe de actualiteit van burger- en andere oorlogen (mijn gedachten dwaalden frequent af naar het nu): je snapt dat deze voorpremière-avond om een bezoek schreeuwde. Heen!

Het verhaal speelt in twee tijdvakken: een actuele (nou ja, 2010) en een in de donkere jaren van de 20e eeuw (1935 en iets verder). Uit de actuele lijn weten we dan al dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn in het Spaanse bergdorpje waar we straks naar terugreizen in de tijd. We weten dat kleindochter Ariadna voor haar dementerende opa Carlos op zoek gaat naar diens roots, ze heeft vernomen dat er in een massagraf mogelijk overblijfselen van haar overgrootvader zijn gevonden. Het onderzoek in dat massagraf is nog in volle gang, zodat Ariadna de tijd heeft om in de regio navraag te doen of iemand haar opa en/of overgrootvader heeft gekend.

Opa Carlos is ooit kleine jongen geweest, en een lastige ook. Wanneer zijn vader als politieke gevangene wordt vastgezet, draagt een vriend de zorg voor Carlos over aan de flamboyante onderwijzer Antonio Benaiges, die dan net in een klein bergdorpje een schooltje aan het opzetten is. Ik zeg "flamboyant" maar ik moet eigenlijk "onconventioneel" schrijven: in het zwaar katholieke dorpje durft Antonio het aan om non-confessioneel onderwijs te gaan geven. In zijn beleving moeten kinderen leren over het leven, over de natuur, over de wereld in plaats van leren over hoe het volgens een oud boek allemaal moet. Daarmee plaatst Antonio zichzelf direct onder een vergrootglas waarbij de dorpspastoor én de burgemeester hem nauwlettend in de gaten houden. Antonio trekt zich er niks van aan, hij onderwijst volgens de Freinet-onderwijsmethode : hij brengt een drukpers mee in de klas waarmee hij zowel het lezen en schrijven aanjaagt maar waarmee hij vooral de fantasie van kinderen prikkelt. Ze drukken hun eigen schoolboeken met hun zelfgemaakte tekeningen en zelfgeschreven verhalen. Het werkt, het stimuleert. Antonio trekt met ze de bergen en bossen in en leert ze dromen: hij belooft de hele klas mee te nemen op een schoolreisje naar het mooiste wat er op aarde bestaat; de zee!

Dat kan niet goed gaan, dat weten we al. De burgeroorlog meldt zich, Franco zet zijn troepen op tegen de eigen bevolking. Antonio wordt het werken onmogelijk gemaakt. De dromerig-romantische toekomst maakt plaats voor een grauwe en harde realiteit.

Met: Enric Auquer, Laia Costa, Ramón Agirre, Luisa Gavasa

FIN - song : Pablo Casals - Canciones Popular Espanolas (Nana)

FIN - song : Natasha Arizu - Vision de unos ninos que no lo han visto nunca

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kneecap - Rich Peppiatt

Kneecap op IMDb (7,6)

Kneecap op Moviemeter (3,64)

Kneecap op WIkipedia

Late to the party, ik weet het, maar dat maakte de pret er niet minder om. Wat een heerlijk aanstekelijke film, wat een ongelooflijke drive van deze hiphopband die momenteel in een stroomversnelling drijft. Immers, na de stormacbtige opkomst die je in deze biografische film verbeeld ziet, is de band onderwerp van discussie gebleven. Dat heeft vooral te maken met hun stellingname rondom de moordpartijen in Gaza: het werd hen door festivalorganisaties niet in dank afgenomen dat ze daar hun zorgen over uitspraken, het kostte ze een reeks optredens. (Dan heb je mijn sympathie dus al gewonnen, als er "zero fucks given" worden om je reputatie of je inkomsten en je het belangrijker vindt om uit te spreken waar je staat. Kneecap maakt niet de muziek die ik veel beluister, ik versta er ook geen moer van (waarover hieronder meer) maar ik zou alleen al om hun mentaliteit wel makkelijk een plaat van ze kopen. 

Vrijheidsstrijd, daar draait het om in Belfast. Daar draait het al decennia lang om maar de heren die we in deze film de band zien vormgeven voeren een heel andere strijd. Hun verzet tegen de Engelse overheersing (om maar niet van "bezette gebieden" te spreken) richt zich op de taalstrijd. Ze tergen de instanties door te weigeren Engels te spreken, het oude Gaelic en het platte Iers is de taal waarin ze zich uitdrukken. En hoe!
De straatschoffies Naoise en Liam lijken gedoemd een leven als drugskoeriertjes (en - gebruikertjes) te leven, totdat ze op een bijzondere manier aanraking komen met muziekleraar JJ. Die wordt als tolk bij een verhoor neergezet waar Liam voor op het politiebureau zit. JJ merkt dat de rechercheur Detective Ellis een sterk vooringenomen houding aanneemt tegen randfiguur Liam. JJ permitteert zich een wat vrije vertaling van de uitgestoten Gaelic klanken van Liam, bovendien redt hij hem door de agenda van Liam weg te moffelen omdat daar compromitterende teksten van diens hand in staan. Die teksten, die worden later dus de basis van de vlijmscherpe raps, waar JJ vervolgens zijn handtekening onder zet door ze van strakke beats te voorzien. Terwijl de politie zijn best doet om deze overduidelijke randcrimineeltjes opgesloten te krijgen, begint hun zegereeks langs lokale podia vorm te krijgen: hun teksten evolueren van drugsgerelateerde poëzie tot  militante straattaal tegen de bezetter. 
In de spaghetti van verhaallijnen (de onderwijscarrière van JJ, de politieke carrière van zijn vrouw, de liefde van Liam voor een Engels meisje die de nicht blijkt van de chagrijnige politie-inspecteur, de doodgewaande vader rvan Liam die een heldenstatus heeft in de wijk én door rivaliserende drugsbestrijders) komt steeds duidelijker naar boven dat de achtergrond van deze jongens geleid heeft tot waar ze nu staan: strijders tegen onderdrukking, maar wel héél creatieve strijders. 

Met: Moglai Bap, Mo Chara, DJ Provai, Josie Walker, Simone Kirby, Michael Fassbender

FIN - song : Kneecap - H.O.O.D.

Un amor - Isabel Coixet

Un Amor op IMDb (6,7)

Un Amor op Moviemeter (2,25)

Vlakbij de 5 scheurde ik het scheurkaartje in: net niet helemaal top maar wel heel goed, deze film die ik gisteravond in de voorpremière zag. Mijn favoriete theater kiest steeds 1 film uit die enkele dagen voor de officiële lancering alvast wordt vertoond aan de nieuwsgierige liefhebber. Which is - often- me. De nieuwste van de onconventionele regisseuse Isabel Coixet is van een heerlijke ruwheid, van een ongemak dat je doet schuiven op de stoel (en dat inderdaad ook iemand de zaal tijdens de voorstelling deed verlaten). Zelf kon ik er wel wat mee. 

Om haar hoofd en vooral haar emoties enigszins tot rust te laten komen, verhuist Nat naar een klein dorpje in de Spaanse bergen. Klein is hier echt klein: een paar huizen waar iedereen elkaar kent en volgt. En "huizen" is hier een groot woord, want Nat belandt in een gruwelijke bouwval dat bij de eerste de beste regenbui uiteen dreigt te vallen. Niet dat het haar iets uitmaakt: ze moet loskomen van haar zware taak als tolkvertaalster voor vluchtelingen, ze heeft zich de dramatische verhalen veel te veel aangetrokken (vooral vanwege het belang dat aan de woorden van de vluchtelingen wordt gehecht). Een paar kleine vertaalklussen, een laptop en een zwerfhond; heel veel meer lijkt ze niet nodig te hebben. 

Plots staat "De Duitser', een van de dorpelingen voor haar deur. Hij kent haar problemen met het lekke dak en wil haar helpen. Maar: hij vraagt daar wel wat voor terug. Aanvankelijk houdt Nat dit af maar, tussen de brokstukken van haar woning levend, geeft uiteindelijk toch toe. En het valt niet tegen: de brute, ruwe en botte man haalt zijn gerief, maar Nat zelf ook. Zozeer zelfs, dat ze een wilde seksuele relatie met hem aangaat. Dat leidt tot praatjes in het dorp en het plaatst Nat dusdanig in de picture dat ze op eieren moet lopen. De hond kwispelt, hij ziet de verandering bij zijn baas. Maar blijft dat zo?

Met; Laia Costa, Hovik Keuchkerian, Hugo Silva

FIN - song :  Max Raabe- Es wird wieder gut

Gezien in : The Movies

The interpreter - Sydney Pollack

The Interpreter op IMDb (6,4)
 The Interpreter op Moviemeter (3,20)

Er was een tijd dat films als deze in hordes op je af kwamen. Thriller, complex plot, veel actie, FBI en globaal  terrorisme waren daar vaak de hoofdingrediënten. Door dat grote aanbod zijn er natuurlijk veel die ik destijds heb gemist, gelukkig zijn daar de filmzenders om lang na de verschijnen nog een keer je moment te kiezen om "niemendalletjes" als deze te bekijken. Zijn natuurlijk helemaal geen niemendalletjes, natuurlijk waren en zijn er in het echt ook landen waar corruptie en onderdrukking van het volk dermate onmenselijk zijn dat er in vergaderingen van de Verenigde Naties over gepraat wordt.

Daar beginnen we de film, in de grote vergaderzaal van de VN in New York. Daar zit tolkvertaalster Silvia Broome elke dag in haar hokje verslag te doen van het besprokene. (Zelf vind ik "interpreter" een ongelukkige term, want men dient geen interpretatie van het besprokene te geven, nee, men dient eigenlijk letterlijk te vertalen). Terug naar de film: wegens het uitvallen van de beveiligingspoortjes dient het gebouw te worden ontruimd. Dus ook de hokjes van de vertalers. 

Omdat Silvia direct door moet naar muziekles keert ze toch even terug in haar cabine en hoort daar door de openstaande microfoon een gesprek dat niet voor haar oren bedoeld is, maar dat hard binnenkomt omdat zij de taal verstaat die er gesproken wordt. Ze hoort dat er een aanslag voorbereid wordt op de strenge heerser van het Afrikaanse land Matobo, waar een voormalig vrijheidsstrijder inmiddels een corrupt regime in het zadel houdt (m.i. diende hier de voormalige Zimbabwaanse leider Robert Mugabe als inspiratiebron). President Zuwanie moet voor de ene helft van het volk naar het Internationaal Strafhof worden gebracht, voor de andere helft is hij nog steeds een volksheld. 

Het complexe aan het verhaal is dat Silvia, die toevallig dit gesprek opvangt, zelf in het land Matobo gewoond heeft en er ook een schimmig verleden heeft. Chef veiligheidsdienst Tobin Keller weet dat hij Broome moet beschermen, maar twijfelt steeds meer aan de geloofwaardigheid van haar verhaal. Ze zou immers ook belang kunnen hebben bij de onrust die rondom het bezoek van Zuwanie ontstaat.

Met : Nicole Kidman, Sean Penn, Catherine Keener, Jesper Christensen, Earl Cameron

FIN - song :  James Newton Howard - End Credits (Atolago)

Wicked little letters- Thea Sharrock

Wicked little letters op IMDb (7,0)
 Wicked little letters op Moviemeter (3,42)

Lekker gemaakt door een hilarische trailer togen we gisteravond naar ons filmeiland. Zo grappig als de trailer werd het niet, maar al met al was dit een vermakelijke film met een hoog feelgood-gehalte. En voor mij onontdekte uithoeken van de Engelse taal, dat ook. 

Het godsvruchtige kustplaatsje Littlehampton is - enkele jaren na de Eerste Wereldoorlog - in rep en roer. Oude vrijster Edith Swan - nog inwonend bij haar ouders - ontvangt met enige regelmaat opgewonden brieven waarin haar de huid vol wordt gescholden. En niet zomaar gescholden: nee, echt creatief, ruig en expliciet seksueel getint. Dit terwijl Edith de favoriet is van de lokale pastoor, zo voorbeeldig leeft ze haar door de bijbel gestuurde leven. 

Edith en haar eng strenge vader weten het zeker: de bedreigingen kunnen maar van één kant komen. Hun grofgebekte buurvrouw Rose Gooding lijkt de afzender te zijn: Rose's levensstijl kon niet verder van die van Edith af staan. Rose heeft een dochter waarvan de vader verdwenen is, ontmoette wel weer een nieuwe partner waarmee ze met enige regelmatig de kroeg induikt voor een feestelijke slemppartij. 

Na brief nummer 19 (!) is de maat vol: Edith's vader Edward (een volstrekt nare man overigens) stapt naar de politie en doet aangifte. Deze nemen zijn beschuldigingen voor waar aan en inderdaad hoort buurvrouw Rose de celdeur achter zich dichtklappen. De zaak rond, zou je denken. Maar toch niet: de jonge politie-agente Gladys Moss neemt het op zich om dieper in het onderzoek te duiken voordat rechters en agenten de zaak aftimmeren.

Het knettert, tussen Olivia Colman en Jessie Buckley. Deze twee dragen - ferm geholpen door een heerlijk schmierende Timothy Spall - de film die zeer zeker voor glim- maar te weinig voor schaterlachen zorgt.

Met: Olivia Colman, Jessie Buckley, Timothy Spall, Anjasa Vasan

FIN - song : Isobel Waller-Bridge - Edith leaves

Gezien in : Cinema Oostereiland

Killers of the flower moon - Martin Scorsese

Killers of the flower moon op IMDb (8,2)
 Killers of the Flower Moon op Moviemeter (4,08)

Huizenhoge waarderingen op bovengenoemde filmwebsites, zo zie ik ze echt niet vaak. Komt natuurlijke mede door de versheid van de film (die gaat echt nog wel een stukje dalen op de ranglijsten) maar feit is wel dat de film van meet af aan op een goede ontvangst kon rekenen. De reputaties van de hoofdrolspelers maar zeker ook die van regisseur Martin Scorsese maken de filmkijker nieuwsgierig en doet de verwachtingen omhoogschieten.

De film is avondvullend (drieënhalf uur, wij hadden voor het eerst sinds jaren een pauze in ons lokale filmtheater) en dat gaat waarschijnlijk de enige reden zijn waarom dit niet een ongelooflijke box-office knaller gaat worden. Grote namen op het affiche, een pakkend verhaal dat bovendien ook nog eens op waarheid gebaseerd is. Zitvlees is nodig, maar je krijgt zeer zeker waar voor je geld.

Begin vorige eeuw, net na de Eerste Wereldoorlog. Ernest Burkhart arriveert in het pioniersstadje Fairfax, waar hij zich direct bij zijn oom Bill "King" Hale meldt. Hale is een invloedrijk man in de regio en dat is bijzonder. Hale is namelijk White America, terwijl Fairfax middenin Osage County ligt. Het indianenvolk de Osage is de meest welgestelde van alle indianenvolken: het gebied waarop zij leefden, bleek olie te bevatten en door slim handelen verkreeg de indianenstam alle rechten op de exploitatie. Geen tipi's maar villa's, geen armlastig veedrijven maar lucratief olievelden ontginnen. Klinkt allemaal prachtig, maar het heeft een brute keerzijde: drankmisbruik, geldzucht, het ontgroeien van hun volkse rituelen maakt veel van hen ongelukkig. En dat blijkt nog niet het ergste: waar geld is, zijn aasgieren en de blanke bevolking van Amerika laat zich daarmee uitstekend typeren. 

Hale heeft zich voorgedaan als weldoener (scholen, zorg, dat werk) en heeft zich daarmee een invloedrijke positie verworven. Hij arrangeert gemengde huwelijken om daarmee een deel van de olierechten bij blanken terecht te laten komen (en liefst natuurlijk bij hemzelf). Ernest Burkhart is daartoe door hem ook uitverkoren: neefje moet trouwen met de zwijgzame doch kranige indiaanse Mollie Brown. Mollie heeft een moeder en meerdere zusters, dus Burkhart gaat niet direct in aanmerking komen voor erfrecht. Daarvoor moet hij opdrachten uitvoeren die Mollie doen stijgen in de successie-ranglijst. Een morbide en weldoordacht plan maar waar niemand rekening mee heeft gehouden, is dat de niet al te snuggere Ernest simpelweg van zijn vrouw blijkt te houden. Meer nog dan van het lonkende geld. Gekweld door wroeging voert hij de opdrachten van de grote touwtrekker Hale uit. Kan niet goed gaan.

Een keur aan grote namen komt voorbij, waarbij ik vooral onder de indruk was van het ingetogen spel van Lily Gladstone. Tevens vond ik de enigszins documentaire-achtige start van de film erg goed. Minder vond ik het rare maniertje van DiCaprio waarmee hij zich een plattelandsaccent probeerde aan te meten, op een gegeven moment vond ik het zelfs storend. Alles overziend zeg ik: een echt filmepos, onderhoudend en verhalend. Goed verhaal, maar dus niet lekker kort.

Met : Leonardo DiCaprio. Robert de Niro, Lily Gladstone, Jesse Plemons, John Litgow, Brendan Fraser, Cara Jade Myers, Jason Isbell, William Belleau, Scott Shepherd

FIN - song : Osage Tribal Singers- Whazhazhe (a song for my people)

Mi Vida - Norbert ter Hall

Mi Vida op IMDb (6,9)

Mi Vida op Moviemeter (3,22)

Voor mij iets te houterig, deze Nederlands-Spaanse feelgood, maar ik weet dat het destijds een beste hit was in de filmhuizen. Een sympathieke film, dat is het zeer zeker, Cijfers liegen niet, als je zoveel bezoekers trekt dan doe je iets  goed. 

Lou arriveert per bus in Cadiz, Spanje. Nu ze haar kapperszaak verkocht heeft, heeft ze tijd voor andere zaken en een van de eerste dingen die ze wil doen, is een talencursus volgen. Ze krijgt een kamertje toegewezen door de organisatie van de taalreis en bereidt zich voor op de eerste lessen. 

Ze is met afstand de oudste leerling en komt maar langzaam op gang met het leren van de poëtische Spaanse taal. De lerares is een fullblown bitch, zo lijkt het , maar dat verandert allemaal als ze Lou plotseling vraagt of ze een reddingsoperatie wil uitvoeren op haar onder een doek verstopte kapsel. 

Het lukt Lou niet alleen om het kapsel van lerares Andrea te redden, de twee worden langzamerhand ook vriendinnen. Andrea introduceert haar bij haar eigen gezin en vertelt ook de rest van de klas welk een goede kapper Lou is. Gaandeweg bouwt Lou een cliëntele op , ze overweegt zelfs om nog een keer opnieuw te beginnen met een klein kapperszaakje in de Spaanse zon. 

Ze overweegt het, maar ziet de plannen al snel sneven als ze dit met haar in Nederland achtergebleven kinderen bespreekt: die verwijten haar te vluchten van de werkelijkheid, bovendien hebben ze haar steun in Nederland hard nodig bij hun drukke werk-en-gezin-perikelen. 
Het kost Lou duidelijk moeite, zeker nu ze het langzaam zo naar haar zin heeft in Cadiz, maar ze raakt er toch van overtuigd dat ze voor haar gezin moet kiezen. Met pijn in het hart legt ze haar twijfels voor aan Andrea. Mi vida, su vida. 

Met : Loes Luca, Elvira Minguez, Anniek Pheifer, Fermi Reixach

 FIN - song : Maria Jimenez- La vida

The Lost Daughter - Maggie Gyllenhaal

The Lost Daughter op IMDb (6,8)

The Lost Daughter op Moviemeter (3,19)
 

Heel graag had ik deze op het grote doek gezien maar daar kreeg ik de kans niet meer voor. Second best dan maar, al ben ik ervan overtuigd dat de impact in de zaal op mij groter was geweest. Groter dan ie nu al was, want "wat een film!" , beste mensen, wat een film is dit. IJzersterk geacteerd, dito geregisseerd en ook nog eens een lekker pittig onderwerp. Aanrader derhalve.

Leda is aan vakantie toe, zoveel is duidelijk. Ze is eind 40, taalprofessor en voert overduidelijk een worsteling met het leven. Ze zoekt de zon op en vestigt zich voor een werkvakantie in een Grieks kustplaatsje. Een lekker rustig appartement, het is buiten het hoogseizoen: ze zal vast lekker kunnen werken. 

Helaas komt ze bedrogen uit als al op de tweede dag een grote en vooral drukke familie neerstrijkt op haar strandje. Platte omgangsvormen, veel geschreeuw en een dominante aanwezigheid; het verstoort Leda's rust, bovendien is het bijna onmogelijkheid om aan vertalingen te verken.  

 Leda's aandacht wordt getrokken door het vermoeide gedrag van Nina, de jonge vrouw die door de familie duidelijk kort gehouden wordt. Nina heeft een jong dochtertje dat op een gegeven moment zoekraakt. Zelfs Leda helpt zoeken, ze vindt uiteindelijk het jonge meisje. Ze neemt op dat moment een bepalende beslissing: ze brengt wel het meisje terug maar niet haar pop die Leda ook aantreft. Deze actie zal de rest van de vakantie bepalen: de familie is in rep en roer omdat de kleuter maar niet kan worden getroost, Leda voelt dat ze enige macht kan uitoefenen over deze veel te aanwezige familie. Als kijker worden wij pas dan op de hoogte gebracht van wat mogelijk de drijfveren geweest kunnen zijn: pas nu kijken we niet naar Leda de vakantieganger, maar naar Leda de moeder. Het verklaart alles.

Met : Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Jack Farthing , Peter Sarsgaard

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Let me tell you all about it

The Professor and the Madman - Farhad Safinia /P.B. Shemran

The professor & the Madman op IMDb (7,3)
Lang had ik het idee dat ik een verkeerde keuze had gemaakt door deze film aan te klikken maar gaandeweg ontwikkelde zich toch een echt verhaal. De grote hoeveelheid overacting in de beginfase wordt naar de achtergrond gedrongen zodra de karakters eenmaal ontwikkeld zijn, zodra duidelijk is wie er tegenover elkaar staan. Waargebeurd verhaal, sterk gedramatiseerd maar uiteindelijk toch wel voldoende boeiend om de volle twee uur uit te zitten.

William Minor is een Amerikaanse chirurg die in Engeland werkzaam is. Hij is duidelijk getroubleerd door zijn deelname aan de Amerikaanse burgeroorlog en lijdt aan een stevig PTSS-syndroom (al wist men toen nog helemaal niet van het bestaan van dit syndroom af). Wanneer Minor in een van zijn wanen een toevallige passant voor een van zijn demonen aanziet, schiet hij de man dood. Opgepakt, vastgezet en vervolgens veroordeeld: niet vanwege de moord, maar vanwege krankzinnigheid. Wij weten dan al dat hij niet krankzinnig is, maar inderdaad behoorlijk manisch te keer kan gaan.

James Murray is een eenvoudige doch hyperbegaafde arbeider. Hij is polygloot, spreekt veel talen vloeiend en ontwikkelde zich daardoor tot een autodidactisch taalkundige. Hij heeft zijn zinnen gezet op het maken van het ultieme woordenboek: het boek dat álle gebruikte woorden in de Engelse taal moet bevatten en verklaren. Hij weet de hoge heren van het Oxford-college te overtuigen hem in te huren om hieraan te beginnen. Met een klein team gaat hij van start, al snel doet hij een oproep aan mensen in den lande om hem te helpen met zijn onderzoek en om woorden aan te brengen.

U snapt: die intelligente doch bij vlagen waanzinnige chirurg wordt de belangrijkste secondant van de taalkundige, die het inmiddels tot professor heeft geschopt. De twee zoeken elkaar op, de professor is hem van dienst in zijn schuldvolle pogingen om de weduwe van zijn slachtoffer schadeloos te stellen. Er ontstaat een ragfijn spel van net-aan-toegestane contacten: het boek krijgt vorm, de chirurg begint een vorm van herstel te krijgen maar ze balanceren op een dun koord.

Met : Mel Gibson, Sean Penn, Steve Coogan, Natalie Dormer, Eddie Marsan , Jennifer Ehle