Wrecker op IMDb (6,0)
Niet onaardige, maar wel ongemakkelijke film. Er wordt ons tamelijk veel misère voorgeschoteld in een kleine anderhalf uur. Gelukkig wordt dat gered door goed acteerwerk en door veel verstild camerawerk. Dat maakt de film nog steeds niet vrolijk, maar het is goed te doen.
Jong stel, Dawn en David , betrekt een kleine woning in het geboortedorp van David. Er moet veel gebeuren: aan het huis maar zeker ook aan elkaar. Gaandeweg de film komen we er achter dat het stel elkaar nog niet zo heel goed blijkt te kennen. En als je aan kinderen wilt beginnen, is dat natuurlijk wel een vereiste.
De wankele basis komt aan het licht wanneer Dvid's broer Nick plots voor de deur staat. De twee hebben elkaar - om diverse redenen- jarenlang niet gezien. Nick is uitgezonden geweest naar Afghanistan en is met een flinke shock teruggekomen. Het maakt hem moeilijk te doorgronden, het is lastig echt contact te maken. Aan alles is te zien dat de broers veel om elkaar geven, maar dat ze zowel aantrekkende als afstotende krachten naar elkaar voelen.
Dawn probeert de situatie te doorgronden om er het beste van te maken: ze wil weten wie ze onderdak geeft en probeert begripvol te weten te komen wat de achtergrond is van deze gezinsverhouding. Heel langzaam komt alle drek naar boven: de idyllische plannen van Dawn raken steeds verder op de achtergrond, ze voelt zich ingesloten in een hard psychologisch spel.
Met : Claire Foy, Benedict Cumberbatch, Shaun Evans
Posts tonen met het label PTSS. Alle posts tonen
Posts tonen met het label PTSS. Alle posts tonen
vrijdag, december 06, 2019
maandag, mei 06, 2019
Thank you for your service - Jason Hall
Oorlogsfilm die gelukkig al vrij snel een andere kant op gaat. Want na de inmiddels tamelijk bekende beelden van tanks, soldaten, explosies en schietpartijen wordt dit een andere film. Een film over thuiskomen, maar in je hoofd altijd in oorlog blijven.
3 vrienden die elk al meerdere missies hebben volbracht, komen thuis en beleven het elk op een andere manier. De ene ziet uit naar zijn aanstaande huwelijk, de ander heeft moeite met het ordenen van zijn geheugen en daardoor ook van zijn gevoelens en de derde heeft problemen om zich in het dagelijkse ritme van gezin en woonomgeving te voegen. Ze zijn namelijk alle drie op hun eigen manier gehavend.
Bij de ene pakt dat gruwelijk uit , want met nieuwe tegenslagen kan hij niet meer om gaan. Nummer 2 zwalkt en klungelt, maar komt dankzij de hulp van nummer 3 net niet in de zevende sloot terecht. Die nummer 3, dat is onze hoofdpersoon. Groot rechtvaardigheidsgevoel , zorgzaam voor zijn maatjes. Maar binnen zijn gezin heeft ie moeite om zich staande te houden. Zijn vrouw smeekt hem opener te zijn, maar hij kan niet. Hij kan niet alles vertellen wat ie deze laatste missie heeft meegemaakt.
Miles Teller doet het behoorlijk goed: zowel de twijfel als de ferme zekerheid zitten in zijn spel. Het maakt de film onderhoudend.
Met: Miles Teller, Beulah Koale, Joe Cole, Haley Bennett, Amy Schumer
Met: Miles Teller, Beulah Koale, Joe Cole, Haley Bennett, Amy Schumer
maandag, januari 12, 2015
The Railway Man- Jonathan Teplitzky
The Railway Man op IMDb
Veel interessanter was de tweede film van de dag, een oorlogsdrama.
Eric Lomax is oorlogsveteraan, zo zien we aan de opening van de film. Al spoedig blijkt dat hij ook decennia later nog niet los is van zijn Jappenkamp-verleden. Hij ontmoet in de trein een vrouw, trouwt en lijkt een weg omhoog te hebben gevonden.
Al spoedig ervaart zijn vrouw dat hij veel van zijn angstige momenten nog geregeld herbeleeft. De club van veteranen helpt hem erbij, zozeer zelfs dat hij van een van zijn oude makkers een foto en verblijfplaats in handen krijgt van de kampcommandant die hem zoveel pijnlijke vernederingen deed ondergaan. Hij gaat op zoek en neemt uiteindelijk een aantal zeer bijzondere besluiten.
De film is rustig, goed geacteerd en neemt je aan alle kanten in voor de karakters die worden neergezet. Echt goed, echt een fijne bespiegelende kant van wat trauma's óók kunnen opleveren.
Veel interessanter was de tweede film van de dag, een oorlogsdrama.
Eric Lomax is oorlogsveteraan, zo zien we aan de opening van de film. Al spoedig blijkt dat hij ook decennia later nog niet los is van zijn Jappenkamp-verleden. Hij ontmoet in de trein een vrouw, trouwt en lijkt een weg omhoog te hebben gevonden.
Al spoedig ervaart zijn vrouw dat hij veel van zijn angstige momenten nog geregeld herbeleeft. De club van veteranen helpt hem erbij, zozeer zelfs dat hij van een van zijn oude makkers een foto en verblijfplaats in handen krijgt van de kampcommandant die hem zoveel pijnlijke vernederingen deed ondergaan. Hij gaat op zoek en neemt uiteindelijk een aantal zeer bijzondere besluiten.
De film is rustig, goed geacteerd en neemt je aan alle kanten in voor de karakters die worden neergezet. Echt goed, echt een fijne bespiegelende kant van wat trauma's óók kunnen opleveren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
You were never really here- Lynn Ramsay
You were never really here op IMDb (6,7) You were never really here op Moviemeter (3,67) You were never really here op Wikipedia Oef. Deze...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Ik ben filmliefhebber. Nee, opnieuw: ik ben filmFANAAT! Al jaaaaren, maanden, weken, dagen, uren. Niks mis mee, maar het leidt soms we...





