La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

Eagles of the Republic - Tarik Saleh

Eagles of the Republic op IMDb (6,6) 

Eagles of the Republic op Moviemeter (2,60)
Eagles of the Republic op Wikipedia

Toen ik gisteren de hieronder staande recensie schreef, wist ik nog niet dat ik in een serietje bezig was. Pas later op de dag keek ik welke films er 's avonds in mijn lokale filmthuis draaiden, mijn oog en mijn keus viel op deze. Zelfde regisseur, zelfde hoofdrolspeler. Opnieuw een samenzwering in Egypte, maar ditmaal niet op het kleinschalige level van de vorige film: in "Eagles of the Republic" wordt groot uitgepakt door feiten en fictie ferm door elkaar te roeren. De Zweedse productie kent in Fares Fares een ontspannen hoofdrolspeler, die geloofwaardig een gecorrumpeerde acteur neerzet, ik kijk graag naar zijn werk. Onderhoudende film, zo mag je dat dan noemen. 

Hij is het mannetje hoor, die flamboyante George Fahmy. Tientallen films al op zijn naam, aanbeden door vele fans en gezegend met een dikke sterrenstatus en een eigen camper op het filmstudio-terrein. Dit heeft de Koptische acteur allemaal te danken aan zijn naturelle inlevingsvermogen in de rollen die hij mag spelen. Maar nu wordt het allemaal plots toch anders: om hem heen sluit zich een net van hotemetoten die allemaal iets in de hofhouding rond president Al Sisi uitvoeren. Fahmy wordt gevraagd om de president te spelen in een hagiografische film. Tegenstribbelen helpt niet echt ("ik ben Kopt, geen moslim", "ik ben twee koppen groter dan onze grote leider"), Fahmy moet met zijn kundige acteerwerk het volk overtuigen van de goede bedoelingen (en dito daden) van de moslimbroeder. 
Fahmy ziet plots een einde komen aan zijn jetset-leventje: plots wordt het lastiger om er vriendinnen op na te houden naast zijn gestrande huwelijk, zijn zoon verwijt hem te hebben gekropen voor de macht, hij wordt de ene na de andere geheim agent staande gehouden. Weg is de ontspanning, Fahmy moet op zijn tenen lopen en raakt steeds meer betrokken bij duistere zaken door én rondom zijn regering. Hij wil weer terug naar zijn ongecompliceerde leven maar vindt geen enkele ingang. Netten sluiten.

Met: Fares Fares, Lyna Khoudri, Amr Waked, Zineb Triki, Cherin Dabis, Suhaib Nashwan

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Alexandre Desplat - Hilton 

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

The Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

 

The Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (7,2)

The Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (3,25)

The Best Exotic Marigold Hotel op Wikipedia

Blij dat ik nog steeds met enige regelmaat check welke weekendfilms de verschillende publieke omroepen uitzenden, want soms kikker je daar enorm van op. Door de enorme battle die er is ontstaan tussen streamers en tv-zenders, maar ook door de schijtlading aan reclames die je er bij de commerciëlen ongevraagd bij krijgt, is het niet altijd aantrekkelijk om een film via tv te volgen. Gelukkig is daar bijvoorbeeld de VRT, die films gewoon integraal uitzendt. Zo zag ik gelukkig op tijd dat ze afgelopen weekend deze heerlijke formulefilm uitzonden (a.s. vrijdag staat deel 2 op het programma). Ik zeg met nadruk "formulefilm" omdat het natuurlijk een gefabriceerd script is dat als een gerecht is samengesteld: de karakters moeten complementair zijn aan elkaar, er moeten voldoende tegenstellingen in zitten, er moet een vleugje humor en een vleugje ernst in zitten: gooi dat in de kookpot en je brouwt een onderhoudende film. In dit geval wordt de waardering nog eens extra versterkt door de loeisterke cast : Judi Dench, Bill Nighy, Celia Imrie, Tom Wilkinson, Dev Patel en natuurlijk Maggie Smith. Allemaal redenen om deze eens lekker te gaan herzien, we gingen er lekker voor zitten. 

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie "Best Exotic Marigold Hotel" (sept 2012)

FIN - song : Bela Bartok - Thomas Newman - A bit of afterrs

The Eternal Daughter - Joanna Hogg

The Eternal Daughter op IMDb (5,9)

The Eternal Daughter op Moviemeter (2,86)
The Eternal Daughter op Wikipedia
 

Arthouse zoals arthouse bedoeld is. Erg fijn voor mij, maar waarschijnlijk te zwaar. te traag voor de meeste filmkijkers. Maar wie het proberen wil, die ziet de fenomenale Tilda Swinton hier een dubbelrol spelen in een licht mysterieuze film vol schimmige gotiek en vreemde karakters. 

Het hoofdpersonage Julie lijkt al volledig geënt op het veelzijdige wezen dat Tilda Swinton is. Julie is scenarioschrijfster die even niets uit haar pen krijgt: ze weet de volgende film er maar niet uit te persen.
Om die reden huurt ze een kamer in een hotel dat in een grijs verleden nog in bezit van de familie, maar toen gewoon als land- en woonhuis diende. Julie neemt haar moeder mee op dit tripje, zodat die de kans krijgt om herinneringen op te halen aan mooie, doch vervlogen tijden. Het zal ze niet licht vallen.
Moeder is aan het einde van haar krachten en dient door Julie goed verzorgd te worden. Ze maakt steeds maar korte rondjes met haar hond omdat ze moeder (die ook door Swinton wordt gespeeld) niet te lang alleen wil laten. Voeg daarbij dat het personeel in het hotel bot en afstandelijk is (heel het personeel? Nee, op een enkeling na natuurlijk) en u snapt dat Julie amper aan het schrijven toekomt. Sterker nog: ze gaat zich steeds meer bezig houden met de vermenging van heden en verleden, ze ontdekt bijzondere dingen over haar moeder: allemaal zaken die haar veel meer bezig houden dan haar werk (tenzij ze dit later natuurlijk in een filmscript verwerkt). Het is aan de kijker, dat snapt u.

Met: Tilda Swinton, August Joshi, Carly-Sophia Davies, Joseph Mydell

FIN - song : Bela Bartok - Music for strings, percussion and Celesta

Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Motel Destino - Karim Ainouz

Motel Destino op IMDb (6,5)
 Motel Destino op Moviemeter (3,00)

Motel Destino op Wikipedia

Hoewel Brazilië (en het grootste gedeelte van het Zuid-Amerikaanse continent) gek zijn op telenovela's (hun soaps, zeg maar) zijn veel van de films die in Europa doorkomen behoorlijk serieuze films. Vaak politiek, vaak over periodes van repressie. Nog slechts enkele maanden geleden draaide bij ons bijvoorbeeld het sterke én prijswinnende "I'm still here". De reputatie van "Motel Destino" ging echter een heel andere kant op. Het zou een sterk op jongeren gerichte film zijn, het zou een 'erotische thriller' zijn. We gaan het zien!

Hij is het strandleven wel een beetje zat. Heraldo, de antagonist in ons verhaal, heeft plannen om te vertrekken richting het grote Sao Paolo om het daar te gaan maken. Maar dat gaat zomaar niet, hij heeft nog schulden te vereffenen met de bazin van de lokale onderwereld. Samen met zijn beste vriend neemt hij een beveiligingsbaantje aan bij een louche Europeaan. Terwijl Heraldo na zijn dienst achter de meisjes jaagt, wordt zijn vriend in een schietgevecht vermoord. Heraldo vlucht alsnog, maar niet op de manier die hij wil: zonder spullen, zonder paspoort komt hij niet ver.

Hij belandt iets verderop in het louche Motel Destino, een plek waar stelletjes binnenwippen voor snelle seks, waar buitenechtelijke relaties en kinky spelletjes uit het zicht kunnen worden gebezigd. Eigenaresse Dayana staat Heraldo het gebruik van het buitenverblijf toe, in ruil voor klusjes en diensten. Heraldo komt tot de ontdekking dat Dayana en vooral haar ruwe partner Elias er ondoorzichtige praktijken op na houden. 
En toen... en toen: GING HET BRANDALARM! We waren een uurtje onderweg in de film, toen we - de zaal uit- naar het binnenplein werden geloodst. Dat liep goed af, maar hoe het met de film verder ging, weet ik (nog) niet.

Met: Iago Xavier, Nataly Rocha, Fabio Assuncao

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wolfs- Jon Watts

Wolfs op IMDb (6,5)

Wolfs op Moviemeter (2,93)
 

Tweede vliegtuigfilm (je moet toch een keer terug he) was deze. Een behoorlijk niemendalletje in de sfeer van de Ocean's Eleven-humor: misdaad met een knipoog, zeg maar. Gaat niet lang beklijven, maar het moet gezegd: de ervaren George Clooney en Brad Pitt kwijten zich uitstekend van hun - lichte - taak.

Ze is volledig in paniek, de dame in de hotelkamer die de externe hulp inroept van een fixer. Wat deze dan te fiksen heeft? Op haar hotelkamer ligt een bewegingloze jongeman, die moet verdwijnen voordat bekend wordt dat de vrouw deze jonge knul naar haar kamer meegenomen heeft. Nee echt, het was geen gigolo, ze had hem in de lobby ontmoet. Nee echt, ze had hem niet omgebracht, het was allemaal een ongeluk. De fixer moet er nu voor zorgen dat het lichaam verdwijnt en dat alle sporen worden gewist. 

Terwijl hij daarmee bezig, verschijnt er plots een tweede man ten tonele. Deze blijkt hetzelfde beroep uit te oefenen als fixer nr 1, maar hij blijkt dit te doen in opdracht van de hoteleigenaar die blijkbaar op de camera's verdachte zaken heeft geonstateerd. De twee reageren kregelig op elkaar: beiden dachten ze dat ze in hun eentje dit soort zaken uitvoerde, beiden zitten niet te wachten op concurrentie en al helemaal niet op samenwerking.

Toch is dat laatste wel wat er moet gebeuren want de jongeman die daar ligt, blijkt verwikkeld in veel onfrisser zaken dan zijn onschuldige jongemannensmoeltje doet vermoeden. Het wordt allemaal nog erger als de man niet dood blijkt, maar door de combinatie van ongeval en drugsgebruik langdurig en zwaar van de kaart is geweest. Onder dwang van de fiksers vertelt hij mondjesmaat zijn verhaal, hetgeen de heren doet ze beseffen dat dit niet hun makkelijkste- en zeker niet de ongevaarlijkste -klus gaat worden. De concurrenten moeten dus gaan opereren als collega's, ga er maar aan staan.

Met: Brad Pitt, George Clooney, Austin Abrams, Amy Ryan, Poorna Jagannathan

FIN - song : Grover Washington Jr. - Just the two of us

FIN - song : Sade- Smooth operator

Hors-saison (aka Out of Season) - Stephane Brizé

Hors-saison op IMDb (6,6)
 Hors-saison op Moviemeter (3,50))

Pittige praatfilm. zoals de Fransen dat kunnen. Lekker triest dekentje over de film heen, terwijl er toch tussendoor kleine lichtstraaltjes door de wolken schijnen. Ik ben hier erg liefhebber van, mede ook door het sterke acteerwerk van de twee hoofdrollen! Niet voor iedereen weggelegd deze, maar wij zaten te smullen.

Mathieu is gevlucht. Weg uit Parijs, waar de druk hem te groot werd. Hij mag dan een succesvol filmacteur zijn, dat wil nog niet zeggen dat ie zorgeloos en vrij van angsten zijn debuut kan gaan maken op het toneelpodium. Er zijn nog een paar weken te gaan, maar het werd Mathieu te heet onder de voeten. Hotel geboekt aan de winderige Franse kust: het is buiten het seizoen dus hij struikelt niet over de toeristen, zijn enige medebewoners zijn ouderen die voor de fameuze thalasso-therapieën naar deze plaats komen. 

De helft van de dag is Mathieu kwijt aan telefoontjes met zijn (boze) regisseur, met zijn partner die zich steeds maar moeilijk van haar televisiewerk kan losrukken om zijn klaagzang aan te horen. De andere helft van de dag peinst Mathieu, mijmert hij en zondert hij zich af. Het gaat niet goed met hem, dat is duidelijk. Maar dan...een telefoontje.

Het is in het kustplaatsje al snel rond gegaan: een bekende filmacteur in het hotel! Een de mensen die dat bericht vernam, is de ingetogen Alice. Getrouwd met een dokter, een 15-jarige dochter onder haar hoede, een goed en groot huis: het lijkt of Alice het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Maar Alice blijkt onrustig te reageren op het nieuws: klaarblijkelijk heeft Mathieu 15 jaar geleden met haar gebroken, hij beëindigde plots de relatie en vertrok. Aarzelend zoekt Alice contact, ze wil alsnog duidelijkheid over de drijfveren van Mathieu. En ze weet nog niet dat ze hem niet op zijn beste moment treft, hij is aangeschoten wild. Een vereffening? Een hereniging? Een woordenstrijd? Wat is er nog over van hun gezamenlijke verleden, kunnen ze de strijdbijl begraven? 

Met: Guillaume Canet, Alba Rohrwacher

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Virtuoso - Nick Stagliano

The Virtuoso op IMDb (5,0)
 The Virtuoso op Moviemeter (2,55)

Niemendalletje, maar in ieder geval wel geslaagd qua toonzetting, acteurs en plotwendingen. Verder gauw vergeten, vermoed ik.

De film draait om een seriemoordenaar, die The Virtuoso wordt genoemd. Dit heeft hij te danken aan zijn gedegen voorbereiding en uitvoering van zijn opdrachten (jajaja, daar zit natuurlijk een link in met de dit jaar verschenen film "The Killer"). De moordvirtuoos kiest voor volledige afzondering, voor leven in een boshutje. Daar bereidt hij zich voor op de volgende opdracht, die hem door het mysterieuze type The Mentor wordt aangereikt: nooit namen, altijd slechts een hint vergezeld van coördinaten en gewenste tijd. Hij gaat er goed op, hij is slim en geduldig en punctueel: altijd weet hij the Mentor (die ooit al met zijn vader samenwerkte in het leger) tijdig te melden dat de opdracht vervuld is.

Wanneer hij echter een keer de opdracht niet volledig correct vervult (dwz: doelwit is wel uitgeschakeld maar er was "collateral damage"), beginnen beiden aan elkaar te twijfelen. Dat blijkt ook wel uit de volgende opdracht: het enige dat hij op een briefje krijgt is "White Rivers" met een cryptische omschrijving van tijd en locatie. Volledig op zijn hoede vertrekt hij naar een kalm provinciestadje, alwaar hij in de plaatselijke diner aan het observeren slaat: een serveerster, een stelletje, een einzelganger en de plaatselijke sheriff. Wees dan maar eens doelgericht, als je niet weet wie hier het doelwit is.

Met: Anson Mount, Abbie Cornish, Anthony Hopkins, David Morse, Eddie Marsan

Deerskin (aka Le Daim ) - Quentin Dupieux

Deerskin op IMDb (6,6)

Deerskin op Moviemeter (3,28)

Ook deze "Deerskin"  wordt geafficheerd als komedie, terwijl er toch een pijnlijke en zelfs gewelddadige ondertoon in zit. Wellicht verschuiven de labels langzamerhand, maar goed: het laatste oordeel is aan de kijker. 

Georges, man van middelbare leeftijd, is net gescheiden en rijdt zichzelf ver weg van zijn ex. Om zijn nieuwe leven te illustreren, schaft hij zichzelf van zijn laatste geld een hertenleren jas aan. Een dermate opvallende jas dat Georges er een nieuwe identiteit aan ontleent, gaandeweg wil hij zichzelf steeds meer tot een soort leren cowboy transformeren. 

Zijn streven is om de enige te zijn met een mooie jas:hij begint een missie om van al zijn omstanders hun jassen op te kopen, zogenaamd in het kader van een filmproject. Hij wordt daarbij geholpen door Denise,  het barmeisje van de lokale kroeg, dat in dit project een kans ziet om weg te komen van haar armetierige baantje. 

Door geldproblemen ziet Georges zich genoodzaakt tot het aaneenschakelen van leugens en uiteindelijk zelfs het gebruiken van geweld om zijn doel te bereiken. Denise vindt het allemaal reuze interessant, ze voelt aan dat Georges een enorme fantast is maar acht het filmproject haar enige kans om iets significants te doen. Het heeft grote gevolgen.

Met ; Jean Dujardin, Adele Haenel 

FIN - song : Della Humphrey- Don't make the good girls go bad 

FIN - song : Janko Nilovic- La Longue Marche

The Night Clerk - Michael Christofer

The Night Clerk op IMDb (5,6)

The Night Clerk op Moviemeter (2,71)
 

Ik stond niet sterk genoeg in mijn schoenen om me niet te ergeren aan het overacting gedrag van Tye Sheridan (mede-producer van de film, overigens). Er moest weer eens iemand " met een aandoening" worden weergegeven, een Asperger-syndroom in dit geval. Sheridan haalt alles uit de kast en zoekt zelfs in een aantal andere kasten om middels tics, gebaartjes en gedragingen aan te geven dat we hier echt met een bijzonder iemand van doen hebben. Dat had met minder toegekund, het werkte bij mij in ieder geval storend op het volgen van het verhaal. Was niet nodig geweest.

Sheridan speelt Bart Bromley, een jongeman die als nachtportier in een hotel werkt. Zijn collega's vinden hem zonderling, maar hij redt zich. Wat zij niet weten, is dat hij in enkele hotelkamers geheime camera's heeft aangebracht. Zijn voyeuristische gedrag is echter niet seksueel getint, nee, hij gebruikt de beelden om gedrag van normale mensen aan te leren. Hoe ze hun taal gebruiken, hoe ze zich in telefoongesprekken gedragen etcetera. 

Hij bekijkt al zijn opnames thuis, waar hij in de kelder van zijn moeder's huis woont. De moeder (een onherkenbaar gefacelifte Helen Hunt) heeft geen weet van dit onwettige gedrag van haar zoon. Wanneer Bart op een gegeven moment via zijn opnamen getuige wordt van een moord flipt hij als een bezetene. Hij spoedt zich naar het hotel, naar de hotelkamer waar hij vervolgens door zijn collega ontdekt wordt. Hiermee is Bart ook gelijk verdachte, maar de rechercheur in functie krijgt de vinger er niet achter waarom Bart op dat moment op de plaats delict verscheen. Bart wordt overgeplaatst naar een kleiner hotel maar daar lijkt zich de geschiedenis al snel te herhalen als hij de bekoorlijke Andrea Rivera voor zijn camera krijgt. Deze eenzame knappe vrouw zoekt contact met Bart, zonder dat hij haar bedoelingen doorheeft.

Met : Tye Sheridan, Ana de Armas, Helen Hunt, John Leguizamo

The Card Counter - Paul Schrader

The Card Counter op IMDb (6,2)

The Card Counter op Moviemeter (3,11)

Duistere film die volledig leunt op de dreigende doch introverte blik van Oscar Isaac. Een "star vehicle" dus, dat gebruikt maakt van de beschouwende mimiek die deze acteur eigen is. Het verhaal lijkt in elkaar geknutseld, maar juist door het goede spel van Isaac zit er toch een vorm van logica in. 

William Tell is een gokker. Niet uit verslaving, niet uit winstbejag, maar gecalculeerd en wraakzuchtig. Hij blijkt tijdens zijn langdurige verblijf in de gevangenis dwangmatig aan het tellen geslagen zijn: bij elk kaart- en gokspel weet hij welke kaarten gepasseerd zijn, berekent hij razendsnel zijn kansen welke nieuwe kaarten hij zal krijgen en baseert daarop zijn inzet. Steeds gaat hij op zijn reis langs de casino's niet vol voor de hoofdprijs, maar neemt hij genoegen met een bescheiden doch rendabele winst, omdat hij weet dat hij anders tegenwerking zal krijgen van de casino-eigenaren (die hebben het niet zo berekende spelers). 

In een hotel ontmoet hij Cirk, een jongeman die hem al snel confronteert met zijn verleden. Cirk's vader blijkt bewaker te zijn geweest in de respectievelijke gevangenissen Guantanamo Bay en Abu Graib. Door de behandeling van commandant Gordo is zijn vader - vol gewetenswroeging-  aan lager wal geraakt, waarna hij zichzelf van het leven beroofde. Cirk wil wraak op Gordo en vertelt dit juist aan Tell omdat hij weet dat die in hetzelfde team heeft gewerkt en dus wellicht dezelfde wraakgevoelens koestert. 

Tell hapt niet toe, maar besluit wel zich over Cirk te ontfermen. Daar is geld voor nodig, geld dat hij verwerft door voor het bedrijfje van investeerder La Linda deel te gaan nemen aan pokertoernooien. Dat doet hij succesvol, maar elke winst brengt hem dichter bij de onvermijdelijke keuze: wraak of vermogen? 

Met : Oscar Isaac, Tiffany Haddish, Tye Sheridan, Willem Dafoe

FIN - song : Robert Levon Been/S.G. Goodman - Mercy of Man 

Good luck to you, Leo Grande - Sophie Hyde

Good Luck to you, Leo Grande op IMDb (7,2)
 Good Luck to you, Leo Grande op Moviemeter (3,13)

Heerlijke film, belangrijke film, goede film. Mijn vrouw omschreef hem als "een van de meest persoonlijke films die ze de laatste jaren gezien had. Want dat is "Good luck to you, Leo Grande": het bespreekbaar maken van alledaagse problematiek. Het gaat vooral over seksualiteit, maar het gaat over over zelftwijfel, ouderdom en zeker gaat het overde zoektocht naar geluk. Ontwapenende acteurs, die zich niet alleen letterlijk blootgeven. De film stond al een tijdje op mijn wantlist, heel blij hem vanmiddag te hebben gezien. 

Nancy Stokes betreedt met haar rolkoffertje een goed geoutilleerde hotelkamer. Ze is zenuwachtig, we zien het. Binnen een paar minuten weten we waarom: er wordt aangeklopt. Als ze opendoet, staat er een überknappe jongeman voor de deur die zich voorstelt als Leo. Na een schuchtere kennismaking komen ze al snel to the point: deze afspraak is gemaakt omdat Nancy - sinds 2 jaar weduwe - behoefte heeft aan goede en vooral lustvolle seks. Leo blikt of bloost niet, het is de afspraak die hij met haar gemaakt heeft en hij belooft haar dat hij dit allemaal kan geven. Ze zal neuken zoals ze niet eerder deed, hij zal aandachtig zijn en ze hoeft geen enkele weg te gaan die ze niet wil. 

Aanvankelijk weliswaar een tamelijk zakelijke deal ontwikkelt hun samenzijn zich al gauw tot eerst intense en vervolgens zelfs intieme gesprekken. Steeds als Leo het sein geeft klaar te zijn voor volgende stappen, doet Nancy twee of drie stappen terug. Ze worstelt met moraliteit, ze denkt aan haar kinderen, ze vraagt zich af hoe een theologie-lerares zover heeft kunnen komen dat ze met een prachtig gespierde gigolo in een hotelkamer staat. Maar goed: seks. Het komt ervan, al weten we niet hoe. 

Wel zijn we getuige van vervolgafspraken die de twee maken, waarbij de intimiteit van de gesprekken beide partners af en toe zwaar valt. Maar feit is wel dat Nancy de smaak te pakken heeft, ze heeft zelfs een boodschappenlijstje gemaakt van de acts die ze met Leo wil volvoeren. Bij ontmoeting 3 beginnen er blokkades te komen: Nancy begint de lust te verwarren voor andersoortige gevoelens , daar moet Leo paal en perk aan stellen. Vindt Nancy wat ze vanaf het begin zocht? Geeft Leo zich inderdaad zo volledig als hij in ontmoeting 1 vertelde? 

Voor de kijker is het maximaal genot: twee acteurs waar de vakkundigheid en het spelplezier vanaf spatten, komische dialogen en - niet onbelangrijke - messcherpe inzichten over seksualiteit en intimiteit. Topfilm. 

Met : Emma Thompson  , Daryl McCormack

FIN - song : Montaigne - Ready

Hotel Mumbai - Anthony Maras

Hotel Mumbai op IMDb (7,8)
Films als deze hebben altijd eenzelfde (wonderlijk) effect op mij. Hoewel je - omdat het op ware feiten berust- de uitkomst al weet én je de opbouw van de film redelijk kunt voorspellen, schuif ik toch langzaam richting het puntje van mijn stoel. Spanning en boosheid strijden om mijn aandacht, betrokkenheid bij de acteurs is gegarandeerd. En dat is knap. En dat maakt het dus tóch een goede film, want het gaat uiteindelijk om de emoties die het bij de kijker losmaakt.

2008, Mumbai, India. Vanuit het niets (nou ja, gewoon vanaf zee) komt een georganiseerde groep terroristen aan bij de zoemende wereldstad. Hun plan is goed opgezet - als je het tenminste heel even van hun kant bekijkt - : eerst wat kleine speldenprikken verdeeld over de stad, waardoor de beperkt aanwezige politiemacht verspreid aan de bestrijding moet beginnen. De meeste legertroepen zitten immers in Delhi, dus het kan uren duren voordat het zelfmoorcommando gestoord raken in haar destructieve daden. Een druk treinstation, een goed bezocht toeristisch café ; zij vormen de aanloop naar hun major opus: het Taj Hotel, een enorm hotel met louter steenrijke internationale klanten, moet worden vernietigd, inclusief bezoekers en personeel.
Dat personeel nu, dat blijkt hierin een grotere opponent voor de terroristen dan de politiek uiteindelijk zijn. "Guest is god" is het mantra van de medewerkers en zo handelen zij ook: desnoods stellen ze hun eigen leven in de waagschaal, maar zij zullen alles wat in hun macht ligt proberen om zoveel mogelijk gasten tot de overlevenden te laten horen. Een klein aantal van de gasten wordt uitgelicht in de film, maar vooral kijken we naar de heldenrollen van Arjun , de simpele gerant die meer dan honderd mensen weet weg te sluizen naar veiliger havens, en de fantastisch gedreven inzet van Oberoi, de chef-kok die een grote groep gasten via de keukens en de diensttrappen in de chique én afsluitbare toplounge weet te krijgen vanwaar ze een safe-haven hebben die hen de tijd moet geven om te wachten op leger en politie.
Zoals gezegd: uiteraard is een deel van de film volgens formule gemaakt (inclusief de harde én de softe dader) , maar dat deed bij mij allemaal geen afbreuk. Natuurlijk ga ik niet zeggen dat ik heb genoten, maar ik zeg wél dat ik het een goede film vind.

Met: Dev Patel, Armie Hammer, Anupam Kher, Nazanin Boniadi

Mamma Mia! Here we go again - Ol Parker

Mamma mia! Here we go again op IMDb (6,8)
Natuurlijk is dit geen hoogstaande cinema, natuurlijk gaat dit geen Oscars winnen. Maar publiekslievelingen zijn het wel, de film deed het aardig goed in de bioscoop. De verrassing van het eerste deel is er wel van af, het lijkt eerder op een poging de formule nog een keer op te pakken, maar het is wel feelgood zoals feelgood moet zijn. En die liedjes, daar valt natuurlijk niet aan te tornen.


We zijn vijf jaar verder, Donna is overleden en dochter Sophie staat op het punt om het levenswerk van haar moeder een vervolg te geven. De verbouwing van het hotel is klaar , de heropening is aanstaande. Maar dan is er plots die storm, die terrassen wegblaast en tamelijk wat schade aanricht. Maar dat is nog niet het ergste: door de storm ligt lucht- en zeeverkeer stil. En dus kunnen de gasten niet komen. Daarbij komt nog dat Sophie's vriendje Sky op het vasteland een baan aangeboden heeft gekregen en dat in overweging neemt. Het zit haar niet mee.
Dwars door deze dramatische verhaallijn heeft zien we hoe de joyeuze Donna destijds eigenlijk op het eiland terecht is gekomen en waarom ze is blijven hangen. Op zoek naar zichzelf trekt ze naar Europa, verslindt in korte tijd een drietal mannen (ja precies, de drie vaders uit het eerste deel) en besluit uiteindelijk niet meer terug te gaan naar Amerika en haar toekomst op het eiland op te bouwen.
Dit deel is veruit het aantrekkelijkste deel, wat vooral te danken is aan de "ravishing act" van Lily James. Waar ze in veel eerdere films wat bedeesde bibliothecaresse-dames speelde, is ze hier een levenslustige vamp die werkelijk iedereen aan haar voeten krijgt. Ontwapenend lichtpuntje in de film , zij is.
Uiteraard zijn de liedjes van Andersson en Ulvaeus (beiden in een kleine cameo verstopt, overigens) de onbetwiste hoofdrolspelers, het complete script is er naartoe geschreven. En daar wordt niemand slechter van, een avondje Abba-liedjes luisteren.

Met : Lily James, Amanda Seyfried, Colin Firth, Stellan Skarsgard, Pierce Brosnan, Dominic Cooper

Tiempo Compartido (aka Time Share) - Sebastian Hofmann

Tiempo Compartido op IMDb (6,7)
Vreemde film. Maar toch: leuke film. Een wat mij betreft geslaagd experiment om komedie en horror (nou, eigenlijk meer suspense) te vermengen. Het maakt de film wisselvallig (er gingen dan ook mensen tussentijds de zaal uit) maar tegelijkertijd is ie vermakelijk, beetje spannend zelfs. Een comedy of errors met Hitchcock-elementen, zoiets.

De error bestaat uit een dubbele boeking van een prachtig appartement in een gruwelijk luxueus vakantieresort. Pedro en Eva komen -duidelijk vermoeid - met hun zoontje aan bij hun verblijfplaats voor een fijne ontspannen week. "Sjiek hoor" , is de eerste conclusie. Dat duurt een kwartier. Er wordt aangebeld.
Voor de deur staan twee hotelmedewerkers en een compleet gezin. Waarom ze de deur hebben afgesloten, is de vraag. "Omdat wij deze kamer geboekt hebben en daarvoor de sleutel hebben gekregen", is het antwoord. U snapt: dat heeft het andere gezin ook.  Overleg met de directie leidt nauwelijks tot compensatie, er zit voor beiden niets anders op dan elkaars aanwezigheid te gedogen.
Het zoontje vindt het prima, speelkameraadjes volop. Moeder ook, die schikt zich wat makkelijker, maar Pedro verzet zich. Hij heeft een zwaar jaar achter de rug en kan het niet opbrengen om zijn rust dermate verstoord te zien.
Het hotel blijkt een griezelig timeshare oord te zijn, er wordt gehamerd op het entertainment, het ontspannen verblijf en het "we zijn één grote familie"gevoel. Niet al het personeel slaagt erin dat gevoel over te brengen en Pedro ziet daarin een kans. Hij zoekt naar een mogelijkheid tot ontmaskering van de boevenbende die de hotelleiding in zijn ogen is.

Als je het bovenstaande zo leest, zou het comedy-deel de overhand moeten hebben. Dan heeft u echter buiten de bedoelingen en vermogens van de regisseur gerekend. Op fabuleuze wijze weet hij gebouw, soundtrack, dagelijkse hotelwerkzaamheden en dagelijkse vakantierituelen te vermengen tot een spannende visuele ervaring die best vervreemdend werkt. En daardoor heel interessant wordt.

The Florida Project - Sean Baker

The Florida Project op IMDb (7,7)
De roem is de film al aardig vooruitgesneld, talk of the movietown van dit moment. Logisch overigens, want de film is dynamisch en ontwapenend. Wat mij betreft wordt de hele gimmick iets te lang doorgevoerd, maar ik snap zeker dat velen hierin een contemporaine film zien, een tijdgeest-beeld. De film geeft een schokkend beeld van een specifieke onderklasse van Amerika.Hij moest gemaakt worden, al was het maar om vast te leggen welke dagelijkse struggle een deel van de mensheid voert om te overleven.

Moonee is zes jaar oud en zit zwaar in de shit. Ze ervaart het zelf overigens niet zo: het leven op een motelkamertje naast een avonturenpark met een werkloze, bedelende, zichzelf prostituerende en joints rokende moeder is voor haar helemaal zo slecht nog niet. Ze speelt de hele dag, samen met haar beste vriendje Scooty en met nieuwkomer Jancey.
Dat spelen, dat moet u in dit geval letterlijk nemen: alles is voor Moonee een spel, of het nu om het bedelen om eten bij het fastfoodrestaurant of de ijswinkel gaat, of dat ze door de leegstaande afbraakpanden loopt , panden sloopt en in de fik steekt, volwassenen een grote muil geeft of het hele park zonder stroom zet. Moonie is onschuldig, ontwapenend en vrolijk. Maar ondertussen.
Ze heeft mazzel dat parkbeheerder Bobby (een fantastische rol van Willem Dafoe) af en toe een oogje dichtknijpt anders waren zij en haar moeder allang van het park verwijdert.
Moeder heeft moeite om de eindjes aan elkaar te knopen en wordt op een gegeven moment verlinkt door medebewoners: vanwege haar hoererende activiteiten wordt de kinderbescherming op haar afgestuurd. En dat gaat hartverscheurend. Moonee's onbekommerde bestaan komt in gevaar.

Zelf vond ik dat die omwenteling te laat in de film komt, op een gegeven moment wist ik het allemaal wel: dat olijke etterbakje is tot alles in staat en komt overal mee weg. De film werd er wat mij betreft naargeestig en uitzichtloos door. Ik betwijfel of dat de bedoeling van de regisseur is geweest. Maar het spel, dat is waarlijk fascinerend. En met dat spel bedoel ik het acteerwerk.

Met : Brooklyn Prince, Bria Vinaite , Willem Dafoe

Mein Blind Date mit dem Leben - Marc Rothemund

Mein Blind Date mit dem Leben op IMDb (7,1)
Fijne niets-aan-de-hand film , uitstekend voor de maandagavond. 3 mensen in de zaal en tóch een nagesprek, waar maak je dat nog mee?

Saliyah is een jonge vent van Sri Lankese afkomst die het goed doet op school. Kort voor zijn Abitur overkomt hem echter iets vreselijks: een aandoening aan zijn netvlies maakt dat zijn zicht afneemt tot slechts 5 procent van het gebruikelijke. Vanwege zijn eerdere uitstekende resultaten krijgt hij alle medewerking om zijn diploma te halen.
Voor hem is daarmee echter de kous nog niet af: hij wil door. Al vanaf zijn vroege jeugd wilde hij hotelier worden, een branche waarin volgens hem de hele wereld samenkomt. Het is natuurlijk de goden verzoeken: hoe wil hij die stevige opleiding doorstaan als hij niet ziet welke kamer hij schoonmaakt, welke drankjes hij mixt en inschenkt en welke tafel hij op welke wijze aan het dekken is?
Hij krijgt hulp en onvoorwaardelijke steun van Max, een medestudent die wel inziet hoe briljant Saliyah eigenlijk is. Samen slaan ze zich er wel doorheen, denken ze. Maar daarvoor moeten ze elkaar regelmatig als alibi, steun en backup dienen. Gaan ze slagen voor hun diploma ?

Hoewel je de plot al mijlenver zijn bochtjes ziet nemen, is dit toch gewoon een leuke en lekkere film. Doe je niemand kwaad mee.

Met: Kostja Ulmann, Jacob Matschenz , Anna Maria Mühe