Swallow - Carlo Mirabella-Davis

Swallow op IMDb (6,5)

Swallow op Moviemeter (3,12)

Echte Sundance- titel, ik ben er gek op. De alternatieve Amerikaanse cinema , ver verwijderd van Hollywood-effecten , kleine verhalen ipv groteske opzet. Het Sundance-festival grossiert altijd in titels als deze , gotta love it. 

Hunter heeft alles wat ze maar hebben willen: schoonheid, welvaart, een groot en goed gefaciliteerd huis. Niets te wensen over, zou je zeggen. Maar ondertussen. 
De dominante familie van haar man bepaalt alles wat er gebeurt hij Hunter thuis: haar man is door vader opgenomen in de directie van het familiebedrijf en hij knikt met plezier ja-en-amen. Hunter brengt haar dagen grotendeels alleen door in die veel te grote en veel te luxe villa. 

Naar haar man toe bevestigt ze steeds maar schaapachtig dat ze echt gelukkig is , maar ondertussen hunkert ze naar aandacht en afleiding. Als ze zwanger blijkt te zijn geraakt, lijkt er een nieuwe periode aangebroken waar zij haar liefde en aandacht geheel anders kan inrichten. Maar zelfs dat brengt Hunter niet tot rust, ze neemt een radicale stap. 

Met de verandering van haar lichaam kan ze maar moeizaam leven, ze begint het te testen. Van de een op andere dag gaat ze voorwerpen inslikken: het begint met een knikker, die er een dag later ook weer uitkomt. Ze maakt hem schoon en richt een trofeetafel in. Maar de uitdaging lonkt om steeds gekkere voorwerpen haar slokdarm in te brengen. En van gek gaat het over naar gevaarlijk. Een prikker, een batterij, voorwerpen die haarzelf en haar zwangerschap danig in gevaar kunnen brengen. Na een eerste ziekenhuisopname neemt de familie radicale maatregelen om de zwangerschap te bewaken en Hunter tegen zichzelf te beschermen. Dat is - eh..- even slikken. Bij de psychiater komen we vervolgens veel meer over Hunter's beweegredenen te weten. 

Schitterende hoofdrol van Haley Bennett, die precies de juiste indringende én verwonderde blik heeft voor dit bijzondere personage. 

Met : Haley Bennett , Austin Stowell,  Elizabeth Marvel, David Rasche

FIN - song : Alana Yorke- Anthem

King of the Cruise - Sophie Dros

King of the Cruise op IMDb (7,3)
Op een of andere manier zijn paradijsvogels vaak leuk om naar te kijken. Nou ja, leuk? Bijzonder in ieder geval. Zelfs als het zo'n pedante naarling als Ronnie Reisinger, de hoofdpersoon uit deze documentaire.
Officieel heeft Ronnie nog een stuk of zestien andere voornamen (Ronald Busch Redford Buller Chalmers Turner Greenell Walter Marion Budwar Edward Douglas Ascog Reisinger of Inneryne, daar komt de andere betekenis van "voornaam" waarschijnlijk vandaan). Zijn achternaam eindigt in ieder geval met "Baron van Inneryne" en dat is wat hij voortdurend laat blijken.
Reisinger is amper mobiel, zijn fysieke gestalte bemoeilijkt hem het lopen. Vandaar dat hij zich voornamelijk via cruises over de wereld begeeft. Hij staat zich er op voor dat hij heel de wereld gezien heeft en in zijn verleden ook alle dingen gedaan heeft die anderen op een bucketlist zouden zetten.
Tussen neus en lippen door pocht hij over de grootte van zijn kasteel, over de afmetingen van zijn landgoed. Volstrekt ongevraagd lardeert hij elk gesprek met medereizigers met "ik ben baron" , "ik ben steenrijk" of "ik ben een heel interessant persoon". Zo iemand die je dus zelf op reizen zou willen vermijden. Dat laatste zie je veel bootgenoten dan ook doen: al snel haken ze af bij de verveelde interessantdoenerij van deze rijkaard. Reisinger is intelligent genoeg om dat door te hebben, maar hij kan blijkbaar niet anders. Het maakt de documentaire tot een interessant schouwspel: iemand die alles heeft in zijn leven, iemand die alles kan kopen wat ie wil. Maar die blijkbaar niet (of op zijn minst : amper) in staat is tot normaal menselijk contact. Zo iemand moet wel ongelukkig zijn, want we weten allemaal :geluk is niet te koop.

Parasite (aka Gisaengchung) - Bong Joon-Ho

Parasite op IMDb (8,6)
Heerlijke film, boordevol stijlsprongen en verwikkelingen. De grootste gemene deler is de komedie, maar er zitten ook stukken thriller, randje horror, randje rampenfilm en verder enig realisme in. Een druk programma dus, waar je in iets meer dan twee uur doorheen reist. Zelf voelde ik me goed vermaakt door de nodige grappige momenten en omwentelingen.

We leren de familie (Kim? Park?) kennen als een armlastige en onfortuinlijke familie. Men leeft in een souterrain, energielevering is afgesneden en datzelfde staat te gebeuren met de telefoonabonnementen. Vader, moeder, zoon, dochter: allemaal brengen ze hun dagen in ledigheid door. Plannen zijn er volop: er wordt naar studies gelonkt, vader ziet zichzelf weer gauw aan de bak komen. Maar er gebeurt niets.
Alles verandert wanneer de zoon een buitenkansje krijgt aangeboden: zijn vriend levert hem een bijbaantje als leraar Engels bij een knotsrijk gezin in de chique buitenwijk. Hij pakt zijn kans. Sterker nog: hij ziet nog veel kansen. Het frauderen zit het gezin in het bloed, dus hij liegt zijn zus naar binnen als therapeute voor het ADHD-zoontje van de rijke stinkerds. Voor pappie fixen de kinderen een baantje als chauffeur bij de zakenvader van dit gezin nadat ze de oorspronkelijke chauffeur met een list hebben laten ontslaan. Voor moeder gebeurt iets dergelijks, die komt in de huishouding terecht.
In no time werkt het hele (fraudeurs)gezin in dienst van het rijke gezin, zonder dat die ook maar enigszins de verbanden zien. Nou ja, de zakenman merkt wel op dat ze allemaal "een beetje ruiken", maar zolang ze hun werk doen en nergens over de schreef gaan, mogen ze blijven. Alles gaat goed, het gezin begint zich te ontworstelen aan haar armoedig bestaan. Totdat...totdat de voormalig huishoudster opeens op de stoep staat.

Met : Kang Ho-Song, Sun-Kyun Lee, Yeo-Jeong Jo, Woo Sik-Choo , So-Dam Park

Sorry we missed you - Ken Loach

Sorry we missed you op IMDb (7,8)
Had ik al gezegd dat ik Ken Loach - adept ben?
Al ruim vijf decennia lang maakt deze man de fraaiste films. En met fraai bedoel ik dan niet de technische kant van filmmaken, nee, Loach vertelt verhalen. Verhalen die gewoon bij ons om de hoek gebeuren, met mensen zoals jij en ik. Hij is een meester in het stapelen van onjuistheden in onze samenleving, waardoor de levens van de hoofdpersonen altijd zo ingewikkeld worden dat men volledig verstrikt raakt in "het systeem". Ik noem titels als "Ladybird, Ladybird", mijn eeuwige favoriet "My name is Joe" en zeker ook zijn vorige film "I, Daniel Blake". Sociaal drama, love it.

Had ik al gezegd dat ik Ken Loach - adept ben? 
In deze film draait het om het lastige leven van het gezin van Ricky Turner. Ricky sjouwt al een flink aantal jaren van baantje naar baantje, bijna bereikte hij zijn droom van het kopen van een eigen huis totdat de kredietcrisis toesloeg: baantje weer kwijt. Uithuilen en opnieuw beginnen. 

Om toch een keer de grote sprong te wagen neemt hij een enorme stap: hij wordt franchise-ondernemer van een pakketdienst. Moet zich flink in de schulden steken, want een eigen bus is noodzaak. Er wacht hem een zwaar leven: veertien uur per dag, zes dagen in de week onderweg om de pakjes te bezorgen binnen het voorgeschreven tijdsslot. Lukt dat niet, dan volgen waarschuwingen, uiteindelijk zelfs boetes. Ricky verwacht dit een aantal maanden te moeten doen om een mooie buffer te hebben opgebouwd. 

Zijn vrouw Abby zit in net zo'n dwangbuis: thuiszorgmedewerker met een groot hart voor haar cliënten. Maar helaas ook met veel te weinig tijd om die zorg te verlenen: ook bij haar opgelegde targets over het aantal bezoeken per dag, de bestede tijd per cliënt. Abby maakt dus óók te veel uren en is elke avond nog maar net op tijd om haar kinderen naar bed te zien gaan.
U snapt: die kinderen zien helemaal het nut niet in van het welvaartsstreven van hun ouders. Ze willen hun ouders gewoon aan tafel, ze willen ze zien en spreken. Het oudste kind zit vol in de puberteit en ontspoort genadeloos. Hij geeft signalen af dat hij dan weliswaar zijn toekomst vergooit, maar zijn ouders zo mogelijk nog meer. De droom spat uiteen.

Had ik al gezegd dat ik Ken Loach-adept ben? 

Met : Kris Hitchen, Debby Honeywood, Katie Procter, Rhys Stone

Songs from the second floor (sänger fran andra vaningen) - Roy Andersson

Songs from the second floor op IMDb (7,7)
In de reeks filmavonden bij onze statige gastheer Butch was het gisteren tijd voor humor. De avonden vormen een mooie tocht langs de filmgeschiedenis. deze kan ook weer aan de fraaie galerij worden toegevoegd.

Hoewel er niet echt sprake is van een verhaal in deze absurdistisceh film, meen ik er toch een lichte aanklacht tegen onze huidige consumptiemaatschappij in te zien. Een maatschappij met zijn werkdruk, zijn welvaartsniveau en de daarbij behorende verplichtingen, een maatschappij die een hoge mate van toewijding van mensen verlangt. En dat kan niet iedereen waarmaken.

We maken een tocht langs zeer buitenissige personages, waaronder de mislukte goochelaar die daadwerkelijk mensen doorzaagt, de arts en zijn assistente die steeds kibbelen over hun verhouding, de zakenman die zijn zaak afbrandt om verzekeringsgeld op te strijken, diens ene zoon die na het schrijven van gedichten in een apathische staat van gekte is beland, diens andere zoon die op bijzondere wijze het werk van taxichauffeur combineert met een tomeloos alcoholisme, de man die na 30 jaar bij de baas wordt ontslagen , de man die dat ontslag aan iedereen moet aanzeggen.
Het is een fraai mozaïek wat zo op het eerste oog diep tragisch lijkt, maar wat uitermate humoristisch aaneen geregen wordt. Zeer vermakelijk, zeer wrang.

Met : Lars Nordh, Stefan Larsson, Bengt CW Carlsson