Nightwatch: Demons are forever (aka Nattevagten- Daemoner gar i arv) - Ole Bornedal

Nightwatch: Demons are forever op IMDb (5,8)
 Nightwatch: Demons are forever op Moviemeter (2,33)

Nightwatch/Nattevagten op Wikipedia

Een film die ik nooit aangeklikt zou hebben, als er niet zo'n fijne keur aan bekende Deense acteergezichten in zou zitten. Meerdere types herkende ik uit films of series : Kim Bodnia (the Bridge), Nikolaj Coster-Waldau, Paprika Steen, Sonja Richter en Eva (eh, ik bedoel: en vele anderen). De film zelf? Ach, een bijeen geschraapt script met poging tot spannende en zelfs horror-momenten. U mag hem hebben.

Emma staat aan de start van een studie geneeskunde en is bezig met de eerste anatomische lessen. Ze hoort daarbij over de vacature voor bewaker in het lijkenhuis. Interessant? Nou, voor Emma wel want haar vader deed vroeger diezelfde baan. En is daarbij op een dermate gruwelijke manier - samen met zijn vrouw -belaagd dat zijn vrouw later uit arren moede zichzelf het leven benam en hij louter overleeft op pillen en drank. Waarom Emma dit dan ambieert, we snappen het niet. Blijkbaar wil ze weten hoeveel van de genen van haar ouders ze geërfd heeft.

Ze leidt het verhaal terug tot een scalperende seriemoordenaar die ze uit hoofde van haar studie voor een interview benadert. Poppen, dansen, vul maar in.

Met : Fanny Leander Bornedal, Nikolaj Coster- Waldau, Kim Bodnia, Sonja Richter, Paprika Steen

FIN - song : Camilla Cabello - Never be the same

The Gullspang Miracle (aka Miraklet i Gullspang) - Maria Fredriksson

The Gullspang Miracle op IMDb (6,9)
 The Gullspang Miracle op Moviemeter (3,21)

The Gullspang Miracle op Wikipedia

Een documentaire die destijds in de filmpers aardig wat stof deed opwaaien. Maar ik was niet overtuigd, ik ben hem niet gaan kijken in de filmzaal. Toen ie anderhalf jaar later op tv werd uitgezonden, nam ik hem wel op. Er ging vervolgens weer bijna een jaar overheen voordat ik hem aantikte. Wat zegt dat allemaal? Voor mij is het een indicatie dat ik twijfel: we wéten dat het een verfilming achteraf is van een documentaire-verhaal maar ik worstel met hoe deze film te interpreteren. Mij bekroop teveel het gevoel van een gedramatiseerd verhaal, waardoor het meer film dan documentaire werd. Dat doet niets af aan de spraakmakendheid van het plot zelf: áls, ik zeg ALS, dit waargebeurd is, is het een bizarre geschiedenis. We gaan naar Scandinavië, om te beginnen naar Zweden.

De zussen May en Kari dragen leed en geheimen met zich mee, dat zien we vrij snel. Familiegeheimen met name. We lichten een tipje van de sluier op als ze gaan kijken voor een huisje in het Zweedse plaatsje Gullspang. Het huis an sich is niets bijzonders, maar de verkoopster van de woning, de gereserveerde Olaug, komt ze uitermate bekend voor: wat lijkt deze vrouw op hun omgekomen zus Astrid! 

De zussen praten na, kopen de woning en zoeken daarna - op zoek naar verklaringen- contact met Olaug. Zoveel overeenkomsten zien ze, maar die blijken voornamelijk uiterlijk te zijn. Verschillen zijn er minstens zo veel: religieus vs atheïstisch, intellectueel versus kleinburgerlijkheid, warme openheid versus karakterologische geslotenheid. We komen in een nature vs nurture-verhaal waarbij zelfs DNA-tests niet de gewenste opheldering brengen. De grote vraag blijkt óf men eigenlijk wel nader tot elkaar wil komen. 

FIN - song : Nidarosdomens Guttekor- Alltid freidig Nar du gar

Paradijs - Bobbie Koek

Paradijs op IMDb (6,4)
 Paradijs op Moviemeter (3,24)

Paradijs op VPRO Cinema

Lekker klein filmpje, beetje Telefilm-achtig, dat ik een jaar geleden van tv had opgenomen. Prima te doen, ongekunsteld acteerwerk en een gaandeweg steeds aandoenlijker verhaal. 

De 16-jarige Noah doet al niet alles goed in zijn leven maar nu wordt ie toch echt verrast én voor het blok gezet: zijn net zo jonge vriendin zet de maxi-cosi met daarin hun jonge baby Ziggy bij hem en zijn moeder op de stoep: zoek het maar uit! En weg is ze. 
Noah kan de verantwoordelijkeid maar moeilijk aan: hoe kan hij een baby combineren met zijn chill-avondjes met zijn matties waarop drugs, gamen en rappen de boventoon voeren? Omdat hij zelf nog te jong is, komt de juridische verantwoordelijk voor Ziggy op naam van zijn moeder te staan. Zij legt haar zoon echter het vuur na aan de schenen: je zult nu echt even moeten tonen of je de wereld wel aan kunt, beste Noah. U snapt: het clasht met enige regelmaat, dusdanig dat Noah besluit de baby mee te nemen en af te leveren bij zijn moeder, waar die ook moge zijn. Hij start de scooter, vastberaden. Maar dan..

Met: Zeb Claassen, Ellen ten Damme

FIN - song : Bobbie Koek - Holy Mother Time

McCartney: The hunt for the lost bass - Arthur Cary

McCartney: The hunt for the lost bass op IMDb (7,2)
 McCartney: The hunt for the lost bass op Moviemeter (3,20)

Paul McCartney en de vermiste bas op NPO Doc

Artiesten onthoud je. Liedjes en albums onthoud je. Mogelijk onthoud je zelfs bepaalde concerten. Die herinneringen zijn dierbaar en gaan vaak je leven lang mee. Dit geldt in veel mindere mate voor muziekinstrumenten. Eigenlijk verdienen die pas hun meerwaarde als men weet wie de bespeler was van dat instrument. Want als die bespeler toevallig Paul McCartney heet, dan wil iedereen er wel iets van weten. Dan gaan er deuren open en begint de oral history.

 

Deze docu beschrijft het dramatische verhaal van zo'n muziekinstrument: de zoektocht naar de originele Hofner-bas waarop Macca zoveel van zijn liedjes speelde en waar hij zovele concerten mee gaf. McCartney had het instrument laten maken tijdens hun periode in Hamburg: the Beatles waren daar de vaste bespeler van een van de club en tijdens dat strakke speelschema besloot hij dat het tijd werd voor een gepersonaliseerd instrument. De kleine bas moest makkelijk te bespelen zijn, moest licht draagbaar zijn, you get the picture. 

                                                    

Na het verscheiden van de belangrijkste band aller tijden pakt McCartney de draad van het spelen weer op als hij de band Wings opzet. Maar dan: plots wordt de vrachtwagen met spullen leeggeroofd in een Liverpoolse wijk. McCartney schaft zich een nieuwe Hofner aan, maar de hunkering naar het origineel blijft. En niet alleen bij hem: muziekliefhebbers, instrumentmakers, detectives, fans. Velen storten zich in een decennia durende zoektocht.

                                          

FIN - song : Beatles- Get Back

Das Verschwinden des Josef Mengele (aka The disappearance of Josef Mengele) - Kiril Serebrennikov

Das Verschwinden des Josef Mengele op IMDb (7,2)
 Das Verschwinden des Josef Mengele op Moviemeter (4,07)

Das Verschwinden des Josef Mengele op Wikipedia

Zeer interessante film, niet alleen omdat het op waarheid gebaseerd is maar ook omdat het onderdeel uitmaakt van de grootste schandvlek op onze mensheid: het nazisme en de door hen geinitieerde holocaust. Deze film (gebaseerd op het diepgravende boek van Olivier Guez) toont namelijk feilloos aan hoe diep verwezen hun ideologie in de toenmalige machthebbers zat. Het toont ook aan dat die machthebbers hun lijnen over de hele wereld hadden lopen, want er zijn nogal wat misdadigers aan rechtsvervolging ontsnapt destijds. 
Dat de film heel interessant is, maakt het nog niet meteen een goede film overigens. Ik kon niet helemaal grijpen waardoor dat kwam maar ik gaf me met graagte over aan de historische vertelling. Die boeit namelijk de volle 2 uur en een kwartier (en het spel van hoofdrolspeler August Diehl is meer dan prima, ook dat).  

Hij heet Gregor, later heet hij Pedro, tussendoor plakt ie nog wat andere namen in zijn paspoort. Dat is nodig want Josef Mengele kent - terecht- geen rust. Hij is weliswaar het naoorlogse Duitsland en Europa ontsnapt en lijkt veilig in Zuid-Amerika te zijn beland. Maar die veiligheid is oppervlakkig: hij kan niet terug naar zijn familie omdat hij weet dat die scherp in de gaten gehouden wordt door nazi-jagers. Om die reden mist hij de begrafenis van zijn vader, iets waarover hij zeer verbolgen is. 
Overal waar hij gaat, moet hij om zich heen kijken, of dat nu in Argentinië, in Paraguay of in zijn laatste land van bestemming Brazilië is. Hij weet dat men in datzelfde continent zijn oude vakbroeder Adolf Eichmann heeft opgespoord en gearresteerd, hij vertrouwt derhalve niemand. Zelfs zijn zoon niet. Zoon Rolf komt - ook reizend op een vals paspoort - zijn vader opzoeken om verhaal te halen: hij wil antwoord krijgen op de vraag of al die verhalen over de sadistische arts van Auschwitz waar zijn, of zijn vader inderdaad dergelijke gruweldaden heeft begaan. Uit de antwoorden van zijn vader blijkt dat die nog niets van zijn ideologische hardheid heeft verloren, dat zijn netwerk ook nog ongeschonden overeind staat. Een griezelige gedachte, omdat het de beschaving geen recht doet.

Met: August Diehl, Maximilian Meyer-Bretschneider, Friederike Becht, Burghart Klaussner, Dana Herfurth

FIN - song : Anibal Trollo - Cuando tallan los Recuerdos

Gezien in : Cinema Oostereiland

When fucking spring is in the air (aka Als de fucking lente komt) - Danayel Sugawara

When fucking spring is in the air op IMDb (6,1)
 When fucking spring is in the air op Moviemeter (3,23)

Naast al te bloederige films (van de week binnen enkele minuten "Bones and all" af gezet) kan ik ook niet heel goed tegen films waar de hoofdpersoon louter negatief en agressief in de wereld staat. Die laatste categorie kijk ik dan altijd wel tot aan de aftiteling af, maar er vindt geen enkele personificatie plaats: ik kan me dan maar moeilijk vinden in de karakterontwikkeling. Terwijl dat vaak een bewuste keuze is van de regisseur, daar ben ik me terdege van bewust. In deze specifieke film probeerde ik me dus te focussen op het sociaal verhaal en op een aantal acceptabele bijrollen. 

Want mensen, mensen, wat een bloedirritant type is hoofdpersoon Kasia hier. Aanvankelijk wint ze nog een beetje onze sympathie door tussen de geldeisers en haar oma te gaan staan: ze beschermt het oude vrouwtje door de pandeigenaren van het erf te jagen. Door deze consternatie komt ze er amper aan toe om de ware reden van haar bezorgde thuiskomst aan oma te melden: ze is zwanger. En dat is voor een meisje van 16 in het niet hoogwelstandige Polen een belabberd toekomstbeeld. 

Nog los van haar eigen toekomstbeeld moet ze nu dus ook nog eens op zoek naar geld om oma's schuldeisers af te schudden. Waar haal je in zo korte tijd 50.000 Zloty vandaan? Dat kan volgens Kasia maar op één manier: ze moet haar al jaren afwezige moeder vinden. En lukt dat niet, dan moet ze haar zoektocht doorzetten en kijken waar haar nog langer afwezige vader ergens in het buitenland zit. Misselijk is ze ervan, zowel letterlijk als figuurlijk.

Met; Ada Szczepaniak, Nadine Ignas, Cesary Lukaszewicz, Julia Kijowska, Guido Pollemans

FIN - song : Bumble Bees - Day by day

Return to Seoul - Davy Chou

Return to Seoul op IMDb (6,9)
 Retour a Seoul op Moviemeter (3,19)

Return to Seoul op Wikipedia

Er zijn een aantal van die landen die steeds terugkeren in verhalen over adoptie. Midden-Amerika wordt daarbij vaak genoemd, maar ook de namen van China en Zuid-Korea. Het geeft een tijdsbeeld weer: mensen zagen in hun eigen land een minder goede toekomst weggelegd voor hun kinderen dan in het Westen en overwogen dus adoptie (één van de redenen natuurlijk, er waren ook minder nobele). In Nederland danken wij er een programma als "Spoorloos" aan: de generatie die hier opgroeide, gaat vaak toch op zoek naar waar het voor hen allemaal begon, zonder er verder enige band mee te hebben. Op dit punt stappen wij de film binnen.

De jonge Frederique (die zichzelf liever Freddie noemt) reist naar Zuid-Korea, om op zoek te gaan naar haar moeder. Ze weet dat in de stad Gunsang een adoptiebureau actief is waar zij geregistreerd zou moeten staan. Freddie is vlot, Freddie is communicatief en Freddie is onconventioneel: het levert haar al direct de nodige contacten op in het eerste de beste restaurant dat ze bezoekt. Ze sluit vriendschap met Tena, die voor haar als tolk wil optreden. 

Het lukt Freddie wél om via het bureau contact met haar vader te krijgen, haar moeder blijft halstarrig weigeren haar te zien. Reden tot een eerste juichkreet, zou je zeggen, maar Freddie merkt dat ze iets ontketend heeft bij zichzelf én bij haar familie dat ze niet geheel in de hand heeft. Ze moet eerst weer terug naar Frankrijk, maar het staat vast dat ze terugkeert naar Seoul en dan de tijd neemt om haar zoektocht te vervolmaken. Met alle gevolgen van dien.

Met: Park Ji-Min, Oh Gwang-Rok, Guka Han

FIN - song : Christophe Musset- All the people you'll never be

Corsage - Marie Kreutzer

Corsage op IMDb (6,5)
 Corsage op Moviemeter (3,10)

Corsage op Wikipedia

Vorige week zag ik de lastige film "Hot Milk" waarna ik vooral schreef over hoofdrolspeelster Emma Mackey, om redenen natuurlijk. Haar tegenspeelster in die film mocht echter ook niet onbenoemd blijven. Vicky Krieps, want daar hebben we het over, is in een paar jaar tijd opgekomen als een veelbelovende ster aan het firmament. Stevige rollen (oa in Phantom Thread) maar vooral ook in deze "Corsage", waar ze bijna een one-woman show speelt. Die stond nog op de schijf dus die pakte ik er nu maar weer eens bij.
Ik zag de film al enkele jaren geleden en las daarom de recensie terug, maar gek genoeg waardeerde ik hem nu beter dan de eerste keer. Dat is geheel en al op het conto van Krieps te schrijven, want die voert hier een ware tour de force uit. Fysiek, karakterologisch, emotioneel: haar personage, de wereldberoemde keizerin Elisabeth van Oostenrijk, bij u wellicht beter bekend als Sissi, krijgt er aan alle kanten van langs in deze pittige film. Af en toe niet prettig om naar te kijken, maar dat doet niets af aan het uitstekende werk van Vicky Krieps. Houd die naam in de gaten.

Mijn recensie van 2022: https://begt.blogspot.com/2022/12/corsage-marie-kreutzer.html

FIN - song : Camille - She was (a la Chapelle)

Nowhere (aka Now/here) - Peter Monsaert

Nowhere op IMDb (6,8)
 Nowhere op Moviemeter (3,07)

Best pittig Belgisch drama waar ik toevallig tegenaan liep, blij dat ik deze had opgenomen. De acteur kende ik uit diverse Vlaamse films en series: die triggerende kop doet voor mij al aardig wat. Je zou kunnen zeggen dat de film te veel hooi op de vork neemt door veel verschillende sociale problemen op elkaar te stapelen, maar het geeft ook wel een mooi inzicht dat sociale problematiek zelden enkelvoudig is, vaak veroorzaakt het ene drama een of meerdere andere. Pas bij de aftiteling zag ik dat de regisseur de titel speels doch slim schreef als "Now/here": als je leven een overlevingstocht is, kun je het beste maar in het hier en nu leven.

André rommelt in de marge. Trucks rijden doet hij niet meer, hij is nu klusser/bouwopzichter bij een bouwproject aan een wegrestaurant. Bij gebrek aan goede behuizing overnacht hij vaak in de bouwloods, waardoor hij op alert is als er op een nacht een inbreker over de site struint. Hij neemt de (jonge)man te grazen, mept er even op los en levert hem bij het ziekenhuis af. Opgelost, zegt u?
Mooi niet, de volgende dag komt de jongen opnieuw 's nacht de bouwplaats op. Als André opnieuw wil ingrijpen, meldt de jongen hem heel provocatief dat hij niet zal schromen de eerdere mishandeling aan de politie door te geven. André wil zijn baantje niet verliezen en bindt in. Sterker nog: hij merkt dat de jongen eigenlijk dakloos is en biedt hem een slaapplaats op de bank in de loods. De twee zijn tot elkaar veroordeeld, zo lijkt het: gaandeweg vat André vaderlijke gevoelens op voor de jongen, hij wil proberen hem uit zijn foute leventje te trekken. Dat gaat zomaar niet, want er zijn legio verklaringen voor diens gedrag: kleine crimineel, voortvluchtig, agressief, vondeling, wees. Stukje bij beetje krijgt André door dat hij zich geconfronteerd ziet met gruwelijke gebeurtenissen uit zijn eigen verleden: om daarmee in het reine te komen, kan hij niet anders dan proberen in ieder geval andermans leven beter te maken.

Met: Koen de Bouw, Noa Tambwe Kabati , Sebastien Dewaele

FIN - song : Gabriel Rios - Work song

True Mothers (aka Asa Ga Kuru) - Naomi Kawase

True Mothers op IMDb (7,0)
 True Mothers op Moviemeter (3,69)

Geen moment in mijn leven heb ik overwogen om naar het populaire Japan op vakantie te gaan: wat mij betreft een te grote mierenhoop in een geautomatiseerde maatschappij. Gek genoeg overtuigt de Japanse cinema mij steeds weer van het omgekeerde. Geen drukte, integendeel: een weldadige rust straalt er uit de films, het leven lijkt een bepaalde gelatenheid te hebben omdat de omgangsvormen alles bepalend zijn. Daar steekt de horkerige en vaak egoïstische westerling maar flets bij af. Het is daarom dat ik eens in de zoveel tijd wel Japanse films wil kijken omdat ze zo goed zijn voor de reflectie. Deze week zelfs twee!

We vallen in een soort mini-mozaïek: de film volgt twee verhaallijnen die uiteraard wel ergens bij elkaar komen. Echter: hier geen flitsend heen-en-weer springen tussen die lijnen, nee: ze worden onafhankelijk van elkaar verteld maar pakken ergens in "deel 2" het andere verhaal op waar we gebleven waren. Dat brengt rust in de film en dat is nodig: het onderwerp is al heftig genoeg.

Het welgestelde koppel Satoko en Kiyokazu heeft alles wat hun hartje begeert. Nou ja, bijna alles, want al hun weelde en rijkdom leveren ze gaarne in voor de komst van een baby. Het lukt maar niet, medische oorzaken verhinderen dat het stel op natuurlijke wijze zwanger wordt. Op zoek naar oplossingen stuiten ze op een stichting die bemiddelt tussen zoekende ouders en moeders die hun kind niet (zelf) willen grootbrengen. Daar ontmoeten ze de jonge Hikari, die emotioneel doch gelaten haar zoontje Asato aan het gezin overdraagt. "Het zal hem aan niets ontbreken", belooft het koppel.

Met Hikari gaan we verderop in de film naar hoe ze in deze situatie terecht kwam. Ze is een tiener, nog op school en raakt op een onbewaakt ogenblik zwanger van haar grote tienerliefde. Ze is nog nat achter de oren en kan de verantwoordelijkheid dan ook niet aan. Met haar ouders wordt het besluit genomen dat ze zich aanmeldt bij een stichting die - gevestigd op een afgelegen eiland- aanstaande moeders de kans geeft hun zwangerschap uit te dragen en zich verder voor te bereiden op de onvermijdelijke keuze die dan volgt: het kind houden, betekent er levenslang voor zorgen. Het kind afstaan, betekent een levenslang gemis. Voor Hikari wórdt gekozen, ze is als 14-jarige immers zelf nog niet gerechtigd.

Wat klinkt als de ideale oplossing voor deze lastige problematiek gaat natuurlijk op een gegeven moment schuren. Aan beide kanten.

Met : Hiromi Nagasuku, Arata Iura, Aju Makita

Fremont - Babak Jalali

Fremont op IMDb (6,9)
 Fremont op Moviemeter (3,34)

Bitterzoete poëtische arthouse. Lekker traag, soms zelfs bijna stilvallend. Ik ben er wel van maar mijn vrouw had er meer van verwacht. Zelf ben ik blij dat mijn favoriete filmtheater films als deze blijft programmeren, ook al zitten er maar 3 mensen in de zaal. Arthouse is een belangwekkende, soms zelfs experimentele component van het hele filmwereldje, net zoals wereldcinema dat is: niet per se richten op een groot publiek en dikke box office, maar wel een verhaal willen vertellen of vormgeven. Hoeft niet elke dag, maar wat mij betreft moet zeker een duidelijk percentage van de vertoonde films een arthouse-component hebben.

We schuiven aan in een koekjesfabriek, een heel kleintje ook nog. Daar zit de dromerige Donya stilzwijgend envelopjes te vouwen waar gelukskoekjes in worden gestopt. Niet het boeiendste werk, maar het is werk. Sinds haar vlucht uit Afghanistan heeft Donya haar toekomst langzaam zelf vormgegeven: ze woont in een flat waar meerdere vluchtelingen wonen, ze eet elke avond bij het restaurant van een landgenoot. Die hechting met de basis mengt ze met de kennismaking met andere culturen: op de werkvloer van het kleine fabriekje (Japanse werkgever, Amerikaanse werknemers) houdt ze zich op de vlakte maar ze absorbeert de rituelen en verhalen van haar collega Joanna. 

Om haar vluchttrauma beter te verwerken zoekt ze contact met een psycholoog, die helpt haar van het schuldgevoel af: ze vindt het moeilijk om met "geluk" bezig te zijn terwijl zoveel van haar landgenoten het moeilijk hebben en vechten voor haar leven. Stukje bij beetje duwt de psych haar in de richting van the American Dream. 

Wanneer er een functie vrijkomt op de fabriek hoeft Donya plots niet meer aan de fabricagekant te zitten maar mag ze de teksten verzinnen die op het papiertje in de koekjes moeten komen te staan: oneliners die niet te overdreven zijn maar die wel als geluk-zoekend kunnen worden beschouwd. Donya besluit een kansje te wagen en propt er uit eigenbelang eentje tussen die haar in contact moet brengen met iemand die haar droom kan verwezenlijken. Plots komt haar kalme leventje in een stroomversnelling.

Met : Anaita Wali Zada, Gregg Turkington, Jeremy Allen White, Hilda Schmeling

FIN - song :  Vashti Bunyan - Diamond Day

Gezien in : Cinema Oostereiland

Bo - Joost van Ginkel

Bo op IMDb (6,4)
 Bo op Moviemeter (2,75)

Blijk ik zomaar toch zo ongeveer zijn gehele oeuvre te hebben gekeken. Joost van Ginkel is niet de bekendste naam in de Nederlandse filmwereld, maar ik waardeer het lef dat hij tentoonspreidt in films als "The Paradise Suite" en "170 Hz". Daarbij zet hij steeds zijn muze Gaite Jansen in en dat blijkt een goede keuze. Ook voor haar geldt: niet de bekendste naam, maar wel al een indrukkend cv opgebouwd met vaak gedurfde en afwijkende rollen. Kortom: de bill belooft al veel.

Het is best gevaarlijk, wat de jonge Bo doet. Met een rugzakje trekt ze in haar eentje langs de ruige Georgische wegen, met een duidelijk doel: ze is op weg naar het graf van haar vader. Na wat hachelijke lift-avonturen belandt ze daar uiteindelijk. De rebelse Bo slaat haar tentje op naast het graf van haar te vroeg gestorven paps, een internationaal gevierd jazztrompettist: ze heeft nog veel vragen die uiteraard onbeantwoord blijven maar die ze in ieder geval kwijt wil. 

Onbevredigd verblijft ze enkele dagen op de begraafplaats, totdat ze een andere bezoeker bij het graf aantreft. Het blijkt de stuurse Levan te zijn, die beweert een jarenlange vriend van zijn vader geweest te zijn. Bo hoopt via Levan meer antwoorden te krijgen maar erg spraakzaam is hij niet. Wel is hij bereid om de jonge vrouw een lift te geven naar kustplaats Batumi, waar Bo haar gedachten verder op een rijtje wil zetten. De ritten zijn lang en zwijgzaam maar gaandeweg ontstaat toch een vorm van gesprek, waarbij Bo niet alleen veel leert over haar vader, maar ook over diens vriend. En gek genoeg misschien nog wel meer over zichzelf. 

Met: Gaite Jansen, Rati Tsiteladze, Matthijs van de Sande Bakhuijzen

Filho (aka Son) - Tomas Ponsteen

Filho op IMDb (6,5)
 Filho op Moviemeter (2,83)

Door met de voorraad korte films van de "Nacht van de korte film" van vorig jaar. Terwijl dit niet eens een korte film is maar een korte documtaire...

Tomas is geadopteerd en in een heel fijn gezin terecht gekomen. Liefdevol, begripvol, warmte en openheid: hij heeft alles gekregen wat elk mens graag wil krijgen. Maar toch, maar toch: nature calls. 

Dat is in het geval van Tomas nog helemaal niet zo logisch. In deze documentaire toont hij zijn twijfel: moet hij al het goede dat hij heeft wel in de waagschaal stellen door op zoek te gaan naar de onzekerheid van zijn afkomst? Wat doet het met zijn pleegouders, die veel meer zijn dan de term "pleegouders" doet vermoeden? Wat doet het met hemzelf? En - mogelijk het verrassende deel van deze documentaire - wat doet het met andere pleegkinderen of met ouders die kinderen hebben afgestaan als hij eigenlijk zegt het wel best te vinden, als hij zijn fijne veilige leven van nu niet op scherp wil zetten door naar onzekere en mogelijk pijnlijke achtergronden op zoek te gaan.

Louder! So i can hear you - Laura Bokhoven

Louder! So i can hear you op IMDb
 Louder! So i can hear you op Moviemeter (2,00)

Eens per jaar zendt de NPO een "Nacht van de korte film" uit. Voor mij aanleiding om de {REC} knop lang vast te houden. Naarmate de tijd verstrijkt, pak ik er dan steeds eentje op voordat ie "over datum" raakt en van de schijf verdwijnt. Er zitten goede tussen, er zitten nietszeggende tussen. Altijd fijn om te wroeten in talenten en bedoelingen van jonge of onervaren regisseurs. 

Regisseur Laura verloor vijf jaar geleden haar vader aan een ziekte. In deze documentaire gaat ze op zoek naar het vrijgevochten leven dat haar vader leidde voordat hij haar papa werd. Hij reisde op zijn brommertje naar Parijs, hij leefde korte tijd in Barcelona, hij schreef op beide plekken dromerige en vaak sombere gedichten.

Aan de hand van foto's en gedichten van haar vader ontleedt Laura de zoektocht van (en náár) haar vader. Ze vindt het pleintje in Parijs waar hij jolig in een lantaarnpaal klom, ze vindt de steegjes in Barcelona waar hij "tussen de puta's " woonde, ze trekt naar de kust waar hij een gedicht voor haar toekomst schreef. 

Indringend halfuurtje dit.

ADN (aka DNA) - Maïwenn

ADN op IMDb (5,9)
 ADN op Moviemeter (2,69)

Nadat ik vorige week reeds "Jeanne du Barry" had gezien, herinnerde ik me dat ik nog een eerdere film van regisseuse Maïwenn op de schijf had staan. Die meteen maar aangezet gisteravond. Jammer jammer, maar ook deze kon me maar matig boeien. 

Het leeuwendeel van de van oorsprong familie verzamelt zich rond het sterfbed van opa. Die is als voorvader de sprong wezen nemen van traditioneel Noord-Afrikaanse leefstijlen naar een immigrantenbestaan in Frankrijk. En dat heeft impact op alle nazaten. 

Kleindochter Neige is ontroostbaar en gaat op zoek naar haar roots en naar de oorzaken van de vele spanningen binnen de familie. Ze ontdekt steeds meer over de achtergrond van opa, over de Algerijnse opstand die opa uiteindelijk deed vluchten naar een andere wereld. Met haar moeder kan Neige maar niet in het reine komen, om maar niet te spreken over de compleet eigen weg die haar vader gevolgd heeft. Neige (die eigenlijk Nadjda heette) heeft door dat ze veel minder door haar ouders gevormd is dan door haar opa. Ze gaat ver in haar zoektocht, letterlijk ver.

Met: Maïwenn, Fanny Ardant, Louis Garrel, Marine Vacth

Hummingbird (aka Redemption) - Steven Knight

Hummingbird op IMDb (6,2)
 Hummingbird op Moviemeter (2,97)

Volbloed wraakfilm (pun intended). Als je Jason Statham op de affiche ziet staan, weet je wat je krijgt. Maar ja, een filmcriticus moet blijven trainen, die moet zich door genres heenwerken. 

Statham speelt Joey, een doorgedraaide Afghanistan-vechter die uit het uniform stapte toen zijn complete legereenheid werd omgebracht en hij als enige overleefde door net buiten het schootsveld van de vijand te zitten. Het gaat niet goed met Joey, zo leren wij een jaar later: hij leeft op straat, zuipt zich ongans en krijgt regelmatig harde klappen. 

Bij een klopjacht die op hem wordt gemaakt omdat hij verzet biedt tegen de klusjesmannen van de drugsbazen, weet hij net op tijd te ontsnappen door een chic appartement binnen te vallen. Hij leert al snel dat het een appartement van een fotograaf is die tot oktober dat jaar in New York aan een klus werktl: het pand is dus enige tijd voor hem. 

Eerst herstelt hij van zijn verwondingen, vervolgens eigent hij zich wat spullen en geld van de fotograaf toe, daarna gaat hij op zoek naar de etterbakken die zijn straatvriendinnetje hebben gegijzeld en elders aan het werk gezet. Hij richt zich bij de daklozenopvang van de Sisters of Redemption tot de lieve non Christina, die moeite heeft om vriendelijk te blijven tot de brute Joey, waarin ze overigens wel een goede inborst vermoedt. Puntje bij paaltje: Christina weet informatie los te krijgen wie de bende leidt die Joey's vriendin heeft gekaapt, ze vertrouwt het Joey toe maar weet dat hij - inmiddels zelf in dienst van een agressieve Chinese bende- niet christelijk zal omgaan met de man zodra hij deze vindt. ZE besluit te helpen, waarbij de twee onvermijdelijk nader tot elkaar komen. 

Met : Jason Statham, Agata Buzek

FIN - song : Dario Marinelli - Joey's career

Sometimes Always Never - Carl Hunter

Sometimes Always Never op IMDb (6,3)

Sometimes always never op Moviemeter (2,92)

Wat zou ik toch graag een keer een borrel met die man drinken. Bill Nighy, ik vind hem mateloos interessant. In al zijn gedistingeerdheid en verzorgde dictie straalt hij een rebellie uit die ik zeer kan waarderen. Zo iemand die doorgaans wel keurig binnen de lijntjes kleurt maar die buiten die lijnen treedt zo gauw de kans hem gegeven is. Nighy is bezig aan een mooie reeks films de laatste jaren: sterk in " Hope Gap" , ijzersterk in "Living" en iets daarvoor al niet te versmaden in deze titel. Hij geniet overduidelijk van zijn rollen. En  ik geniet mee.

In "Sometimes Always Never"  is hij nou niet direct de sympathiekste man. Wel verklaarbaar overigens, want hij heeft nog altijd niet het grote leed verwerkt van een de vermissing van een van zijn twee zoons. Tijdens onmin over een potje Scrabble verdween hij opeens om nooit meer terug te keren of zelfs maar ergens op te duiken. 

Vader Alan blijft zoeken, hij blijft formulieren uitdelen aan iedereen in de regio. Ook nu weer , vlak voordat hij wordt opgehaald door zijn andere zoon Peter., die weliswaar enorm bezorgd is over zijn vader maar die ook hoopt dat vader na zoveel jaar langzaam een mate van acceptatie van het gebeurde bereikt. Ze gaan met zijn tweeën op weg naar een lijkschouwing, een lichaam dat mogelijk van hun langverdwenen familielid zou kunnen zijn. 

Gaandeweg de film worden twee dingen heel duidelijk: het Scrabble-spel speelde een dermate belangrijke rol in het gezin dat het begrijpelijk is dat de zonen hun vader met scheve ogen bekeken. En minstens zo duidelijk wordt dat Alan meer had moeten kijken naar wat hij in zijn leven heeft dan naar wat hij kwijt was geraakt. 

Met: Bill Nighy, Sam Riley, Jenny Agutter, Tim McInnerny, Alice Lowe

FIN - song : Edwyn Collins/Sean Read- Sometimes Always Never