La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.

Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 

Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

Rebel Ridge - Jeremy Saulnier

Rebel Ridge op IMDb (6,8)
 Rebel Ridge op Moviemeter (3,20)

Rebel Ridge op Wikipedia

Inmiddels al veelbesproken film, gisteren was zo'n avond dat we hem wel konden proberen. Zeker na die schokkende Poolse politiefilm van de dag ervoor, deze ligt voor een deel in het verlengde van die problematiek. Goede opbouw, gedegen acteerwerk, op de juiste tijd zijn piekmomenten, ik kon er wel wat mee. Net niet helemaal het type wraakfilm dat je na een kwartiertje kijken zou verwachten en dat is een grote pré: regisseur en scriptschrijver werken op een andere wijze naar het eind toe dan je op basis van de start zou denken.

Pardoes tikken ze hem van achter aan: de politieagenten zetten de neus van hun auto tegen het achterwiel van de nietsvermoedend fietsende Terry aan. Terry is doelgericht op weg naar het nabijgelegen stadje maar door deze politieactie gaat hij dat doel niet bereiken. Sterker nog: de overduidelijk corrupte agenten rollen de spierballen, ze zoeken naar een reden om Terry verdacht te maken. Die vinden ze uiteindelijk in een plastic tas, waarin Terry veel contant geld heeft zitten. Hij wil naar de rechtbank om dat bedrag in te zetten als borgbedrag om zijn neef vrij te kopen. Daarmee voorkomt hij dat zijn neef naar een gevangenis gaat worden overgeplaatst waar zijn leven gevaar loopt. De agenten gaan ervan uit dat het drugsgeld is en confisqueren de tas. Als hij afstand doet van het geld mag hij direct gaan, zonder proces verbaal. Terry, een slimme Irak-veteraan, kiest voor de slimste uitweg: hij gaat akkoord met het voorstel en fietst met pijnlijke gewrichten verder. 

We weten allemaal dat het hier niet eindigt en inderdaad staat Terry de volgende dag op het politiebureau om aangifte te doen van diefstal van zijn geldbedrag. De commissaris van het bureau gaat vierkant achter zijn mannen staan en wakkert de verdachtmakingen in Terry's richting nog wat aan. Ze gaan er niet uit komen, dat snapt u. Met de moed der wanhoop gaat Terry tóch naar de rechtbank om te praten over de borg. Daar ontmoet hij de fragiele Summer, zij lijkt de enige te zijn in dit vijandige stadje die bereid is om naar Terry's verhaal te luisteren. 

Met : Aaron Pierre, AnnaSophia Robb, Don Johnson, David Denman

FIN - song : Brooke & Will Blair -  One mind, any weapon

Rob Peace - Chiwetel Ejiofor

Rob Peace op IMDb (6,5)
 Rob Peace op Moviemeter (3,54)

Rob Peace op Wikipedia

Onlangs herzag ik "12 years a slave", opnieuw indrukwekkend. Door het verhaal natuurlijk, maar ook door het imponerende spel van Chiwetel Ejiofor: intens acteerwerk, geloofwaardige prestatie én presentatie. Ejiofor blijkt ook te regisseren, merkte ik toen ik deze film op een van de streamingsdiensten ontdekte. Hij koos daarvoor een op waarheid gebaseerd verhaal, waaruit opnieuw blijkt hoezeer hij de zwarte bevrijdingsstrijd een actief en goed hart toedraagt. Hoewel de film bij vlagen een tikkeltje de clichématige kant opgaat, is het zeker een bijzondere kijkervaring.

Jaren 80, New Jersey: in de zwarte achterstandswijk haalt de vrijgevochten Skeet Douglas zijn zoontje Robert op bij zijn ex. Moeder Jackie bekijkt haar ex-man met een meewarige blik: hij krijgt weinig goeds van de grond, in haar ogen. De hyper-intelligente Robert is echter tamelijk idolaat van zijn vader en beweegt zich met graagte in zijn vriendenkring. Totdat vader op een gegeven moment opgepakt wordt, verdacht van een dubbele moord. Robert gelooft volledig in de onschuld van zijn vader, maar ziet dat die niet opgewassen is tegen het machtige politieapparaat en diens dure advocaten. 

Robert wordt Rob, ontgroeit zijn achterstandswijk: door zijn uitmuntende schoolresultaten wordt hij toegelaten tot de befaamde Yale-universiteit, waar hij biochemische wetenschappen gaat studeren. Het gaat hem soepel af, maar in zijn achterhoofd blijft knagen dat hij zijn vader wil vrij krijgen. Een tricky plan bekruipt hem: met zijn biochemische kennis kan hij zélf drugs fabriceren, als hij die op de campus verkoopt kan hij de juridische strijd van zijn vader financieren. Het moet in het diepste geheim want zeg nou zelf: het lievelingetje van de professoren kan toch niet stiekem een drugsdealer zijn?

Met: Jay Will, Mary J. Blige, Chiwetel Ejiofor, Camila Cabello, Curt Morlaye

FIN - song : Mary J. Blige & Prince Charles- Smile

Gezien op : Sky Showtime

Ballad of a white cow (aka Le Pardon/Ghasideyeh Gave Sefid) - Maryam Mogadam/Behtash Sanaeeha

Ballad of a white cow op IMDb (7,1)
 Ballad of a white cow op Moviemeter (3,51)

Ballad of a white cow op Wikipedia

De tweee Iraanse film voor mij deze week. Geïnspireerd door die prachtige van eerder deze week klikte ik nu deze aan, die a een tijdje op de harde schijf stond. Destijds gemist in mijn lokale theater dus ik greep die tweede kans. Want, hoe verdorven de Iraanse maatschappij ook is, er komen toch steeds weer kritische verhalen ten tonele. De een mild kritisch, de andere hard kritisch, maar nooit zonder risico voor de filmmaker. Voorzichtige conclusie kan zijn dat kritiek op het regime riskanter is dan maatschappijkritiek Met dat laatste houdt deze film zich bezig: bureaucratie maar met name het patriarchaat moeten het in deze mooie film ontgelden. Ik kan wel wat met de Iraanse cinema, heeft al eerder heel mooie dingen opgeleverd. 

In de openingsscene zien we Mina haar man nog wel bezoeken in de gevangenis, maar we weten dat deze hartverscheurende ontmoeting een afscheid is: kort daarna zal haar man worden geëxecuteerd door het onmenselijke regime. Haar man zou een moordenaar zijn geweest immers. Terwijl Mina haar leven probeert te leiden (fabrieksbaan, een dove en opstandige dochter), krijgt ze plots bericht van de overheid dat er zich een ontwikkeling in de moordzaak heeft voorgedaan door de bekentenis van een tweede getuige. Haar man blijkt ten onrechte geëxecuteerd, "foutje, ja sorry, jammer dan. Maar u krijgt een schadevergoeding, zo zijn we ook weer!". Het feit dat Mina dit onder begeleiding van haar voormalige zwager moet aanhoren, toont al aan hoe zwak haar positie als weduwe - als vrouw überhaupt- is. 

Ze is nauwelijks bekomen van de schok als er een onbekende man aan de deur staat. Die zegt dat hij Mina financieel wil vergoeden omdat hij een schuld bij haar man had in te lossen. Mina weet even niet waar ze dit bericht nu weer moet plaatsen: terwijl de wereld onder haar voeten wegzakt, lijkt ze er juist financieel steeds beter voor komen te staan. Dat blijkt allemaal schijn: in deze vrouwonvriendelijke maatschappij mag je niet zomaar een onbekende man bij je thuis ontvangen, , in deze vrouwonvriendelijke maatschappij moet je voor de rechter bewijzen dat je geen ontaarde moeder bent en dat je dochter onder jouw zorg behoort, in deze vrouwonvriendelijke maatschappij moet je ook knokken voor de uitkering waarop je uitgesproken recht hebt gekregen. Reza, de man aan de deur, gaat steeds verder in het aanbieden van zijn hulp aan Mina en dochter Bita. Mina is afhoudend, want is hij wel wie hij zegt te zijn? 

Met: Maryam Mogadam, Allreza Sani Far, Avin Poor Raoufi

FIN - song : Franz Schubert/Alban Berg Quartet- String Quartet No 14 in D minor

Juror #2 - Clint Eastwood

Juror #2 op IMDb (7,0)
 Juror #2 op Moviemeter (3,37)

Ja hoor, weer terug van vakantie. 2 weken lang door wildparken gekronkeld, daardoor - plezierig- lang afgesloten geweest van het medium "film". Enkel tijdens de lange heen- respectievelijk terugvlucht een filmpje kunnen kijken, dus there is work to do.

Oude grijsaard Clint Eastwood blijft actief een bijdrage leveren aan de filmwereld. Stukkie over de 90 is ie al, maar zijn - bij vlagen ietwat reactionaire- visie op de Amerikaanse maatschappij verpakt hij nog steeds in pakkende verbeeldingen. Deze film werd ook weer goed ontvangen en dat is redelijk terecht. Het verhaal:

Justin staat - na een lastige periode in zijn leven- op het punt om vader te worden. Al enige tijd laat hij de drank staan en doet hij alles om zijn vrouw te overtuigen dat hij de family man is die ze zo graag aan haar zijde wenst. Net op het moment dat de uitgerekende bevaldatum nadert, krijgt hij de invitatie om zitting te nemen in de jury van een rechtszaak over de mogelijke moord op een jonge vrouw. In Amerika geldt dat jureren als een vorm van burgerplicht, waarbij je een onafhankelijke bijdrage geeft aan het juridisch systeem. Justin twijfelt er aan zijn deelname te verlenen en dat is niet alleen vanwege zijn thuissituatie.

Gaandeweg de film krijgen we als kijker inzichten mee die aantonen dat Justin eigenlijk helemaal niet mág jureren in deze zaak, simpelweg omdat hij niet onafhankelijk en onbevooroordeeld is. Hij moet meebeslissen over het lot van de verdachte (die een levenslange gevangenisstraf kan verwachten) terwijl hij meer informatie over de zaak heeft dan de andere juryleden. Een daarvan heeft Justin op de korrel en begint hem te bevragen, ook de aanklager (een uitstekende rol van Toni Collette) begint vermoedens te krijgen. Terwijl de zaak zich richting uitspraak begeeft, begint Justin in morele problemen te komen.

Met: Nicholas Hoult, Toni Colette, J.K. Simmons, Kiefer Sutherland, Zoey Deutsch

FIN - song : Mark Mancina - End credits (from juror #2)

Der Staat Gegen Fritz Bauer - Lars Kraume

Der Staat gegen Fritz Bauer op IMDb (7,1)
 Der Staat gegen Fritz Bauer op Moviemeter (3,42)

Door het nemen van een "winter"abonnement op een filmkanaal van de fijne filmstudio Cinéart krijgen we tijdelijk een mooie teeks titels in de aanbieding. Velen heb ik al gezien, maar mijn vrouw kan nog een aardige inhaalslag maken. Gisteren begonnen we met deze, een film waar ik een jaar of 7 a 8 geleden erg van onder de indruk was. 

Opnieuw maakt de film een krachtige en prachtige indruk, dit is wel cinema naar mijn hart: geschiedenis vind ik altijd al boeiend, strijd tegen onrechtvaardigheid is al net zo'n fijn verfilmbaar thema voor mij. En dit is ook nog eens waargebeurd en belicht een echte gamechanger in de wereldgeschiedenis. Kijken dus.

Mijn recensie van destijds: Der staat gegen Fritz Bauer, aldus BEGT in 2016

FIN - song : Julian Maas & Christoph Kaiser- Abspann