Queer - Luca Guadagnino

Queer op IMDb (6,5)
 Queer op Moviemeter (3,33)

Enigszins voorbereid was ik wel: Daniel Craig in een atypische rol, regisseur Luca Guadagnino maakt (doorgaans goede) films die meestal handelen over bijzonder intieme vriendschappen, Midden- en Zuid-Amerika zouden de locaties zijn en homoseksualiteit zou een leidend thema in de film zijn. Dat kwam dan ook allemaal uit. waardoor ik me lekker op de gebrachte kwaliteit zou kunnen richten. In de voorbereiding had ik echter één detail over het hoofd gezien: het gaat hier om de filmische bewerking van een William S. Burroughs-verhaal. Dat betekent dus dat er een hallucinante sfeer wordt geschapen waarbij veel harddrugs danwel geestverruimende middelen worden ingezet. Het gaf de film een tamelijk ander beeld dan ik vooraf verwachtte, maar gelukkig kwamen de meeste verwachtingen wel gewoon uit; van Guadagnino weten we sinds "Call me by your name" dat hij fraaie films kan maken, van Daniel Craig vermoedden we al dat er meer in zat dan alleen de archetypische James Bond-rollen. Hij acteert sterk en moet behoorlijk diep gaan om zijn karakter de geloofwaardigheid mee te geven die het verhaal vereist. Kortom: het was een filmische ervaring. Positief gestemd verlieten we de zaal derhalve.

Mexico, jaren 50. de welgestelde William Lee doorkruist dagelijks de stad. En dan vooral de lokale kroegen, waar hij hoopt een fraaie jongeman op te kunnen pikken voor wat snackseks. Dat lukt verrassend vaak, als wel wat oudere maar toch nog zeer gesoigneerde heer straalt hij de nodige aantrekkingskracht uit. Achter die opgesmukte buitenkant zien we echter al snel iets meer dan onzekerheid en promiscuïteit: Lee blijkt maar niet los te komen van zijn harddrugsverslaving, de reden ook waarom hij de Verenigde Staten inwisselde voor een anonieme Mexicaanse kustplaats met een actieve gayscene. 

Hoewel aardig uitgeblust, heeft nog wel enkele dromen over. Ten eerste wil hij de prachtige jongeman Eugene Allerton nog verslinden, een wens die moeilijk uit lijkt te komen omdat Allerton steeds maar niet zo happig lijkt en liever schaak lijkt te spelen met steeds maar dezelfde vrouw. Lee weet dus niet of Eugene wel 'queer' kan worden geacht en of hij wel te verschalken maar het weerhoudt hem er niet van steeds weer nieuwe pogingen tot verleiding te doen. Tweede droom die William nog over heeft, is het maken van een reis naar Zuid-Amerika om daar het mysterieuze "yaga", een geestverruimende stof die telepathische vermogens zou verschaffen. Lee zuipt, spuit en slingert maar hij geeft zijn beide dromen niet op. Toch maar eens op die mooie knul afgestapt dan.

Met: Daniel Craig, Drew Starkey, Jason Schwartzmann, Lesley Manville

FIN - song :  Adriana Paz- Las damas que pasan

FIN - song : Trent Reznor & Atticus Ross- Vaster than empires

Gezien in : Cinema Oostereiland

Never gonna snow again (aka Sniegu juz nigdy nie bedzie) - Malgorzata Szumowska/Michael Englert

Never gonna snow again op IMDb (6,5)
 Never gonna snow again op Moviemeter (2,98)

Niet al te bijzondere film, bij mij kwam ie in ieder geval niet helemaal goed binnen. Wellicht heeft de liefhebber van magisch-realistische films hier wat meer mee. Niet dat het allemaal slecht was, maar het kabbelde mij iets teveel van wondertje naar wondertje. 

Zhenia is masseur met een bijzondere gave. Hij is geboren in Pripjat in de Tsjernobyl-regio, hij was 7 jaar oud toen de nucleaire ramp daar plaatsvond. Hij heeft er zelf geen hinder van ondervonden, sterker nog: hij heeft er bijzondere gaven aan overgehouden. Met zijn handen kan hij mensen in een staat van ontspanning en zelfs hypnose brengen waardoor hij zelf even de tijd krijgt om zijn dansmoves bij te werken. 

Hij is in Polen beland waar hij een complete dure woonwijk tot zijn cliëntele mag rekenen : van de drinkende hondjeseigenares naar de veel te drukke moeder van een jong gezin, van de terminaal zieke cliënt naar de artistieke en excentrieke weduwe. Zhenia loopt ze allemaal af, doet hier en daar zijn intieme dingen en probeert te voorkomen dat de ene bewoner overloopt van jaloezie voor de andere.

Met : Alec Utgoff, Maja Ostaszewska, Agata Kulesza, Weronika Rosati

Porto - Gabe Klinger

 Porto op IMDb (6,1)

Porto op Moviemeter (3,15)

Kleine indiefilm over twee verweesde mensen die elkaar ontmoeten in een voor beiden buitenlandse stad. Hij is zoon van een diplomaat en daardoor zowel overal als nergens thuis. Zij is een late universitair studente die in het buitenland meewerkt aan opgravingen. 

De fraaie Portigese havenstad Porto is het decor van de film. En van hun ontmoeting , for that matter. Een dag lang draaien ze om elkaar heen, vertellen ze elkaar hun achtergronden en verklaren ze elkaar de vurige liefde. Het lijkt een koek-en-ei verhaal, er zitten echter grote haken en ogen aan hun respectievelijke uitleg van hun kersverse relatie./ Zo zinderend als het start, zo knetterend botst het ook. Razendsnel moeten ze allebei beslissen of dit wel de echte relatie is waar ze beiden zo vurig naar zochten. 

Met : Anton Yelchin, Lucie Lucas

 FIN - song : Tengue-Maryam Gebrou - The Homeless wanderer

Toni Erdmann - Maren Ade

Toni Erdmann op IMDb (8,2)
Hoe raar wil je het hebben? Als je me vooraf verteld zou hebben dat ik naar een tragikomische poppenkast zou kijken met verklede acteurs met valse tanden en pruiken, dan weet ik niet of ik m wel had willen zien. Echter: deze film was me van dusdanig veel kanten aangeraden dat ik hem wel moest zien. Iets te lang soms, maar zeer zeer onderhoudend en een heel sterk einde, ben blij dat ik hem ben gaan zien.

Een verstoorde vader-dochter-relatie, dat is de kern van dit verhaal. Vader doet iets onbestemds als pianoleraar en medewerker van een middelbare school, maar dochter gaat sky high in de wereld van het harde zakendoen. Ze werkt als expat in Roemenie, is bezig met een project voor een grote bouwondernemer om massa-ontslag te genereren en dat zo geruisloos mogelijk te laten verlopen. Echter, de deal is nog niet helemaal beklonken en ze is dan ook onaangenaam verrast door het plotseling opduiken van haar vader. Die wil weten hoe het met zijn dochter gaat, waarom hij niks hoort.
Ze heeft weinig tijd voor hem en hij lijkt, na wat korte ontmoetingen met haar , haar vrienden en haar collega's weer terug te reizen naar Duitsland. Lijkt. Want plotseling duikt hij op de vreemdste momenten op: als Ines met vriendinnen in een restaurant zit, als Ines een zakelijke delegatie door kantoor begeleidt et cetera. En steeds is vader daarbij verkleed: vals gebit in en rare pruik op, hij doet zich voor als mental coach. Wat volgt is een reeks ongemakkelijke verhandelingen, waarbij Ines steeds in een conflictsituatie terecht komt. Moet ze nu het spel meespelen of moet ze kiezen voor haar zakelijke wereld, die aan alle kanten net zo nep is als de vermomming van paps?
U snapt, het kan maar twee kanten op: het wordt óf loutering óf het wordt catharsis. Trek daar maar even 2,5 uur voor uit.

Sandra Huller , die we kennen van Requiem en van Brownian Movement, speelt de sterren van de hemel. Top acteerwerk.

Met oa Sandra Huller, Peter Simonischek