zaterdag, juli 20, 2024

Svaniti nella notte (aka Vanished in the night) - Renato de Maria

Svaniti nella notte op IMDb (5,2)
 Svaniti nella notte op Moviemeter (2,58)

Half gelukte thriller, die we vooral bekeken vanwege de goede ervaringen met hoofdrolspeler Riccardo Scamarcio (oioioi, mensen, La Meglio Gioventu is echt 6 uur filmpracht). Zijn mooie markante kop waarbij hij beurtelings met vochtige ogen dan wel een staalharde blik van het scherm afkijkt, het maakt een film al snel het genieten waard. 

We krijgen in de eerste minuten van de film al een voorproefje van wat we verderop krijgen: het geluk van het pico bello gezinnetje van Pietro en Elena lijkt een beetje op te raken. Bij een boottochtje lijken hun kinderen plots te verdwijnen. Gelukkig blijkt het een onderdeel van het spel van hun zoontje en dochtertje te zijn maar niet lang daarna gaat het echt mis.

Het stel zit met hun respectievelijke advocaten aan tafel: er moet een scheiding worden geregeld, Elena wil terug naar haar geboorteland (de VS) om daar haar vak van psychotherapeute weer op te pakken maar er wordt wel aan de kinderen getrokken: zwartmaken, slecht afschilderen, u snapt het wel. 
Pietro blijkt diep in de schulden te zitten omdat hij een buitenhuis gekocht heeft en dat wil verbouwen. Als de kinderen daar bij hem overnachten, verdwijnen ze plotseling. Uiteraard verdenkt Pietro zijn geldschieters en krijgt inderdaad al snel een telefoontje. Er rest hem maar een manier om snel aan geld te komen om zijn kinderen vrij te kopen, maar daarvoor moet hij zich wel in gevaarlijk vaarwater begeven.

Met: Riccardo Scamarcio, Annabelle Wallis, Massimiliano Gallo

FIN - song :  Jeff Russo - End Crawl

The Fall Guy - David Leitch

The Fall Guy op IMDb (7,0)
 The Fall Guy op Moviemeter (3,20)

Flinterdunne komedie waarin ondanks het magere verhaaltje veel te genieten valt. Dat komt vooral door de prachtige chemie tussen de twee hoofdrolspelers, waar niet alleen vanwege hun rollen de vonken vanaf springen. Zij voorkomen dat de film als een soufflé inzakt, steeds weten ze net op tijd de kijker wat genietmomentjes voor te schotelen. De film gaat niet voor de prijzen, maar is er wel eentje die je zonder risico kunt gaan kijken zonder je erg bekocht te voelen. 

Colt Seavers is een stuntman, misschien wel de beste in zijn vak. Hij draait zijn hand niet om voor gevaarlijke sprongen, auto-ongelukken en spelen met vuur. Met zijn stunts heeft hij min of meer de carrière van Tom Ryder, die geldt als topacteur, vorm gegeven. Ryder plukt de vruchten en de miljoenen, Seavers staat steeds voor hete vuren (pun intended). Het maakt Seavers trouwens helemaal niet uit, hij vermaakt zich prima met het werk en, veel belangrijker, het geeft hem de kans om in de buurt te zijn van de knappe en charmante cameravrouw Jody. Ze schuifelen omzichtig om elkaar heen op de set, maar het komt steeds nét niet helemaal tot wasdom. Dan slaat het noodlot toe.

Bij een stunt waarbij Seavers van grote hoogte moet vallen, gaat het mis: hij breekt zijn rug en verdwijnt van het toneel. Letterlijk zelfs, hij trekt zich na zijn herstel terug uit het filmwereldje en gaat werken als koerier van een burrito-restaurant. Niet meer met 150 kmh, niet meer op leven en dood. 

Plots krijgt hij, anderhalf jaar, na dato een telefoontje van een filmproducer. Of hij als de wiedeweerga naar Australië wil komen om twee belangrijke carrières te redden: Tom Ryder zit in de knel met een filmopname en heeft verklaard dat alleen Seavers hem daaruit kan redden. Als belangrijk detail vertelt de producente iets dat Colt moet overhalen: zijn vroeger gliefde Jody is daar die film aan het opnemen, ditmaal als regisseuse. Het ticket is al besteld, Colt hoeft alleen nog maar op het vliegtuig te stappen. Hoewel hij niet ontevreden is met zijn kalme leventje, lokt de liefde hem toch naar de overkant van de oceaan. Het blijkt een grote set-up.

Met : Ryan Gosling, Emily Blunt, Aaron Taylor-Johnson, Hannah Waddingham

FIN - song :  Blake Shelton - Unknown Stuntman

donderdag, juli 18, 2024

Abandoned - John Laing

Abandoned op IMDb (6,3)
 Abandoned op Moviemeter (2,63)

Op de filmzender Film1 (vier kanalen continue film) klik ik vaak van alles aan, vanuit de gedachte : "wie weet kom ik er een keer aan toe, we zien later wel.". Na een jaar vervallen ze, ik weet dan niet altijd meer wat me bewoog om op de REC te drukken. Zo ook deze: bij het lezen van de drieregelige filmbeschrijving kon ik al vooraf invullen hoe een en ander zou verlopen. Maar ja, lekker kort, dus ik deed het maar even. 

We gaan in dit waargebeurde verhaal terug naar 1989. Schipper Jim zoekt een kleine crew om hem te helpen zijn trimaran "Rose-Noelle" over te varen naar Tonga. Niet de grootste afstand, het moet in een paar dagen te doen zijn. Omdat het op de wateren daar aardig kan spoken, heeft Jim zijn aandacht bij het besturen nodig en moeten er dus anderen mee als bootsman en als kok. Hij vindt drie mannen die elk hun eigen reden hebben om 'er even tussenuit te gaan'. 

Eenmaal op zee lijkt het vlot te gaan, maar begint de scheiding der geesten zich af te tekenen als Jim zegt dat hij zijn best wil doen om de meewind van een naderende storm te pakken zodat ze een paar dagen sneller op Tonga kunnen zijn. Zijn onervaren crew vindt daar wat van en nog voordat er een besluit genomen wordt, neemt het noodlot hen te pakken. Een muur van water, een huizenhoge golf overspoelt de kleine trimaran en werpt hem op zijn kop. Stuurloos dobberen de heren over blauwe mijlen, zich reddend met de laatste water- en voedselvoorraad. De spanning loopt op, het leiderschap van Jim wordt betwist en het dreigt geheel mis te gaan als een van de mannen doordraait. Net op tijd weten ze de rijen te sluiten en zich te richten op vis- en vogelvangst voor het eten en het opvangen van regenwater voor de broodnodige vochtregulering. Meer dan 100 dagen overleven ze erin totdat er dan plots een eilandje in zicht komt..

Met: Dominic Purcell, Peter Feeney, Owen Black, Greg Johnson

FIN - song :  Alcest- Ecailles de lune, pt 1. 

woensdag, juli 17, 2024

Hors-saison (aka Out of Season) - Stephane Brizé

Hors-saison op IMDb (6,6)
 Hors-saison op Moviemeter (3,50))

Pittige praatfilm. zoals de Fransen dat kunnen. Lekker triest dekentje over de film heen, terwijl er toch tussendoor kleine lichtstraaltjes door de wolken schijnen. Ik ben hier erg liefhebber van, mede ook door het sterke acteerwerk van de twee hoofdrollen! Niet voor iedereen weggelegd deze, maar wij zaten te smullen.

Mathieu is gevlucht. Weg uit Parijs, waar de druk hem te groot werd. Hij mag dan een succesvol filmacteur zijn, dat wil nog niet zeggen dat ie zorgeloos en vrij van angsten zijn debuut kan gaan maken op het toneelpodium. Er zijn nog een paar weken te gaan, maar het werd Mathieu te heet onder de voeten. Hotel geboekt aan de winderige Franse kust: het is buiten het seizoen dus hij struikelt niet over de toeristen, zijn enige medebewoners zijn ouderen die voor de fameuze thalasso-therapieën naar deze plaats komen. 

De helft van de dag is Mathieu kwijt aan telefoontjes met zijn (boze) regisseur, met zijn partner die zich steeds maar moeilijk van haar televisiewerk kan losrukken om zijn klaagzang aan te horen. De andere helft van de dag peinst Mathieu, mijmert hij en zondert hij zich af. Het gaat niet goed met hem, dat is duidelijk. Maar dan...een telefoontje.

Het is in het kustplaatsje al snel rond gegaan: een bekende filmacteur in het hotel! Een de mensen die dat bericht vernam, is de ingetogen Alice. Getrouwd met een dokter, een 15-jarige dochter onder haar hoede, een goed en groot huis: het lijkt of Alice het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Maar Alice blijkt onrustig te reageren op het nieuws: klaarblijkelijk heeft Mathieu 15 jaar geleden met haar gebroken, hij beëindigde plots de relatie en vertrok. Aarzelend zoekt Alice contact, ze wil alsnog duidelijkheid over de drijfveren van Mathieu. En ze weet nog niet dat ze hem niet op zijn beste moment treft, hij is aangeschoten wild. Een vereffening? Een hereniging? Een woordenstrijd? Wat is er nog over van hun gezamenlijke verleden, kunnen ze de strijdbijl begraven? 

Met: Guillaume Canet, Alba Rohrwacher

dinsdag, juli 16, 2024

Fly me to the moon - Greg Berlanti

Fly me to the moon op IMDb (6,8)
 Fly me to the moon op Moviemeter (3,17)

Heerlijke film, ik ga het gewoon niet anders opschrijven. Natuurlijk zit er een behoorlijk stukje kitsch in, natuurlijk zijn wetenschap en romantiek hier op een aparte manier aan elkaar geknoopt, natuurlijk wordt er hier en daar aardig buiten de paden der waarheid gewandeld. Maar het mooie is: de film pretendeert ook niet anders te zijn. Op een prettige manier wordt de draak gestoken met de bloedserieuze koude-oorlogssfeer maar ook met de huidige politieke sfeer van complotten en fakenews. Zit er allemaal in, bovendien steekt Scarlett Johansson in topvorm in haar schmierende rol als marketinggoeroe die verzeild raakt in de wereld van techneuten en politiek. Ik heb de twee uur met een regelmatige glimlach doorstaan bij deze film, die vermoedelijk nergens prijzen gaat pakken maar die wel doet wat het moet doen: het publiek in de zaal een leuke tijd geven. 

Ze doet het vaker, Kelly Jones harkt een flink deel van haar inkomen binnen met leugentjes om bestwil. Alles ter wille van de boodschap, je zou het de definitie van marketing kunnen noemen. Erg verrassend is het dan ook niet dat ze opvalt bij de medewerkers van de president. We leven in 1968, zeven jaar na de Cubacrisis en de daar overheen geblufte aankondiging van John F. Kennedy dat de Amerikanen nog dat decennium mensen op de maan zou zetten. Er is dus niet veel tijd meer over, het aanvankelijk enthousiasme bij de Amerikanen kalft af, er zijn mislukkingen en ook de financiële middelen worden steeds lastiger bij elkaar gesprokkeld. Precies daarvoor wordt Kelly Jones benaderd: zij moet het stuurs wetenschappelijke NASA instituut helpen aan een verkoopbaar product. Ze moet haar gladde marketing loslaten op het Apollo 11-project om daarmee twijfelende senatoren overstag te laten gaan. 

Niet alleen de senatoren zijn sceptisch, vooral de wetenschappers moeten niets van haar weten. Projectleider Cole Davis voorop, die veegt Jones het liefste zijn kantoor uit en gaat tussen haar en zijn medewerkers staan. Gaandeweg ziet hij echter ook dat die maanlanding er helemaal nooit gaat komen als het geen sexy product is: het volk moet elke dag geconfronteerd worden met de grote droom. Hand in hand gaan Jones en Davis de strijd met de senatoren aan. Maar dat blijkt nog niet het grootste probleem. Dat komt in de vorm van Moe Berkus, naaste medewerker van president Nixon. Die hamert op de wedloop met de Russen en schetst een schrikbeeld: "we can't let our fellow Americans look at a communist moon! We cannot lose". Mocht het dus - net als met de Apollo 1missie - fout gaan met deze maanreis, dan moet de televisie niet dát weergeven maar een gelúkte maanlanding vertonen. Anders gezegd: "je maakt maar een nep-uitzending die de huiskamers wordt ingestraald: de Star Spangled Banner moet wapperen op de maan, we moeten de eerste zijn". Kelly Jones zit danig met deze opdracht in de maag, maar wordt door Berkus vakkundig gechanteerd met haar dubieuze verleden. Ze moet laveren tussen het vertrouwen van Davis en de eisen van de president.

Met : Scarlett Johansson, Channing Tatum, Woody Harrelson, Ray Romano, Anna Garcia

FIN - song :  Sam Cooke - Nothing can change this love

maandag, juli 15, 2024

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

In the land of Saints and Sinners - Robert Lorenz

The land of saints and sinners op IMDb (6,3)

The land of saints and sinners op Moviemeter (3,04)

Voor films met een Iers tintje ben ik altijd te porren: interessant land met dito mensen, dito geschiedenis. Daarnaast gezegend met prachtige landschappen en vaak ondersteund door mooie muziek. Ben er zelf 3 x geweest en dat zal absoluut niet voor het laatst geweest zijn. Toen mijn vrouw tijdens ons filmdagje gisteren dan ook met deze titel aan kwam dragen, was het vrij snel rond. Zien! Het werd geen wereldschokkend geheel maar om bovenstaande redenen desondanks een goede voldoende, heb me geen moment verveeld.

We gaan naar 1974, toen de Troubles nog volop het land beheersten (ook in het zogenaamd vrediger deel van de Four Green Fields). In Belfast wordt een aanslag gepleegd op een kantoortje, maar de aanslag mislukt deels: er komen drie passerende kinderen bij om. Dit maakt het voor de daders, de IRA, publicitair lastig om de aanslag op te eisen. De daders moeten op de vlucht. We komen ze later weer tegen. 

In de groene county Donegal leeft Finbar zijn op het oog saaie leven (na zijn terugkeer uit het leger handelt hij in boeken en doet hij amateuristische pogingen om een kruidentuintje op te zetten). Wat niemand weet, is dat hij - na het overlijden van zijn vrouw- een deel van zijn mores is kwijtgeraakt. Hij laat zich inhuren door een criminele tussenpersoon om op verzoek mensen uit de weg te ruimen en verderop in het land te begraven. Bij een van die opdrachten komt bij Finbar de ommekeer: zijn slachtoffer overtuigt hem ervan dat hij zijn leven moet omdraaien. Als hij niet wil eindigen als een verbitterde huurmoordenaar zal hij moeten beginnen goede dingen te doen.
Een van de eerste stappen is dat kruidentuintje, maar zijn betere ik word aangeroepen wanneer hij ziet dat een jong buurmeisje tekenen van mishandeling vertoont. Hij gaat op zoek naar degene die dit gedaan heeft en komt uit bij.... het gevluchte IRA-commando dat in zijn dorp een schuilplaats vond. Alles wijst erop dat dit op een confrontatie gaat uitdraaien.

Met : Liam Neeson, Kerry Condon, Ciaran Hinds, Colm Meaney, Jack Gleeson

FIN - song :  Diego Baldenweg - Over the ocean 

zondag, juli 14, 2024

Gone Baby Gone - Ben Affleck

Gone Baby Gone op IMDb (7,6)
 Gone Baby Gone op Moviemeter (3,55)

Oudje al, deze, maar blijkbaar heb ik deze destijds helemaal gemist. En dat is gezien de nog steeds zeer hoge waarderingscijfers op de filmsites toch best wonderlijk. Maar goed, die omissie weggewerkt. Prima film inderdaad, met uitstekend spel van Keessie Affleck (die het hier onder regie van zijn broer Ben doet), maar ook oude rot Ed Harris stak hier in goede vorm. 

Het kleine stadje is in rep en roer als het jonge meisje Amanda verdwijnt. Politie doet alles wat ze kan, maar ze dringt maar moeilijk binnen in het drugsscene-wereldje dat rond Amanda's kansloze moeder Helene hangt. Enter onze held Patrick. 

Patrick, prive-detective zonder werkelijke opdrachten, is zelf altijd op het rechte pad gebleven maar bracht wel zijn jeugd door aan de rand van dit criminele wereldje: hij kent ze allemaal sinds zijn schooltijd: de dealers, de gebruikers, de politieagenten die met ze werken. Wanneer hij door de tante van het verdwenen meisje wordt ingeschakeld om te proberen haar op te sporen, weet hij dan ook dat hij het niet van de informatie van Helene moet hebben. Hij moet dieper de scene in maar dringt maar lastig door omdat hij natuurlijk geen officiële juridische status heeft. Het is laveren tussen de agressieve drugsklanten en de stugge politieagenten. Stukje bij beetje komt hij verder, maar het vergt veel van hem: hij moet lang geheiligde principes overboord gooien om dichter bij de kern, en dus dichter bij Amanda terecht te komen. Hij komt verrassend ver.

Met: Casey Affleck, Michelle Monaghan, Ed Harris, Morgan Freeman, Amy Ryan

FIN - song :  Alexi Murdoch - Through the dark

woensdag, juli 10, 2024

On her majesty''s secret service- Peter R. Hunt

On her majesty's secret service op IMDb (6,7)
 On her majesty's secret service op Moviemeter (3,08)

Een jaartje geleden begon Film1 met het vertonen van de volledige James Bond-catalogus. Ik had ze - in ieder geval in mijn beleving- allemaal al eens gezien, maar bij de meesten was er wel zoveel tijd overheen gegaan dat ik ze allemaal op REC zette. Een aantal van hen keek ik vrij snel na de klik (zie mijn blogs in 2023) maar de rest komt nu langzamerhand in aanmerking voor verwijdering van mijn schijf. Ik zal dus ietwat versneld door de reeks heen moeten. Aandacht derhalve voor deze, een van de oudere bondjes (want uit 1969, toen was ik 8 dus deze moet ik ergens in de jaren 80 een keer hebben gezien). Uiteraard behoorlijk gedateerd nu want veel van wat destijds hip leek, oogt nu best oubollig. Maar overall blijft het natuurlijk een verhaaltje van de geheim agent die de wereld bevrijdt van een nare schurk met snode plannen. En die tussendoor met vreemde vrouwen zoent. Bond gonna Bond, immers.

In deze film draait het voor 007 om het uitschakelen van de naargeestige pestkop Blofeld, die via biologische oorlogsvoering de wereld wil veroveren. Hij doet dat vanuit Zwitserland, hoog op een berg heeft hij zijn commandocentrum staan. Daarin programmeert hij jonge onschuldige meisjes van verschillende nationaliteiten die elk - na een collectieve hypnose- in staat moeten zijn om in hun land van afkomst de kwade cellen te verspreiden. Bond moet dat voorkomen.

Daarvoor krijgt hij hulp van de wonderschone gravin Teresa di Vincenzo (was er ooit een spannender Bond-girl dan deze door Diana Rigg gespeelde vrouw?). die levensmoe de film in rolt maar steeds sprankelender wordt naarmate ze James haar vader ziet ompraten en bewerken. Pappie  heeft ook zo zijn belangen te verdedigen dus wendt zijn geld aan om Blofeld aan te pakken. Het lijkt James te lukken om Blofeld te verschalken (goh) en zich na de rol te storten op een warempel huwelijk met de gravin. Maar ach, zou die Blofeld nou echt buiten beeld geraakt zijn?

Met : George Lazenby, Diana Rigg, Telly Savalas

FIN - song :  Louis Armstrong - All the time in the world

dinsdag, juli 09, 2024

Alles van waarde - Stanley Kolk

Alles van Waarde op IMDb (6,2)

Alles van Waarde op Moviemeter (2,81)

Telefilms kijk ik graag, omdat ze een tip van de sluier oplichten van het aankomende filmtalent. Deze film bijvoorbeeld, ik vond hem ingenieus gemaakt. Niet dat het verhaal nou heel veel kanten op gaat, niet dat er sensatie in de beelden ingebakken zat, nee. Het ingenieuze zat hem erin dat het een knappe vermenging is geworden van feiten, fictie én auditie. De regisseur schroomt er niet voor om af en toe afstand te nemen van de acteerlijn door terug te gaan naar de schrijftafel: "zou je de scene ook zo kunnen doen?" en "wat voor beeld geven we nu eigenlijk als we het zo inrichten?" of "zijn we nu niet te somber, moet er niet meer licht in het verhaal?". Dat ontregelt en het houdt de kijker bij de les. 

Direct knalt de film je gevoel binnen: twee hand-in-hand lopende mannen worden aangevallen door een agressieve groep vechtersbazen. We zitten ergens in de biblebelt, "afwijkend gedrag" wordt hier niet geaccepteerd: het onschuldige samenzijn van de mannen wordt gewelddadig verstoord. 

Rick, de man die het zwaarst gehavend uit de strijd komt, weigert aangifte te doen. Niet omdat hij niet wil dat de daders gepakt worden of dat hij bang is voor represailles. Hij doet het niet omdat hij Marc, het andere slachtoffer, niet in de problemen wil brengen. Marc is getrouwd, vader van een kind én vooraanstaand lid van de kerkgemeenschap die het dorp domineert. Rechercheur Narin graaft steeds dieper tot ze beet heeft, maar merkt dat zij ook tegenwerking ontvangt vanuit het politieteam. Uit alles blijkt dat de dorpsgemeenschap liever heeft dat men het niet meer over dit nare voorval heeft, dat de kerk haar voortrekkende rol weer neemt en dat de maatschappelijke gesprekken dus over de kerk en de leer gaan en niet over de malle fratsen van een aantal mannelijke bewoners. 

Iedereen worstelt met zichzelf in dit verhaal, maar vooral worstelt men met de ander: Marc met zijn partner én met zijn ouders, Rick met Marc en met de ouderlingen. Er is een schokeffect voor nodig om het begrip voor elkaar op hetzelfde niveau te krijgen.

Met: Teun Luijkx, Abe Dijkman, Julia Akkermans, Sinem Kavus


 

vrijdag, juli 05, 2024

Kinds of Kindness - Yorgos Lanthimos

Kinds of Kindness op IMDb (7,0)

Kinds of Kindness op Moviemeter (3,56)

De krantenrecensies van gisteren heb ik nog niet gelezen, maar ik had vanmiddag wel de kans om de nieuwe Yorghos Lanthimos-film in de zaal te gaan bekijken. Daar maken we ruimte voor. 

Ook als je de meest bejubelde -want meest avontuurlijke en eigenzinnige- regisseur van het moment bent, wil dat wil niet zeggen dat je full score haalt. Ik heb alle (of bijna) alle films van deze fantastische Griekse beelddenker gezien, maar kom met deze laatste niet in de buurt van de andere, qua rangschikking. Het lijkt erop alsof hij nog een paar ideetjes over had uit andere sets en scenes, alsof hij die nu maar allemaal in 1 film heeft gepropt. Niet voor niets is het een drieluik: drie losse verhalen die op het oog niets met elkaar te maken lijken te hebben, behalve dan de aandacht van de tegenspelers voor elkaar en voor het belang van voeding, vooral over de hoeveelheden daarvan. Als ik dan toch moet gaan ordenen, dan vond ik het laatste verhaal het meest aansprekend. Maar ja, toen waren we al ruim 2 uur onderweg. 

Verhaal 1 (The death of R.M.F.) is wel fullblown Lanthimos: een onderdanige man die het goed wil doen bij een schimmige rijkaard. Hij is al 10 jaar in dienst van hem en voert steeds een reeks onduidelijke opdrachten uit, waarvoor hij rijkelijk beloond wordt. De opdracht die hem nu echter verstrekt wordt, gaat hem te ver. Hij is niet echt te beroerd om vuil werk op te knappen, maar iemand doodrijden, dat gaat hem echt te ver. Ontslag dus. En pas dan merkt hij hoezeer zijn leven door de machtige engerd is bepaald. En vooral: hoe zeer hij dat leven terug wil. 

Verhaal 2 (R.M.F. is flying):  politieagent Daniel mist zijn vrouw. En dat missen is erg letterlijk, want zijn vrouw wordt vermist nu ze op een wetenschappelijke trip met universiteitscollega's mogelijk is verongelukt. Plots krijgt Daniel bericht dat ze gevonden is, maar eenmaal thuis heeft hij toch zijn twijfels of de dame die voor zijn neus staat wel de echte Liz is. Natuurlijk lijkt ze als twee druppels water op haar, maar haar gedrag, haar smaak en zelfs haar schoenmaat zijn veranderd. Daniel overlegt met een bevriend stel wat hij moet doen, ze verklaren hem voor gek. Toch gaat Daniel het uitproberen: hij begint zijn vrouw te testen, waarbij hij van een hongerstaking uiteindelijk overgaat tot bizarre maaltijdwensen. Wensen waarvoor Liz tot offers bereid moet zijn.

Verhaal 3 (R.M.F. eats a sandwich) : ze zijn duidelijk niet op natuurlijke wijze een stel gaan vormen, onze Andrew en Emily. Ze zijn duidelijk geselecteerd, ze hebben een opdracht. Dat blijkt, als we al snel daarna sekteleider Omi in beeld krijgen. Omi is op zoek naar de onbevlekte mens, een vrouw die nog niet met mensen van buiten zijn cult seks heeft gehad. Of: die na die eerdere ervaring nog niet het reinigingsritueel (zweethut, gezegend traanwater ) heeft ondergaan. Emily wordt steeds afgeleid door haar stalkende ex die maar niet begrijpt waarom ze vertrokken is en waarom ze niet vaker haar dochter bezoekt. Andrew probeert Emily bij de les, eh sorry: bij de leer te houden maar het vlees is zwak. Tegen wil en dank.

Gelieve van deze drie verhalen zelf chocola te maken. En deze dan niet aan Liz te voeren.

P.S. : voor degenen die vinden dat ik hier wat al te hard ben in mijn eigen oordeel zeg ik: laat je niet afschrikken. Lanthimos zou Lanthimos niet zijn als hij niet voldoende visuele pracht en wonderlijke wendingen en verbeeldingen in zijn film zou stoppen. Je verveelt je natuurlijk geen moment. 

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Willem Dafoe, Margaret Qually

FIN - song :  Jerskin Fendrix  - King Lear (demo)

zondag, juni 30, 2024

Cerdita (aka Piggy) - Carlota Pereda

Cerdita op IMDb ( 6,2)
 Cerdita op Moviemeter (2,94)

Daar had ik me toch even vergist. Ik dacht naar een Spaanse arthouse-film te gaan kijken over een maatschappelijk onderwerp, maar eindigde in een slasher-horror beeldenstorm. Dat was voor mij even slikken (niet helemaal mijn genre), maar er bleef net voldoende over om de film tot het einde te volbrengen. 

Sara heeft het zwaar. Voor een deel haar eigen schuld, want ze eet alles wat los en vast zit. Maar dat betekent nog niet dat ze gevraagd heeft om het pestgedrag van de lokale jeugd, van haar leeftijdsgenoten. Om die reden hangt het obese meisje liever de hele dag rond in de slagerij van haar vader om pas later in de middag, als het al wat rustiger is daar, een duik te nemen in het lokale zwembad. 

Zo ook deze middag, maar  het gaat zwaar mis. Drie leeftijdsgenootjes van Sara zien haar een duik nemen en startten een gevaarlijke pest-actie waarbij Sara meermaals onder water gedwongen wordt en bijna ten onder gaat. Als klap op de vuurpijl nemen ze ook nog haar rugzak en kleding mee, zodat ze in haar bikini door het dorp moet, haar zware lijf aan de bevolking tonend.
Gruwelijk natuurlijk, maar plots komt er hulp uit onverwachte hoek: de man die ze bij het zwembad zag lopen (en waarvan ze dacht dat hij haar begluurde) neemt de drie pestende meisjes apart. En dat is nog maar het begin. 

Met: Laura Galan, Richard Holmes, Carmen Machi, Irena Ferreiro

FIN - song :  Olivier Arson - Motorbike
FIN - song :  Deap Valley- Bring it on

zaterdag, juni 29, 2024

The Big Chill - Lawrence Kasdan

The big chill op IMDb (7,1)
 The Big Chill op Moviemeter (3,15)

Dat het al echt 40 jaar geleden is dat ik deze zag, onvoorstelbaar. Destijds een spraakmakende film. En ik kan dat begrijp dat nog immer: de film bleek een kraamkamer voor grote acteurs, ook geeft de film een mooi beeld over de steeds kantelende verhoudingen in langjarige vriendschappen. Heerlijk, blij deze weer eens tegengekomen te zijn. En wees eerlijk: als je 41 jaar na release nog steeds een 7,1 scoort op de grootste moviedatabase, dan heb je behoorlijk wat laten zien. 

De aanleiding voor de ontmoeting is een trieste: de zeven vrienden die we de komende anderhalf uur gaan leren kennen, krijgen een naar bericht: hun oude studievriend Alex is uit het leven gestapt. Alex, de meest getalenteerde, de virtuoos charmante, zomaar weg. Maar blijkbaar droeg Alex ook geheimen met zich mee.

Na de begrafenis trekt de vriendenclub naar het huis van Harold en Sarah, die binnen de vriendenclub het meest stabiele en succesvolle stel blijken te zijn. In het weekend dat volgt, komen in indringende gesprekken - onder invloed van veel drank en drugs - de grote verschillen maar toch ook wel vele overeenkomsten tussen de vrienden naar voren. Waar zijn ze beland, de ooit idealistische groep die de wereld ging veranderen? Heeft niet elk van hen zijn teleurstellingen (relaties, werk, maatschappij) moeten verwerken, terwijl men zo verwachtingsvol het leven na de studie aan ging? Waarom is juist Alex dan degene die dit allemaal niet meer kon dragen? Fileren en gefileerd worden, ze komen allemaal aan de beurt. 

Met : Glenn Close, Kevin Kline, William Hurt, Tom Berenger, Meg Tilly, Jeff Goldblum, Mary Kay Place

FIN - song :  Three Dog Night - Joy to the World

vrijdag, juni 28, 2024

Explanation for everything (aka Magyarázat Mindenre) - Gabor Reisz

Explanation for everything op IMDb (7,7)
 Explanation for Everything op Moviemeter (3,79)

Jaaaa, film in mijn straatje deze. Gisteren in première gegaan, ik zocht lekker de koele filmzaal op (met nog 6 andere bezoekers, de zomerlauwte slaat reeds toe). Actueel onderwerp, ik zag aardige verwijzingen naar de situatie in Nederland op dit moment. Dat is natuurlijk niet zo gek als we weten dat De Grote Partijleider een enorme fan is van zijn grote voorbeeld in Hongarije. Er kwamen in de film enkele discussies voorbij die rechtstreeks op ons landje zijn te projecteren. 

Abel Trèm is gespannen. Hij staat voor zijn examen maar hij krijgt de leerstof er simpelweg niet in. Zijn ouders pushen hem om toch vooral goed te leren zodat hij straks kan gaan studeren. Daarbij is vooral vader (actief Fidesz-lid) van de oude stempel: "wij hebben dat examen ook gehaald, zelfs je stomme neef haalde het dus jij moet het zeker kunnen". Niet erg motiverend allemaal. 

Abel faalt hopeloos; welhaast catatonisch zit hij voor de examencommissie, er komt geen woord uit, zelfs niet als ze hem de kans gunnen een ander geschiedenisonderwerp te kiezen. Thuis gekomen ontwijkt hij de woede van zijn vader en gooit het over een heel andere boeg: het lag volgens hem allemaal aan leraar Jakab, die de pik op hem zou hebben omdat hij een nationalistisch speldje op zijn jasje droeg tijdens zijn examen. Wij weten dat dit onzin is, maar vader maakt er een ding van en vertelt het rond op een partijbijeenkomst. Waarna het balletje gaat rollen, de pers er lucht van krijgt en de school (met name leraar Jakab) in een vals daglicht komt te staan. Abel kan geen kant meer op, hij moet zijn rol blijven spelen maar weet ondertussen natuurlijk al beter. 

Met: Adonyi Walsh-Gaspar, Istvan Znamenak, Andras Rusznak, Lilia Kizlinger

FIN - song :  Andras Kalman/ Gabor Reisz - Magyarazat Mindenre

maandag, juni 24, 2024

Abre los ojos (aka Open your eyes) - Alejandro Amenabar

Abre los ojos op IMDb (7,7)

Abre los ojos op Moviemeter (3,72)

Na jaren deze weer eens herzien. Destijds een spraakmakende film (dermate spraakmakend dat ie Hollywood verleidde tot het maken van de remake "Vanilla Sky"). Omdat ie zomaar weer eens voorbij kwam op de filmzender deze maar weer eens aangeklikt. Ik kan hem nog steeds goed hebben, deze verwarrende film met de doorbraakrol van de oogverblindende Penelope Cruz, alsmede de doorbraak van regisseur Alejandro Amenabar

We kruipen in het hoofd van Cesar, een op het oog zeer succesvolle jongeman die vrouwen met speels gemak om zijn vinger windt en die daarnaast een goedlopend bedrijf heeft geërfd van zijn bij een ongeluk omgekomen ouders. Niets aan de hand, zo lijkt het.

Cesar geeft dan ook een feestje om zijn status te bevestigen. Hij baalt dat vriendin Nuria plots opduikt, hij lijkt de interesse in haar alweer een beetje te hebben verloren. Helemaal als zijn maatje Pelayo (doorgaans een stuk minder succesvol op het relationele vlak) op het feest verschijnt met de wonderschone Sofia. Cesar negeert Nuria en richt zijn aandacht volledig op Sofia, die hij graag "wat beter wil leren kennen". Het zindert  tussen hen, hij brengt Sofia naar huis. Verder niks. 

Het volgende moment zien we Cesar ondervraagd worden door een psychiater. Of hij kan uitleggen wat er gebeurd is en wat hij allemaal gedaan heeft. Op dat moment wordt de kijker aan het werk gezet: wat is waar? Wat is waan? Amenabar meent ons mee in een gedroomde werkelijkheid, die de rol van slachtoffer en dader continue laat verspringen. Zo vergaat het de kijker ook: steeds verspringt de sympathie. Boeiend en razend knap.

Met: Eduardo Noriega, Penélope Cruz, Fele Martinez, Najwa Nimri , Chete Lera

 

Blind Spot (aka Blindsone) - Tuva Novotny

Blind Spot op IMDb (7,0)
 Blind Spot op Moviemeter (2,90)

Moeilijke, doch behoorlijk boeiende film. In langgerekte scenes wordt de kijker gedwongen om mee te voelen met de emoties van de hoofdrolspelers. En die zijn hevig, zo blijkt.

Twee schoolvriendinnen lopen naar huis en bespreken de zojuist afgeronde handbaltraining. Ze zijn niet de meest gevierde speelsters van het team, ze horen sowieso niet bij de incrowd van de school waardoor pestgedrag met enige regelmaat de kop opsteekt. De meisjes lijden daaronder maar hebben elkaar om steun te verlenen. Steun die ze toch al nodig hebben want een puberleven gaat nu eenmaal niet vanzelf. 

Als Tea- een van de twee meisjes- thuis komt, helpt ze eerst haar moeder (die pas veel later in de film haar stiefmoeder blijkt te zijn) met de zorg voor de kleine broertjes en voor het eten trekt ze zich nog even terug op haar kamer. Als moeder haar voor het eten wil komen halen, treft ze Tea niet aan. Het raam staat open, beneden op het grasveld voor de flat ligt Tea. 

Volledige paniek, de korte aanrijtijd van de ambulance lijkt uren te duren en moeder draait volledig door. De ambulancebroeders proberen haar tot kalmte te manen en te overtuigen dat ze alles doen om Tea de beste zorg te bieden. Zorg die ze keihard nodig heeft want voor haar leven wordt gevreesd.

In het ziekenhuis is de hectiek niet minder: terwijl op de operatiekamer de chirurgen hun best doen Tea te redden, wordt moeder gekalmeerd door een familielid en een zorgzame broeder. Als de gealarmeerde vader arriveert, begint het circus van voor af aan. Slechts mondjesmaat weet de verpleging door te dringen tot de ouders, stukje bij beetje weten ze met gerichte vragen een beetje informatie in te winnen over de positie van Tea in het - achteraf tamelijk complex blijkende -gezin. Gaandeweg vraagt een ieder zich af of ze signalen hadden moeten oppikken van de geestelijke noodsituatie van hun dochter.

Met: Pia Tjelta, Anders Baasmo, Oddgeir Thune, Per Frisch

FIN - song :  Gunnar Haslam - Meter by me, Sybil

donderdag, juni 20, 2024

The Movie Teller (aka La Contadora de Peliculas) - Lone Scherfig


 The movie teller op IMDb (6,4)

The Movieteller op Moviemeter (3,42)

Regisseur Lone Scherfig wil teveel, de film is boordevol gepropt. En dat is enigszins jammer omdat wel overeind blijft dat het een boeiende film is die de kijker meeneemt op een reis van verbeelding en verlangen. Altijd een pré als het voorstellingsvermogen van de kijker op de proef wordt gesteld, daarom durf ik ook zeker te stellen dat we het hier over een goede film hebben. Dat gezegd hebbende kunnen we best constateren dat de kerstboom iets minder vol gehangen had mogen worden. Van start.

Jaren 60, Chili. Het is een hard leven, daar in dat Chileense mijnstadje aan de rand van de Atamaca-woestijn. Maria Margarita is het enige meisje in een armlastig gezin, waar ze met haar drie broertjes in opgroeit. Vader is een eenvoudige mijnwerker maar moeder is een statige en beeldschone vrouw die "van achter de bergen" vandaan komt en mede daardoor een tamelijk exotische verschijning in het dorp is. 

Alles kabbelt, het gezin krabbelt. Vader werkt zich het schompes, moeder zorgt voor het gezin en laat zich de blikken van de dorpsbevolking (en vooral die van de Duitse zetbaas van de mijn) welgevallen. Op zondag gaat het gezin op zijn paasbest naar de film in de plaatselijke bioscoop, het enige hoogte- en lichtpuntje in het verder harde bestaan.

Wanneer vader bij een bedrijfsongeval verlamd raakt, kantelt alles: de inkomsten vallen weg, huisuitzetting dreigt (de woning is immers eigendom van de mijn), moeder kan de zwaarte van de zorg amper aan en- minstens zo erg- er is niet genoeg geld meer voor het filmuitje. Er wordt gekozen om wekelijks 1 familielid naar de film af te vaardigen en na afloop het verhaal te laten navertellen. Dat blijkt bij Maria Margerita in de beste handen terecht te komen: vurig en levendig overtuigt zij het gezin met haar verteltrant. Ze is er dusdanig goed in, dat het een verdienmodel wordt: ze wordt bij mensen in het dorp uitgenodigd voor een verhaal, uiteindelijk bouwen sommigen op straat een theateropstelling na om haar verhalen te ensceneren. 
Hoewel dit enigszins lucht geeft aan het gezin (er komt weer eten op tafel), geeft moeder de strijd op: ze vertrekt plotseling, daarmee de zorg voor haar bedlegerige man aan de jonge kinderen overlatend. Maria Margarita speelt de rol van haar leven door voor zowel het huishouden, de opvoeding als de inkomsten van het gezin te zorgen. Ze redden het, totdat grote veranderingen zich aankondigen.

Met:
Sara Becker

Daniel Brühl

Alondra Valenzuela

Bérénice Bejo

Antonio de la Torre

FIN - song :  Fernando Velazquez & Orquestra Extremadura - La contadora de peliculas

Svaniti nella notte (aka Vanished in the night) - Renato de Maria

Svaniti nella notte op IMDb (5,2)   Svaniti nella notte op Moviemeter (2,58) Half gelukte thriller, die we vooral bekeken vanwege de goede e...