The Christophers - Steven Soderbergh

The Christophers op IMDb (6,8)
 The Christophers op Moviemeter (2,14)

The Christophers op Wikipedia

Doordat ik niet zo van de fantasy ben, zag ik geen enkele film uit de LOTR-reeks. Mede daardoor (en doordat hij voor een fors deel toneelacteur is geweest) zag ik niet heel veel films met Ian McKellen. Wel wist ik natuurlijk dat hij een majestueus acteur is die met zijn dictie en beleving je ogen op zich doet vestigen. Ook hier weer, wat moet de man plezier gehad hebben in het spelen van deze rol in de nieuwste Steven Soderbergh. Van die laatste heb ik er dan weer wel een boel gezien: ik zag dat ie zich met zijn 19e titel bij mij "op de tweede plek" vestigde van meest bekeken regisseurs. Kortom: BEGT kwam aan zijn trekken gisteravond, niet iedereen in de zaal was overigens even constructief na afloop.

Het is een vak, of nee: het is óók een vak hoor, kunstrestaurateur. Lori Butler is er zelfs een kei in, ze wordt dan ook met enige frequentie gevraagd. Dit keer echter komt het verzoek wel uit zéér bijzondere hoek. Ze wordt gebeld door Sally en Barnaby Sklar, de zoon en dochter van de wereldberoemde schilder Julian Sklar. Hun verzoek is om bij hun oude vader aan een lastige opdracht te beginnen: pappie boekte decennia geleden successen met zijn portretreeks "The Christophers" waarvan de eerste en tweede serie in diverse musea en bij diverse miljonairs thuis hangen. De bloedjes weten dat pappie op zijn zolder nog een serie "unvollendete"heeft liggen: of Lori - met haar restauratieskills- de derde reeks Christophers wil afronden zodat zij een flinke erfenis opstrijken zodra hun amechtige vader het loodje legt. Lori ziet bezwaren en onderhandelt zich in een machtige positie, de kinderen blijken wanhopig.
Waar die wanhoop vandaan komt, blijkt als Lori de statige panden binnenstapt die Sklar bewoont. Het is een zootje: hoewel de man midden tussen de schildersspullen leeft, blijkt hij al decennia niets meer geproduceerd te hebben. Hij is de anti-kunstenaar geworden die alles en iedereen veroordeelt, elke beginnende artiest demotiveert en die kleineren en beledigen tot zijn ultieme kunstvorm heeft verheven. Lori zit al direct in de hoek waar de verbale klappen vallen, Sklar heeft namelijk gegoogled of de naam Lori Butler hem iets zou moeten zeggen. Ze zit klem, klem tussen haar opdrachtgevers en de man bij wie ze officieel in dienst is. Er is maar een manier om iets van deze opdracht te maken: de kunstenaar en de restaurateur zullen op enige manier begrip voor elkaar moeten leren opbrengen.

Met: Ian McKellen, Michaela Coel, Jessica Gunning, James Corden

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Holmes - Why would i do that?

Moss & Freud - James Lucas

Moss and Freud op IMDb (5,5)
 Moss and Freud op Moviemeter (3,00)

Biografische films over nog levende sterren kennen doorgaans een behoorlijk tricky component omdat ze nogal makkelijk kunnen doorslaan naar een onevenwichtige vertelling. Bij de aftiteling van deze film viel echter te zien dat hoofdpersoon Kate Moss de film zelf mee produceerde en dat brengt al een stukje extra geloofwaardigheid (ze spaart zichzelf niet, laat ik het zo zeggen). Natuurlijk kiest ze een superknappe actrice uit om haar rol te spelen, maar ze zet hier een dermate zware antagonist tegenover (een ijzersterke Derek Jacobi, wat is dat toch een hyperacteur) dat ze zich van het doek laten spelen. En dat dit laatste een woordspeling is, dat snapt u vast als u het verhaal een beetje kent.

We gaan naar het begin van deze eeuw: Moss is dan al een fotomodel van mythische proporties, Alle grote modehuizen, alle gezaghebbende tijdschriften dingen naar haar hand. Dat is pittig, dat verveelt en inderdaad blijkt Moss gevoelig voor alle verleidingen van het wereldje: drank en drugs en ongezond leven vlakken immers die vereringscultus aardig af. Maar dan..

Ze ontmoet de florerende kunstschilder Lucian Freud (inderdaad, kleinzoon ván) die haar uitnodigt in zijn atelier en haar een voorstel doet: hij wil een portret van haar schilderen maar eist daarvoor vol-le-di-ge toewijding. Drie avonden per week, strikt op tijd om 19u beginnen, het geheel zal een halfjaar tot een jaar in beslag nemen. Een onmogelijk verzoek natuurlijk, want de agenda van het bestbetaalde en meest gevraagde model ter wereld laat zich niet zomaar lamleggen. Hoezeer Moss de sleur van haar vak zat is, blijkt wel uit het feit dat ze zich committeert aan de eigenzinnige kunstenaar. Gans haar leefwijze moet aan de kant, een fors deel van haar persoonlijkheid ook maar toch..toch gaat ze ervoor. Het worden indringende sessies, het worden verhelderende en zelfs levensveranderende sessies.

Met: Derek Jacobi, Ellie Bamber, Jasmine Blackborrow

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Karl Solve Steven - Some Thoughts on painting

À pied d'oeuvre (aka At work) - Valèrie Donzelli

A pied d'oeuvre op IMDb (6,7)
 A pied d'oeuvre op Moviemeter (nog geen waardering gemeten)

A pied d'oeuvre op Wikipedia

Afgelopen dinsdag pakte ik weer een voorpremière mee maar ik kon hem niet eerder dan nu beschrijven omdat ik even een paar dagen elders verkeerde. Lastige titel hoor, deze. Lang dacht ik dat de film vooral een sombere opsomming was van de teloorgang van talent maar uiteindelijk pakte de film toch een mooie twist aan om van toon te veranderen. Hoe dan ook, hoofdrolspeler Bastian Bouillon kwijt zich sterk van de taak die regisseur Valèrie Donzelli (van het ijzersterke "L amour et les forets") hem oplegde. Uiteindelijk een onderhoudende film derhalve.

In de Engelse werktitel gaat iets van de subtiliteit van de oorspronkelijke Franse titel verloren, er is namelijk een verschil tussen "aan het werk zijn" en "aan de voet van nieuw werk staan". Paul Marquet zit namelijk niet stil maar het lijkt wel alsof hij het allemaal heeft opgegeven. Hij heeft het manuscript voor zijn derde boek afgegeven doch de uitgever is nog lang niet overtuigd. Zijn eerste boeken zijn goed ontvangen maar helaas slecht verkocht. De uitgever hoopt op de grote klapper maar dat is dit derde werk in deze fase nog niet. 

Paul was ooit een succesvol fotograaf, inkomsten lekker vet, maar het boeide hem niet meer: hij wilde schrijven. Van een dik belegde boterham naar een broodje kaas derhalve en dat laatste komt nu zelfs ook in gevaar. Paul moet wat en in arren moede meldt hij zich aan bij Jobbing, een klussenwebsite waar je je kunt aanmelden voor de opdracht door zo scherp mogelijk een vraagprijs op te geven. Paul haalt veel binnen, maar doet dat slechts door laag (té laag) in te schrijven. De gevolgen zijn groot: het appartement waar hij na de scheiding is blijven wonen moet hij verlaten, het vertrouwen van zijn vader is hij kwijt, oud-collega's uit de fotowereld verklaren hem voor gek maar Paul is vastberaden: hij wil schrijver worden, zijn en blijven. En, minstens zo belangrijk, hij wil dat zijn kinderen zien dat hij een man van principes is, een man die zich inzet om zijn droom te verwezenlijken. Ondertussen ziet hij hem daar in de hoek staan: de bedelstaf!

Met: Bastien Bouillon, Valerie Donzelli, Andre Marcon, Virginie Ledoyen

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jean Michel Bernard- A pied d'oeuvre - Generique de fin

Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Il Falsario (aka The Big Fake) - Stefano Lodovichi

Il Falsario op IMDb (6,6)
 Il Falsario op Moviemeter (2,71)

The Big Fake op WIkipedia

Niet te verwarren met het behoorlijk sterke "Die Fälscher" van enkele decennia geleden maar voor een klein deel wel overlappend qua thematiek: vervang de wereldoorlog door een politieke bendeoorlog en je komt al een stukkie in de richting. Flink aangekondigd door Netflix, deze film, maar uiteindelijk lukt het maar net om de voldoende over de streep te trekken: verhaal en/of script zeer interessant, setting en timing dito maar het geleverde acteerwerk is matig te noemen. 

Italië, jaren 70. Drie vrienden besluiten hun saaie bergdorpje achter hen te laten: Fabione is de politiek geëngageerde student, Vittorio is de aankomend priester en Toni is de artistieke kunstschilder. Vanaf het moment dat ze in Rome hun nieuwe leven zoeken, scheiden hun wegen enigszins maar ze beloven elkaar met enige regelmaat op te zoeken. Dat gebeurt natuurlijk ook, vooral als ze een van de anderen voor hulp kunnen inschakelen. 
Het verhaal focust zich op Toni, de spin in het web. Zijn artistieke vaardigheden vallen al snel op bij Donata, een knappe kunsthandelaar, die hem vraagt om voor haar kunstwerken van gearriveerde schilders (Modigliani, Gauguin etcetera) te kopiëren zodat zij dit binnen haar netwerk voor miljoenen kan verpatsen. Dit kleine stapje over de drempel van de criminaliteit zal a giant step voor Toni blijken: vriend Fabionee vraagt hem om vervalsingen te maken voor zijn Rode Brigade-activiteiten, terwijl de kerk en de politiek hem vragen om paspoorten te vervalsen voor hun eigen schimmige doeleinden. Toni denkt er allemaal heel licht over maar ziet niet dat hij zich steeds verder vastschroeft in een levensgevaarlijke wereld. Poen zat, maar geen moment rust meer.

Met: Pietro Castellito, Giulia Michelini, Andrea Archangeli, Pierluigi Gigante

Madame - Amanda Sthers

Madame op IMDb (6,1)
 Madame op Moviemeter (2,71)

Madame op WIkipedia

Verrassend leuke comedy-of-errors. die ik met een glimlach en een "eigen schuld, dikke bult" gevoel zat te bekijken. Opnieuw keek ik met goedkeuring naar het acteerwerk van Toni Colette, die elke film waar ze in verschijnt een stukje optilt. Naast haar nog een paar leuke bekende gezichten en een fijn alle kanten op springend plot, goed te doen derhalve.

Er hangt veel van dit diner af. Het posh echtpaar Anne en Bob zijn allang al op elkaar uitgekeken maar hangen beiden veel te veel aan hun status. Om die status te behouden zal Bob een schilderij uit zijn privécollectie moeten verkopen, waarmee hij het dure leventje van zijn vrouw weer zal kunnen financieren. Om die reden is kunsthandelaar-taxateur David uitgenodigd. Net voordat het diner aanvangt, komt plots Bob's lanterfant-zoon Steven op bezoek, die uiteraard ook aan tafel wil aanschuiven. Daarmee brengt hij het aantal couverts op 13, hetgeen natuurlijk een ongunstig signaal is voor de succesvolle verkoop van de Caravaggio. Er moet dus iemand bij. 

In allerijl en uit grote nood neemt Anne een radicale beslissing: hoofd-huishoudster Maria zal moeten aanschuivenl. Ze is Spaanse en zal voor deze gelegenheid een Spaanse gravin moeten zijn die toevallig in Parijs op bezoek is. Niet deelnemen aan de discussies, niet te veel drinken, gewoon ja-knikken en zoet zijn. Dat pakt natuurlijk anders uit: Maria wordt naast David geplaceerd en dat heeft grote gevolgen.

Met: Toni Colette, Harvey Keitel, Rossy de Palma, Michael Smiley, Tom Hughes

FIN - song : Briag Maruani - Ca vaut la peine l'amour

The Mastermind - Kelly Reichardt

The Mastermind op IMDb (6,5)
 The Mastermind op Moviemeter (3,10)

The Mastermind op Wikipedia

Wat een rare film! En dat bedoel ik in dit geval behoorlijk positief. Wat mij betreft wordt de film ten onrechte getypeerd als een misdaadfilm, zelf vond ik het een volbloed psychologisch drama waarbij je je - ná die bewuste misdaad- voortdurend afvraagt wat de volgende stap van de hoofdpersoon gaat zijn (en daarmee wáár de film naar toe gaat, waar de regisseur heen wil). Zelf ben ik een groot liefhebber van het schuchtere spel van Josh O'Connor. Als je daar niet tegen kunt, zul je hier een pittige dobber aan hebben. O' Connor draagt de film, doet dat subliem. Ik had hem graag wat vaker in beeld gezien met de ravissante Alana Haim, die hier in de rol van zijn vrouw teveel op de achtergrond blijft (in beeld dan he, voor de rest blijft ze bepalend voor het gedrag van onze hoofdpersoon James.

James is een sukkel. Op vele vlakken. Ten eerste beseft hij amper hoe gelukkig hij zich mag prijzen met een kordate echtgenote en twee intelligente zoons, waarvan één gaandeweg de film zeer aanhankelijk aan pappie blijkt. Ten tweede kent James geen successen: na zijn studie kunstgeschiedenis komt hij niet echt in die sector aan de bak, hij krabbelt nu wat inkomen bij elkaar met het maken van meubeltjes. We zien pas heel langzaam ontstaan wat James nodig heeft om uit dat benauwde leventje te ontsnappen: bij zijn veelvuldig bezoek aan het lokale museum bestudeert hij de waakzaamheid van de suppoosten en timet hij de tijd die nodig is om van de zalen naar buiten te komen. Juist ja, James heeft een kunstroof in gedachten, een die hem er financieel bovenop moet helpen. Nooit meer lenen, nooit meer schulden, nooit meer krabbelen. 
Hoewel de heist zeer knullig verloopt, slaagt ie wel. Het lijkt zowaar of het succes James enigszins toelacht. Lijkt, zeggen we terecht, want al snel komt de politie op zijn spoor nadat ze een van zijn helpers hebben gearresteerd. Het is over met het rustige gezinsleven, James moet in beweging komen om niet in de bak te belanden. Maar waarheen?

Met: Josh O' Connor, Alana Haim, Jasper Thompson, Bill Camp, Hope Davis

Gezien in : Cinema Oostereiland

Caravaggio - Derek Jarman

Caravaggio op IMDb (6,5)
 Caravaggio op Moviemeter (2,91)

Caravaggio op Wikipedia

Voorafgaand aan de zeer aanlokkelijke tentoonstelling "Ongoing" van/door/over Tilda Swinton, vertoont het fenomenale Eye Filmmuseum alvast deze film uit 1986, waarin Swinton een prominente (debuut)rol speelt. Mijn vrouw en ik willen graag naar die tentoonstelling, ter opwarming treinde ik alvast naar onze hoofdstad om de biografische filmklassieker van Derek Jarman als een vorm van aftrap te gebruiken. Jarman moet met minimaal twee ideeën aan deze film zijn begonnen: uiteraard de prachtige werken van de kunstenaar met de dubieuze levensstijl verbeelden, maar daarnaast ook juist die levensstijl wat meer ...eh..belichten. Het maakt de film tot een prachtig kijkspektakel.

Kunstschilders waren wereldsterren, in de tijd waar wij in deze film naar teruggaan. Caravaggio viel op door zijn prachtige belichting en de scherpe lijnen waarmee hij zijn schilderijen neerzette. Destijds waren bijna alle schilderijen nog verbeeldingen van bijbelverhalen, logisch dus dat een schilder van faam in het Vaticaan belandde. Michelangelo Caravaggio - die voornaam is belangrijk want hij moet steeds duidelijk maken dat hij niet díé schilder is- ensceneert zijn werken in zijn "Roomse" atelier, mede dankzij de medewerking en vooral de financiering van op faam beluste kardinalen. Caravaggio raakt ingewijd in de liederlijke feesten die de kardinalen (én de Heilige Vader) op touw zetten. Hoewel de geestelijk zichzelf ook niet onbetuigd laten, veroordelen ze het "bestiale" gedrag van de schilder. Zolang hij echter zorgt dat hij de ganse clerus laat terugkeren op zijn doeken tolereren ze hem echter. Dat gaat natuurlijk mis, we weten wie er aan het langste eind zal trekken. Dat weten we eigenlijk al vanaf het begin, want we starten bij het sterfbed van een verbannen kunstenaar.

Met: Nigel Terry, Sean Bean, Tilda Swinton, Garry Cooper, Nigel Davenport, Robbie Coltrane, Michael Gough

FIN - song : Simon Fisher Turner - I love you more than my eyes

Gezien in : Eye Filmmuseum

La Venue de L'Avenir (aka Colours of Time) - Cedric Klapisch

La Venue de L'Avenir op IMDb (7,5)
 La Venue de l'Avenir op Moviemeter (3,25)

La Venue de L'Avenir op Wikipedia

Aanvankelijk had ik het even lastig door de continue tijdssprongen die de regisseur in deze film maakt. Maar hey, het is Cédric Klapisch, dus dan weten we dat het uiteindelijk goed komt en dat er een vrolijke, soms zelfs gezellige sfeer ontstaat als de opstartproblemen eenmaal het veld ruimen. Dan groeit er - opnieuw - een prettige film waarbij we in dit geval ook nog eens getuige mogen zijn van een bepalend tijdvak in de (kunst)geschiedenis. 

Al direct bij de start van de film zit ik op het puntje van mijn stoel: WAT! PRACHTIG! De film start in het schitterende museum "L'Orangerie" met de beeldbepalende panorama-schilderen van Claude Monet (direct besloot ik dat ik daar weer een keer naar terug wil, mijn vrouw moet dit ook gewoon zien). In dat museum is Seb bezig met het plichtmatig (mode)fotograferen van zijn arrogante en wereldvreemde fotomodel. Bij thuiskomst hoort Seb van zijn opa dat hij geacht wordt aanwezig te zijn bij een bijeenkomst bij de notaris. Daar horen alle verzamelde aanwezigen dat ze familie zijn van Adele Meunier, een overleden dame die een huis met inventaris aan alle erfgenamen heeft nagelaten. De stamboom blijkt in vier familietakken uiteengevallen te zijn, van elke tak gaat er eentje mee op inspectie naar Normandië.

Wij zien inmiddels Adele eind 18e, begin 19e eeuw vertrekken vanuit dat huis. Ze gaat naar Parijs, ze gaat haar moeder zoeken die haar kort na haar geboorte verliet (maar die nog trouw elke maand geld stuurt). In die tijd was de reis naar Parijs nog een hele onderneming, gelukkig ontmoet Adele twee jonge avonturiers die haar gezelschap houden en op wie ze later in Parijs nog stevig zal moeten bouwen. Adele's moeder blijkt te zijn beland in de society: ze verkeert in hoge kringen, papt met iedereen aan om in haar bestaan te voorzien. Daarmee belandt ze ook in de kunstenaarsscene die ons uiteindelijk weer terugleidt naar de moderne tijd. En naar die fantastische Musée de l'Orangerie.

Met: Suzanne Lindon, Abraham Wrapler, Vincent Macaigne, Julia Piaton, Zinedine Soualem, Paul Kircher, Vassili Schneider, Sara Gireaudeu, Cecile de France, Olivier Gourmet

FIN - song : KOMPROMAT- No stranger to heartbreak

Gezien in : Cinema Oostereiland

My Policeman - Michael Grandage

My Policeman op IMDb (6,6)
 My Policeman op Moviemeter (3,11)

My Policeman op WIkipedia

"Wat hebben we mensen toch allemaal aangedaan?" was bij mij de overheersende gedachte na het zien van deze film. Dat de naoorlogse jaren nu niet direct de meest mensvriendelijke waren, wisten we natuurlijk al maar het blijft schrijnend om te zien als daar in films weer eens de zere vinger op gelegd wordt. De kerk, de wet, de straat, de roddels: ze speelden allen een rol bij het beperken van menselijk geluk. Tenminste, als dat geluk/die liefde niet volgens de toen geldende boekjes was. Bikkelhard waren ze, de regeltjes van de verzuilde en religie-gebaseerde maatschappij. Gelukkig is er nu recht op trots, op vrije partnerkeuze, op ieders persoonlijke zoektocht naar liefde en begrip. 

Gepensioneerde onderwijzeres Marion heeft alles in gereedheid gebracht: de ziekenbroeders rijden de behoeftige Patrick haar huis binnen. Zij gaat - met behulp van de thuiszorg- de zorg op zich nemen voor deze oude vriend. Marion's man Tom maakt bezwaar en wil er niks mee te maken hebben: "jouw project, jouw beslissing, jouw probleem", zegt ie. Wij denken dan al genoeg te weten, maar dat zal anders uitpakken.

Marion vindt tussen Patricks bezittingen ook diens oude dagboeken. Als ze begint te lezen, is ze al gauw terug in de benauwde jaren 50, de jaren waarin zij haar man Tom ontmoette toen hij op de politie-academie zat. De jaren ook waarin zij samen een vriendschap ontwikkelden met Patrick (een rol van popicoon Harry "One Direction" Styles), die museumconservator was en Marion's honger naar culturele kennis een beetje kon stillen. Marion leest terug hoe zij zelf al snel het vijfde wiel aan de wagen werd omdat zich tussen haar man en haar vriend een geheime liefde ontwikkelde. Een met verstrekkende gevolgen.

Met: Harry Styles, Emma Corrin, Gina McKee, Linus Roache, Rupert Everett, David Dawson

FIN - song : Stephen Price - You're not alone

Encore (En Corps) {aka Rise}- Cédric Klapisch

Encore op IMDb (7,1)
 Encore op Moviemeter (3,45)

En Corps op Wikipedia

U zult natuurlijk zeggen dat je er met zo'n filmtitel niet aan ontkomt dat je film nog een keer gaat herzien, maar dat was niet de grootste reden dat ik hier weer eens voor ging zitten. Enkele weken geleden zag ik de toch best imponerende balletfilm "Joika" , hetgeen mij aan het associëren bracht: was deze zo goed als eerdere balletfilms die ik zag, welke maakte het meeste indruk? En toen kwam deze "Encore" toch wel als een van de twee meest indrukwekkende naar voren. Die andere? Dat was deze! 


"Encore" wervelde opnieuw, bij het herzien kwam bij mij nóg scherper de gedachte van het starten van een nieuw leven naar voren. Sterk spel van de innemende Marion Barbeau, fantastische dansscenes waarbij de aandacht gelijkelijk verdeeld wordt tussen klassiek ballet en moderne expressieve dans. Topfilm!

Mijn recensie van 3 jaar geleden voor deze film: BEGT recensie "Encore" uit 2022

Mortdecai (aka Charlie Mortdecai) - David Koepp

Mortdecai op IMDb (5,5)
 Mortdecai op Moviemeter (2,54)

Mortdecai op Wikipedia

Ergens diep in het achterhoofd zat wel de overtuiging dat ik deze film wel gezien moest hebben, maar ik vertikte het om het in mijn eigen databases op te gaan zoeken. Immers, meestal geniet ik wel van de aparte insteek die Johnny Depp aan het acteervak geeft, doorgaans kan ik ook Ewan McGregor goed velen. KLIK dus maar. 
Ik weet nu waarom de film geen belletjes deed rinkelen, want ik vond m bijna 10 jaar geleden al niet leuk. Te flauw, te gezocht, te opgelegd. 
Hier mijn recensie van mei 2016 : BEGT recensie Mortdecai

Met : Johnny Depp, Gwyneth Paltrow, Ewan McGregor, Paul Bettany

FIN - song : Geoff Zanello & Mark Ronson - Johanna

Riefenstahl - Andreas Veiel

Riefenstahl op IMDb (7,2)
 Riefenstahl op Moviemeter (3,21)

Leni Riefenstahl op Wikipedia

Heb er lang tegenaan gehikt (te lang misschien) maar mijn vrouw overtuigde mij deze documentaire toch te gaan zien. Achteraf gezien gelukkig maar, want de documentaire is behoorlijk sterk. Dat ik er zelf zo tegenop zag, vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik filmliefhebber ben. Ik heb de trailer vooraf gezien, ik wist dat ik bepaalde delen van deze docu (de filmbeelden vooraf) uit esthetisch oogpunt gewoon mooi zou vinden. En dat is nu precies het lastige: waar precies scheiden de wegen van de waardering voor de kunstenaar en de afkeer voor dit type mensen zich? Met "dit type mensen" bedoel ik dan degenen die bewust een afslag nemen in een richting die alom moreel verafschuwd wordt. Wanneer slaat waardering om in cancellen? Mogelijk hebben meer kijkers naar deze docu met deze vraag geworsteld, mogelijk hebben ze ook in het bekijken ervan de antwoorden al gevonden. 

Want dat is wat deze docu wel degelijk doet: mevrouw Riefenstahl mag nog zo verbaal tegenstribbelen, uit haar eigen archief en uit alle beelden, foto's, brieven en geluidsopnames daarin blijkt dat ze wel degelijk met opgeheven hoofd aan de verkeerde kant van de geschiedenis ging staan. Mijn vrouw heeft enige kennis van de DSM-5 en meende naar iemand met een overduidelijke narcistische persoonlijkheid te hebben zitten kijken. Elke keer die gespeelde boosheid als interviewers in de decennia na de oorlog haar fling met de nazi-kopstukken ter sprake brengen, elke keer weer probeert ze te zeggen dat ze het allemaal voor haar artistieke idealen heeft gedaan, alles per keer door de ondervrager weerlegd met citaten en beelden uit haar eigen archief. Als ze echt alleen met film en fotografie bezig was geweest, dan zou ze niet zo geëngageerd zijn geraakt met Hitler, Speer en Goebbels. Riefenstahl werd oud, heel oud, maar heeft nooit in de juiste bewoordingen berouw getoond. En dat is jammer, want je kunt nooit meer zonder kramp in de maag naar haar - soms echt wel fraaie- beelden kijken.

FIN - song : Freya Arda - The End of Riefenstahl

Gezien in : Cinema Oostereiland

Sing Sing - Greg Kwedar

Sing Sing op IMDb (7,7)
 Sing Sing op Moviemeter (3,54)

Sing Sing op Wikipedia

Omdat ik vreesde voor musical-achtige praktijken liet ik deze film tijdens de roulatie in ons theater lopen. Gisteren alsnog via Pathé Thuis gekeken, omdat mij toch wel behoorlijk wat goede reacties ter ore kwamen. Gelukkig maar, want dit is een ijzersterke film. Prachtige emoties, die ook vaak nog eens heel oprecht (b)lijken te zijn: de film is voor het leeuwendeel geschoten met gevangenen, slechts een beperkt aantal professionele acteurs doen mee. Dat maakt de film oprechter en realistischer. Heel goed.

Als je in de Sing Sing-gevangenis belandt, kun je het doorgaans maatschappelijk wel schudden. Zwaargestraften die langdurig (of voorgoed) uit de maatschappij moeten worden gehaald, slijten daar hun dagen. Dat wil niet zeggen dat ze de hele dag in hun cel zitten, nee: er is verstrooiing. zo heeft gevangene Divine G een theatergezelschap binnen de muren opgezet. Zelf schrijft hij stukken maar men waagt zich ook aan Shakespeare. De gedachte hierachter is elk van de boeven/acteurs binnen zichzelf op zoek gaat naar de schoonheid van het leven, zoals die zo vaak in kunst beschreven wordt. 

Ze hebben net een uitvoering gehad en richten zich nu op de keuze van een nieuw stuk. Al snel kijkt iedereen naar Divne G, die heeft altijd wel wat op de plank liggen. Maar nee, het loopt anders. Plots is daar de stevige crimineel Clarence die binnenwandelt. Hij wil meedoen, maar lijkt nog niet van plan zijn ruwe bolster-jasje uit te doen. Al snel ziet hij dat zijn medegevangenen er anders in staan: die gaan veel verder in het etaleren van hun diepere gevoelens dan Clarence durft.
Divine en Clarence ontwikkelen - zo goed en zo kwaad als het gaat- een soort vriendschap, wat goed uitkomt wanneer blijkt dat beiden ook nog bezig zijn om zich voor te bereiden op een zitting over hun mogelijke invrijheidsstelling. Laatste kans voor de heren om ooit nog een stukje normaal leven te leiden, hetgeen hun toneelspel overigens ten goede komt. Er gaat drama volgen, onvermijdelijk.

Met: Colman Domingo, Clarence Maclin, Sean San Jose, Paul Raci

FIN - song : Adrian Quesada - Like a bird

Genius - Michael Grandage

Genius op IMDb (6,5)
 Genius op Moviemeter (2,77)

Genius op Wikipedia

Toen ik van de week "Devil's Knot" een tweede kijkbeurt gaf, concludeerde ik dat de film niet heel bijzonder was maar dat er toch wel een ferm lichtpunt in zat: Colin Firth! Wat een acteur is dat, wat een geweldige mimiek en dito blik heeft de man toch: angst en lef, gelatenheid en gedrevenheid; het zit allemaal in zijn spel. Ik kan dan zo 123 ook niet echt een slechte rol van hem opnoemen. Slechte films waarin hij zat, maar meestal weet hij het gemiddelde toch nog steeds omhoog te krikken. Fenomenaal was hij in "Supernova", wat mij betreft een van de mooiere films van de laatste 10 jaar. 

Hoe dan ook, deze overdenking inspireerde mij tot het opnieuw bekijken van deze film, die ik toch nog op de schijf had staan. Een hyperirritante Jude Law (hoort bij de rol hoor, dat doet ie goed) komt tegenover de bedachtzame, intelligente en ervaren Firth te staan. De twee maken iets in elkaar los.

Hierbij mijn recensie van destijds: BEGT recensie Genius april 2018

Met: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Laura Linney, Vanessa Kirby, Guy Pearce, Dominic West

FIN - song : Adam Cork - Requiem / Dear Max

American Night - Alessio Della Valle

American Night op IMDb (4,4)
 American Night op Moviemeter (1,59)

American Night op Wikipedia

Nu had ik een licht borreltje op (afscheidsreceptie van het werk) maar ik kon - eenmaal thuis op de bank- aan deze film geen touw vastknopen. En gezien de waarderingen op de filmsites hierboven, was ik daarin niet te enige. De film heeft allerlei pretenties maar maakt er eigenlijk geen enkele waar. Neo noir, het is een prachtige term maar als kijker weet je dan nog niet precies wat je kunt verwachten. Maar ja, ik had ooit mezelf opgelegd elke film te beschrijven die ik in zijn geheel bekijk. Komt ie dan:

We herkennen direct de knullige kruimeldief. Die wordt er door zijn schimmige opdrachtgevers om een gestolen Andy Warhol-schilderij (de print van Marilyn Monroe lekker compact opgerold) af te leveren op een locatie waar de anonieme koper ermee mag verdwijnen. Twee identieke sporttassen afgesproken, u kent dat wel. De deal loopt in het honderd, we leren al snel de andere partijen kennen: een wannabe galeriehouder, een maffiazoon die zelf wannabe kunstschilder is, een armlastige galeriehouder, een kunsthistorica en nog wat aanpalende figuren. Ieder heeft hierin zo zijn eigen ambities en zijn eigen problemen. Het knalt, het boemt! En ondertussen verschuift het schilderij steeds maar van tas naar tas, van eigenaar naar eigenaar.

Met: Jonathan Rhys Meyers, Paz Vega, Emile Hirsch , Michael Madsen

FIN - song : Wolfmother - Joker and the thief

Bergman Island - Mia Hansen Løve

Bergman Island op IMDb (6,6)
 Bergman Island op Moviemeter (2,90)

Lekker complexe film, die ik in ons filmtheater was misgelopen. Nu dus maar via de filmzenders een inhaalsessie. Films over schrijvers lenen zich natuurlijk altijd voor diepere lagen en voor synchrone vertellingen. Daar kunnen we hier onze lol mee op. Daarnaast: echt een heel lekkere set acteurs doet hier zijn best om ons het verhaal in te zuigen: de altijd fijne Tim Roth, de redelijk verse komeet Vicky Krieps, de immer warrige doch cool acterende Mia Wasikowska en de oeuvre-bouwende Scandinavische acteur Anders Danielsen Lie. An sich al de moeite waard.

Het creatieve stel Chris & Tony arriveert op het Zweedse eiland Färø. Ze zijn er voor een productieve trip: Tony moet zijn volgende film afronden en opleveren, Chris wil juist de rust en inspiratie vinden om een nieuw filmscript te gaan schrijven. Waar die inspiratie voor het koppel dan wel vandaan komt? Welnu, Faro is het eiland waar de ongenaakbare Zweedse regisseur Ingmar Bergman woonde, leefde en werkte. Zijn woning wordt door een goedwillende erfgoed-stichting verhuurd aan creatievelingen die in de voetsporen van de complexe kunstenaar willen treden. 
De werkvakantie pakt niet aan alle kanten goed uit: Tony gaat voortvarend aan de slag, maar Chris kan steeds maar geeen aanknopingspunten vinden voor een nieuw verhaal. Terwijl Tony al aan de viewings toe is, struint zij over het eiland en laat zich rondleiden door een Bergman-adept. Het geeft haar inzichten over Bergman, maar ook over haarzelf en over haar relatie met Tony. Ineens gaat het bruisen: ze kalkt 90 procent van haar werk in een keer op papier. Uiteraard gaat ze dit spiegelen, ze vertelt haar echtgenoot de plot om te polsen wat hij ervan denkt. Er onstaat - letterlijk- een film-in-een-film. 

Met : Tim Roth, Vicky Krieps, Mia Wasikowska, Anders Danielsen Lie

FIN - song : Lee Hazlewood & Nina Lizell- Vem kan segla

Who killed the KLF? - Chris Atkins

Who killed the KLF op IMDb (7,2)
 Who killed the KLF op Moviemeter (3,63)

Vermoedelijk is er niemand die deze documentaire met volledige instemming heeft bekeken. Het gedrag van de betrokken hoofdpersonen is dermate uiteenlopend en bij vlagen tegenstrijdig dat je het onmogelijk met álles eens kunt zijn. Echter: er zitten wel degelijk delen van maatschappijvisie en van David tegen Goliath in die bij mij veel waardering opwekten. Met een Pietje Bell wil ik me graag vereenzelvigen, met aandachtstrekkers heb ik echter veel minder. De heren van The KLF (of zoals ze eerder heetten: Justified Ancients of Mu Mu) hebben van beiden net iets te veel om sympathie op te wekken, maar daar lijkt het ze ook helemaal niet om te doen.

Bij het begin beginnen: eind jaren 70, de heren Bill drummond en Jimmy Cauty rommelen wat in bandjes maar het wordt m allemaal net niet. Drummond acht zich eerder een ontregelende conceptueel kunstenaar (aanhanger van het Discordianisme) dan een muzikant en haalt in de jaren 80 zijn gram als nieuwe technieken hem de gelegenheid geven om muziek op een vervreemdende wijze te samplen waardoor onwerkelijke nieuwe stukken ontstaan. Zelf is ie er heel blij mee maar de oorspronkelijke artiesten van wie hij materiaal inzet, zijn dat een stuk minder. Rechtszaken volgen, boetes dreigen: Drummond vindt het prachtig en maakt er een mediaproject van: hij had de oplage van zijn platen gewoon kunnen vernietigen maar hij besluit dat bij de ABBA-studio's te gaan doen. Eerst werpen ze op de boot een deel van de platen in de Noordzee, de rest moet ter plaatse worden overhandigd. Niet nodig, maar publicitair wel erg lekker. 

De heren weten hoe het werkt: via danceprojecten als the Timelords belanden ze uiteindelijk in The KLF, waarmee ze plots hit na hit scoren. Ze worden zo groot dat het ze tegen gaat staan. Abrupt besluiten ze hun carrière te beëindigen, hun muziek te vernietigen en met de noorderzon te verdwijnen. Er is echter nog een ding dat ze moeten afronden: ze hebben miljoenen verdiend en ze willen dat "bloedgeld" niet meer. Een laatste project moet volgen: op een van de Schotse eilanden verbranden ze ritueel miljoenen ponden. Het lijkt stoer, maar het is randje strafbaar en het verandert de publieke opinie: plots zijn de lievelingen van het anti-establishment geworden tot vijanden van de Britse samenleving.

FIN - song : The Maccabees - Spit it out