De Gaulle: Liberté (aka La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom) - Antonin Baudry

La Bataille de Gaulle: J'écris ton nom op IMDb (8,0)
 La Bataille de Gaulle: j'écris ton nom op Moviemeter (4,12)

La Bataille de Gaulle op WIkipedia

Aan de manier waarop ik hierboven de links plaats, herkent u al iets van mijn voorkeuren. Terwijl de film in de markt gezet wordt met de snelle verkooptitel "De Gaulle: Liberté", vind ik de originele titel van deze sequel vele malen poëtischer: "La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom". "Ik schrijf je naam" is de subtitel die u pas aan het eind van de film zult begrijpen, maar kent meer hunkering dan het containerbegrip "vrijheid". Oordeel zelf of ik me terecht zo opstel. Hoe het ook zij: een maand na het bekijken van deel 1 ging ik gisteren op première-avond naar deel 2 van het verhaal over De Gaulle in oorlogsjaren. Opnieuw een lange zit, ditmaal zelfs mét ingelaste pauze, maar opnieuw was het die tijd allemaal waard. Visueel indrukwekkend, historisch verantwoord en - imho- iets meer dynamiek dan in deel 1. Dat is voor de filmkijker prettig, ik kon nu ook het acteerwerk van Simon Abkarian veel beter hebben, omdat ik zie dat hij wel een consistentie brengt in de 6 uur film die dit epos oplevert. En voor de filmkijker die álle actuele oorlogsfilms volgt: u kunt fijne vergelijkingen maken met het sterke "Pressure" die op dit moment óók in de zalen draait, terwijl u ondertussen getrakteerd wordt op prettige bijrollen van oa Anamaria Vartolomei en Niels Schneider. 

1944. Generaal De Gaulle zit nog steeds in ballingschap in London. Van daaruit bestuurt hij zijn verzetsorganisatie "Het Vrije Frankrijk" die zich zowel tegen de nazi's verzet als tegen het in het vaderland heersende Vichy-regime. De Gaulle blijft onverzettelijk maar ziet zijn mensen het steeds moeilijker krijgen: internationale steun brokkelt af, zo voelt ie. Churchill heeft moeite met de nukken van de starre generaal, maar blijft toch op een of andere manier wel sympathie houden voor de vaak verrassende theorieën en technieken die de Fransman erop na houdt. Bij de Amerikaanse president Roosevelt is De Gaulle die sympathie al lang al kwijt. Dat is vooral lastig doordat WO2 in een fase is beland waar Europa niet meer zonder de hulp van de VS blijkt te kunnen. Churchill kiest handig positie, maar de Gaulle volgt nog steeds de lijn rechtdoor. Zíjn lijn. En geen enkele andere.

Zowel op het Europese vasteland als in het noordelijke deel van Afrika is de steun voor de Gaulle nog steeds van levensbelang. Terwijl zijn ondergrondse verzetsvrienden proberen de Franse politiek te masseren en een andere kant op te krijgen, vecht in de woestijnen van Libie en Algerije zijn onverzettelijke generaal Leclerc strijd op het scherpst van de snede. Dermate scherp, dat De Gaulle beseft dat ál zijn succes inmiddels van één man afhangt. En dat hij niet die man zelf is, dat haat hij. Kan hij blijven rekenen op support van de troepen? Als daar voldoende weerstand wordt geboden, kan hij mogelijk de politieke steun vergaren om zijn geliefde Frankrijk te behoeden voor een ramp: het land mág niet uiteenvallen.

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Niels Schneider, Anamaria Vartolomei, Karim Leklou, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Cala - Syzygy

Mr. Bean's holiday- Steve Bendelack

Mr. Bean's Holiday op IMDb (6,4)
 Mr. Bean's holiday op Moviemeter (2,77)

Mr. Bean's Holiday op Wikipedia

Natuurlijk snap ik wat u denkt, maar ja: die harde schijf stond op knappen dus er moest een en ander worden bekeken en verwijderd. Dan krijg je dit: blijkbaar een jaar geleden opgenomen, deze tweede film van het personage Mr. Bean, waarachter natuurlijk de veelzijdige doch vooral komische Rowan Atkinson schuilt. Vele afleveringen heb ik ervan gezien, ik weet niet meer zeker of ik ook zijn eerste film zag of dat ik toen al een beetje door de zelfverklaarde tijdloosheid van deze humor heen zag. In ieder geval: als je dit twintig jaar later een keer gaat bekijken, word je nergens verrast (nou ja, een toffe bijrol van Willem Dafoe daargelaten) en ga je op een sukkeldrafje door Beans avonturen heen. Op reis!

De bekende Mini wordt op de stoep van de Tower neergezet: er zal een prijsuitreiking zijn die meneer Bean blijkt te winnen. Hij wint een treinreis door Frankrijk met als eindbestemming de flamboyante badplaats Cannes (locatie van... u weet wel). Wat zullen we toch allemaal weer meemaken? 

Vanaf het begin gaat natuurlijk alles mis: Bean belandt in een Parijse buitenwijk, Bean mist de aansluiting, Bean isoleert een vader van zijn zoon waardoor hij plots van ontvoering wordt beticht, Bean verliest portemonnee dus moet de straatartiest uithangen, Bean moet en zal in Cannes komen om de zee te zien en belandt met hulp van anderen alsnog daar. Waar hij en passant het hele filmfestival verstiert. 

Met: Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry, Emma de Caunes

FIN - song : Charles Trenet- La mer

Nightwatch: Demons are forever (aka Nattevagten- Daemoner gar i arv) - Ole Bornedal

Nightwatch: Demons are forever op IMDb (5,8)
 Nightwatch: Demons are forever op Moviemeter (2,33)

Nightwatch/Nattevagten op Wikipedia

Een film die ik nooit aangeklikt zou hebben, als er niet zo'n fijne keur aan bekende Deense acteergezichten in zou zitten. Meerdere types herkende ik uit films of series : Kim Bodnia (the Bridge), Nikolaj Coster-Waldau, Paprika Steen, Sonja Richter en Eva (eh, ik bedoel: en vele anderen). De film zelf? Ach, een bijeen geschraapt script met poging tot spannende en zelfs horror-momenten. U mag hem hebben.

Emma staat aan de start van een studie geneeskunde en is bezig met de eerste anatomische lessen. Ze hoort daarbij over de vacature voor bewaker in het lijkenhuis. Interessant? Nou, voor Emma wel want haar vader deed vroeger diezelfde baan. En is daarbij op een dermate gruwelijke manier - samen met zijn vrouw -belaagd dat zijn vrouw later uit arren moede zichzelf het leven benam en hij louter overleeft op pillen en drank. Waarom Emma dit dan ambieert, we snappen het niet. Blijkbaar wil ze weten hoeveel van de genen van haar ouders ze geërfd heeft.

Ze leidt het verhaal terug tot een scalperende seriemoordenaar die ze uit hoofde van haar studie voor een interview benadert. Poppen, dansen, vul maar in.

Met : Fanny Leander Bornedal, Nikolaj Coster- Waldau, Kim Bodnia, Sonja Richter, Paprika Steen

FIN - song : Camilla Cabello - Never be the same

One Mile: Chapter Two - Adam Davidson

One Mile: Chapter Two op IMDb (5,0)
 One Mile: Chapter Two op Moviemeter (2,59)

One Mile op Moviepedia

Duidelijk minder gewaardeerd dan deel 1, beide filmdatabases wijzen dat uit. Ik was dus blijkbaar niet de enige die het zo zag: waarom is dit verhaal over twee complete films uitgesmeerd terwijl het met enige handigheid gewoon in een twee-uur-verhaaltje had gekund? Vermoedelijk heeft dit te maken met de macht van de streamingsdiensten maar dat krijg ik natuurlijk niet hard. Daarom: even doorbijten, deel 2 er door heen jassen.

Hij blijkt toch niet te zijn omgekomen bij het knallende einde van deel 1. Sekteleider Stanley Dixon heeft wat te wreken natuurlijk: de commando Danny Beckett heeft bij de bevrijdingsactie van zijn dochter Dixon's enige zoon het hoekie om gewerkt. Revanche is nodig, dat kan natuurlijk enkel en alleen door Beckett datgene af te nemen wat hem het meest geliefd is. 
Dochter Alex Beckett zit inmiddels op het college van haar eigen keuze en wordt voor de prom-night afgehaald door een chauffeur. Mag u raden wie die chauffeur is! In een paar woorden: Danny Beckett moet opnieuw in actie komen om zijn dochter uit de klauwen van Dixon en diens bende te redden. In zijn eentje tegen een vijandig eiland, daar is nogal wat actie voor nodig. Daar gaan we! 

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

FIN - song : Diharma - Quiet your mind

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

Jurassic World Rebirth - Gareth Edwards

Jurassic World Rebirth op IMDb (5,8)
 Jurassic World Rebirth op Moviemeter (2,83)

Jurassic World Rebirth op Wikipedia

Hele hordes filmkijkers zijn destijds naar de bioscoop gesjeesd om de nieuwe sensatiefilms over tot leven gewekte dinosauriërs te gaan zien. Ik behoorde niet tot die hordes, al ben ik later wel het eerste deel een keer gaan kijken. Dat kwam mede door het enthousiasme van een van mijn broers die de film in geuren en kleuren zat over te brengen op familiefeestjes. Ik moest dus ook een keer. Gisteravond, na een bezoek aan een best pittig toneelstuk, zaten wij weerloos op de bank: deze dus maar aangeklikt op een van de streamers. Het is voorlopig het laatste deel uit de grote Jurassic - reeks. Het mocht wat kosten: vette CGI en een stevige sterrencast (Scarlett Johansson, Mahershala Ali, Rupert Friendd)

Na de grote uitbraken is de mensheid slimmer omgegaan met de plots weer springlevende dinosaurus-populatie. Ze worden gecontroleerd op een eiland rondom de evenaar, alwaar ze in een laboratorium worden onderzocht. Dat gaat natuurlijk mis: een slordigheidje van een onderzoeker leidt tot de uitbraak van een tot leven gewekte klomp dino-DNA. 

7 jaar later gaat een samengestelde groep van wetenschappers, huurlingen en farmaceutica-giganten op weg naar dat eiland: ze denken door middel van het tappen van bloed van de drie herleefde dinotypes (landdieren, zeedieren en vliegende dieren) een perfecte combinatie te kunnen maken voor een medicijn tegen vervroegde hartkwalen. Per boot naar het eiland dus. Onderweg pikken ze een gezinnetje schipbreukelingen op dat blijkt aangevallen door onze eigen Mosasaurus, maar die het net hebben overleefd. In een afmattende race tussen zeedieren en bootjes bereiken ze alsnog dat equator-eiland, waarna een lange en vooral gevaarlijke zoektocht begint naar de bloedsamples. En is het overleven tussen deze agressieve dieren al moeilijk, vergeet dan niet hoe lastig mensen onderling naar elkaar kunnen zijn: ieder blijkt een eigen belang te hebben om deel te nemen aan deze jacht.

Met: Scarlett Johansson, Mahershala Ali, Jonathan Bailey, Rupert Friend, Manuel Garcia-Rulfo, Luna Blaise

FIN - song : Alexandre Desplat- Sailing away

Amsterdamned II - Dick Maas

Amsterdamned II op IMDb (5,5)
 Amsterdamned II op Moviemeter (2,51)

Amsterdamned_II op Wikipedia

Sinds enige tijd mag ik ingewijde noemen in de Dick Maas-leer. Ik mocht meehelpen aan de eindredactie van een te verschijnen boek over de regisseur en vooral over zijn Flodder-films & series. Uit dat boek leerde ik al dat Maas maling heeft aan journalistieke waardering en kwalitatieve beoordelingen, hij gaat voor de gunst van het publiek en voor de bezoekcijfers. Dat maakt dat zijn films geen peilloze dieptes kennen, dat het allemaal erg aan de oppervlakte blijft. Of, nou ja, dus...

Ruim 30 jaar nadat rechercheur Erik Visser de zoektocht naar het Amsterdamse onderwatermonster succesvol had afgerond (dader 'n all), staat hij op de nominatie om daarvoor alsnog een medaille te ontvangen. Het zou een mooie start van zijn pensionering zijn. Maar dan..

Plots worden er twee toeristen naar de diepte getrokken tijdens een nachtelijke rondvaart, plots wordt in het Wallengebied een travestieartiest omgebracht. Een weekje voor zijn ceremoniële bijeenkomst reist Visser alvast af naar de hoofdstad, waar hij te horen krijgt dat de man die hij voor dader hield in geen geval de dader kon zijn. De zoektocht gaat dus worden herstart, opnieuw is de waterrijke stad in de greep van een moordlustig wezen. Samen met de jonge Tara Lee, de rechercheur die nu in Visser's positie zit, moet Erik de knopen gaan ontwarren zodat ze de waarheid boven water krijgen.

Met: Huub Stapel, Holly Mae Brood, Ruben Brinkman, Tatum Dagelet, Pierre Bokma, Steef Cuijpers

FIN - song : Davina Michelle - Amsterdamned

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

Basic Instinct 2 - Michael Caton-Jones

Basic Instinct 2 op IMDb (4,4)
 Basic Instinct op Moviemeter (2,41)

Basic Instinct op Wikipedia

Beter van niet! Beter waren ze weggebleven bij het uitmelken van het succes rondom de nog steeds krachtige Paul Verhoeven-film. Ik had de gekunstelde opvolger (inmiddels ook al bijna 20 jaar oud) nooit gezien maar ik weet nu waarom. In helemaal niets komt dit in de buurt van het shocking origineel. Daar zat een meesterhand achter, daarin zat goed acteerwerk, het was sexy en daarin zat een doorwrocht plot. Ik lees nu op Wikipedia dat '2' een grote verzameling Razzies heeft opgehaald, heel begrijpelijk. 

Na de onverkwikkelijke gebeurtenisssen uit deel 1 is schrijfster Catherine Tramell naar London vertrokken. Daar gaat het al snel opnieuw mis: ze belandt op de bank bij psychiater Michael Glass, die haar worsteling met het verleden moet doorgronden. Maar u snapt natuurlijk dat Glass volledig meegezogen wordt in de verleidelijke verhalen én handelingen van mevrouw Tramell. Ze blijkt wel iets van haar haren te zijn verloren, maar niet haar streken. Het wordt een tocht langs her en der omvallende slachtoffers, waarbij Glass probeert samen te werken met detective Roy Washburn en waarbij beurtelings naar de schrijfster, de psychiater en de detective gewezen wordt als mogelijke verdachte.

Aan u de eer om de verbanden te leggen. Maar het is beter van niet..

Met: Sharon Stone, David Morrissey, David Thewlis, Charlotte Rampling, Neil Maskell, Indira Varma

Red Riding: In the year of our lord 1983 - Anand Tucker

Red Riding 1983 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1983 op Moviemeter (3,32)

Red Riding 1983 op VPRO Cinema

Derde en laatste deel van deze naargeestige, doch uitstekend gespeelde filmreeks. De reeks overziend geeft het een sterk tijdsbeeld: de jaren 70 en 80 waren in de meeste plattelandsgebieden weliswaar periodes van bevrijding uit de beklemmende opbouwjaren, maar er waren teveel mensen die sociaal-maatschappelijk achterbleven. In de arme wijken kon men de weelde van steeds meer vrijheden lang niet altijd aan, in de rijkere wijken greep men juist die vrijheden aan om nog meer touwtjes in handen te krijgen. Het Britse Noorden heeft daar lang onder te leiden gehad, maar ik denk dat we in elk Europees land wel zulke streken kunnen aanwijzen. De vaart der volkeren, ja ja, maar niet voor iedereen op dezelfde snelheid.

Deel 3 brengt catharsis, dat móét natuurlijk wel in dat laatste deel. Deze film draait vooral om hoofdcommissaris Jobson, die weliswaar tot zijn bovenarm in de aars van zijn hogergeplaatsten zit maar die steeds meer ziet dat de financiële voorspoed die hem in het vooruitzicht is gesteld niets waard is als hij er moreel niet meer tegen kan. Gewetensbezwaren, derhalve. 

Hij laat zich inspireren door de armetierige advocaat Piggott die - onder druk van de familie- besluit om een aantal langgestraften in deze zaak een bezoek te brengen. Hij krijgt steeds meer bouwsteentjes van een mega-foute zaak naar boven. De rol van de dominee, de rol van de eerdere advocaat, de rol van de bouwmagnaat en vooral de rol van het politie-apparaat : alles krijgt van Piggott een duwtje en zo belandt hij uiteindelijk ook bij Jobson aan het bureau. Een bureau waar het niet fris ruikt, waar wat ramen open moeten.

Met: David Morrissey, Mark Addy, Jim Carter, Peter Mullan, Sean Harris, Sean Bean, Daniel Mays

Red Riding: The Year Of Our Lord 1980 - James Marsh

Red Riding 1980 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1980 op Moviemeter (3,25)

Red Riding 1980 op Letterboxd

Het tweede deel van de reeks over politiecorruptie in het - in die tijd- zwaar misdadige Yorkshire. Dit deel gaat voornamelijk over de jacht op vrouwenmoordenaar "The Yorkshire Ripper" die in die dagen gruwelijk huis hield. De film wordt gedragen door een fenomenale Paddy Considine, die meer dan geloofwaardig een oprechte copper neerzet die juist daardoor een eenzaat blijkt in het door-en-door verrotte team.

Considine speelt Peter Hunter,  die als rechercheur wordt ingevlogen om het moeizaam opererende korps in Leeds te ondersteunen. Er vielen (en vallen) teveel doden en het team lijkt het niet tot een veiliger oplossing te kunnen brengen. Terwijl Hunter een klein team formeert om de diverse moordzaken van begin tot einde door te nemen, ervaart hij steeds meer tegenwerking vanuit het politie-apparaat zelf. Sterker nog: vanuit zijn eigen team mekrt hij al dat er voortdurend twijfel gezaaid wordt, met name door de sinistere agent Craven. Wij weten dan al dat Craven in het team geplaatst is door de hooggeplaatsten, omdat hij hun positie in het corrupte bouw- en misdaadwereldje moet verzekeren. Hunter komt verder, steeds verder maar merkt dat zijn collega's liever bezig zijn hem te corrumperen dan dat ze luisteren naar zijn valide argumenten om te denken dat het in de regio om meerdere moordenaars gaat. Maar dat wil de leiding nu juist niet horen, dus richt men de pijlen op Hunter.

Met: Paddy Considine, Sean Harris, Maxine Peake, Tony Pitts, David Morrissey, James Fox

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Peace at last

Bridget Jones: Mad about the boy - Michael Morris

Bridget Jones: Mad about the boy op IMDb (6,6)

Bridget Jones: Mad about the boy op Moviemeter (2,87)

Bridget Jones: Mad about the boy op Wikipedia

Een onwaarschijnlijk succes was het, zo'n 25 jaar geleden, toen deze filmreeks haar eerste deel losliet op de bioscoopwereld. De zalen stroomden vol om de onbeholpen Bridget door haar volwassen leven te zien struikelen. Vooral haar liefdesleven was daarbij het onderwerp, maar gaandeweg de reeks kwam daar ook haar gezin en haar eigen veroudering bij als komische mikpunten. Enige botox-ingrepen later komt mevrouw Jones begin dit jaar dan plots nog een keer in de schijnwerpers: deel 4 was een feit. Ik had geen hoge verwachtingen, gelukkig maar.

Haar echtgenoot Mark verongelukte enkele jaren geleden en Bridget blijkt daar maar moeizaam van te herstellen. Nu ze zijn steun en liefde moet ontberen, krijgt ze maar moeilijk de dagen rond. Het gezin is - hoewel liefdevol- een rommeltje, de deur komt ze niet graag uit en werken doet ze ook al een tijdje niet. Peptalk-time dus, Bridget's vriendinnen praten op haar in.
Als ze niets doet, mist ze de slag op de liefdesmarkt. Als ze niets doet, zullen haar kinderen nooit enige mate van zelfstandigheid bereiken. Als ze niets doet, gaan de beste en vooral fijnste banen aan haar voorbij. Nou vooruit, er wordt geTinderd, er komt een nanny en Bridget boekt zowaar enkele kleine successen: ze bemachtigt een toyboy, ze pakt haar oude baan weer op en ze verdedigt haar kinderen bij die strenge, maar stiekem wel heel interessante hoofdonderwijzer. Tevreden kijken Bridget's vriendinnen hoe ze het leven weer lijkt te omarmen. Vallen en opstaan, maar de blik is weer naar buiten gericht.

Met: Renee Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall, Sally Phillips

FIN - song : Olivia Dean- It isn't perfect but it might be 

Mission: Impossible - The Final Reckoning - Christopher McQuarrry

Mission Impossible- The Final Reckoning op IMDb (7,5)

Mission Impossible- The Final Reckoning op Moviemeter (3,37)

Mission Impossible- The Final Reckoning op Wikipedia

Omdat deze film niet in mijn stad (althans, niet in een voor ons betaalbaar theater) draaide, pakten we gisteren de trein naar Amsterdam om naar het prachtige The Movies-theater te wandelen. Aldus konden wij drie uur schuilen voor de regen, terwijl we ons lieten vermaken door de ditmaal verzonnen kolder rondom actieheld Ethan Hunt. U weet allang al dat het niet mijn genre is, maar mijn vrouw kan altijd wel even lekker wegzakken in speelfilms als deze. The things we do for love.

Het was dus nog niet helemaal klaar met de boefjes. Hoewel Ethan Hunt door alle instanties wordt uitgekotst (de spionagediensten, de VS-regering én uiteraard de boefjes zelf) lijkt hij toch de enige aangewezen persoon om de wereld van de ondergang te redden. De geheimzinnige organisatie die zich "The Entity" noemt, werkt aan een AI-tool die alle kernwapenarsenalen van de diverse nucleaire mogendheden kan overnemen met inventieve hacks. Valt niks aan te doen, aan die dreiging de wereld te vernietigen.

Nou ja, niks: natuurlijk heeft Hunt  hier wél een antwoord op. Daartoe moet hij op zoek naar de in de vorige aflevering gezonken nucleaire onderzeeër, alwaar een pod met daarop de broncode van de AI-tool. Dat apparaatje heet de Podkova en ligt dus begraven onder het poolijs in de Beringzee. Hunt's vriend Luther, de oude whizzkid van de groep, heeft een programma geschreven dat die code kan ontregelen, ontzenuwen. Als Hunt die op de Podkova weet te bevestigen, heeft hij een bliksemflits de tijd om de voortgaande bewapeningsrace te stoppen. Maar ja, niet alleen Hunt en zijn team jagen op die technische combinatie: ook de ondermijnde spionagediensten én aarstvijand Gabriel spinnen op die programmeertools. Het is effe knokken, maar dan heb je ook wat.

Met; Tom Cruise, Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg, Esai Morales, Pom Klenentieff, Angela Bassett

FIN - song : Max Aruj/Alfie Godfrey - Curtain Call

Gezien in :  The Movies 

T2 Trainspotting - Danny Boyle

T2 Trainspotting op IMDb (7,1)
 T2 Trainspotting op Moviemeter (3,39)

Er ging toch weer een onweerstaanbare aantrekkingskracht van uit toen ik deze titel op mijn filmzender zag staan. Het eerste deel was ongekend iconisch, een hele generatie nam de film als voorbeeld van wat contemporaine cinema zou moeten zijn: snelheid, humor, actie en satire bleken de cocktail voor vermakelijke filmverhalen. Net als deel 1 is dit vervolg gebaseerd op de boeken van Irvine Welsh, net als deel 1 is het door Danny Boyle - de man die deze filmische tijdgeest misschien wel het beste aanvoelt van allemaal- flitsend en (droog)komisch verfilmd. Ook bij het opnieuw bekijken van deze film voelde ik uitstekend behandeld, het is heel geen straf om films als deze eens in de zoveel tijd opnieuw te bekijken.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie T2 Trainspotting in 2017

Met: Ewan McGregor, Ewen Bremner, Jonny Lee Miller, Robert Carlyle, Angela Nedyalkov

FIN - song : Wolf Alice- Silk
anthem FIN - song : Iggy Pop- Lust for Life

Twisters - Lee Isaac Chung

Twisters op IMDb (6,5)
 Twisters op Moviemeter (3,03)

Natuurlijk ken ik dat gegeven: een rampenfilm hoort er zo af toe bij, als je een breed scala aan filmgenres wilt bestrijken en bekijken. Ik zag ooit al de voorloper van deze winderige film, deze werd in 1996 door onze eigen filmmaker Jan de Bont op het doek geblazen. Het kan de geadapteerde herinnering zijn (die film is inmiddels 28 jaar oud) maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat in die film iets meer aandacht aan het verhaal was besteed. Er was veel om je aan te ergeren (dat pocherige Amerikanisme, ik trek dat toch altijd slecht) maar wat vooral storend was voor mij was dat er geen énkele verrassende ontwikkeling in het verhaal zat. We zaten met zijn tweetjes thuis de voortgang van het script steeds al te verklappen aan elkaar. En het klopte gewoon ook nog. Gemiste kans, het werd daarmee louter een formulefilm die nergens verrassingen kent. Een pluspunt vond ik nog wel de charmes van beide hoofdrolspelers, zij zorgden ervoor dat we niet eerder afhaakten.

Ooit gold ze als whizzkid, onze hoofdpersoon Kate. Gefascineerd door het weerfenomeen "tornado", dat in haar regio met enige regelmatigheid voorbij trok, wierp ze zich op studie om deze rampzaligheid wetenschappelijk te kunnen benaderen. Ze ontwikkelt een theorie waarbij ze denkt de wervelwind van binnenuit te kunnen bestrijden door chemicaliën de windkolom in te jagen en daarmee de heftige angel  er uit te halen omdat de storm tot rust komt. Ze weet een beurs te regelen voor het uitwerken van het idee en gaat met vier nerdy medestudenten (waaronder haar vriendje) het experiment aan. Het faalt jammerlijk, drie van haar vrienden waaien letterlijk uit haar leven weg. 

Vijf jaar later wordt ze benaderd door de enige overlevende van het experiment: hij heeft een nog verdere techniek ontwikkeld om orkanen van drie zijden te benaderen, als Kate daar haar chemische aanpak bij voegt kunnen ze veel betekenen voor de frequent getroffen steden en dorpen. Ze hapt toe maar nog niet volledig, ze wil eerst wel een week met hem meelopen in het nabije orkaanseizoen. Eenmaal aangekomen in de regio weet ze niet wat ze ziet: een compleet circus van amateur-weerkundigen wil "het event" meemaken. Er is zelfs een team aanwezig dat een youtube-kanaal in de lucht houdt waarop ze hun stunts tijdens de hevige rukwinden uitzenden. Kate ergert zich groen en geel, maar komt toch in contact met Tyler, de leider van die groep. Er zijn plagerijen (onder andere over de financiering van elkaars activiteiten), er is wantrouwen maar het lijkt erop dat ze ergens verderop in het verhaal toch iets van elkaar nodig hebben.

Met: Daisy Edgar-Jones, Glen Powell, Anthony Ramos, Brandon Peres, Maura Tierney, Sasha Lane

FIN - song : Miranda Lambert- Ain't in Kansas Anymore

Joker: Folie á deux - Todd Phillips

Joker: Folie á deux op IMDb (5,5)
 Joker: Folie á deux op Moviemeter (2,54)

Aan de warming-up heeft het niet gelegen: we keken eerder deze week het eerste deel (ik herzag m, mijn vrouw zag m voor het eerst). Daarnaast las ik gisteren enkele recensies, we waren wel klaar voor de première-avond (als in: de eerste dag dat ie draaide. We gingen heus geen rode loper over, hoor). Welnu, we kwamen bedrogen uit. Niets van de brille uit "Joker" zagen we terug, we zagen een geforceerd verhaal wat ook nog eens te vaak onderbroken werd door musical-invallen, waarbij Lady Gaga al haar kansen pakt om te shinen. Wel weer mooi gefilmd - Phillips kan echt wel wat- maar de in het eerste deel zo dominerende dreiging van ongemak bleef geheel uit. We maakten er dus maar een uitje van; samen naar de film, biertje in het restaurant toe. Werd het toch nog leuk.

Het proces zit er aan te komen. Na de gruwelijke daden die Arthur Fleck voor het oog van de natie pleegde, volgt er logischerwijze een proces. Zijn verdediging wil het gooien op zijn meervoudige persoonlijkheid: de ongelukkige en misbruikte Arthur Fleck huist immers in hetzelfde magere jasje als Joker, de nihilistische moordenaar die Gotham City in zijn greep hield en die met zijn daden opvallend veel bijval kreeg van de teleurgestelde burgerbevolking. 

Fleck gedraagt zich als een modelgevangene, verwerft zich daarmee ook enkele privileges. Hij mag zelfs mee naar het gevangenen-zangclubje. Daar omtmoet hij Lee Quinzel, die vastzit voor de moord op haar ouders. Lee adoreert Fleck, nee, eigenlijk adoreert Lee de verborgen Joker. Met het oplaaien van een liefdesvuurtje probeert ze Fleck ook weer op te warmen voor het tevoorschijn toveren van Joker. Als Arthur gaat hij de rechtszaal binnen, maar hij wenst deze als Joker weer te verlaten.

Met: Joaquin Phoenix, Lady Gaga. Brendan Gleeson, Catherine Keener, Steve Coogan, Zazie Beetz

FIN - song : Lady Gaga - That's life

Gezien in : Cinema Oostereiland

Beetlejuice Beetlejuice (aka Beetlejuice 2)- Tim Burton

Beetlejuice Beetlejuice op IMDb (7,1)
 Beetlejuice Beetlejuice op Moviemeter (3,10)

Eerlijk is eerlijk: ik vond m gewoon leuk. Geen lijstjesmateriaal, maar ik heb me gewoon wel vermaakt. Eigenlijk ging ik voor de visuele pracht die regisseur Tim Burton doorgaans etaleert. Ik kwam daarin volledig aan mijn trekken, want aan dynamiek en flitsende beeldwisselingen geen gebrek. Maar er was wel wat meer: fijne tongue-in-cheeck humor, lekkere muziek en her en der grappige verwijzingen naar de wereld van zwevers en therapeuten. Dat gaat niet van dikke planken, maar er is veel te genieten. Duim omhoog dus voor dit vervolg op de succesvolle eerste film uit 1988. 

Het verhaaltje is eigenlijk bijzaak en om die reden niet zo moeilijk: Lydia Deetz - paranormaal medium van beroep- heeft moeizaam contact met haar dochter Astrid, die alle verhalen van moeder en oma Delia maar onzin vindt. Ze snapt niet waarom de oude generatie zo koketteert met "geesten op zolder" en spoken of ondoden. 

Dat houdt ze knap vol, totdat ze valt voor de charmes van de knappe buurjongen, bij wie ze Halloween gaat vieren. Die jongen blijkt eigenlijk een overleden jongeman te zijn die eerder zijn ouders vermoordde. Dat zijn bedoelingen onzuiver zijn, blijkt wanneer hij Astrid een oude spreuk laat uitspreken waardoor ze de wereld van de doden kunnen betreden. Zijn doel is om het meisje zijn plaats in de dodenwereld te laten innemen zodat hij terug kan naar de mensenwereld. Moeder Lydia komt to the rescue, maar redt dat niet alleen. Ze weet wat ze moet doen: drie keer achtereen roept ze om Beetlejuice.

Met: Winona Ryder, Michael Keaton, Jenna Ortega, Catherine O'Hara, Willem Dafoe, JJustin Theroux, Monica Bellucci

FIN - song : Donna Summer- Macarthur's Park

Gezien in : Cinema Oostereiland