Posts tonen met het label 2022. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2022. Alle posts tonen

maandag, november 16, 2026

Falcon Lake - Charlotte Le Bon

Falcon Lake op IMDb (7,0)

Falcon lake op Moviemeter (3,52)
 Falcon Lake op Wikipedia

Gisteravond bleek een fijne avond om de harde schijf een stukje leeg te trekken. Onderaan de lijst stond deze, die zou dus komende week gaan vervallen. Ondanks de beschrijving toch maar aangeklikt: er bleek een solide coming-of-age film uit te komen met fraaie natuurbeelden en een mooie ontwikkeling in de personages van de hoofdrol-pubers.

Bastien komt met zijn ouders aan bij het vakantiehuisje van vrienden. Prachtig meertje om de hoek, fraaie bossen ook. Niets van dit alles is echter zo interessant als de dochter van het bevriende echtpaar. Chloé is nét iets ouder dan Bastien (die zich subiet een stoerheid aanmeet en plots Bas wil heten).

Hij volgt het meisje waar ze gaat, ook als zij met spannende jongens afspreekt. Het maakt hem kleiner dan hij wil zijn, maar gaandeweg begint Chloé zich toch echt tot hem te richten. Hun wederzijdse interesse neemt toe, het net iets oudere meisje overlaadt de jongeman met iets te veel seksuele gedachten en dromen. Hoe kan dit goed gaan?

Met: Joseph Engel, Sara Montpetit , Monia Chokri



dinsdag, november 03, 2026

Novembre (aka November) - Cedric Jimenez

Novembre op IMDb (6,7)

Novembre op Moviemeter (3,22)

Novembre op Wikipedia

Natuurlijk heb ik er meerdere, maar dit is zeker een van mijn "Kennedy-momentjes'. Ik weet nog precies in welke woning ik bij wie op verjaardagsfeestje zat toen dit nieuws bekend werd. Na de eerste schrikreacties ging de heer des huizes meteen bellen. Logisch: zijn zus woonde in Parijs en we moesten weten of zij safe was (gelukkig was het antwoord "ja"). De dagen nadien rolden langzamerhand de schokkende berichten de wereld in, de gruwelijke details evenzo. Regisseur Cedric Jimenez zette voor ons die dagen nog eens in retrospectief in een film die zich als een spannende thriller laat bekijken. Een trits aan bekende Franse gezichten komt voorbij:  Jean Dujardin, Anaïs Demoustier, Sandrine Kiberlain, Jeremie Renier, Lyna Koudri, Cedric Kahn. Stuk voor stuk dragen ze bij aan een indrukwekkend portret van een verschrikkelijke periode.

Het begint als een dag als alle andere. De ene doet nog een hardlooprondje, de andere belt nog wat met bekenden en weer een ander kijkt naar de voorbeschouwing van de wedstrijd van Les Bleus. Totdat de berichten beginnen binnen te druppelen: er wordt geschoten in de stad. En niet zomaar ergens, nee: direct op meerdere plekken. Terrassen liggen onder vuur, concertzaal Le Bataclan wordt binnengedrongen et cetera: er zijn al meerdere doden te betreuren als de speciale politie-eenheid op topsnelheid komt. Nog maar enkele maanden geleden hadden ze een teleurstelling te verwerken toen een infiltratie-actie in Athene net aan mislukte, men vermoedt daar nu de wrange vruchten van te plukken. Aanslagen!
We krijgen een schitterend nerveuze indruk van de koortsachtige jacht op informatie, op het sluiten van het net rondom de terroristen van wie we de naam Salah Abdeslam waarschijnlijk allemaal nog wel kunnen oplepelen. Het wordt een hel van een week maar de eenheid boekt wel resultaten: langzaam ontmantelen ze de terreurgroep, waarvan de tentakels tot in België en Syrië reiken. 
Niet fijn om naar te kijken, wel goed: het leidt tot een mooie film.

FIN - song : Guillaume Roussel - Novembre 

woensdag, oktober 28, 2026

Sisu- Jalmari Helander

Sisu op IMDb (6,9)
 Sisu op Moviemeter (3,33)

Sisu op Wikipedia

Eerlijk is eerlijk: een oordeel vellen over films als deze is eigenlijk niet aan mij. Actiefilms zijn al niet altijd aan mij besteed maar als ze over onverschrokken en schier onoverwinnelijke vechtjassen gaan al helemaal niet. Misschien is dit wel heel erg goed, misschien zijn de vechtscenes heus spannend en kundig: er is niet voor niets een deel 2 van deze film gemaakt. Nou ja, u snapt me wel. In ieder geval geldt voor mij dat ik niet heel vaak Finse cinema bekijk.

Einde Tweede Wereldoorlog, Lapland. De sterke Aatami Korpi hakt zich een weg door de stenen, hij doet dat doelgericht en systematisch. Want, zo weet hij, ergens moet hier goud in de grond zitten. Hij stuit inderdaad op een stevige goudader en vult zijn tassen zo vol als ze maar kunnen. Hop paardje hop, terug naar waar hij vandaan komt. Maarrrr, die terugweg blijkt afgesneden. Niet alleen is zijn dorp platgebrand door de zich terugtrekkende nazi's, ook loopt hij onderweg tegen de laatste tanks en vrachtwagens met soldaten (én gijzelaars) aan.

Wanneer de nazi's ontdekken waar Aatami mee bezig is geweest, snijden ze hem de pas af en proberen ze zijn buit te jatten. Dan hebben ze dus buiten deze oud-krijger gerekend: Korpi blijkt de levens van een enorme hoeveelheid Russische soldaten op zijn kerfstok te hebben, allemaal te danken aan zijn levensinstelling. Die bestaat namelijk uit Sisu, de weigering om te sterven. Korpi balanceert regelmatig op het randje van mislukking, maar zijn houding helpt hem in de strijd tegen de complete legereenheid om zijn rechtmatig gedolven goudklompen terug te veroveren.

Met: Jorma Tommila,  Aksel Hennie, Jack Doolan, Mimosa Wilamo 

FIN - song : Juri Seppa - Sisu end credits

vrijdag, september 11, 2026

On the line - Romuald Boulanger

On the line op IMDb (5,5)
 On the line op Moviemeter (2,59)

On the line op Wikipedia

Dit moet ik eerlijk toegeven: ik was stellig van plan dit weg te zetten als onvervalste flutfilm. Dat gaat toch nét niet gebeuren omdat de laatste 5 minuten van de film echt wel een einde maken aan de kabbelende lauwe spanning. Zelf had ik hiervóór al mijn weerstand tegen Mel Gibson opzij gezet, ik heb de film gewoon aangeklikt en ben gaan kijken naar een dertien-in-een-dozijn filmpje met desondanks een enigszins verrassend einde.

Het is me er eentje hoor, die Elvis Cooney. We moeten geloven dat hij een liefhebbende vader is die zijn dochtertje voorleest voordat hij naar zijn werk gaat. Ja, vóórdat: Cooney werkt 's nachts. Hij is een shock-dj die met zijn shock jock- radioshow mensen met problemen aan het woord laat en daarbij grofgemuild te werk gaat. Als ie even de kans krijgt, houdt hij de beller een beetje voor de gek, hij prankt erop los. Geoefende filmkijkers weten: die krijg je een keertje terug.

Plots heeft hij iemand aan de lijn die nét iets te serieus dingen van Elvis zélf lijkt te weten: adres, huisdieren, gezinssamenstelling et cetera. Al snel ontdekken we dat Cooney in het verleden een vriendin van de beller heeft beledigd en tot wanhoop gedreven, het is dus tijd voor wraak: Cooney zal in de uitzending tot bekentenissen moeten overgaan, ten overstaan van zijn ganse luisterpubliek, anders zal de beller Cooney's gezin decimeren. Al snel blijkt dat die beller niet in Cooney's huis zit, nee, hij belt vanuit het gebouw. Nog tijdens de uitzending moet de dj dus met zijn team koortsachtig op zoek naar waar zijn gezin vastgehouden wordt, terwijl de beller Cooney tot de ene na de andere bekentenis dwingt.

Met: Mel Gibson, William Moseley, Alia Seror-O'Neill, Paul Spera

dinsdag, augustus 18, 2026

Rogue Agent - Declan Lawn/ Adam Patterson

Rogue Agent op IMDb (6,5)
 Rogue Agent op Moviemeter (3,17)

Rogue Agent op Wikipedia

Oudste film op de harde schijf (als in; deze zou vandaag gaan vervallen) dus gisteravond (na een knusse kermisborrel) was een prima gelegenheid om deze nog een keer aan te zetten. Hoewel het verhaal me niet helemaal was bijgebleven, wist ik nog wel dat ik beide hoofdrolspelers meerdere keren gedegen werk heb zien afleveren. Gemma Arterton is de oerBritse die met beschouwende blik de wereld tot zich neemt, James Norton is de knappe tegenspeler die in deze rol al zijn vileine kwaliteiten als geheim agent moet aanroepen (niet voor niets kwam zijn naam ook bovendrijven in de zoektocht naar een nieuwe James Bond). Zij trekken samen deze film boven het gemiddelde uit, dus herzien was geen straf.

Mijn beschrijving van destijds (oktober 2022) : BEGT recensie "Rogue Agent"

FIN - song : Hannah Peel - Just Like Heaven (Cure-cover)

vrijdag, augustus 14, 2026

My Mother's wedding (aka North Star) - Kristin Scott-Thomas

My Mother's Wedding op IMDb (5,5)
 My mother's wedding op Moviemeter (2,50)


Ondanks de matige uitvoering toch een interessante film. Een prettig uitgeruste cast doet al het een en ander aan de meerwaarde van deze romkom, maar pas echt interessant is dat dit blijkbaar een persoonlijk verhaal is van de dame die het schreef, regisseerde en vervolgens mede speelde. Kristin Scott-Thomas heeft natuurlijk haar sporen ruimschoots verdiend: al sinds "The English Patient" en "Her name was Sarah" staat ze boven alle twijfel verheven. Zij is dus al +1, daar krijgen we hier nog eens Siena Miller, Scarlett Johansson en Emily Beecham bij. Daar ga je al gauw voor zitten, toch? 

Met frisse tegenzin maken drie zussen (eigenlijk: halfzussen) zich op om naar het Engelse platteland te reizen voor het volgende huwelijk van hun moeder. Twee eerdere mannen (de vaders van de dames) kwamen om in successievelijke oorlogen waar het Britse leger aan deelnam, nu staat de volgende te popelen om 'ja' te zeggen tegen de aristocratische moeder. 
De drie zussen hebben elk hun reden om hun moeder lichtelijk te waarschuwen en om Geoffrey, de schattige aanstaande, terughoudend tegemoet te treden. Maar in die twee dagen rond het huwelijk komen ze er vooral achter dat ze ten eerste onderling het nodige uit te bekvechten hebben maar ook zeer zeker moeite moeten doen om hun eigen, niet geheel geslaagde, privéleven op orde te krijgen. Wat wordt het: katharsis of eenwording?
FIN - song : Alanis Morrissette & Carly Simon- Coming around again

dinsdag, juli 21, 2026

Cairo Conspiracy (aka Boy from Heaven/Walad Min al Janna) - Tarik Saleh

Cairo Conspiracy op IMDb (6,9)
 Cairo Conspiracy op Moviemeter (3,35)

Cairo Conspiracy op Wikipedia

Omdat ik nog maar twee maanden geleden in die bijzondere stad rondstapte, keek ik bij de tweede kijkbeurt met andere ogen naar deze film. Nog steeds was ie knap spannend en goed gescript, nog steeds waren er indrukwekkende hoofdrollen voor Tawfeek Barhom en Fares Fares maar ik zat nu toch ook iets meer op het beeld te letten: herkende ik plekken? Zag ik bijvoorbeeld in de verbeelding van de fameuze Al Azhar-university niet het binnenplein van de Muhammad Ali-moskee? Kan natuurlijk, ik heb lang niet alles gezien in die paar dagen in die zoemende miljoenenstad. Hoe dan ook, Cairo Conspiracy is een goed gevlochten film waar je al snel op veel meer dingen dan het fraaie decor moet letten. Fijne kijkbeleving!

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Cairo Conspiray (juni 2023)

FIN - song : Krister Linder - Faraway home

donderdag, juli 09, 2026

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)
FIN - song : Lisa Montan - Unruly

vrijdag, juli 03, 2026

Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)
Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.
Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

woensdag, juli 01, 2026

Dreamin' Wild - Bill Pohlad

Dreamin' wild op IMDb (6,4)
 Dreamin' Wild op Moviemeter (2,81)

Dreamin' Wild op Wikipedia

Hoewel zijn broer Ben wel een stukje succesvoller is, heb ik Casey Affleck als acteur toch net iets hoger zitten. Waar Ben af en toe de stoere en sterke heldhaftig-man speelt, geeft Casey vaak gestalte aan de anti-held. En dat is doorgaans een veel interessanter personage, als u het mij vraagt. Ook in deze - op waarheid gebaseerde - film is hij weer een innemend, doch pittig getroebleerd mens. We kijken niet naar een hoogstaande (en zelfs enigszins voorspelbare) film, maar het onderhoudt wel. Play!

De broers Emerson geloven er allemaal niks van. Dertig jaar na het opnemen van hun debuutalbum "Dreamin' Wild' staat er plots een producer voor de deur: hij is van een platenmaatschappij die vergeten pareltjes een tweede kans geeft. Zijn maatschappij wil dus de plaat opnieuw uitbrengen en het hele circus alsnog aanzwengelen. 

Klinkt allemaal prachtig, maar we zijn 30 jaar verder. En dus zien we hoe de broers in die dertig jaar elk hun eigen pad zijn gegaan, hoe de een totaal geen probleem heeft met de miskenning van hun artistieke talent en hoe de ander zijn hele leven lang met frustraties rondgelopen heeft dat het niet gelukt is. Hoe hun ouders hen altijd zijn blijven steunen, hoe zeer dat een impact heeft gehad op de welstand én op het welzijn van de familie. En nu, nu zou dat opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen door een rentree op de podia én op de radiostations? Iedereen twijfelt maar iedereen ruikt ook kansen. Wie bereid is om het thans veilige, doch enigszins miserabele leventje overhoop te gooien, diegene moet nu naar voren stappen.

Met: Casey Affleck, Zooey Deschanel, Walton Goggins, Chris Messina, Beau Bridges, Jack Dylan Grazer, Noah Jupe

FIN - song : Donnie Emerson - When a dream is beautiful

vrijdag, maart 20, 2026

Pursuit - Brian Skiba

Pursuit op IMDb (2,8)

Pursuit op Moviemeter (1,68)
Pursuit op Wikipedia

Ziet u die cijfers? Volgens mij illustreren ze moeiteloos wat een ellendige actiefilm dit is. Onnavolgbaar slecht, zo moet ik het eigenlijk noemen. Ongeloofwaardige schietscenes, beetje martelporno, een reeks aan wonderbaarlijke ontsnappingen en een stukje quasi-mystiek. Ik doe het niet vaak, maar ik raad u af deze te gaan kijken.

Een schietgrage hacker is druk bezig in te breken op de systemen van de groep die hij ervan verdenkt zijn vrouw te hebben gekidnapt. Hij wordt op de hielen gezeten door een rechercheur, wiens vrouw dan weer gewoon van de flat is gegooid door slechterikken. Beide lijnen wijzen naar een zich mysterieus voordoende bendebaas, die de hele dag van achter zijn aanrecht opdrachten uitdeelt, Ergens komt alles bij elkaar en blijken diverse mensen ook nog iets met elkaar te maken hebben gehad.

Met: Emile Hirsch, John Cusack, Jake Manley, William Katt, Elizabeth Faith Ludlow

dinsdag, maart 17, 2026

The Eternal Daughter - Joanna Hogg

The Eternal Daughter op IMDb (5,9)

The Eternal Daughter op Moviemeter (2,86)
The Eternal Daughter op Wikipedia
 

Arthouse zoals arthouse bedoeld is. Erg fijn voor mij, maar waarschijnlijk te zwaar. te traag voor de meeste filmkijkers. Maar wie het proberen wil, die ziet de fenomenale Tilda Swinton hier een dubbelrol spelen in een licht mysterieuze film vol schimmige gotiek en vreemde karakters. 

Het hoofdpersonage Julie lijkt al volledig geënt op het veelzijdige wezen dat Tilda Swinton is. Julie is scenarioschrijfster die even niets uit haar pen krijgt: ze weet de volgende film er maar niet uit te persen.
Om die reden huurt ze een kamer in een hotel dat in een grijs verleden nog in bezit van de familie, maar toen gewoon als land- en woonhuis diende. Julie neemt haar moeder mee op dit tripje, zodat die de kans krijgt om herinneringen op te halen aan mooie, doch vervlogen tijden. Het zal ze niet licht vallen.
Moeder is aan het einde van haar krachten en dient door Julie goed verzorgd te worden. Ze maakt steeds maar korte rondjes met haar hond omdat ze moeder (die ook door Swinton wordt gespeeld) niet te lang alleen wil laten. Voeg daarbij dat het personeel in het hotel bot en afstandelijk is (heel het personeel? Nee, op een enkeling na natuurlijk) en u snapt dat Julie amper aan het schrijven toekomt. Sterker nog: ze gaat zich steeds meer bezig houden met de vermenging van heden en verleden, ze ontdekt bijzondere dingen over haar moeder: allemaal zaken die haar veel meer bezig houden dan haar werk (tenzij ze dit later natuurlijk in een filmscript verwerkt). Het is aan de kijker, dat snapt u.

Met: Tilda Swinton, August Joshi, Carly-Sophia Davies, Joseph Mydell

FIN - song : Bela Bartok - Music for strings, percussion and Celesta

woensdag, maart 11, 2026

The Minute You Wake Up Dead- Michael Mailer

The Minute You Wake Up Dead op IMDb (4,5)
 The Minute You Wake Up Dead op Moviemeter (2,07)

The Minute You Wake Up Dead op Wikipedia

Je ziet het steeds vaker: gearriveerde acteurs die als "executive producer" op de titelrol staan. Soms is dat contractuele deal en doet de acteur in kwestie er verder weinig aan, soms is dat ook een kwestie van investeringen. Als het hier om het laatste geval gaat, ben ik bang dat de toch majestueuze Morgan Freeman hier een enorme mispeer heeft gemaakt. Het is namelijk moeilijk te bevatten wat hij in dit project zag, waarom stapt een grootheid in films die hard moeten knokken om zelfs de status van B-film te halen? Eerder constateerde ik dat ook al bij John Malkovich, die ook al zo ver is afgedreven van de knappe lijst met titels die hij eerder opbouwde.
Hoe dan ook: deze film begint met de vertelstem van Morgan Freeman. Dan heb ik alvast het grootste pluspunt genoemd.

Sheriff Fowler weet niet wat hem overkomt: hij genoot van een rustig baantje in Bare Hollow, waar de grootste reuring komt van parkeerovertredingen en openbare dronkenschap. Nu is echter alles anders: investeerder Russ Potter heeft veel mensen in de stad omgepraat om te investeren in een groot fusieproject. Nu dat niet door blijkt te gaan, zijn veel mensen hun investeringen kwijt, spaargeld 'n all.

Russ is dus niet populair en zet kwaad bloed overal waar hij gaat. Alleen zijn knappe buurvrouw, serveerster Delaine praat nog enigszins constructief met hem. Vooralsnog zoeken we daar nog niks achter, maar dat zal snel veranderen. Plotseling volgen een reeks sterfgevallen elkaar op, waarin de sheriff al snel een verband begint te zien. En er zijn een paar mensen in het stadje die helemaal niet willen dat Fowler in hun zaken komt neuzen.

Met: Morgan Freeman, Cole Hauser, Jaimie Alexander 

woensdag, februari 25, 2026

Les Cyclades (aka Two Tickets to Greece) - Marc Fitoussi

Les Cyclades op IMDb (6,1)
 Les Cyclades op Moviemeter (2,92)

Les Cyclades op Filmkrant

Niemendalletje. Wel een vrolijk niemendalletje hoor, deze film van regisseur Marc Fitoussi is best een vrolijk geheel. Overwegend vrolijk, moet ik zeggen. En er zijn fijne beelden van prachtige Griekse eilanden, wie wil dat nou niet zien? Nou dan!

Na hun middelbare schooltijd zijn ze elkaar uit het oog verloren, maar dankzij bemiddeling van Blandine's zoon komen zij en jeugdvriendin Magalie toch weer op elkaars pad. Twee totaal tegengestelde personen zijn ze geworden (nou ja, misschien waren ze het altijd al) maar toch spreken ze af om een destijds uitgesproken jeugddroom te gaan realiseren: ze gaan op vakantie naar de Griekse eilandengroep die de Cycladen worden genoemd. 
De frigide Blandine kan maar moeilijk wennen aan de onbezorgheid die haar vroegere vriendinnetje Magalie omringd. De twee tegengestelde karakters vallen van de ene teleurstelling in de andere, maar u weet natuurlijk ook dat hen een ommekeer te wachten staat. Die kondigt zich aan in de persoon van een vriendin van Magalie. Deze vrouw, Bijou genaamd, is een volbloed hippie die met haar open mind beide vastgeroeste dames van hun respectievelijke sokkel weet te trekken.

Met: Olivia Côte, Laure Calemy, Kristin Scott Thomas
FIN - song : Nefeli Fasouli - O Kosmos Sou 

zaterdag, januari 31, 2026

There are no saints (aka The Jesuit) - Alfonso Pineda Uleda

There are no saints op IMDb (4,9)
 There are no saints op Moviemeter (2,12)

There are no saints op Wikipedia

Omdat ik de volledige vrijdagprogrammering van ons lokale filmtheater reeds had gezien, was gisteren een mooie dag om de harde schijf een keer leeg te trekken: wat had ik allemaal van de diverse (film)zenders opgenomen? Deze was de oudste die er op stond, dus die mocht eerst. Hoe jammer was dat: als je in een film plots de imposante gestalte van Ron Perlman ziet verschijnen, weet je dat het om bot geweld gaat, dat het moet lijken alsof we hier met keiharde misdadigers te maken hebben. Dat bleek juist, alleen was het onnavolgbaar slecht uitgevoerd allemaal. Gauw vergeten deze.

Neto Niente wordt onverwacht vrijgelaten uit de gevangenis. Hij weet dat hij niet met open armen zal worden ontvangen in de maatschappij: daarvoor waren zijn gepleegde misdaden (die hij onder het aliass "The Jesuit" uitvoerde) te heftig. Het gaat dan ook direct mis: Neto's vrouw wordt door misdadigers omgebracht, zijn kind ontvoerd. 

Dit betekent dat hij achter de ontvoerder(s) aanmoet. De daad lijkt gepleegd door Vincent Rice, die op zijn beurt weer werkzaam is voor een Mexicaans kartel. Neto moet daar dus heen en krijgt alleen hulp van de vriendelijke, doch geslepen courtisane Inez. Met zijn tweetjes tegen de zwaar bewapende bups.

Met: José Maria Yazpik, Shannyn Sossamon, Paz Vega, Neal McDonough, Ron Perlman, Tim Roth



vrijdag, januari 16, 2026

The Stranger - Thomas M. Wright

The Stranger op IMDb (6,6)
 The stranger op Moviemeter (3,32)

The Stranger op Wikipedia

Trage, best wel ongrijpbare film. Die daardoor overigens wél pakkend is: je wilt toch weten waar dit heen gaat. Sean Harris speelt een prachtige griezel, ik stel me zo voor dat de regisseur hem uitgekozen heeft omdat de onderhuidse spanning bij hem er vanaf druipt. Een fijne dubieuze rol derhalve, omdat je gaandeweg de film toch enige sympathie krijgt voor het naargeestige karakter dat steeds kort onder de oppervlakte zit.

Harris speelt Henry, een man die duidelijk on the road is: iemand die probeert het verleden achter zich te laten en daarom een duik in het onbekende neemt. In de bus spreekt hij Paul, die belooft hem aan werk te helpen. Dat lukt, Henry komt in contact met de zwijgzame Mark. Deze is op zijn beurt weer onderdeel van een grote organisatie die strafbare zaken schoonwast en zorgt dat er geen sporen worden nagelaten van zaken die niet in het daglicht horen te staan. 
Henry stapt schoorvoetend in de organisatie, hij is op zijn hoede. Wij vermoeden dan al waarom dat is, we weten ook dat de vriendelijke Mark een dubbelrol speelt. En dat blijkt een rol die Henry nog wel eens lelijk kan gaan opbreken. Henry vermoedt dat overigens zelf overigens ook, hij laat zich amper in de kaart kijken. Terwijl de twee langzamerhand een vriendschappelijke band kweken, komen de gruwelijkste details opborrelen. Wie trapt in de val, wie valt uit zijn rol?

Met: Sean Harris, Joel Edgerton, Jada Alberts, Steve Mouzakis

FIN - song : Oliver Coates - Credits/Always were/Mark Lake

woensdag, januari 14, 2026

Pink Moon - Floor van der Meulen

Pink Moon op IMDb (6,8)
 Pink Moon op Moviemeter (3,24)

Pink Moon op Wikipedia

Gezinsdrama-film die gaandeweg aan kracht wint. Omdat ik vooraf wist dat deze niet als NL-romkom bedoeld was, bleef ik kijken en dat betaalde zich alsnog uit. Johan Leysen- de Vlaamse acteur die een jaar na de opnamen overleed- is eigenlijk altijd goed, maar ook de Nederlandse sterren komen gaandeweg steeds beter op hun positie te staan. 

Het eten wordt koud. Niet doordat het slecht voorbereid is door papa, integendeel zelfs: de zoon en dochter laten het staan omdat ze volledig verrast worden door wat hun vader daar aan tafel zegt: "Natuurlijk gaan we binnenkort mijn 75e verjaardag vieren, maar ik zeg jullie nu al dat een 76e er niet gaat komen". Daarmee bedoelt hij niet dat hij stopt met het vieren van de feestelijke dagen, nee: hij meldt dat hij een einde aan zijn leven gaat maken. "Het is wel mooi geweest", zegt hij, "nu kan ik alles nog en ik wil niet dat ik eindig als een behoeftige en zieke man.". 
Hoewel de kinderen aanvankelijk eenduidig reageren, komt daar langzaam verandering in: waar de zoon en schoondochter nog enigszins begrip kunnen opbrengen voor papa's keuze (en zelfs beginnen met de administratieve en sociale voorbereidingen) slaan bij dochter Iris alle stoppen door. Ze gaat voorbij alle emotionele fasen: onbegrip, boosheid, verdriet, afstandelijkheid, instemming en hulpvaardigheid. Ze besluit haar kansen te pakken: nu ze nog de kans heeft om nader tot haar vader te komen, doet ze daar alles voor. Ze zet haar baan on hold, ze trekt bij pappie in en begint met hem te praten. Komt er wederzijds begrip?

Met: Julia Akkermans,Johan Leysen, Eelco Smits, Anniek Pheifer 

FIN - song : JJ Cale - Magnolia

maandag, januari 05, 2026

Rheingold (aka Rhinegold) - Fatih Akin

Rheingold op IMDb (6,7)
 Rheingold op Moviemeter (3,50)

Rheingold op Wikipedia

Deze film wordt door de kijkers hoger gewaardeerd dan dat ik zou doen, de ratings zijn prima te noemen. Komt misschien doordat dit genre (Europese gangsterfilm) het bij mij minder doet dan het eigenlijk zou moeten. Ik keek de film omdat ik getriggerd werd door de naam van de regisseur. De Duits-Turkse Fatih Akin is wat mij betreft verantwoordelijk voor een van de beste films van deze eeuw: zijn "Gegen die Wand" is 22 jaar oud inmiddels al maar nog steeds onverbiddelijk goed. Zo goed dat ik m vier maanden geleden gewoon wéér een keer keek. En wéér danig onder de indruk was. Dat niveau haalt dit "waargebeurdje" lang niet, maar blijkbaar keek ik enigszins anders dan menige IMDb- of Moviemeter-bezoeker.

Ze moeten vluchten uit Iraaks Koerdistan, het gezin van componist Ekhbal Hajabi is bij de autoriteiten in de picture. Via Iran weten ze weg te komen, ze belandden in Parijs. Daar krijgt vader te horen dat er voor hem meer kans op werk is in Duitsland, daar zijn veel meer theaters en operahuizen. Ze gaan, inderdaad lijkt veel alsnog op de plaats te komen voor het getroebleerde gezin. Lijkt, zeg ik niet onbewust, want de jonge Giwar heeft moeite om te aarden: de verplichte muzieklessen volgt hij met tegenzin, hij wil helemaal niet het pad van zijn vader op. Daarvoor zijn de verlokkingen van het Westen veel te aanlokken: Giwar belandt al op de middelbare school in illegale handeltjes en wordt uiteindelijk - tot teleurstelling van zijn moeder en zus én van het lieflijke buurmeisje- gewoon drugscrimineel. Het lijkt lang goed te gaan maar uiteindelijk weet Giwar gevangenisstraf niet te ontlopen. En zie: daar komt opeens tóch nog de behoefte aan muziek maken. Vanuit de bak creëert Giwar toch plots een bak hiphop-herrie, met wonderlijke gevolgen.

FIN - song : Xatar - Mama war der Mann im Haus

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...