New Order- Movement

1981, hoogtijdagen van de postpunk.
Begtje scharrelt door Boudisque heen op zoek naar nieuw muziekwerk. Achterin de zaak dendert een enorm videoscherm over de bezoeker heen: loodzware muziek, een schimmig beeld van een bleke man met -godbetert- een melodica trekken je ogen en oren naar zich toe. Bezwerend stamelt hij zijn teksten, leeg zijn zijn ogen, hol is de muziek.

Verpletterd ben ik! Ik vraag de (toen nog jonge, hij werkt er nog steeds) paardestaart achter de balie wat dit is. "New Order" is het blikken antwoord.
Wacht s effe, daar heb ik over gelezen in de toen zo populaire NME. New Order is niet een afsplitsing van het National Front, New Order is niet een clubje van blanke verwende multiculti-haters, nee, New Order is nota bene de rechtstreekse afstammeling van Joy Division, de band die ruim een jaar daarvoor gelijktijdig met ian Curtis is gestorven.

Dit MOET ik hebben, dit bedwelmt me, dit omgordt me met heerlijk zware gevoelens. "The him" heet het nummer en nóg vind ik het het meest imponerende werk dat de heren en (ook even) dame hebben voortgebracht. "The him" klettert over je heen, zoals "Truth" en "Senses" je met boter en suiker inpakken.
Gaandeweg ontpopt New Order zich tot een hip dansorkest, de mannen openen de hipste danstent van Manchester, maar voor mij blijft de band altijd diezelfde van dat bleke mannetje, die loodzware gitaardreun en de hypnotiserende melodica: New Order doet aan Movement!

Madrugada- Industrial Silence

Je hebt van die platen, daar ben je de ambassadeur voor. Die vind je zelf zo goed, dat je het werkelijk iedereen gunt om ervan mee te kunnen genieten. Acht jaar geleden speelde ik die rol na het uitkomen van de debuutplaat van de Noorse doemrockband Madrugada. Iedereen moest hier van horen, vond ik!
De heren komen uit een streek binnen de poolcirkel, waardoor hun leven bijna de gehele dag nacht is, en dat is goed te horen. Zware gitaren, droge drums en rollende bassen begeleiden het allermooiste instrument dat de band bezit± de majestueuze stem van de boomlange zanger Sivert Hoyem.
Wat de mannen aan wanhoop en twijfel uiteenzetten in deze plaat, het doet me nog steeds de rillingen met cohorten tegelijk over mijn rug trekken. Nog steeds kan ik niet onbewogen luisteren naar `Strange colour blue`, het prijsnummer van de plaat. Nog steeds zijn opener `Vocal` en `Quite emotional` dichtgeplamuurd met zwartgalligheid en bieden juist liedjes als `Shine` en `This old house` een beetje licht in de duisternis.
En dat is nou het razend knappe aan de plaat. Aan alles zie je af dat ze half in het licht leven en half in het duister. Zoek maar eens op wat Madrugada betekent, dan snap je t een beetje!!
Overigens leek de band heel lang niet verder te komen dan het huidige repertoire van vier studioalbums, omdat de bassist Robert Buras het inmiddels al niet meer kan navertellen. Of t eigenmoord was wordt nog uitgezocht, maar het zou mooi bij de band passen. However, de bandsite vermeldt een nieuwe single per eind 2007 en een nieuw album per jan 2008, dus er is toch nog iets gaande!!

Joy Division- Unknown pleasures / Closer

Ben bij het kopieren aanbeland bij de J. Het was onvermijdelijk, ik moest een keer toe zijn aan de band waarmee ik een pijnlijk mooie liefdesband heb.
en zeg nou zelf, wat kon ik er aan doen: ik wás jong op het moment dat de doemmuziek op kwam, ik ging heel snel en jong het huis uit en woonde op kleine kutkamertjes waar deze muur van zwartgalligheid het uitstekend deed. En, niet onbelangrijk detail: ik verloor inderdaad in die periode zowel mijn vader als mijn moeder, de een wat onverwachter dan de andere.
Door die hele periode heen knalden alleen maar loodzware songs als "new dawn fades", "transmission", "A means to an end" of "Atrocity exhibtion" door mijn platen-afspelende boxen. Totaal verslingerd was ik! Alle maxisingles, bootlegs van 150 gulden en ladingen t-shirts: ik schafte ALLES aan.
Ik mag bekennen dat de impact van de muziek me nog steeds niet loslaat, het is een van de weinige bandjes die ook nu nog een kippenvellende invloed op me kan uitoefenen als ik meer dan 1 los nummertje draai. in tijden van strijd en pijn -which is now- roep ik nog altijd de hulp in van de Manchester Fab Four!
Joy Division, het is voor mij een en al "Atmoshpere".

The Jam- Sound affects

Nee, niet de eerste van deze heren, wellicht ook niet de beste. Maar wel dé plaat die de muzikale veranderingsdrift van Paul Weller voor het eerst weergaf. Na een aantal lekker rockende waveplaten (Setting sons, ik draai hem nog geregeld!) was deze plaat de opmaat voor alle experimenten die de modrocker later heeft toegepast.
Sounds affects indeed, de man oefende op het maken van een warmer, voller en toch gevarieerder geluid.
"Pretty green' is qua impact onverwoestbaar, maar staat gezusterlijk naast stamper "Set the house ablaze" en het onwaarschijlijk romantische "Monday".
Al die ingredienten zie je terug in het latere werk.

ik koester ook een van mijn mooiste concerten ever: na een dag volleybaltoernooi gespeeld te hebben (mede-georganiseerd én gewonnen) togen broer G en ik de stad in om te kijken of er wat lekkers te doen was. quizt dat the JAm in Paradiso speelde, maar het bord meldde "uitverkocht". Teleurgesteld dropen we bijna af, totdat er een man naar ons toe kwam die een kaartje over had. "voor de normale prijs, ik moet er van af'. dat was er nog steeds maar 1tje dus we zeiden nee. Staat daarachter dus iemand die zegt dat ie net in de steek gelaten is door zijn maatje en dus ook een kaartje over heeft. Voor de normale prijs stapten we naar binnen en dit was geweldig overweldigend; heel paradiso was volgehangen met vlaggen over de balustrades. In die dagen reisden bootladingen fans de immens populaire band achterna, 7 singles in de top 10 geloof ik, het had Beatlesque vormen.
Een heerlijk concert in een ontzettend warme ambiance: muziek zoals muziek bedoeld is.

Prachtplaat, prachtband, prachtherinneringen

Nina Hagen Band-Nina Hagen Band

kwas 17, heb t nog prettig op mijn netvlies. Mijn vader leefde nog, had het nogal zwaar met de muziek die zijn koters in de huiskamer draaiden. De meeste kinderen waren al het huis uit, maar vooral de jongste twee maakten hem het hoorbare leven zuur!
Vond ie eerst meatloaf al een zwaar schandaal ("nemen ze t tegenwoordig al op als er iemand doodgaat?"), nog lastiger maakte ik t hem met de debuutplaat van la Nina.
Mijn verweer dat het hier om een geschoolde operazangeres ging, kwam niet aan: "zeker niet aanwezig bij de diplomauitreiking" en dat soort opmerkingen.
Ik geef toe: zo hard als ik "Naturträne" draaide, dat moet eenieder pijn gedaan hebben, maar wel lekkere pijn!
Het poppy "Superboy", het fantastisch bezwerenden "Auf m friedhof", het etherische "Heiss", de lekkere Tubes-cover die de plaat opent en uiteraard het femi-strijdlied sindsdien maakten het geheel tot een onnavolgbaar goeie rockplaat, die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.


Vanavond draaien we de mooiste debuutplaten uit de geschiedenis, raad s welke ik meeneem!!

The Clash- Sandinista

Natuurlijk kenden we White Riot, Janie Janoes en uiteraard vooral Londong Calling. In 1980 zat the Clash al diep in mijn muzikale hart gekerft: vuige punkrock met een diep sociaal gevoel in de teksten. op een of andere manier heb ik ze altijd de "The Kinks" van de punkrock gevonden, odmat er eenzelfde mensbeeld uit hun teksten sprak.

Dat alles ging woest overboord toen in 1980 "Sandinista!" uitkwam: dub, disco, reggae, kinderliedjes en popkoortjes walsten over de meer rocky tunes heen. Wat was dit?
Waar was de stampgitaar en de roffeldrum gebleven?
Joe Strummer en Mick Jones gooiden het roer totaal om: niet alleen muzikaal, ook tekstueel. Het ging niet meer over ÿoung british White Trash, het ging over de wereldrevolutie, het ging over (Midden)Amerikaanse politiek en het ging over het geloof dat de wereld ging veranderen. De Sandinistische revolutie in Nicaragua zou het keerpunt zijn in de invloed van (Ïm so bored with) the USA.
Ruim vijfentwintig jaar later weet ik anders!! En Mick Jones ook. Joe Strummer niet meer, die speelt al enkele jaren in de big band in the sky.

Persoonlijke noot: op "Sandinista" heb ik leren strijken. Op dezelfde avond kocht ik een plank, een bout en de driedubbel-lp van the Clash. Zes plaatkanten lang haalde ik mijn wasachterstand in. Net als met de revolutie is dat nooit helemaal goedgekomen en zijn de beloften niet waargemaakt!!

Anne Clark- Changing places

Ben een slechte boekenlezer, maar heb altijd beweerd dat ik gek ben op poëzie! Al vanaf mijn vroegste popadeptie wist ik te beweren dat songteksten mijn gedichten waren. En nog steeds kan ik er een 1000 of wat uit het hoofd oplepelen (donot trigger me!).

Een van de eersten die als poeet begon en daar later muziek bij verzon, was de klein maar fijne, de klein maar onverschrokken Anne Clark. AL op haar debuutcd zette ze met "The power game" in een paar woorden neer waar het in deze wereld om draait.
zware teksten, atmosferische muziek: het begon langzaam mijn ding te worden.

dat kwam tot volle wasdom bij haar volgende plaat: Changing places. Nog steeds zijn nummers als "Sleeper in metropolis" en vooral "Wallies'" van een dwingend ritme en dito tekstschema's, dat ik er nog moeiteloos in mee ga.
Heb eenmaal het genoegen mogen smaken de dame live te zien, op het hanekammenfestival dat Seaside heette en dat zich in de Panne afspeelde. Loodzware regen en voor het eerst zag ik bij de ingang van het terrein gewoon een container met spuitbussen. Alle wavekapsels dienden na de stortbui immers weer opgetist.
Het zonnetje brak door, Anne ging op haar tenen achter de synthesizer staan en direct ging de zon weer onder. haar sombervrouws teksten deden elk zonlicht wegschuilen.

En daar hield je van, als je darkwaver was!

NB: heeft u later ingeschakeld, dan zou u la Clark kunnen kennen van "Our darkness': download dat maar eens en laat je inpakken door het uitermate sublieme einde!!

Billy Bragg- Life's a riot with spy vs spy

Naast rockfanaat ben ik ook altijd gek geweest op folkies en singwer-songwriters. Begin jaren kwam opeens Billy Bragg op mijn lijstje. Een punky neo-folkie die faam verwierf als "singing socialist". Engeland was geen pretje in die dagen: mijnsluitingen en -stakingen, werkloosheid en het aankomend Thatcherisme.
Bragg verbeeldde die hopeloze situatie simpelweg met gitaar en verbale pracht. Nooit helemaal doorgebroken is ie, maar velen van jullie kennen vast zijn "A New England", later gecoverd door Korst imme Keel (zoals Johohoost Kirsty Maccoll altijd noemde).
Ook poëtische toppers als "the Milkman of human kindness" en "The man in the iron mask" staan op deze debuutplaat.
Bragg bleef nog vele jaren platen maken, maar haalde pas enig commercieel succes toen ie samen met de mannen van Wilco in de erfenis van onuitgebracht materiaal van Woody Guthrie dook. Twee prachtige interpretatie-platen waren daarvan het resultaat.

Eerst deze maar weer eens lekker draaien!

Bettie Serveert- Palomine

Zomer 1992: vanuit het oosten des lands bereiken me berichten dat er een nieuwe gitaarband onze kant op komt. En dat ze met De Artsen te maken hebben. En dat ze een rare naam hebben, die kant noch muzikale wal raakt.

Gauw wat vriendjes opgetrommeld, kaartjes gekocht en geprepareerd, want immers: de kans om zo af en toe een muzieksensatie van eigen bodem te proeven laat je niet lopen toch?

Melkweg, ik geloof begin september van dat jaar: heb de plaat al lichtelijk van kleur doen verschieten door hem veel in en uit de lade te schuiven.
De zangeres verwart: hoewel zo hollands blond als n wilde boerendochtre kan zijn, intrigeert ze, straalt ze oosterse koelte uit.
naast haar een gitaarnerd die van niemand in de wereld houdt. niemand niet, alleen zn eigen gitaar houdt m in leven. Op drums een Bommeliaanse gezelligerd, die de ene na de andere grijns in zn bekkens lichtflikkert.
Het boeit, het sleept, het sluimert en het barst. Nog steed kan ik "Brain Tag" en "Under the surface" niet aan horen zonder om me heen te kijken of ik de ramen en deuren wel dichtgedaan heb: een koude windvlaag die toch als een deken om je heen kringelt.
En die naam? Nog steeds topcategorie in de lijst van stomme bandnamen als Miles Duyvis en Thelonious Monster, maar de band is er nog steeds. En van Carol houd ik nog steeds n beetje...

B-52's - B-52's

Voorjaar 79, ik woonde nog thuis. Grotere broers woonden al in Amsterdam en kwamen al een jaar of anderhalf met nieuwe muziek thuis( het gebeurde overigens al dat jongstebroer en ik hen overvleugelden: onze hele krantenwijk ging op aan platen van de lokale fameuze winkel Disco 2000).
Ramones, Stranglers en Blondie, dat soort platen waren we wel van ze gewend maar wat ze nu mee hadden....

Een kanariegele hoes met overdresste types, de melding erbij dat het toch echt om "high fidelity" ging, was de eerste confrontatie. Pickup open, plaat erop en sindsdien is onze familie-woonkamer maanden niet meer hetzelfde geweest. Op Ko-van-Dijkse toon debiteerden wij wijsheden als "There's a moon in the sky, it's called .....the MOON!' of het diepzinnig rijmende "motion in the ocean"..
nog steeds zijn "Planet Claire" en "Rock lobster" van een mysterieuze inhoud die je weinig meer ziet, en is 'Dance this mess around" weer geregeld een party-opzweper op new-wave-avondjes (weer helemaal hip trouwens, geen "neppe shit" !)

Heb ze nooit live gezien, kans gemist toen ze voorprogramma van Talking Heads waren in Amsterdam. MAar ja, over gemiste kansen ga ik het niet hebben!

The Au Pairs- Playing with a different sex

we schrijven 1981, Begtje was 20 en sloopte zijn uithoudingsvermogen en zijn portemonnaie met zoveel mogelijk platen kopen en zoveel mogelijk concerten bezoeken.
dan heb je er velen die t lekker doen, maar slechts weinigen die het recht op "repeat" verwerven. En als je dan het recht hebt om ruim 25 jaar later nog steeds zo af en zo toe gedraaid te worden, dan mag je spreken van het predikaat "standaardplaat".

P.w.a.d.s. is een schunnige waverockplaat, vol met jachtige, bijna nasaal gezongen liedjes die stuk voor stuk betekenis hebben. Bevrijding, emancipatie, het recht op gelijkwaardige sex, het lege bestaan van het materialisme: de stoere vrouw en zuipschuit Jane Munro stond haar mannetje.
Beklijvende songs zijn de raggende opener"We're so cool", uiteraard het culthitje "It's obvious", het punky "You", het repetitieve "Headache for michelle".
In mijn cdversie, die 11 jaar later verscheen, wordt de plaat bovendien aangevuld met het fascinerende "Diet", een nummer dat ik altijd ben blijven onthouden vanwege de onvergetelijke opener: "he works the car, she the sink, she's not here to think".

Noem het jeugdsentiment, maar ik vind dit nog steeds een sterke plaat`

Standaardplaat

Een jaar of anderhalf geleden kondigde ik de start van een serie blogs aan onder de noemer Standaardelpee. Door drukte, gekte en andere dingen is ter niet van gekomen.

nu ik met het doorspitten van mijn cd-verzameling bezig ben om de hele boel te digitaliseren (R, HELP! ik ben nog steeds bij de A!), nu beloof ik dat ik deze zaak weer ga oppakken om jullie op die manier enkele pareltjes uit de popgeschiedenis onder de neus te wrijven, omdat het míjn standaardplaten zijn.

Want ja, ik vervang de term standaardelpee gelijk door standaardplaat, omdat het in dit geval al niet meer om lp's gaat (bij mij al ruim twintig jaar niet meer).

Vanavond de eerste...