Il primo giorno della mia vita (aka The First Day of my life) - Paolo Genovese

 

Ik ben groot liefhebber van het werk van Paolo Genovese, de Italiaanse regisseur die ons een paar jaar geleden verblijdde met de originele verfilming "Perfetti Sconosciuti", een film die een vertaling kreeg in een stuk of acht talen (bij ons werd dat "Alles op Tafel", doet dat belletjes rinkelen?). Genovese is van de zedenschets, met scherpe aandacht voor de zorgen van mens en maatschappij. Bij deze film- over het pittige onderwerp "zelfdoding" - moest ik ook regelmatig denken aan het enigszins vergelijkbare "After life' : niet de Ricky Gervais-serie maar de Japanse film van enkele decennia geleden.

De vergelijking zit m erin dat ook in deze film de pas overledenen (in dit geval allemaal door eigen hand) een afkoelingsperiode hebben voor ze over gaan naar définitief dood. Ze hoeven hun besluit niet terug te draaien, maar moeten wel in een week tijd bedenken hoe ze herinnerd willen worden, of ze met hun besluit niet een veel te zware druk leggen op hen die achterblijven. Daar kunnen ze nog aan sleutelen, om aldus de pijn enigszins te verzachten. 
De vier (een succesvol mental coach, een in een rolstoel belande topsporter, een vrouw die niet over het verlies van haar dochter heen komt en een klein vraatzuchtig ventje met stevige suikerziekte) worden met de taxi opgehaald door Uomo, de man die hen naar het hotel brengt waar ze een week de tijd krijgen om te ervaren welke impact hun noodlottige stap heeft. De vier moeten daarvoor ook regelmatig in overleg en gaandeweg ontstaat er - naast de nodige rivaliteit - ook wel begrip en zelfs steun voor hun respectievelijke situaties. Uomo geeft ze de vrije hand, maar wijst ze wel steeds op het ultimatum: over een week is er geen weg meer terug. Dan kun je nog steeds van de brug springen of het pistool op je keel zetten, maar laat je je geliefden louter ontredderd achter.
Begripvolle fictie, ik weet niet of het een genre is maar zo heb ik deze fijne Italian Tale wel ervaren.

Met: Toni Servillo, Valerio Mastandrea, Margherita Buy, Sara Serraiocco, Gabriele Cristini

FIN - song : The Fray - Singin Low

Heretic- Scott Beck/ Bryan Woods

Heretic op IMDb (7,0)
 Heretic op Moviemeter (3,23)

Heretic op Wikipedia

Veel opbouwende kritieken over deze gehoord dus we moesten er - ondanks het genre- toch maar aan geloven. Horror en Begt zijn geen soepele combinatie (met Begt's vrouw overigens nog minder): doorgaans vind ik de films lachwekkend en saai, al dat gedoe met martelporno of over doden en ondoden is bij mij al gauw te sleets. Maar goed, soms krijg je van bevriende filmliefhebbers verhalen te horen dat "jij deze ook wel kunt hebben" (zo willen ze me ook nog steeds "The Substance" laten kijken). Gisteravond dus allemaal moed verzameld: eerst voor mijn vrouw, daarna een beetje voor mij, toen nog meer voor mijn vrouw en hup, op naar Pathé Thuis. 

Ze zijn toegewijd, de jonge vrouwen Sister Barnes en Sister Paxton. Toegewijd om het evangelie van de Mormoonse Kerk te verspreiden. Af en toe moeten ze daar plagerijen en persoonlijke aanvallen voor doorstaan, maar hun overtuiging is rotsvast. Opgewekt bellen ze dan ook aan bij die afgelegen villa, waarvan de bewoner heeft aangegeven wel open te staan voor een religieus onderhoud.

Aanvankelijk lijken de vrouwen aangenaam verrast door de theologische kennis van Mr. Reed: niet alleen is hij aardig op de hoogte van de Mormoonse rituelen, ook weet hij ze in een hoger verband te leggen met de heersende wereldreligies. Dat levert eerst nog wel inhoudelijke discussie op maar al snel wordt het ongemakkelijk. Reed trekt het discours naar een hoger plan: weten die jonge vrouwen wel wat ze aan het uitventen zijn? En weten ze wel wat de positie is van hun kerk ten opzichte van andere kerken? Reed voert de druk op: hij legt de dames een aantal dilemma's voor die hen angstzweet bezorgd. Deze meneer laat niet los, dat is duidelijk. Sterker nog: misschien laat deze meneer hen wel nooit meer los.

De griezelig slimme Mr. Reed wordt uitstekend gespeeld door Hugh Grant, die op een prachtige manier zijn imago van vriendelijke doch verstrooide heer weet te verzilveren. Hij maakt de film het bekijken waard.

Met: Hugh Grant, Sophie Thatcher, Chloe East

FIN - song : Sophie Thatcher - Knockin' on heaven's door

Gezien in : Pathé Thuis

The Ice Road - Jonathan Hensleigh

The ice road op IMDb (5,6)
 The ice road op Moviemeter (2,70)

Na een sportief bedrijfsuitje vroeg in de avond thuisgekomen gisteren, vrouwlief ging op tijd naar bed dus ik had nog tijd voor een film. Echter: ik wilde niet al te diep gaan (sic) dus koos voor een actiefilm. Liam Neeson, altijd leuk. Altijd druk in de weer om geloofwaardige actieheld te spelen, ook al is de houdbaarheidsdatum daarvoor al lang gepasseerd. Hij komt echter altijd wel over als sympathiek acteur, een mens van goede wil. Dus klikte ik op deze, die ik een jaartje geleden ergens opgenomen had. 

Aan de koude kant van Canada gaat in het voorjaar opeens van alles mis in een oude mijn. Methaangas hoopte zich op, zorgde voor ontploffingen en een stuk of twintig mijnwerkers zitten plots opgesloten. Gaandeweg de film komen we er achter dat er hier van alles aan te voorkomen was, maar daar richt het verhaal zich pas heel laat op. Het grootste deel van de film gaat namelijk op aan de reddingsactie: omdat de mijn in onherbergzaam gebied ligt, kunnen de benodigde boorkoppen slechts over de bevroren meren met vrachtwagens aangeleverd worden. Maar is dat wel slim, zo aan het einde van de winter? Is het ijs dik genoeg om drie zware trucks dwars over te laten steken? 

Men vindt een klein team bereid om de oversteek te wagen: iemand van de betrokken verzekeringsmaatschappij, een jonge activiste wier broer in de mijn opgesloten zit, een lokale ondernemer die vaker reddingsoperaties deed en een oudere vrachtwagenchauffeur met zijn LVB- broer. De tocht is hachelijk, zo goed als zeker gaan ze niet alle trucks aan de overkant krijgen dus er moeten afspraken worden gemaakt. Afspraken die een van hen natuurlijk overtreedt. En tamelijk bewust ook.

Met: Liam Neeson, Marcus Thomas, Laurence Fishburne, Amber Midthunder, Benjamin Walker

FIN - song : Gary LeVox - We got fight

Gladiator 2 (aka GladIIator/ Gladiator II) - Ridley Scott

Gladiator 2 op IMDb (6,6)
 Gladiator II op Moviemeter (3,12)

Vrouwlief is alweer ietsje aan de beterende hand, ze durfde nu een lange film aan om vanaf de bank te bekijken. Ridder die ik ben, liet ik ik haar de keuze welke dat dan zou worden. Zelf zou ik deze niet direct gekozen hebben, maar eenmaal het bekijken gestart zag ik toch wel genoeg om bij te blijven. Paul Mescal stelt nóóit teleur en ook Denzel Washington komt in deze film lekker in zijn vel te zitten. Kortom: we hadden een onderhoudend avondje samen.

Van het eerste dee (25 jaar oud!!) weet ik gek genoeg niet meer of ik m helemaal uitgekeken heb destijds, maar wel dat er vele scenes nog uit het geheugen op te duikelen waren. Of het dus bij flarden gebleven is, weet ik niet meer. Toch bezat ik net voldoende kennis om met deel 2 te kunnen starten want dat gaat wel degelijk verder waar de vorige eindigde. Jaren later weliswaar, maar toch.

De in het noorden van het Afrikaanse continent gelegen vesting Numidia wordt aangevallen door de Romeinen. Landbouwer Hanno trekt zijn vechtjas aan om ze te bestrijden, ook zijn vrouw Arishat spant de pijl en boog. De overmacht is echter te groot, vele stedelingen komen om bij de verdediging. Onder hen ook Arishat, terwijl Hanno gevangen wordt genomen en per schip wordt afgevoerd naar Rome. Daar wacht hem het lot van arena-vechter, hij komt onder de hoede van "gladiator-manager" Macrinus die grote vechtpotentie in Hanno ziet. Hoewel hij weinig keus heeft, gaat Hanno schoorvoetend akkoord met het aanbod te vechten voor zijn vrijheid. Hij stelt 1 voorwaarde: als Macrinus hem generaal Acacius uitlevert - de man die verantwoordelijk was voor de dood van zijn vrouw - is Hanno bereid om de spierballen te laten rollen. 
Lang verhaal kort: Hanno blijkt een geboren vechtjas, Acacius blijkt zo slecht nog niet en zelfs getrouwd met een vrouw (Lucilla) die echt iets in het leven van Hanno betekent. Ondertussen ontpopt Macrinus zich als ambitieuzer dan zijn managersrol zou doen verwachten.

Met: Paul Mescal, Denzel Washington, Pedro Pascal, Connie Nielsen, Joseph Quinn, Fred Hechinger

FIN - song : Hans Zimmer / Lisa Gerrard - Now we are free

Gezien in: Pathé Thuis.

Sterben (aka Dying) - Matthias Glasner

Sterben op IMDb (7,6)
 Sterben op Moviemeter (3,00)

Dat ik tijdens de film meermaals moest denken aan misschien wel de beste film uit ons tijdsgewricht (in mijn bescheiden mening dan he, niet iedereen hoeft onder de indruk te zijn van "Magnolia"), dat zegt wel iets. Niet dat "Sterben" nu al zo goed is, dat kan nog groeien. Maar goed is ie zeker, erg goed zelfs. Net als genoemde PT Anderson-film kent "Sterben" een mozaïsche aanpak, met dat verschil dat ditmaal alle bedrijven over leden uit een en hetzelfde gezin gaan. Niet gemakkelijk, vaak zelfs ronduit ongemakkelijk, maar razend knap. Vandaag gaat ie in roulatie, wij zagen hem dinsdag in de voorpremière. Ik mag en wil niet pushen (GA DAT ZIEN!) maar ben wel heel benieuwd of anderen de film net zo overdonderend ervaren.

Het is eigenlijk niet meer verantwoord, zoals de twee oude mensen Lissie en Gerd samenleven. Gerd is het contact met de dagelijkse werkelijkheid al enige tijd kwijt en loopt regelmatig in onderbroek naar buiten. Lissie doet wat ze kan maar blijkt zelf ook ziek. De kinderen wonen te ver (zoon in Berlijn, dochter in Hamburg), gelukkig dat een buurvrouw schiet regelmatig te hulp schiet. Uiteindelijk gaat het echt niet meer en moet pappie naar het verzorgingstehuis. Pas dan vindt zoon Tom de tijd om langs te komen. 

Tom is dirigent bij een ambitieus orkest en staat op het punt een loodzwaar stuk, geschreven door zijn manisch-depressieve vriend Bernard, in première te laten gaan. Dat lijkt vooralsnog te hoog gegrepen, want de repetities gaan voor geen meter waardoor de componist met de minuut ontevredener raakt over zijn eigen geleverde werk. Tom probeert de aandacht erbij te houden, terwijl hij ondertussen moet balanceren tussen dit werk, de ziekte van zijn vader en het plots op de wereld verschijnen van een surrogaat-kind dat zijn ex op de wereld zet en waarvoor hij zich verantwoordelijk voelt. 

Als vader overlijdt, komt Tom door deze beslommeringen te laat en blijkt zijn zus Ellen zelfs helemaal afwezig. Ellen lijdt een liederlijk bestaan  aan de zelfkant van het leven, is het alcoholisme nabij. Om die reden heeft ze dan ook helemaal geen behoefte aan contact met haar familie. Uiteindelijk gebeurt dat toch wanneer het ook met moeder Lissie de verkeerde kant op gaat. Het disfunctionele gezin valt verder uiteen, broer en zus moeten de puinresten aanvegen en zich afvragen of ze nog wel iets voor elkaar willen betekenen. Het muziekstuk waar Tom aan werkt, draagt de veelzeggende titel "Sterben". Er is al veel dood in het leven van Tom en Ellen, maar zitten er misschien ergens nog sprankjes leven? 

Zo zwaar als ik het opschrijf, zo is het ook. Maar dat maakt de film nog geen ondraaglijke film, oh nee: sterk geacteerd, prachtige psychologische spanningen die tot heldere levenslessen leiden. Heel sterk.

Met : Lars Eidinger, Corinna Harfouch, Lilith Stangenberg, Ronald Zehrfeld, Robert Gwisdek

FIN - song : Johann Sebastian Bach- Fantasia in Fugue in C Minor

Gezien in : Cinema Oostereiland

Piccolo Corpo (aka Small Body) - Laura Samani

Piccolo Corpo op IMDb (7,0)
 Piccolo Corpo op Moviemeter (3,26)

Gitzwarte, sombere film. Kolfje (onthoud dat woord) naar mijn hand dus, ik ben daarvan. Anderhalf uur verzengend leed, het biedt zoveel kans op echte zeggingskracht. Dat maakt het misschien wel mijn geliefdste filmtype. Al is dit niet de beste die ik gezien heb, maar feit is wel dat ik er vol in mee ga.

19e eeuw, Italiaans platteland. Agata heeft een zware bevalling. Waar zij al bijna het loodje legt in het kraambed, doet haar dochtertje dat helemaal. Niet dat Agata zich daar bewust van is, nee: de kraamkoorts houdt haar enkele dagen buiten westen. Zodra ze wakker is, vraagt ze naar haar baby waarop haar man zegt deze al te hebben begraven.

Radeloos is Agata, niet eens zozeer vanwege het verlies maar vooral dat het kind geen moment geleefd heeft en dus geen "eerste ademtocht" heeft gekend. Dat laatste is een absolute vereiste voor de priester van haar kerk om haar kind alsnog te dopen: de baby zal voor eeuwig in het voorgeborchte verblijven.

Agata vindt dat een verschrikkelijke gedachte en vraagt overal om raad. Ze belandt bij een zonderlinge dorpsbewoner die haar zegt dat ze over het meer en de bergen moet gaan: daar is een klein bergdorpje waar een priester kinderen "tot leven wekt" (wat in feite een trucje is om de baby eenmalig even de mond te laten openen). In het holst van de nacht graaft de moeder het kinderlijkje op , stopt het in een kistje dat ze op haar rug bindt. Op pad.

Hoe nobel en vroom de gedachte van Agata ook is, haar geloof wordt onderweg zwaar op de proef gesteld: ze wordt beroofd, ze wordt geschaakt om bij een adellijke familie als min haar moedermelk te laten kolven en ze ontmoet een aparteling die ze niet vertrouwd maar die de enige is die haar over de bergen kan loodsen. Wat een pelgrimage zou moeten zijn, wordt een helletocht.

FIN - song : Fredrika Stahl/Celeste Cesciutti - Piccolo Corpo

The Last Right- Aoife Crehan

The Last Right op IMDb (6,3)
 The Last Right op Moviemeter (2,83)

Ondanks dat de film volgens een volstrekt voorspelbaar stramien verloopt, heb ik er toch wel met plezier naar zitten kijken. Kan komen door de voorliefde voor Ierse cultuur én Ierse humor, daar kan ik altijd goed weg mee. Kan ook komen door het prettige acteerwerk van hoofdrolspeler en hoofdrolspeelster, die overduidelijk in de chemie zitten met elkaar. Hoe dan ook, formulefilms als deze vallen soms ook gewoon mee. 

Daniel Murphy zit in het vliegtuig van Boston naar Cork, hij komt naar huis om zijn net overleden moeder te begraven. En hij komt voor een hernieuwde ontmoeting met nog iemand, zoals we later leren. In het vliegtuig zit hij naast een oude heer, die toevallig ook Murphy van zijn achternaam heet. Deze heer is op weg om zijn overleden broer te herbegraven op de plek waar zij beiden vandaan komen, een eiland in de kop van Noord-Ierland. De oude heer raakt enigszins in de war door de formulieren die hij moet invullen, om er maar van af te zijn vult hij in dat de naast hem zittende Daniel familie van hem is. 

Dat loopt Daniel later op, als de oude heer in het vliegtuig in zijn slaap overlijdt. Uiteraard neemt de vliegmaatschappij de zorg op zich, maar met de papieren in de hand vragen ze Daniel serieus hoe hij dit denkt te gaan regelen. Daniel heeft andere zorgen: hij moet zijn jongere autistische broertje zien te overtuigen van een verhuizing naar de VS, zodat Daniel vandaar de zorg voor hem op zich kan nemen. Dat blijkt lastiger dan gedacht, vooral omdat broertje Louis een zeer eigenwijze jongeman is. 

In overleg met de politie én in overleg met Louis besluit Daniel een lange tocht te gaan maken met de lijkkist van zijn overleden medepassagier. Hij wil een goede daad stellen: hij wil de oude heer naar zijn laatste rustplaats naast diens broer brengen. Een lange rit hebben de broers voor de boeg, gelukkig wil de charmante maar ongeremde dorpsgenote Mary Sullivan met ze mee reizen. Zij blijkt de perfecte spil in de communicatie tussen de twee broers én de politie, die om veiligheidsredenen achter de auto met de lijkkist aanrijden. Er gebeurt van alles, onderweg, maar er wordt ook veel verduidelijkt.

Met : Michiel Huisman, Niamh Algar, Samuel Bottomley, Colm Meaney, Brian Cox

FIN - song : Gary Lightbody - A long way to go back

Idiot Prayer - Nick Cave

Idiot Prayer op IMDb (8,7) 

Een fluwelen duivel , zo was mijn kwalificatie van zanger Nick Cave gisteravond na het zien van deze bijzondere filmervaring (8,7 op IMDb, dat heb ik zelf nog niet eerder gezien). Ik volg de man al sinds begin jaren 80, toen hij met zijn band The Birthday Party een spoor van destructie achterliet in de ziel van de luisteraar. Met zijn begeleidingsband The Bad Seeds heeft hij inmiddels een carrière van 35 jaar overbrugd waarbij de muziek van donkere zware rock evolueerde naar een groter repertoire aan ballades en luistersongs, niet minder donker overigens. 

Cave is gepreoccupeerd met de twee-eenheden "god en duivel" en "leven en dood". In al zijn teksten zitten verwijzingen naar deze onderwerpen, hoezeer hij ook meester blijkt te zijn om liefdesliedjes te schrijven die weliswaar optimistisch van toon zijn maar die toch een wanhoop en een afhankelijkheid tekenen die ongemak verraadt. Cave heeft zelf de duisternis iets te vaak beleefd: drugs- en alcoholverslaving overleefd, ruzies alom ook. Maar de grootste donderwolk van de laatste jaren is toch wel het verongelukken van zijn zoon, die enkele jaren geleden van een klif donderde rondom Cave's huis (al dan niet onder invloed, overigens). Cave gebruikt zijn muziek als catharsis, hij verwerkt de tragedie in zijn songs. Mijn interpretatie was dan ook dat de openingstekst, "Spinning song" , door hem als gedicht werd opgedragen aan zijn zoon. 

Midden in de Corona-periode nam Cave in zijn eentje plaats achter de piano in het majestueuze Alexandra Palace. Normaal een joekel van een concertzaal, dampend en rumoerig door de aanwezigheid van het publiek. Maar nu een kille en stille, doch ook zeer statige zaal waar Cave zijn solitair optreden doet. Opvallend voor mij was dat het ingetogener nieuwe werk naadloos past bij de intense vertolking van oudere classics als "The Mercy Seat" en zeker "Papa, won;t leave you, Henry". Uit alles blijkt dat Cave een performer is, een verhalenverteller. Een zeer intense, dat wel, maar je moet tamelijk van steen zijn als je niet geraakt wordt door de direct aansprekende vertolkingen van Cave, die elke keer maar weer een begenadigd tekstschrijver blijkt. Voor mij een indrukwekkende ervaring, dit filmconcert.

Met: Nick Cave

1917 - Sam Mendes

1917 op IMDb (8,6)
De roem snelt deze film vooruit, lange rijen gistermiddag bij de bioscopen in Amsterdam (bij City waren we al te laat, bij Tuschinski lukte het gelukkig nog wel, in die prachtige en goed gevulde zaal 1).
De buzz rond deze film blijkt aan alle kanten terecht: een knap gemaakte, goed gespeelde, razend spannende en sterk dramatische film, die ook nog eens een echt -gesimplificeerd, maar levensecht- verhaal over de waanzin van oorlog vertelt. Meer heb je als kijker niet te wensen. Hooguit puristen zullen gaan discussiëren over de techniek of over de in twee regels uit te leggen plot, maar vermoedelijk zullen alle overige kijkers hier een goede beleving bij hebben. Wij in ieder geval wel.

April 1917, de Britse troepen zitten diep in hun loopgraven in Noord-Frankrijk. Wij weten dat de oorlog hierna nog ongeveer een jaar zal duren, maar voor de jongemannen in die kletsnatte klei geldt dat elke slag beslissend is. En dat dus elke progressie veroverd moet worden. Twee mannen, knulletjes nog, zullen onze metgezellen zijn op deze reis.
Blake en Schofield (voornamen deden er niet toe op het slagveld) worden door hun generaal uitgekozen. Hen wordt gevraagd een boodschap over te brengen aan de mannen aan het volgende front. Het lijkt erop dat de Duitse tegenstander zich teruggetrokken heeft, maar er is informatie dat zij een stuk verderop een hinderlaag bouwen. Blake en Schofield moeten voorkomen dat het Devon- bataljon (1600 man sterk) zichzelf te pletter loopt op die hinderlaag, omdat ze zich rijk rekenen door de terugtrekkende bewegingen van de tegenstander.
De opdracht lijkt simpel, maar blijkt levensgevaarlijk. Blake en Schofield vallen op dat verlaten stuk niemandsland van de ene verschrikking in de andere, meerdere malen moeten ze vrezen voor hun leven. De vijand is overal en de vijand is universeel. Mijnenvelden, instortingen , luchtgevechten en sluipschutters: alles lijkt tegen hen te werken in hun moeizame tocht naar het bos achter het plaatsje Ecoust, waar ze het Devon-leger moeten treffen.

De film is bewust beklemmend gemaakt: langgerekte shots waarin we bij wijze van spreken fysiek met de mannen meereizen, dwars door de ontmenselijking die in de loopgraven plaatsvindt. Expliciete beelden, schokeffecten, hoop en vrees: het zit er allemaal in. Regisseur Mendes kent de verhalen uit de overlevering van zijn voorvaderen, hij schroomt niet om alle effecten van die gruwelijkheden de revue te laten passeren. IJzersterk is zijn keuze voor twee jonge acteurs in de hoofdrollen (en louter bijrollen voor grote namen als Colin Firth, Benedict Cumberbatch en Mark Strong). Vooral George Mackay (van oa "Pride" en "Captain Fantastic" ) is weergaloos in zijn rol als onzekere en tegelijk vastberaden jongeling.

Met : George Mackay, Dean-Charles Chapman , Colin Firth, Mark Strong, Benedict Cumberbatch

This is your death (aka The Show) - Giancarlo Esposito

This is your death op IMDb (5,6)
Lang dacht ik dat naar een dertien-in-een-dozijn-filmpje zat te kijken maar aan het eind krijgt de film me dan toch te pakken. Pluim derhalve voor regisseur Giancarlo "Gus Frings" Esposito, die het verhaal goed weet op te bouwen. Want het begint allemaal tamelijk doorsnee:

Adam is presentator van een tv-show waarin een miljonair een bruid moet uitkiezen. Wanneer tijdens de finale de verliezende kandidaat op gruwelijke wijze wraak neemt, moet Adam - net als zijn producenten en tv-bazen - zich bezinnen op hun daden. Waar zijn ze mee bezig? Hoe belangrijk zijn de kijkcijfers nu eigenlijk, zeker als je dat op een mensenleven (of twee) bekijkt.

Adam besluit het roer om te gooien : ja, hij wil nog spelshows blijven doen. En ja, hij garandeert kijkcijfers. Maar hij wil tussen alle ellende ook iets constructiefs doen: hij zoekt naar kandidaten die bereid zijn om live op tv zelfmoord te plegen maar met die daad wel geld in te zamelen voor hun nabestaanden zodat die onbezorgd kunnen , eh, na bestaan. Een gruwelijk moreel dilemma natuurlijk.

Zijn tv-bazen zijn de moraliteit voorbij, die zien er geen been in om dit gruwelijk morele dilemma aan de kijkers te tonen. Maar het volk spreekt schande. En kijkt stiekem toch in groten getale naar de film. Adam's zus, die een kommervolle baan heeft als verpleegkundige van terminale patiënten, probeert Adam tot rede te brengen, net zoals Adam's producente doet. Maar hij is er rotsvast van overtuigd dat hij iets goeds doet: zijn show gaat niet over degene die zijn leven beëindigt, maar om de familieleden die achterblijven en dat in relatieve weelde zullen kunnen doen. Adam is bereid de nodige grenzen te overschrijden om de show spraakmakend te houden.

Na een denderend kijkcijfer-seizoen groeit het programma "This is your death" naar een alles overtreffende finale. Over the top, maar voor de kijker reflecterend en confronterend.


Met: Josh Duhamel, Famke Janssen, Giancarlo Esposito , Carlin Fitzgerald

The Children Act- Richard Eyre

The Children Act op IMDb (6,6)
De film gaat alle kanten op, maar beklijft uiteindelijk goed. Er waren momenten dat ik in de zaal zat te kijken naar een potsierlijk verhaal, er waren momenten dat ik de hooggerechtshof-rechter een bitch vond en er waren momenten dat ik medelijden met haar had. Emoties schieten heen en weer bij het kijken naar dit verhaal, dat desondanks wel een bepaalde vorm van herkenbare inzichten geeft. Je kunt je voorstellen onder welke immense druk de rechtspraak staat wanneer ze uitspraak moet doen in medisch-ethische kwesties. Daar zijn altijd evenveel voors als tegens bij te verzinnen, en jij moet dan de hamer slaan zodat het besluit één kant op valt.

"Mrs. Justice" Fiona May is zo'n opperrechter en ze is steengoed. De belangrijkste zaken van het land vallen bijna automatisch naar haar toe, maar ze weet vooringenomenheid te voorkomen en is voor alle partijen even streng. Maar, komt ie, rechtvaardig.
Ogenschijnlijk lijkt die stressvolle situatie haar in de rechtbank beter af te gaan dan thuis. Ze verloor het contact met haar man, sluit zich 's avonds op in haar werk door alle komende zaken voor te bereiden. Voor het recht natuurlijk goed, maar echtgenoot Jack zit er maar mee. Die heeft feitelijk geen partner meer, een goed gesprek is er al tijden niet meer geweest, laat staan een fijn potje seks.
Hij geeft alle signalen af dat dit hem teveel wordt, maar Mrs Justice doet er niets mee. Ze eist begrip voor haar werkdruk, er moeten serieuze dingen worden gedaan. Accident waiting to happen, nietwaar?
Pas als rechter May in een zaak moet beslissen over leven en dood van een nog net niet volwassen jehovah-jongen kantelt er bij haar iets. Ze gaat op zoek naar haar menselijke kanten , hetgeen goed is voor de zaak, maar niet voor de verdere ontwikkelingen. Ineens zit ze middenin een spinnenweb van belangen en gevoelens.

Sterk gespeeld door het echtpaar, daarentegen was voor mij de rol van de jongeman af en toe te hinderlijk. Al met al wel een film waarin je je kunt verliezen, want het gaat veel over "de moraal".

Met : Emma Thompson, Stanley Tucci, Fionn Whitehead