Vriendelijk doch gevoelig. Een wellevende film over een zwaar onderwerp. Zo kan het ook.
Begin jaren 80 is het in Soedan heibel. Toen al ja, hoor ik u zeggen. Het is daar al decennia lang onrustig, inderdaad. Dorpen worden uitgemoord, bevolking op de vlucht. We volgen een gezin van 4 weesgeworden broers en hun zus.Na een lange en gevaarlijke tocht op de vlucht voor het oorlogsfront - waarbij ze één broer in handen zien vallen van de rebellen- belanden ze in Kenia in een vluchtelingenkamp. Daar verblijven ze 13 (dertien!) lange jaren, voordat ze via een missievlucht asiel krijgen aangeboden in Amerika.
Naast de enorme cultuurschok krijgen ze ook nog eens te maken met een opdeling. Omdat ze door een christelijke organisatie worden opgevangen, mag hun zus niet in hetzelfde huis wonen als zij. De heren gaan aarzelend het arbeidzame pad op, enkele baantjes mislukken maar gaandeweg vinden ze toch hun draai. De aan hen toegewezen hulpverleenster stelt inmiddels alles in het werk om de broers te herenigen met de zus. En daarbovenop komt na vele jaren opeens contact vanuit hun moederland: er zou weer signaal zijn opgevangen van de oudste broer.
De op-een-na oudste neemt zijn verantwoordelijkheid: zoals zijn broer zich toenmaals opofferde om hen te redden van de rebellen, zo zal hij het nu doen. Hij trekt naar Kenia en gaat zijn broer een enkele reis naar de VS aanbieden. Zelfs als dat ten koste gaat van zichzelf.
Een aandoenlijke film over het vluchtelingenonderwerp. Wat zouden eigenlijk veel mensen dit moeten zien. Omdat het verhaal niet alleen maar dramatisch en angstig hoeft te zijn. Tagline van de film is dan ook: Miracles are made by people who refuse to stop believing.
