A Street Cat Named Bob - Roger Spottiswoode

A Street Cat Named Bob op IMDb (7,3)
 A Street Cat named Bob op Moviemeter (3,46)

A Street Cat named Bob op Wikipedia

Het luikje bij de bijkeukendeur hebben we al gebarricadeerd, ze kan er niet meer uit. Inmiddels al een dag of drie knalt het vuurwerk door de wijk en dat gaat vandaag alleen nog maar erger worden. Een horror voor huisdieren, een ergernis voor de baasjes en een schande voor het land: het nieuws wordt er al enkele dagen door gedomineerd. Om die reden: hart onder de riem voor de huisdieren, ik ging deze heerlijke feelreasonablygood-kattenfilm opnieuw bekijken. Waargebeurd en ontwapenend.

Hoe hij het ook probeert, het blijft maar minder en minder gaan met James. Zijn heroïneverslaving heeft hem - op de kortstondige flashes na- niets dan ellende opgeleverd. Dakloos, haveloos, moedeloos en contactloos: alles en iedereen om zich heen heeft hij van zichzelf verwijderd. Het enige regelmatigecontact dat hij nog heeft, is met de hulpverlener van het drugs-consultatiebureau. Ze vertelt hem dat er een weg uit is, maar dat ze die hem alleen kan bieden als ie écht afkickt en terugval dus voor eens en voor altijd gaat voorkomen. 
Onder strenge beloften en dito voorwaarden krijgt hij dat huisje en hij begint met de pogingen regelmaat te vinden. Op straat speelt hij de busker, de man met gitaar en liedjes, om op die manier enigszins in zijn onderhoud te voorzien. Het is sappelen, totdat plots een zwerfkat bij hem komt aanlopen, om nooit meer weg te gaan. James heeft een doel in zijn leven, hij belooft zichzelf en de kat- die door een zorgzame buurvrouw Bob genoemd wordt- dat het de kat aan niets zal ontbreken. Maar ja, hij moet toch weer de straat op om eten bijeen te scharrelen. Moet die kat dan maar mee?

Met: Luke Treadaway, Bob the Cat, Ruta Gedmintas, Joanne Froggatt, Anthony Head

Ik zag de film eerder. In 2017 schreef ik er dit over: BEGT recensie "A streetcat named Bob", februari 2017

FIN - song :David Hirschfelder - Satellite moments

The surfer - Lorcan Finnegan

The Surfer op IMDb (6,5)
 The Surfer op Moviemeter (3,47)

The Surfer op Wikipedia

Nog niet geheel overtuigd van mijn verwachtingen stapte ik gisteren de filmzaal in. En zo stapte ik er eigenlijk ook weer uit. Dat wil zeggen dat ik de film in ieder geval niet slecht vond. Niet goed ook maar dat heeft meer mijn voorliefde voor andere genres dan deze te maken. Waarom ik deze dan toch ging kijken? Welnu: als je al decennialang films kijkt, weet je dat Nicolas Cage een filmgenre op zich is (ooit speelde ik met een maat een filmquiz waarin een ronde was opgenomen met 10 schreeuwende gezichten van de telg uit de Coppola-familie: zoek het maar uit, uit welke film komen deze plaatjes? Lastig genoeg. Om de inleiding af te ronden, kan ik melden dat "The surfer" zowel een typische Cage-film is als een a-typische. En dat heeft dan weer alles met dat al dan niet uitkomen van de verwachtingen te maken.

Hij heeft er zin in, onze protagonist van de dag. Samen met zijn zoon rijdt hij naar een plaatsje aan de zonovergoten Australische kust. "De beste golven", zo houdt hij zijn zoon voor, "vindt je hier". Pappie is surfer en ook zoonlief blijkt fervent beoefenaar van deze golfsport. Vader onthult nog een geheim voor de jongeman: hij vertelt dat hij hier is opgegroeid en dat hij zijn oog heeft laten vallen op het huis waar hij opgroeide. Dat is plotseling op de markt gekomen en dat is een kans van 1-op-1-miljoen. Ambities genoeg derhalve maar al snel blijkt dat die plannen zullen worden doorkruist: eenmaal op het strand worden de heren tegengehouden door een ongastvrije groep surfers die hen vertellen dat het hier alleen "surfen voor inwoners" is: "don't live here, don't surf here" krijgen ze te horen. 

Terwijl zoon naar moeder vertrekt, blijft vader achter op de parkeerplaats: hij pikt dit niet en is vastberaden orde op zake te stellen. Al snel blijkt dat hij van goede huizen moet komen om niet alleen The Bay Boys maar ook de lokale politie, ondernemers en badgasten van zich af te houden. Men is vijandig, men is afstandelijk: Surfer gaat hier niet zomaar deuren openen. Onder de brandende zon, hongerig en dorstig draait hij langzaam naar een kookpunt: wraak ligt met reuzenogen op de loer, maar zijn krachten nemen ook met de dag verder af. Hallucinaties over zijn verleden op dit strand nemen toe: wat is er precies gebeurt met zijn vader, welke rol had de sekte-achtige leider van de Bay Boys daarin? En wie is die zwerver eigenlijk, die daar rondstruint?

Het komt tot een -ahum- kookpunt. 

Met: Nicolas Cage, Finn Little, Julian McMahon, Rahel Romahn, Nicholas Cassim

FIN - song : Nitrous Oxide- North Pole (Sunny Lax remix)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Cobain - Nanouk Leopold

Cobain op IMDb (6,5)
Vrolijk wordt het in ieder geval niet. Dat weet je vooraf, als je een Nanouk Leopold-film gaat kijken. Geeft niets, als het portret indringend genoeg is, dan kan ik veel hebben. Zo ook deze, die wat mij betreft een beetje een Nederlandse Dardenne-film is. De sociale wantoestanden spatten van het doek af. En toch, toch zijn er sprankjes hoop.

Cobain (ja, zo heet ie echt) is een jochie van 15. Opvang in , opvang uit. Ook nu weer staat hij op het punt om te vertrekken uit een tehuis waar hij het blijkbaar goed gedaan heeft. Het grote probleem met de jongen is: waar moet ie naar toe? Naar zijn moeder, die het voornamelijk druk heeft om haar junkengedrag te combineren met een nieuwe zwangerschap? Naar die voor hem geselecteerde pleegouders, die weliswaar heel liep maar toch ook heel erg hippie en groentetuin zijn. Naar het meisje dat hem eerder onderdak heeft verleend, maar dat nu zelf met een baby'tje zit? Zegt u het maar: alle keuzes lijken bij voorbaat kansloos.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hij probeert het eerst bij zijn moeder. Maar dat gaat natuurlijk al snel mis. De volgende omzwerving brengt hem bij een apart pooiertype die weliswaar een redelijk aantal meisjes beheert maar zelf meer valt voor jonge jongens. Zoals Cobain er dus eentje is.
Cobain laat zich - om wille van een baantje en een inkomen- veel welgevallen maar stelt wel zijn grenzen. Ondertussen probeert hij zijn moeder van haar destructieve gedrag af te brengen. Niet zozeer om haar te redden, maar om toch in ieder geval de baby in haar buik een kans te geven. Hij zet alles op alles en maakt een allesomvattend plan.

Met : Bas Keizer , Wim Opbrouck , Naomi Velissariou

In Blue - Jaap van Heusden

in Blue op IMDb (6,7)
Zelf vind ik het een aanbeveling als ik een film kan kijken waar Maria Kraakman in speelt. Vooraf weet ik dan dat het niet gemakkelijk wordt, maar dat ik wel een film met karakter krijg voorgeschoteld. Zo ook weer bij deze: een minimaal verhaaltje met een maximum aan expressie en zeggingskracht.

Lin is stewardess, een zeer ervaren exemplaar. Al jaren kleedt ze zich "in blue", meestal is ze de eindverantwoordelijke op de vluchten die ze doet. Ze is sociaal bewogen, dat merken we al direct wanneer op een van haar vluchten opgetreden moet worden: een hoogzwangere vrouw moet door de bevalling heen worden geholpen, er is geen tijd voor een noodlanding. Lin leidt dit kordaat, innig houdt ze de baby vast. In de lucht.
We zien daar ook gelijk welk probleem Lin parten speelt: haar grote geheim is dat ze zelf ook een keer zwanger is geweest maar ze heeft de baby uiteindelijk niet levend ter wereld kunnen brengen.

Na deze hectische vlucht blaast ze stoom af met het team: in het nachtelijke Boekarest is het party-all-night , neemt ze een crewmember mee naar de hotelkamer waardoor ze zich verslaapt voor de terugvlucht. Haastig neemt ze de taxi naar het vliegveld en daar gaat het mis: ze rijden een tienerjongen aan. Gelukkig niet al te ernstig, maar zij voelt zich verantwoordelijk en neemt de jongen mee naar het ziekenhuis. Nicu blijkt een straatjongen te zijn die dankbaar de zorgzaamheid (en natuurlijk het geld) van deze westerling aanpakt.
Lin laat zich zo vaak als ze kan inroosteren op vluchten naar Boekarest, ze wil het herstel van de jongen blijven volgen. Er ontwikkelt zich een vorm van vriendschap, die natuurlijk aan alle kanten ongelijk is. Zo goed en zo kwaad als het kan , tasten deze twee eenzame zielen elkaar af. Beiden met de hoop op een beetje begrip en warmte. Lin wordt alsnog een beetje moeder, Nicu denkt een echte (en rijke) vriendin te hebben.

Met : Maria Kraakman , Bogdan Iancu

 

Hampstead - Joel Hopkins

Hampstead op IMDb
Fijne "kleine" film, hier is weinig mee aan de hand. Feelgood en een tikkeltje voorspelbaar, maar ook wel weer zo vriendelijk gebracht dat je hier prima anderhalf uur vermaak aan hebt. Goed geacteerd, sympathiek verhaal, niets om je voor te schamen.

Emily is een wat warrige weduwe die het leven na het overlijden van haar man maar matig op de rails krijgt. De andere dames in het statige pand in de prijzige Londonse Hampstead-wijk regelen een boel voor haar, maar het lijken allemaal zaken te zijn waar ze zich maar matig voor interesseert.
Tegenover haar, in de bosschages, staat een vervallen ziekenhuis waar een projectontwikkelaar zijn zinnen op heeft gezet. Volgens de damesclub moet Emily voorstander zijn van dit project maar haar hart zegt anders. En dat wordt alleen maar bevestigd als ze in dat bos een zwerver ontmoet.
Nou ja, zwerver, hij heeft zichzelf gewoon een dak boven het hoofd gebouwd van afvalhout en blijkt er zelfs al meer dan 15 jaar te wonen. Emily vindt het contact met de afwijkende man erg plezierig, er ontstaat een vriendschap. Maar dat is natuurlijk buiten de buurt gerekend.
Ze komt in conflict met de damesclub, met haar zoon en met haar eigen inkomen maar toch... toch kiest ze ervoor de kant te kiezen van deze maatschappelijke verschoppeling. En dat heeft gevolgen.

Nogmaals, klein en fijn, je ziet alles mijlenver aankomen maar het is allemaal niet erg. Je verlaat met een glimlach de zaal.

Met Diane Keaton, Brendan Gleeson

Wakefield - Robin Swicord

Wakefield op IMDb (6,5)
Als psychologisch experiment zeer geslaagd, deze film. Hoewel ik het gevoel heb dat er meer ingezeten had voor de kijker , is deze film in veel opzichten anders dan andere. En dat is altijd de moeite van het bekijken waard.

Howard Wakefield heeft alles. Vrouw-kind-huis-auto-baan, zo'n baan! Maar het maakt hem niet heel happy. Hij heeft de dag ervoor ruzie gehad met zijn vrouw en bij thuiskomst van het werk aarzelt hij het huis binnen te gaan. Hij belandt in de schuur om daar wat scharreldieren weg te jagen en eigenlijk bevalt de sfeer in de schuur hem wel. Hij pakt een oude stoel erbij, bekijkt vandaar uit het keukenraam waar vrouw en kinderen treuzelen met het eten omdat papa nog niet thuis is. Hij valt in slaap en schrikt de volgende ochtend wakker. Vanuit het raam bekijkt hij het ochtendritueel (kindertjes te laat, lunchboxes vergeten en nog net op tijd in de schoolbus) en hij besluit dat het hem wel bevalt. Hij maakt zich niet kenbaar, gaat ook niet naar zijn werk. Hij besluit in de schuur te gaan leven en te observeren of het hem eigenlijk wel beviel, het leven dat hij in het woonhuis leefde. Zo populair was hij niet bij zijn kinderen, zo harmonieus ging het allemaal niet met zijn echtgenote.

Gaandeweg verwordt zijn experiment tot een introspectieve tocht. Hij is bezig er achter te komen wie hij zelf was en wat hij er zelf aan had kunnen doen, nog voordat hij bedenkt dat hij eigenlijk wel zonder die vrouw en zonder die kinderen kan leven. Prima leven, zelfs.
Steeds meer achteruit gaat hij, hij degenereert tot zwerver die de vuilnisbakken afstruint voor eten en kleding. Maar van binnen groeit hij, hij voelt zich gelukkig. Nou ja, totdat de kou komt en de kerstboom in het huis komt en, ja eindelijk, er zich zelfs een nieuwe man aandient. Niet onverwacht, maar moest het nou juist deze zijn?
Howard komt op een breekpunt: gaat ie voor het totaal uitwissen van zijn persoonlijkheid of pakt hij toch een deel van zijn sociale positie terug? Gaat ie naar binnen? Of moet ie doorlopen?