A Small Fortune - Adam Perry

A Small Fortune op IMDb (5,3)
 A Small Fortune op Moviemeter (2,67)

Kleine Canadese film, ik had er nog niet van gehoord. Werd ergens geafficheerd als "small gem" maar ik kon het sieraad er niet aan af zien. Fraaie landschapsbeelden hoor, dat zeker, maar het spel was me net effe te amateuristisch om me in te pakken.

Kevin is slechts een kleine krabbelaar. Op het Canadese eilandje waar hij de kost verdient, is de leegloop al een tijdje aan de gang. Ondanks grote pressie van zijn zwangere vrouw Sam weigert Kevin naar Alberta te vertrekken, in die provincie zouden ze veel simpeler een bestaan op kunnen bouwen voor hun nieuw gevormde gezin. Kevin ziet juist mogelijkheden: nu bijna iedereen vertrokken is, blijft er voor hem een groter stuk van de koek over. Hij is een mosvisser: het aangespoelde zeemos raapt hij om het vervolgens te verkopen aan een handelaar die er aas en voer van maakt. Hard werken voor een veel te kleine marge, dus.
Alles verandert wanneer Kevin een tas met bankbiljetten vindt op het strand. Hij twijfelt tussen naar de politie gaan of zelf houden: gezien bovenstaande beschrijving snappen wij dat hij voor het laatste kiest.
Maar als er vervolgens eerst een onbemande boot én uiteindelijk ook het lichaam van een drenkeling aanspoelen, ziet Kevin daarin al snel het verband. Hij moet dus zorgen dat hij van die boot en dat lichaam afkomt. Kevin moet vervolgens laveren tussen zijn vrouw, de politie en iemand die op het eiland afkomt omdat hij op zoek is naar 2 (twee!) tassen met geld. Trubbels!

Met: Stephen Oates, Liane Balaban, Andrea Bang, Joel Thomas Hynes, Matt Cooke

Hot Milk - Rebecca Lenckiewicz

Hot Milk op IMDb (5,8)
 Hot Milk op Moviemeter (2,25)

Hot Milk op Wikipedia

Zelf loop ik aardig warm voor onvervalste psychologische drama's maar ik kan me voorstellen dat veel mensen een film als deze "te moeilijk" vinden. Veel van wat het verhaal van de film leidt, gebeurt immers in de hoofden van de spelers. Actie weinig, spektakel nul, maar wel heel veel blikken en onderhuidse gedachten: daar moet je tegen kunnen. Welnu, als je dan bedenkt dat deze film gerund wordt door maar liefst drie kundige actrices (één arrivee, twee rijzende sterren) dan weet de filmliefhebber voldoende. Na het uitgebreide interview in de krant van gisteren toog ik dus op de eerste draaidatum lekker naar de koele filmzaal.

Moeder Rose heeft een extra hypotheek op haar huis genomen, ze heeft alle zinnen gezet op de alternatief geneesheer die in het Spaanse kustplaatsje Almeria praktijk houdt. Dochter Sofia twijfelt of het de juiste keuze is maar het zou haar niet onwelkom zijn als er een bepaalde vorm van genezing voor haar moeder komt. Immers: Sofia slooft al sinds jaar en dag voor haar manipulatieve moeder. Ze haalt haar uit bed, ze rijdt haar rond, ze kookt, ze doet de boodschappen en ze hoort ondertussen het continue geklaag aan. Mid-twintiger is Sofia nu en ze komt nergens aan toe in haar leven: sinds haar vierde levensjaar kan haar moeder niet meer lopen (nou ja, af en toe een kleine opleving), ongetwijfeld is het een psycho-somatische aandoening maar de echte oorzaak hebben ze nog niet gevonden. Sofia ondergaat het rustig, maar wij zien dat het van binnen in haar hoofd kolkt en kookt van ingehouden woede.

Terwijl Rose de afspraken bij dokter Gomez met sterk wisselende stemmingen ondergaat, voelt Sofia langzamerhand enige bevrijding komen: ze kan langs het strand wandelen (waarbij ze overigens herhaaldelijk aan een stukje zelfkasting doet), ze kan werken aan haar uitgestelde studie in het café en ze begint zelfs mensen te ontmoeten. Ze is van haar stuk gebracht door de vrijgevochten Ingrid, een onconventionele Duitse vrouw die alles in het werk stelt om Sofia in te palmen. Opnieuw gaat Sofia diep op de knieën voor een manipulatieve vrouw, opnieuw lijkt ze zichzelf - in plaats van te bevrijden- wéér in het ongeluk te storten. 

Emma Mackey, ster uit  "Sex Education" en "Emily", laat haar prachtige gezicht zoveel boekdelen spreken dat ze weinig woorden nodig heeft om haar gevoelens te tonen. Misschien wel het belangrijkste scharnierpunt van de film.

Met: Emma Mackey, Fiona Shaw, Vicky Krieps, Patsy Ferran

FIN - song : Matthew Herbert/Ulli Mattson - Free

Gezien in : Cinema Oostereiland

Motel Destino - Karim Ainouz

Motel Destino op IMDb (6,5)
 Motel Destino op Moviemeter (3,00)

Motel Destino op Wikipedia

Hoewel Brazilië (en het grootste gedeelte van het Zuid-Amerikaanse continent) gek zijn op telenovela's (hun soaps, zeg maar) zijn veel van de films die in Europa doorkomen behoorlijk serieuze films. Vaak politiek, vaak over periodes van repressie. Nog slechts enkele maanden geleden draaide bij ons bijvoorbeeld het sterke én prijswinnende "I'm still here". De reputatie van "Motel Destino" ging echter een heel andere kant op. Het zou een sterk op jongeren gerichte film zijn, het zou een 'erotische thriller' zijn. We gaan het zien!

Hij is het strandleven wel een beetje zat. Heraldo, de antagonist in ons verhaal, heeft plannen om te vertrekken richting het grote Sao Paolo om het daar te gaan maken. Maar dat gaat zomaar niet, hij heeft nog schulden te vereffenen met de bazin van de lokale onderwereld. Samen met zijn beste vriend neemt hij een beveiligingsbaantje aan bij een louche Europeaan. Terwijl Heraldo na zijn dienst achter de meisjes jaagt, wordt zijn vriend in een schietgevecht vermoord. Heraldo vlucht alsnog, maar niet op de manier die hij wil: zonder spullen, zonder paspoort komt hij niet ver.

Hij belandt iets verderop in het louche Motel Destino, een plek waar stelletjes binnenwippen voor snelle seks, waar buitenechtelijke relaties en kinky spelletjes uit het zicht kunnen worden gebezigd. Eigenaresse Dayana staat Heraldo het gebruik van het buitenverblijf toe, in ruil voor klusjes en diensten. Heraldo komt tot de ontdekking dat Dayana en vooral haar ruwe partner Elias er ondoorzichtige praktijken op na houden. 
En toen... en toen: GING HET BRANDALARM! We waren een uurtje onderweg in de film, toen we - de zaal uit- naar het binnenplein werden geloodst. Dat liep goed af, maar hoe het met de film verder ging, weet ik (nog) niet.

Met: Iago Xavier, Nataly Rocha, Fabio Assuncao

Gezien in : Cinema Oostereiland

The surfer - Lorcan Finnegan

The Surfer op IMDb (6,5)
 The Surfer op Moviemeter (3,47)

The Surfer op Wikipedia

Nog niet geheel overtuigd van mijn verwachtingen stapte ik gisteren de filmzaal in. En zo stapte ik er eigenlijk ook weer uit. Dat wil zeggen dat ik de film in ieder geval niet slecht vond. Niet goed ook maar dat heeft meer mijn voorliefde voor andere genres dan deze te maken. Waarom ik deze dan toch ging kijken? Welnu: als je al decennialang films kijkt, weet je dat Nicolas Cage een filmgenre op zich is (ooit speelde ik met een maat een filmquiz waarin een ronde was opgenomen met 10 schreeuwende gezichten van de telg uit de Coppola-familie: zoek het maar uit, uit welke film komen deze plaatjes? Lastig genoeg. Om de inleiding af te ronden, kan ik melden dat "The surfer" zowel een typische Cage-film is als een a-typische. En dat heeft dan weer alles met dat al dan niet uitkomen van de verwachtingen te maken.

Hij heeft er zin in, onze protagonist van de dag. Samen met zijn zoon rijdt hij naar een plaatsje aan de zonovergoten Australische kust. "De beste golven", zo houdt hij zijn zoon voor, "vindt je hier". Pappie is surfer en ook zoonlief blijkt fervent beoefenaar van deze golfsport. Vader onthult nog een geheim voor de jongeman: hij vertelt dat hij hier is opgegroeid en dat hij zijn oog heeft laten vallen op het huis waar hij opgroeide. Dat is plotseling op de markt gekomen en dat is een kans van 1-op-1-miljoen. Ambities genoeg derhalve maar al snel blijkt dat die plannen zullen worden doorkruist: eenmaal op het strand worden de heren tegengehouden door een ongastvrije groep surfers die hen vertellen dat het hier alleen "surfen voor inwoners" is: "don't live here, don't surf here" krijgen ze te horen. 

Terwijl zoon naar moeder vertrekt, blijft vader achter op de parkeerplaats: hij pikt dit niet en is vastberaden orde op zake te stellen. Al snel blijkt dat hij van goede huizen moet komen om niet alleen The Bay Boys maar ook de lokale politie, ondernemers en badgasten van zich af te houden. Men is vijandig, men is afstandelijk: Surfer gaat hier niet zomaar deuren openen. Onder de brandende zon, hongerig en dorstig draait hij langzaam naar een kookpunt: wraak ligt met reuzenogen op de loer, maar zijn krachten nemen ook met de dag verder af. Hallucinaties over zijn verleden op dit strand nemen toe: wat is er precies gebeurt met zijn vader, welke rol had de sekte-achtige leider van de Bay Boys daarin? En wie is die zwerver eigenlijk, die daar rondstruint?

Het komt tot een -ahum- kookpunt. 

Met: Nicolas Cage, Finn Little, Julian McMahon, Rahel Romahn, Nicholas Cassim

FIN - song : Nitrous Oxide- North Pole (Sunny Lax remix)

Gezien in : Cinema Oostereiland

September says (aka Sisters) - Ariane Labed

September Says op IMDb (6,4)
 September Says op Moviemeter (3,31)

September Says op Moviemeter

Gisteravond niet voor de voorpremière-film gekozen maar voor de film vóór de voorpremière. Hopelijk houd ik dat nog heel lanf vol, dinsdagavond is de nieuwe maandagavond in ons filmtheater (als in : eerste dag ná het weekend). Weinig bezoekers voor deze film, dat bleek mede te komen door de mindere reacties die van eerdere bezoekers kwamen. Hij zou saai zijn, hij zou onbegrijpelijk zijn, etcetera. Dat laatste, daar ga ik een eind in mee maar saai is deze boekverfilming zeker niet. Traag, dat wel, maar dat vind ik vaak eigenlijk best een aanbeveling. Wat mij vooral voor de film won, is dat ik aan het eind concludeerde dat ik misschien wel op een hele verkeerde manier naar de hoofdpersonen had zitten kijken. Meer zeg ik niet.

Nou ja, wel een samenvattend stukje over het verhaal natuurlijk: de zusjes September en July zijn buitenbeentjes. Dat merken ze voornamelijk op school, waar ze die stille en enigszins artistieke meisjes maar vreemd vinden. U snapt, ze worden gepest. September, de oudste, waakt als een leeuwin over haar jongste zusje: elke pester of plager kan rekenen op ferme repliek, tot en met een pomp op de neus aan toe. Het betekent dat September met enige regelmaat tegen schorsingen aan loopt, momenten waarop haar zusje dus onbeschermd door de gangen van het schoolgebouw moet. July zelf is er overigens niet zo mee bezig, die leeft volledig in haar eigen wereld. Ze is platonisch verliefd op de knapste jongen van de klas en ze gaat ver - te ver- om zijn aandacht te trekken.

Haar actie heeft gevolgen, hun artistiek moeder Sheela houdt ze een tijdje thuis van school en neemt ze mee op een vakantie naar het strandhuis van oma. Als de dames daar zo geïsoleerd in dat huis zitten en de draaicirkel van de meiden steeds kleiner wordt, neemt de invloed van September op haar zus steeds verder toe. Angstvallig ver toe.

Met: Mia Tharia, Pascalle Kann, Rakhee Thakrar

FIN - song : Molly Nilsson- Mountain Time

Gezien in : Cinema Oostereiland

Hors-saison (aka Out of Season) - Stephane Brizé

Hors-saison op IMDb (6,6)
 Hors-saison op Moviemeter (3,50))

Pittige praatfilm. zoals de Fransen dat kunnen. Lekker triest dekentje over de film heen, terwijl er toch tussendoor kleine lichtstraaltjes door de wolken schijnen. Ik ben hier erg liefhebber van, mede ook door het sterke acteerwerk van de twee hoofdrollen! Niet voor iedereen weggelegd deze, maar wij zaten te smullen.

Mathieu is gevlucht. Weg uit Parijs, waar de druk hem te groot werd. Hij mag dan een succesvol filmacteur zijn, dat wil nog niet zeggen dat ie zorgeloos en vrij van angsten zijn debuut kan gaan maken op het toneelpodium. Er zijn nog een paar weken te gaan, maar het werd Mathieu te heet onder de voeten. Hotel geboekt aan de winderige Franse kust: het is buiten het seizoen dus hij struikelt niet over de toeristen, zijn enige medebewoners zijn ouderen die voor de fameuze thalasso-therapieën naar deze plaats komen. 

De helft van de dag is Mathieu kwijt aan telefoontjes met zijn (boze) regisseur, met zijn partner die zich steeds maar moeilijk van haar televisiewerk kan losrukken om zijn klaagzang aan te horen. De andere helft van de dag peinst Mathieu, mijmert hij en zondert hij zich af. Het gaat niet goed met hem, dat is duidelijk. Maar dan...een telefoontje.

Het is in het kustplaatsje al snel rond gegaan: een bekende filmacteur in het hotel! Een de mensen die dat bericht vernam, is de ingetogen Alice. Getrouwd met een dokter, een 15-jarige dochter onder haar hoede, een goed en groot huis: het lijkt of Alice het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Maar Alice blijkt onrustig te reageren op het nieuws: klaarblijkelijk heeft Mathieu 15 jaar geleden met haar gebroken, hij beëindigde plots de relatie en vertrok. Aarzelend zoekt Alice contact, ze wil alsnog duidelijkheid over de drijfveren van Mathieu. En ze weet nog niet dat ze hem niet op zijn beste moment treft, hij is aangeschoten wild. Een vereffening? Een hereniging? Een woordenstrijd? Wat is er nog over van hun gezamenlijke verleden, kunnen ze de strijdbijl begraven? 

Met: Guillaume Canet, Alba Rohrwacher

Gezien in : Cinema Oostereiland

Summerland - Jessica Swale

Summerland op IMDb (7,0)
 Summerland op Moviemeter (3,33)

Bitterzoete film die zowel de gevolgen van oorlog aankaart als de gevolgen van bekrompen moraliteit. Voor de kijker wordt de pijn van beide misstanden invoelbaar, gelukkig hier en daar wel gelardeerd met lichte humor en verrassende ontwikkelingen. 

Reeds vanaf de eerste scene weten we dat Alice Lamb een complexe persoonlijkheid is, iemand die overduidelijk geraakt is door een lastig leven. Driftig zit ze aan haar schrijftafel te tikken op haar typemachine, ze wil niet worden gestoord in haar werk. . Kinderen die aanbellen voor een collecte worden dan ook met een snauw weggejaagd.

Automatisch drijven we af naar de iets jongere versie van Alice, net zo driftig tikkend op die typemachine, haar volgende wetenschappelijke boek moet immers nodig een keer af. Met de regelmaat van de klok wordt ze gestoord: haar huisje aan de zee wordt regelmatig belaagd door plagende en joelende jongeren die steeds weer haar brievenbus vol storten met afval. Ze doen dit omdat ze haar nazisympathie verwijten, zonder enige motivatie trouwens. Daardoor weet Alice heus wel hoe er in het kustplaatsje over haar gepraat wordt, maar ze heeft simpelweg geen zin om het allemaal te weerleggen en houdt zich liever afzijdig van iedereen. Maar dan..

Daar staat een dame van de lokale liefdadigheidsinstelling voor de deur: een knulletje van een jaar of tien zal door Alice moeten worden opgevangen omdat zijn ouders beiden taken hebben te verrichten in de oorlog. De schrijfster reageert verbaasd als er door de vrouw verwezen wordt naar de brief die ze hierover heeft ontvangen. U snapt het: die volgestorte brievenbus bevat ook serieus spul. 

Alice zwicht, ze wil de jongen wel voor een week opvangen maar daarna moet ie echt weg omdat haar werk niet wacht. De aanvankelijke weerstand en spanning maakt langzamerhand plaats voor begrip als Alice steeds meer leert over de achtergrond van het jongetje. En daarmee ook meteen over die van zichzelf. 

Met: Gemma Arterton, Lucas Bond, Tom Courtenay, Gugu Mbatha-Raw, Penelope Wilton

FIN - song :  Volker Bertelmann - In search of Summerland

Sundown - Michel Franco

Sundown op IMDb (6,6)
 Sundown op Moviemeter (3,19)

Zo, dit was goed zeg. Minimale middelen, maximaal effect. Aan de korte kant, en dat is tegenwoordig een pre. Meesterlijke rol van Tim Roth, die optimaal gebruik maakt van zijn vermogen om zowel sullig als vilein over te komen. 

Cocktails, luchtbedden, zonnestoelen: de familie neemt het ervan. Vanuit het verre Londen trokken ze naar de gouden stranden van Acapulco. Alice is blij dat Neil mee is gekomen, zo bekent ze hem. Op deze manier kan hij wat aandacht aan de kinderen besteden terwijl zij af en toe lichtjes aan het werk is. Neil is de gelatenheid zelve. 

Een droevig telefoontje verandert alles: moeder is naar het ziekenhuis overgebracht, op stel en sprong pakt de familie de koffers en haast zich naar het vliegveld. Nog in de taxi krijgen ze te horen dat moeder overleden is. Dat is nog niet de laatste schok: op het vliegveld blijkt Neil zijn paspoort niet bij zich te hebben, waardoor Alice met de kinderen alvast vooruit reist. 

Vanaf dat moment krijgen we een andere Neil te zien: hij ontspant, gaat helemaal niet op zoek naar zijn paspoort maar boekt gewoon een ander hotel en zet zijn strandvakantie voort. Dusdanig opvallend de toerist uithangend dat de jonge Bernice opzichtig naar zijn aandacht hengelt. Neil vindt het allemaal best, aanvankelijk stelt hij telefonisch de familie gerust ("ja, ik moet naar de ambassade maar die is pas maandag open") maar daar is hij op zeker moment ook klaar mee. Heel langzaam ontvouwt zich het web van geheimen dat Neil met zich meedraagt. 

Met : Tim Roth, Charlotte Gainsbourg, Iazua Larios

Roter Himmel (aka Afire) - Christian Petzold

Roter Himmel op IMDb (7,5)
 Roter Himmel op Moviemeter (3,52)

Wederom slaagt regisseur Christian Petzold erin een indringende, ja zelfs ongrijpbare film te maken. Zelf had ik in ieder geval nog wel een aantal vragen bij het verlaten van de filmzaal, zowel over het gedrag van de hoofdpersonen als over de bedoelingen van de regisseur. Dat maakt Roter Himmel voor mij een geslaagde film, omdat ie voor mij dus veel langer duurt dan de 105 minuten die ik naar het doek keek. 

We richten de blik op schrijver Leon, die samen met zijn goede vriend Felix een vakantiehuisje aan de Oostzeekust betrekt. Hoewel ontspanning zeker een doel is, hebben beide mannen ook werk te doen: Felix moet een portfolio opleveren voor de kunstacademie en Leon wil zich volledig richten op het afronden van het manuscript voor zijn tweede boek. 

Leon blijkt zich volledig misrekend te hebben: in plaats van ontspannen werken aan het schrijven, wordt hij van meet af aan gestoord in zijn rust. Er blijkt nog een derde huurder in het huisje te zitten: de schone Nadja trekt teveel aandacht weg bij Leon en ook de focus van Felix leidt hem af. Waar die vol energie begint met fotograferen voor zijn project en het met aandacht optrekken met Nadja en haar vrijpostige vrijer, dwaalt Leon telkens af met zijn hoofd. Ook de voortwoekerende bosbranden die de streek teisteren, stellen hem niet gerust. 

Hij komt uiteindelijk tot de afronding, maar zit vol met twijfels. Om die reden laat hij Nadja het manuscript lezen, waarna hij al gauw beseft dat hij dat niet had moeten doen. En dan moet zijn uitgever nog langskomen, Leon gaat steeds wankeler in de dag staan. 

Met: Thomas Schubert, Paula Beer, Langston Uibel, Enno Trebs, Matthias Brandt

FIN - song :Wallners - In my mind

De Vogelwachter (aka The Warden) - Threes Anna

De Vogelwachter op IMDb (6,6)
 De Vogelwachter op Moviemeter (2,86)

Ik ben in de gelukzalige omstandigheid dat ik in mijn jongvolwassen jaren meerdere theatervoorstellingen van Freek de Jonge heb kunnen bezoeken. In de jaren 80 was hij op zijn absolute top met gelaagde shows vol van maatschappijkritiek die hij welbespraakt en kritisch naar voren bracht. Het was toen dat de Jonge ook een eerste stap in het filmwereldje deed met het hilarisch stuntelige De Illusionist maar ook met enkele serieuzere rollen. Om die reden was ik wel blij dat ik zo'n 40 jaar later nog een keer de kans kreeg hem op het witte doek te zien. 

De man in de titelrol lijdt hier een eenzaam doch bevredigend bestaan. Op een verafgelegen eiland (hier fictief Benty Island genoemd, maar we situeren het voor het gemak maar even op een van onze Waddeneilanden) houdt hij sinds jaar en dag de vogeltrek bij: hij telt welke dieren en diersoorten hij ziet, welke er broeden en nestelen en geeft dit per satelliettelefoon door aan de organisatie die hem hiervoor betaalt: in ruil voor zijn vogeltelling krijgt hij de uitslagen van de Premier League doorgegeven, zo weet hij toch een beetje wat er op de bewoonde wereld speelt. Verder bestaat zijn bestaan uit jutten, vogels voeren en mijmeren. Niemand om hem heen, niemand die zich lastig valt.

Maar ach: alles verandert wanneer zijn vaste contactpersoon plotseling vertrokken blijkt en hij nu een jongere vrouw aan de lijn krijgt die hem op ongeïnteresseerde toon vertelt dat zijn baan zal komen te vervallen: de volgende bevoorrading zal de laatste zijn, daarna moet de vogelwachter het eiland verlaten, zijn strandhuisje zal worden afgeborken waarmee de natuur in volledige rust zal worden achter gelaten. Hij schrikt, raakt in paniek en organiseert verzet: hij zal zich niet zonder slag of stoot van zijn geliefde eiland laten verwijderen. Het stormt in zijn hoofd. En opeens niet meer alleen in zijn hoofd.

Met : Freek de Jonge

The Lost Daughter - Maggie Gyllenhaal

The Lost Daughter op IMDb (6,8)

The Lost Daughter op Moviemeter (3,19)
 

Heel graag had ik deze op het grote doek gezien maar daar kreeg ik de kans niet meer voor. Second best dan maar, al ben ik ervan overtuigd dat de impact in de zaal op mij groter was geweest. Groter dan ie nu al was, want "wat een film!" , beste mensen, wat een film is dit. IJzersterk geacteerd, dito geregisseerd en ook nog eens een lekker pittig onderwerp. Aanrader derhalve.

Leda is aan vakantie toe, zoveel is duidelijk. Ze is eind 40, taalprofessor en voert overduidelijk een worsteling met het leven. Ze zoekt de zon op en vestigt zich voor een werkvakantie in een Grieks kustplaatsje. Een lekker rustig appartement, het is buiten het hoogseizoen: ze zal vast lekker kunnen werken. 

Helaas komt ze bedrogen uit als al op de tweede dag een grote en vooral drukke familie neerstrijkt op haar strandje. Platte omgangsvormen, veel geschreeuw en een dominante aanwezigheid; het verstoort Leda's rust, bovendien is het bijna onmogelijkheid om aan vertalingen te verken.  

 Leda's aandacht wordt getrokken door het vermoeide gedrag van Nina, de jonge vrouw die door de familie duidelijk kort gehouden wordt. Nina heeft een jong dochtertje dat op een gegeven moment zoekraakt. Zelfs Leda helpt zoeken, ze vindt uiteindelijk het jonge meisje. Ze neemt op dat moment een bepalende beslissing: ze brengt wel het meisje terug maar niet haar pop die Leda ook aantreft. Deze actie zal de rest van de vakantie bepalen: de familie is in rep en roer omdat de kleuter maar niet kan worden getroost, Leda voelt dat ze enige macht kan uitoefenen over deze veel te aanwezige familie. Als kijker worden wij pas dan op de hoogte gebracht van wat mogelijk de drijfveren geweest kunnen zijn: pas nu kijken we niet naar Leda de vakantieganger, maar naar Leda de moeder. Het verklaart alles.

Met : Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Jack Farthing , Peter Sarsgaard

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Let me tell you all about it

Madre (aka Mother) - Rodrigo Sorogoyen

Madre op IMDb (6,6)

Madre op Moviemeter (3,38)
"Ach, wat heerlijk dat hij belt" denkt Elena als ze haar zoontje aan de lijn krijgt. Die is met zijn vader (haar ex-man) op vakantie aan het strand in Frankrijk. Het telefoontje is verontrustend: het jongetje is alleen , vader is nergens te vinden en er loopt een enge vent in zijn richting. Moeder houdt hem aan de praat tot zijn batterij leeg is , daarna rest niets dan stilte. En paniek.

Tien jaar later: Elena blijkt destijds vanuit Spanje naar Frankrijk te zijn verhuisd , ze werkt in een strandtent en speurt nog dagelijks de stranden af in de hoop een glimp van herkenning op te vangen. En zie: de jonge surfdude Jean zou hem zomaar kunnen zijn. Ze ziet bekende trekjes rond zijn mond , ze herkent de ogen. 

Ze volgt Jean op zijn weg naar huis, waarna Jean vervolgens ontdekt dat zij hem in de gaten houdt. Zijn interpretatie is een geheel andere: voor een jongen van een jaar of 16 kan de aandacht van een volwassen vrouw, eind 30, maar één ding betekenen. Hij maakt er dan ook gedegen werk van: hij loopt de deur in haar strandtent plat, langzaam doch onherroepelijk wordt het contact tussen de twee intenser. Zonder dat de twee doorhebben wat elkaars individuele beweegredenen zijn, nemen de gesprekken in diepte toe. Dit tot verbazing van de wereld om hen heen: Elena's partner heeft geen idee wat er in zijn geliefde gevaren is, de familie van Jean vertrouwt die oudere vrouw voor geen cent in de buurt van hun zoon. Er moet dringend iets uitgesproken worden, er moet iets gebeuren.

Met : Marta Nieto, Jules Porier, Alex Brendemühl, Anne Consigny

Portrait de la Jeune Fille en Feu (aka Portait of a Lady on Fire) - Celine Sciamma

Portrait de la jeune fille en feu op IMDb (8,1)

Portrait de la jeune fille en feu op Moviemeter (3,70)

Misschien wel de meest besproken film van dat jaar. En ik had hem steeds maar gemist. 8,1 op IMDb , dat krijg je niet zomaar. Louter lyrische recensies hoorde ik, dus ik veerde op toen ik hem gisteren bij een van de streamingaanbieders zag staan. Klik doen. 

De bescheiden Marianne is kunstschilder en wordt voor een portretopdracht naar het grote strandhuis van een rijke dame geroepen. Diens dochter gaat worden uitgehuwelijkt aan een rijke man in Milaan, maar daartoe moet de man wel eerst zien wat voor vrouw hij aanschaft. Er moet dus een goed gelijkend en beeldend portret naar de man gezonden worden dat hem moet overtuigen. 

Er is één behoorlijk probleem voor Marianne: Heloise, de dame in kwestie, is een stugge en moeilijk benaderbare jonge vrouw die niet geportretteerd wil worden. Marianne krijgt de opdracht om tijdens de dagelijkse wandeling met Heloise haar onderwerp dusdanig goed in zich op te nemen dat zij daarna het portret uit het hoofd zal kunnen gaan namaken. Dienstmeisje Sophie zal model zitten voor de houding en het figuur, maar het o zo belangrijke gezicht zal Marianne er zelf bij moeten bedenken. 

Omdat Marianne maar een beperkt aantal dagen heeft voor het vervullen van haar opdracht, komen de wandelingen en de gesprekken steeds meer onder druk te staan. Stukje bij beetje weet Marianne haar onderwerp te laten ontdooien, sterker nog : er ontstaat langzaam een band tussen de jonge vrouwen. Een band, een vonk, vuur en vlam. 

Met : Noémie Merlant, Adéle Haenel, Luana Bajrami, Valeria Golino

 FIN - song :Para One, Arthur Simonini - La jeune fille en feu (bande original)

Blackbird - Roger Michell

 Blackbird op IMDb (6,5)

Blackbird op Moviemeter (3,44)

Natuurlijk heeft deze film stevig larmoyante momenten, maar dat was het niet alleen. Het was geen enkele film in de afgelopen 14 maanden thuisbios gelukt om me tot tranen toe te ontroeren, terwijl het gisteren volop raak was: de eerste de beste keer weer in die grote zaal en dat heeft overduidelijk een andere impact op me. Het levensgrote wordt ook veel meer het levensechte; het gebrek aan afleiding maakt ook dat de film je aandacht opzuigt. Met een lekkere portie biggelen tot gevolg. Prachtig, ik ga me weer laven aan film de komende tijd. 

"Blackbird" heeft alles in zich om zo'n tranentrekker te zijn. Maar begrijp me niet verkeerd: ik vind dit een positieve kwalificatie: natuurlijk gaat deze film al over een loodzwaar onderwerp, maar dan komt er nog altijd een portie acteer- en regiewerk om de hoek kijken die moet voorkomen dat de film een draak wordt. Daar is bij "Blackbird" geen sprake van: de trits aan topacteurs zorgen dat het nergens uit het lood gaat, dat de geloofwaardigheid blijft en zelfs dat je meermaals denkt: eigenlijk zou ik het ook zo willen. 

Het verhaal: Lily lijdt danig onder de ziekte ALS en is in de voorlaatste fase van deze gruwelijke ziekte aanbeland. Nu nog kan ze zelfstandig de trap af, moeizaam maar toch. Nu nog kan ze zelfstandig drinken, eten en praten. De voortschrijding van de ziekte zal er echter voor zorgen dat het een kwestie van weken is voordat ze niet meer mobiel zal zijn en voordat ze aan de sondevoeding zal moeten. Ze wil dat niet.

Uitgebreid heeft ze het in de familie besproken: ze wil dit gruwelijke einde niet, ze heeft haar man (die arts van beroep is) op het internet een drankje laten bestellen dat een dodelijke cocktail voor haar zal vormen. Vredig, maar dodelijk. Strafbaar in de staat waar zij woont, maar enkele andere staten en het vrijzinniger Europa kennen al een veel humaner beleid in deze. 

Nog één keer wil ze de hele familie bij elkaar: de twee onuitstaanbare dochters, de een met man en heerlijke puberzoon, de andere met haar aan-en-uit-vriendin. Tevens roept ze haar oudste vriendin (sinds haar studietijd) erbij. Nog één keer met zijn allen om tafel, nog één keer praten en eten en wandelen. De laatste vragen , de laatste antwoorden. Zo zag ze het voor zich. 
Wat ze niet heeft voorzien, is dat het voor haar dan wel allemaal helder mag zijn, maar dat anderen zo ver nog niet zijn. Het weekend verloopt niet volgens verwachtingen. 

Ijzersterke film, geloof me. Heerlijke rollen van vader Sam Neill en schoonzoon Anson Boon. Ouderwets goede prestaties van Kate Winslet en Mia Wasikowska. 

Met : Susan Sarandon, Rainn Wilson, Lindsay Duncan, Bex Taylor Klaus

Was wir wollten (aka What we wanted) - Ulrike Koller

 Was wir wollten op IMDb (5,8)

Fijngesponnen drama, ingetogen doch indringend. Van het type traagheid waar ik wel van ben, als u mijn beschrijvingen vaker leest. De film kan als taai ervaren worden, maar ik vond het een geslaagd drama. 

Ze willen zo graag een kind. Vooral zij, maar hij gaat ook volop mee in de onderzoeken, IVF-behandelingen en ziekenhuisbezoeken. Na een vierde behandeling krijgen ze te horen dat de inspanningen -ahum- vruchteloos wordt geacht: het gewenste resultaat blijft uit, de eitjes nestelen zich niet goed. 

Het jonge stel, Alice en Niklas, krijgt het advies er even voor een vakantie tussenuit te gaan, om de gedachten te verzetten. Maar dat lukt niet volledig: de dure ziekenhuiskosten en een slepende verbouwing maken dat ze niet echt ongedwongen op reis gaan. Ze vinden een fijn appartement dichtbij zee, maar u snapt het al: de buren! 

Naast hem betrekt een overduidelijk succesvol stel, een gezin met alles erop en eraan, een huisje. Dagenlang kunnen Alice en Niklas zien wat het gezinsleven voor geluk brengt (en wat het dus ook hen had kunnen brengen) maar ze zien ook de complicaties. Elk van hen interpreteert de zaken op een eigen manier en vooral Alice wordt met de dag ongelukkiger, een beweging die Niklas niet geheel lijkt te kunnen keren. De twee worden keihard met elkaar en elkaars tekortkomingen geconfronteerd. 

Met: Lavinia Wilson, Elyas M'Barek, Anna Unterberger, Lukas Spisser

Ammonite- Francis Lee

 Ammonite op IMDb (6,4)

Zwijgzame blikken. Ruisende rokken. Golvende zee. 

Een echte actiefilm is het niet, deze "Ammonite" . Voor mij geeft dat niet, ik houd erg van trage films waar het op de acteerskills van de hoofdpersonen aankomt. En daarin werd ik niet teleurgesteld: twee kanonnen tegenover elkaar. De een met een al wat langere lijst , de andere die de laatste jaren de ene na de andere grote titel aan haar zegekar rijgt. Ze moeten flink aan de bak, de dames, ga er maar eens voor zitten. 

Mary Anning is een zwijgzame doch hardwerkende vrouw, die je met een enige oneerbiedigheid een ouwe vrijster zou kunnen noemen. Ze is nooit getrouwd en we leren al vroeg waarom: haar moeder had vele kinderen verloren, Mary was de enige die het haalde. Waardoor ze weinig animo voelt om zelf ook deze pijnlijke weg te volgen. Ze is natuurhistoricus: langs de kust waar haar kleine dorpje aan ligt, heeft ze al menig fossiele steen gevonden, er ligt zelfs een grote vondst van haar in het British Museum. Met haar moeder runt ze een klein winkeltje in stenen, ze maakt er afgeleide producten van haar strandvondsten. 



Een bewonderaar komt haar opzoeken, wil les van haar. Zijn vrouw wordt in het hotel achtergelaten, om later verklaarde redenen. Mary is een slechte communicator, maar de vergoeding die de man haar betaalt, maakt dat ze toch met hem het strand op gaat. Wanneer hij wordt weggeroepen voor een vijf weken durende expeditie vraagt hij Mary om een beetje voor zijn vrouw te zorgen. 
Het duurt lang voordat Mary door de luxe en de aanvankelijke arrogantie van de jonge Charlotte heen prikt. Gaandeweg ontstaat er een band tussen de dames. Een band die meer bij Mary losmaakt dan ze wil toegeven, een band ook die onmogelijke gevoelens oproept. Gevoelens die in het mid-19e eeuwse Engeland slechts in het geheim mogen worden gevoeld. En geuit. 

De film zindert, ondanks al zijn onuitgesprokenheid, ondanks al die heimelijke blikken. Bertfilm pur sang. 

Met : Kate Winslet, Saoirse Ronan,

Swinging Safari - Stephan Elliott

Swinging Safari op IMDb (5,5)
Ben er nog niet achter wat precies de bedoeling was van deze regisseur. Het is een combinatie van coming-of-age film , die geschoten is als een lange tijdgeest-videoclip maar handelt over zeer serieuze volwassen onderwerpen. Voor mij miste hij op enige afstand zijn doel, maar gek genoeg was het door die complexe insteek wel boeiend genoeg om te blijven volgen.
Jaren 70, Australisch platteland. Drie excentrieke families wonen bij elkaar in de straat , de kinderen spelen veel met elkaar, de ouders trekken ook met elkaar op. Het lijkt dus allemaal pais en vree maar er zijn grote verschillen. Zeer grote verschillen: de stoere machoman en zijn alcoholische vrouw, de wulpse vrouw van deze tijd en haar simpele maar lekkere kerel, de goedzak en zijn tennisvrouwtje. Hun kinderen hebben hun eigen tienerproblematiek, maar de ouders volgen de hippe trends en proberen een partnerruil-avond op te zetten. Dat gaat mis en er ontstaat wrijving bij de ouders. Feitelijk willen ze de kinderen verbieden bij elkaar te komen spelen. En dat gaat niet, want die zijn veel dieper verweven. De oudste twee jongens van de ene die verlekkerd naar de oudste nymfomane dochter van de ander kijken, de jongste kinderen die onderdeel zijn van de cast voor de film die een van de tienerjongens maakt met zijn videocamera. Die jongen is duidelijk de gevoeligste en de slimste van allen , daardoor is hij ook de enige die het jonge buurmeisje een beetje begrijpt. Ze willen weglopen met zijn tweeën, naar de grote stad. Maar dat gaat natuurlijk niet.
Het hele dorp raakt in rep en roer als er een walvis aanspoelt die het complete dagelijkse strandleven van de gezinnen overhoop gooit. De walvis is symbool voor de hete aardappel die bij de drie families op het bord ligt.

Een comedy met een hard randje, zeg maar. Ik ben er nog niet uit wat het nou helemaal was.

Met: Guy Pearce, Kylie Minogue

 ,