Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

The Tasters (aka Le assaggiatrici) - Silvio Soldini

The Tasters op IMDb (6,4)
 The Tasters op Moviemeter (3,21)

The Tasters op Wikipedia

Deze viel me dus 100 procent mee. Na de wat matige recensies te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen voor dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal niet al te hoog gespannen: ik vermoedde een vrij statische film te gaan zien. Niet dus, het script bleek beter doorwrocht dan gedacht, er zaten veel meer verwikkelingen in dan louter de spanningen aan een eettafel. Slechts met z'n zessen in de zaal, maar dat deerde niet: film kijk je in het donker en daarmee toch al min of meer in je eentje. Meerdere films van regisseur Soldini al bekeken, dus blikten we tevreden de verduisterde zaal in.

1943. Rosa Sauer vlucht vanuit het gebombardeerde Berlijn naar haar schoonouders op het platteland. Die ontvangen haar met open armen, gedrieën wachten ze op berichtgeving van haar man/hun zoon die aan het Oostfront vecht. Rosa belooft zo weinig mogelijk overlast te bezorgen aan de oudjes, maar die wens wordt al snel verstoord. Klop Klop Klop, daar is de SS. 

Rosa, rein en Arisch, is geselecteerd om - tbv de nabijgelegen Wolfsschanze, het in het bos verscholen complex waar Hitler naar toe vluchtte na genoemde Berlijn-bombardementen - te fungeren als voorproever voor de dictator, die volslagen paranoia aan het worden is: hij verwacht aanslagen van alle kanten, dat zou ook zomaar een vergiftiging kunnen zijn. Om die reden selecteert hij zeven gezonde überDuitsse vrouwen om élke dag de lunch en het avondeten voor te proeven. Klinkt nog best leuk aanvankelijk, zeker gezien de voedselschaarste die er middenin de oorlog al heerst en die alleen maar zal toenemen. Maar de psychologische druk wordt stukje bij beetje ondraaglijk, zeker als de vrouwen zien dat ze zichzelf tegen elkaar laten uitspelen: er is de Hitler-adept die blij is bij te kunnen dragen aan de zekere overwinning, er is de argeloze tienervrouw die toet noch blaast, er is de moeder die onder druk meewerkt om haar gezin te beschermen, er is de cynische weduwe die toch al alles kwijt is, er is de voormalige verpleegkundige en ...je hebt Rosa. Rosa wordt aanvankelijk geïsoleerd als de arrogante Berlijnse, maar vindt gaandeweg de juiste omgang met de meeëters. Er lijkt een georganiseerde vrede in de groep te komen, totdat er een nieuwe commandant arriveert.

Met: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falk

Gezien in : Cinema Oostereiland

Il Buco (aka The Hole) - Michelangelo Frammartino

Il Buco op IMDb (6,6)
 Il buco op Moviemeter (2,92)

Il Buco op Wikipedia

De mens heeft altijd omhóóg gekeken: vliegen wilde men al eeuwen, totdat dit begin 19e eeuw opeens met machientjes werd mogelijk gemaakt. Later volgde de wens om de ruimte te verkennen, we zagen er de afgelopen weken weer een sterk voorbeeld van. Maar: net zo goed als men de hoogte in wilde, wilde men ook de diepte in: diepzee, kraters, grotten. Er zijn altijd mensenn die onderduiken om te kijken wat er honderden meters onder de grond voor werelden en materialen bestaan. Dáárover gaat deze zwaar onthaastende film. We reizen terug naar 1961 en gaan ondergronds.

Een groep speleologen in Noord-Italië is wel min of meer klaar met het ontdekken van nieuwe grotten als ze horen dat verderop in Italië nog een grote hoeveelheid mysteries bestaan. Men reist naar Calabrië om daar een expeditie naar de diepte op te zetten. Dat gaat zomaar niet.

Terwijl we bovengronds een stokoude lokale boer volgen die al zijn hele leven lang leeft met de schikking der natuur (en die zich derhalve verwondert over de interesse naar onbekende werelden), zien we de groep laagje voor laagje de diepte verkennen. Destijds slimme technieken worden gebruikt om de onzekere tunnels onder hen te verkennen: vuur, een voetbal, echo-werkingen en tijdmetingen van resonantie. Alles werkt mee in de besluitvorming om al dan niet nog verder te gaan. Spoiler alert: men komt tot 687 meter ondergronds, een diepte die op dat moment (nu 65 jaar geleden) nog slechts in 2 andere grotten op aarde was bereikt.

Met : Antonio Lanza, Claudia Candusso, Mila Costi

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

Il Falsario (aka The Big Fake) - Stefano Lodovichi

Il Falsario op IMDb (6,6)
 Il Falsario op Moviemeter (2,71)

The Big Fake op WIkipedia

Niet te verwarren met het behoorlijk sterke "Die Fälscher" van enkele decennia geleden maar voor een klein deel wel overlappend qua thematiek: vervang de wereldoorlog door een politieke bendeoorlog en je komt al een stukkie in de richting. Flink aangekondigd door Netflix, deze film, maar uiteindelijk lukt het maar net om de voldoende over de streep te trekken: verhaal en/of script zeer interessant, setting en timing dito maar het geleverde acteerwerk is matig te noemen. 

Italië, jaren 70. Drie vrienden besluiten hun saaie bergdorpje achter hen te laten: Fabione is de politiek geëngageerde student, Vittorio is de aankomend priester en Toni is de artistieke kunstschilder. Vanaf het moment dat ze in Rome hun nieuwe leven zoeken, scheiden hun wegen enigszins maar ze beloven elkaar met enige regelmaat op te zoeken. Dat gebeurt natuurlijk ook, vooral als ze een van de anderen voor hulp kunnen inschakelen. 
Het verhaal focust zich op Toni, de spin in het web. Zijn artistieke vaardigheden vallen al snel op bij Donata, een knappe kunsthandelaar, die hem vraagt om voor haar kunstwerken van gearriveerde schilders (Modigliani, Gauguin etcetera) te kopiëren zodat zij dit binnen haar netwerk voor miljoenen kan verpatsen. Dit kleine stapje over de drempel van de criminaliteit zal a giant step voor Toni blijken: vriend Fabionee vraagt hem om vervalsingen te maken voor zijn Rode Brigade-activiteiten, terwijl de kerk en de politiek hem vragen om paspoorten te vervalsen voor hun eigen schimmige doeleinden. Toni denkt er allemaal heel licht over maar ziet niet dat hij zich steeds verder vastschroeft in een levensgevaarlijke wereld. Poen zat, maar geen moment rust meer.

Met: Pietro Castellito, Giulia Michelini, Andrea Archangeli, Pierluigi Gigante

Le Notte di Cabiria (aka Nights of Cabiria) - Federico Fellini

Le Notte di Cabiria op IMDb (8,1)
 Le Notte di Cabiria op Moviemeter (3,73)

Le Notte di Cabiria op Wikipedia

Films die ouder zijn dan ik zelf ben (oud, hoor), bekijk én beschrijf ik doorgaans anders dan de meeste actuele films. Ten eerste praat je dan al gauw over "klassiekers", over "meesters' en over "iconen". Het zorgt dat je een andere weging maakt om een film goed of slecht te vinden. Dat overkwam me dus bij deze ook: hoewel niet bijster enthousiast over het schreeuwerige verhaaltje was ik dat wél over de geweldige Giulietta Masina én over de zwierige filmstijl van haar echtgenoot Federico Fellini. Je ziet hoe invloedrijk de man is geweest, niet alleen voor de Italiaanse cinema maar ook voor regisseurs als Almodóvar en Fassbinder. Het was een belevenis, die ik ook nog eens mocht ondergaan in de oudste bioscoop van Amsterdam. Begtje blij.

Cabiria krijgt het maar niet voor elkaar. Ze verkoopt haar lichaam en haar gezelschap aan de cruisende mannen van Rome maar er blijft er steeds maar geen enkele voor langere ttijd. En lukt dat dan een keertje wel, dan blijkt diegene eigenlijk alleen maar uit op haar geld. 

We volgen Cabiria op haar nachtelijke route door de stad, waar de hoeren elkaar naar het leven staan in de strijd om een beetje bestaan. Waar de mannen het voor het zeggen hebben en bepalen hoeveel recht van bestaan ze die vrouwen geven/ Waar de wereldsterren van haar gecharmeerd zijn, maar dat dan slechts voor een nachtje blijken te zijn. Waar dan plots tóch de charmante en begripvolle kerel opduikt die Cabiria een toekomst wil bieden. Zulke nachten.

Met: Giulietta Masini, Francois Périer, Franca Marzi, Dorian Grey

Gezien in : De Uitkijk
FIN - song : Nino Rota - Ma la vita continua

For a few dollars more (aka Per Qualche Dollaro in Piu) - Sergio Leone

For a few dollars more op IMDb (8,2)
 For a few dollars more op Moviemeter (3,90)

For a few dollars more op Wikipedia

Mijn mening? Volgens mij is deze film voornamelijk in de belangstelling en de herinnering van filmkijkers gebleven omdat de opvolger zo ongelooflijk goed was. Dit is gewoon láng geen "Once upon a time in the West". En dat komt voornamelijk door het flinterdunne verhaaltje en de eenzijdige manier van verbeelden ervan. Leone bekwaamt zich vooral in langdurige close-ups waarmee hij een gevoel van spanning wil creëren: er gaat iets gebeuren zodra de regisseur de gezichten naar je toe trekt. Natuurlijk weet ik dat ik met de blik van nu deze film weer eens zit te bekijken, maar voor mij is het opvallend dat ik bij OUATITW wél naar het puntje van de stoel schuif en bij deze niet. My bad, ik weet het, want de film scoort nog steeds een dikke acht. Er zitten dan ook zeker memorabele scenes in, maar ik ga toch liever nog een keer naar de meneer met de harmonica.

De extra dollars uit de titel vormen de premie die de twee bounty hunters in dit verhaal willen opstrijken. Zij kennen elkaar niet maar hun wegen kruisen als ze beiden op zoek zijn naar de beruchte dief El Indio, die de regio teisters met gewelddadige overvallen. Onze held Manco is de ijzig koele jager die niet al te veel van zijn persoonlijkheid prijsgeeft, waardoor hij een mysterie blijft voor zowel de opdrachtgever als zijn doelwit. In de jacht op El Indio treft hij de oudere Mortimer aan, een gedistingeerde voormalig kolonel. Beiden zijn meesters in hun vak - ze strijken met de regelmaat van de klok duizenden dollars op aan "wanted: dead or alive" rewards- maar nu blijken ze op dezelfde hoofdprijs te jagen. We komen er pas laat achter dat ze daar elk een eigen reden voor hebben, we moeten eerst langs hun eigen dilemma: elkaar bestrijden of samenwerken in de jacht op de geldschat?

Met: Clint Eastwood, Lee van Cleef, Gian Maria Volonté, Klaus Kinski

FIN - song : Ennio Morricone - Per qualche dollaro in piu

10 giorni con i suoi - Alessandro Genovesi

10 giorni con i suoi op IMDb (5,7)
 10 giorni con i suoi op Moviemeter (3,00)

10 giorni con i suoi op Wikipedia

"Vermakelijk", ja hoor, dat wel. "Niemendalletje", dat ook. Niet een film die me heel lang bij zal blijven, maar eerlijk is eerlijk: met enige regelmaat zat ik wel grinnikend in de zaal. De naam Genovesi deed bij mij wel allerlei belletjes rinkelen, maar ik bleek dat te verwarren met de meer serieuze regisseur Paolo die een nét iets andere achternaam heeft dan de wat luchtiger Alessandro. Leeswerk leerde mij dat laatstgenoemde al een reeks "10 dagen met..." films heeft gemaakt, mogelijk is hij de Johan Nijenhuis van Italië. Hoe dan ook: het is geen straf om deze film te bekijken, maar verwacht hem niet terug in de jaarlijstjes.

Het hele gezin stapt in de auto om vanuit hun mondaine woonplaats Rome af te reizen naar Puglia in het traditioneel armere zuiden, ze gaan daar de aanstaande schoonfamilie van hun oudste dochter ontmoeten, Ze verwachten van alles, maar niet wat ze bij aankomst al direct ervaren: geen aggenebbisj achterbuurt maar een protserige villa waar een iets te chique familie met hun exotische bedienden de gasten op staan te wachten. Het begin van een grote reeks misverstanden. 

Dochterlief schaamt zich voor het volkse gedrag van haar ouders, die bovendien elkaar onderling ook nog van een forse verrassing voorzien. De ouders van de schoonzoon verbazen zich met enige regelmaat over die stadse fratsen, maar blijken zelf ook niet helemaal vrij van afwijkend onderling gedrag. De families spreken duidelijk een verschillende taal: een volledig Babylonische spraakverwarring tot gevolg.

Met; Fabio de Luigi, Valentina Lodovini, Dino Abbrescia, Giulia Bevilacqua

FIN - song : Bob Marley & the Wailers - Three little birds

Gezien in : Cinema Oostereiland

Il primo giorno della mia vita (aka The First Day of my life) - Paolo Genovese

 

Ik ben groot liefhebber van het werk van Paolo Genovese, de Italiaanse regisseur die ons een paar jaar geleden verblijdde met de originele verfilming "Perfetti Sconosciuti", een film die een vertaling kreeg in een stuk of acht talen (bij ons werd dat "Alles op Tafel", doet dat belletjes rinkelen?). Genovese is van de zedenschets, met scherpe aandacht voor de zorgen van mens en maatschappij. Bij deze film- over het pittige onderwerp "zelfdoding" - moest ik ook regelmatig denken aan het enigszins vergelijkbare "After life' : niet de Ricky Gervais-serie maar de Japanse film van enkele decennia geleden.

De vergelijking zit m erin dat ook in deze film de pas overledenen (in dit geval allemaal door eigen hand) een afkoelingsperiode hebben voor ze over gaan naar définitief dood. Ze hoeven hun besluit niet terug te draaien, maar moeten wel in een week tijd bedenken hoe ze herinnerd willen worden, of ze met hun besluit niet een veel te zware druk leggen op hen die achterblijven. Daar kunnen ze nog aan sleutelen, om aldus de pijn enigszins te verzachten. 
De vier (een succesvol mental coach, een in een rolstoel belande topsporter, een vrouw die niet over het verlies van haar dochter heen komt en een klein vraatzuchtig ventje met stevige suikerziekte) worden met de taxi opgehaald door Uomo, de man die hen naar het hotel brengt waar ze een week de tijd krijgen om te ervaren welke impact hun noodlottige stap heeft. De vier moeten daarvoor ook regelmatig in overleg en gaandeweg ontstaat er - naast de nodige rivaliteit - ook wel begrip en zelfs steun voor hun respectievelijke situaties. Uomo geeft ze de vrije hand, maar wijst ze wel steeds op het ultimatum: over een week is er geen weg meer terug. Dan kun je nog steeds van de brug springen of het pistool op je keel zetten, maar laat je je geliefden louter ontredderd achter.
Begripvolle fictie, ik weet niet of het een genre is maar zo heb ik deze fijne Italian Tale wel ervaren.

Met: Toni Servillo, Valerio Mastandrea, Margherita Buy, Sara Serraiocco, Gabriele Cristini

FIN - song : The Fray - Singin Low

Italian for beginners (aka Italiens for Begyndere) - Lone Scherfig

Italian for beginners op IMDb (7,0)
 Italian for Beginners op Moviemeter (3,19)

Het was een confronterend bericht om te lezen dat het al weer dertig jaar geleden was dat de eerste DOGMA95-films verschenen. Films die zich volgens concept afzetten tegen Hollywood, tegen CGI en tegen meer van de kunstmatige verrijkingen die de filmwereld zich de voorafgaande decennia had aangemeten. Het moest rauwer, het moest origineler en het meer ongekunsteld. We kregen er prachtige titels voor terug (Festen, Idioten, Dogville et cetera). Tussen al die titels zat er ook een die meer vrolijkheid uitstraalde, al zat er wel degelijk een wrange ondertoon van eenzaamheid en onbegrip in. In het thans in de bioscopen draaiende retrospectief-programma van DOGMA is dit een redelijk opbeurende afwijking.

Spil in het verhaal is dominee Andreas, die in een klein stadje arriveert om daar tijdelijk de plek van de geschorste (!) voorganger in te nemen. Andreas is nog maar kort weduwnaar en probeert langzaam weer wat zonniger kanten aan zijn leven toe te voegen. Een nieuwe baan zou daar bij kunnen helpen, maar hij blijkt toch in een klein wespennestje te zijn gestapt. Alcoholisme, agressie, eenzaamheid, verlegenheid, eigenlijk alles wat je in een normale stad kunt aantreffen: het lijkt in iets te hoge concentratie in Andreas' parochie voor te komen.

De mensen die stuk voor stuk op zoek zijn naar geluk hebben één gezamenlijke ontsnappingsmogelijkheid: de cursus Italiaans die in het wijkcentrum wordt gegeven, biedt hen de mogelijkheid grootser te dromen en zich de openingszinnen van romantiek en een ander wereldbeeld eigen te maken. De cursusavonden zijn het epicentrum van alles wat er mis gaat in deze gemeenschap. Maar, vreest niet, gelukkig ook van alles wat daar dan weer voor moois uit kan ontstaan.

Heerlijke film, ik heb bij vlagen heel hard zitten grinniken.

Met: Anders W. Berthelsen, Ann Eleonara Jorgensen, Anette Stovaelbaek, Peter Gantzler, Lars Kaalund, Sara Indrio Jensen

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nel mio amore (aka Answer me) - Susanne Tamaro

Nel mio amore op IMDb (6,0)

Nel mio amore op Moviemeter (2,58)
 Nel mio amore op Wikipedia

Velen van u zullen wellicht weten dat ik - met een aantal medefreaks- jaarlijks een filmquiz maak waarmee we het land rondtoeren. In de voorbereidingen komt van alles voorbij, ieder draagt zijn voorstellen aan. Van mij wordt verwacht dat ik met lange reeksen aan arthouse-titels aankom, zodat ze die eens even lekker als "te moeilijk" kunnen afwijzen (niet altijd natuurlijk, er zitten elk jaar wel een paar titels in die uit mijn grote koker vandaan komen). Wat er wat mij betreft te weinig in zit, zijn Italiaanse films. Al sinds mijn jonge jaren ben ik groot liefhebber van de Italo-cinema, of het nou de druk gesticulerende titels zijn of de wat meer ingetogen en meer visuele drama's.
Van die laatste categorie is deze titel er een. Ik zag hem al eerder maar kwam hem op de filmzender tegen dus klikte het nogmaals aan. Opnieuw onder de indruk van de veelzeggende blikken van hoofdrolspeelster Licia Maglietta, die hier een sterke rol neerzet. Mooie natuurbeelden, dik aangezet sociaal drama; ik zat er opnieuw goed in.

Mijn recensie van destijds BEGT recensie "Nel mio Amore"

FIN - song : Irene Fargo - Nel mio amore

Nostalgia - Mario Martone

Nostalgia op IMDb (6,7)
 Nostalgia op Moviemeter (3,29)

Nostalgia op Wikipedia

Meestal een goed teken toch, dat je een vrij recente film gewoon weer opneemt om nog een keer te bekijken? Bij deze voelde ik dat in ieder geval zo, omdat mijn geliefde Italiaan Pierfrancesco Favino de blikken naar zich toe trekt. Hij is goed, ik word never nooit teleurgesteld door die man (daarom was ik achteraf zo verbaasd dat ik m niet herkende van zijn pietepeuterige rol in "Count of Montecristo" die ik een maandje geleden bekeek. Maar ja, sliertbaard en lang haar en een gevangenenkleed, daar was ik niet op voorbereid. Nee, dan deze rol, dat is veel meer Favino: bedachtzaam, ingetogen zelfs maar o zo nadrukkelijk. Heerlijk.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Nostalgia maart 2023

Le Comte de Monte-Cristo (aka The Count of Monte-Cristo) - Alexandre de la Patelièrre/ Matthieu Delaporte

Le Comte de Monte-Cristo op IMDb (7,6)
 Le Comte de Monte-Cristo op Moviemeter (3,56)

Le Comte de Monte-Cristo op Wikipedia

Veelvuldig verfilmde schelmenroman van de grote Franse schrijver Alexandre Dumas, dit jaar zelfs 2 keer. De ene verfilming leidde tot een streamingserie, wij trokken lekker naar de filmzaal voor de grotedoekversie. En dat werkte goed, want als een verhaal dermate goed geschreven is, lijkt verfilmen een koud kunstje. Is het natuurlijk niet, maar de scriptschrijver is alvast een eind op weg geholpen door Dumas. Dan moeten de cameraman en de acteurs de rest doen. En in dit geval gaat dat in ieder geval hoofdrolspeler Pierre Niney goed af, hij zet overtuigend de revanchistische graaf neer. 

We beginnen echter ver, ver voor de goed geplande wraakactie. Bij aanvang is de graaf nog gewoon Edmond Dantès, een eenvoudige bootsman op de Middelandse Zee- vaart. Als hij bij een storm een vrouw redt die van een gezonken schip is geslagen, krijgt hij aanvankelijk niet de dankbaarheid die hij verdient. De kapitein verwijt hem dat zijn sprong in het diepe zijn medebemanningsleden én hun lading in gevaar heeft gebracht. De vrouw blijkt een brief bij zich te hebben van Napoleon, die op dat moment al verbannen op zijn eiland zit Als deze kapitein Danglars hem bij terugkomst in de haven wil laten arresteren, steekt de reder daar een stokje voor. Die waardeert juist de heldenmoed van Dantès en benoemt hem tot kapitein, waarbij Danglars dus gedegradeerd wordt. Een vijandschap voor het leven is geboren.

Dantes geniet van zijn nieuwe status en neemt voortvarende stappen: hij vraagt zijn geliefde vriendin Mercedes ten huwelijk, dit tot grote jaloezie van haar neef Ferdinand de Morcef die al jaren verliefd op haar is. Terwijl het paar voor het altaar staat, valt de marechaussee binnen: Dantès wordt gearresteerd omdat hij de opstandige Napoleon zou aanhangen, het bewijs ligt...juist ja.. in die brief van de geredde drenkeling. Dantes wordt dus geframed, slechts de steun van zijn oude vriend de Morcef kan hem nog redden van het gevang. U snapt, deze man ziet zijn kans schoon om alsnog Mercedes te huwen, hij offert daarmee Dantés op aan de procureur. Dantès gaat voor jaren het gevang in en zint daar - geïnspireerd door de verhalen van zijn medegevangene Abbé Faria - op de ultieme wraak. Daarvoor moet hij eerst weten te ontsnappen van het gevangeniseiland. Eenmaal aan wal begint hij aan de uitvoering van zijn doorwrochte plan: de drie mannen (en één vrouw) die hem hebben belazerd, moeten vrezen met groten vreze.

Met: Pierre Niney, Bastien Bouillon, Anais Demoustier, Anamaria Vartolomei, Laurent Lafitte, Pierfrancesco Favino, Patrick Mille

FIN - song : Jérome Rebotier - La vie d'après

Gezien in : Cinema Oostereiland

Il Sol dell'Avvenire (aka A Brighter Tomorrow) - Nanni Moretti

Il sol dell'avvenire op IMDb (6,7)
 Il sol dell'avvenire op Moviemeter (2,67)

Il sol dell'avvvenire op Wikipedia

Wat heeft deze man toch mooie dingen gemaakt. Regisseur Nanni Moretti bracht ons eerder al pareltjes als "Caro Diario" en "Habemus Papam, maar vooral van zijn prijswinnende "La stanza del figlio" was ik onder de indruk, zwáár onder de indruk. Misschien had ik daarom deze film niet moeten opnemen, ik had de herinnering bijzonder moeten laten zijn. Want de film die ik hieronder kort ga beschrijven, is ronduit een vervelende film, een uitermate jammere koffievlek op de mooie werkkleding van Moretti. Voor mij werkt de insteek van een film-in-film komedie volstrekt averechts, hopelijk kunnen anderen er wél wat mee want het zou zonde zijn als de Italiaanse topregisseur dit als zijn finale beschouwt. 

Moretti speelt - zoals zo vaak- zélf de hoofdrol in zijn film. Dat hij hierin ook nog eens een maatschappelijk betrokken filmregisseur speelt, doet vermoeden dat er een stukje autobiografie in zit. Komisch bedoeld waarschijnlijk maar het helpt niet. Giovanni- de regisseur- is bezig met een film over het effect van de bloederige Sovjet-inval in Boedapest in 1956, maar vooral op de impact die deze opstand had op de Italiaanse Communistische Partij van destijds. Terwijl Giovanni zijn goedwillende crew bijspijkert over de impact van de politieke ontwikkelingen van toen heeft hij niet door dat zijn relatie en gezin hem door de vingers glippen. Zijn vrouw, met wie hij altijd samenwerkte op de filmset, is voor een andere regisseur aan de gang gegaan en is bezig een scheiding in gang te zetten. Giovanni is namelijk een onverbeterlijke betweter met een hoog-moralistische inslag. Hij heeft niet door dat hij de mensen om zich heen met zijn ongevraagde adviezen alleen maar van zich vervreemdt. Zo komt die film natuurlijk nooit af.

Met: Nanni Moretti, Margherita Buy, Silvio Orlando, Barbora Bobulova, Matthieu Amalric

FIN - song : Franco Piersanti - Il Corteo del Circensi

Astolfo (aka Never too late for love)- Gianni di Greogorio

Astolfo op IMDb (6,3)

Astolfo op Moviemeter (2,56)

Astolfo op Wikipedia

Deze heeft vrij lang gedraaid in ons filmtheater, maar op een of andere manier koos ik steeds voor andere titels. Toen ie dan ook op een van mijn filmzenders voorbij kwam, klikte ik snel op opnemen. ik houd sowieso wel van Italiaanse films (aantrekkelijke landschappen, interessante taal) en wist dus dat ik me bij feelgood van deze categorie geen buil zou vallen. 

Het begint echter allemaal wel wat problematisch: Astolfo, een professor-in-ruste, krijgt van zijn hospita te horen dat zij zijn woonruimte nodig heeft voor de gezinsuitbreiding die haar familie treft. Astolfo moet zo goed als halsoverkop vertrekken. Gelukkig heeft hij een alternatief: voordat hij naar Rome vertrok, woonde hij in een enorm groot pand dat ooit door de Pauselijke Alliantie aan zijn familie was geschonken. Hij is er decennialang niet meer geweest maar het buitenhuis zou nu zomaar zijn domicilie kunnen worden. Maar dat gaat zomaar niet.
Bij aankomst in het dorp wordt Astolfo al met scheve ogen bekeken. Vanuit de aanpalende pastorie (oorspronkelijk ook onderdeel van zijn panden) gluurt men angstig door de gordijnen, bang om langzaam ingepalmde woon- en leefruimte weer te verliezen. In het pand wacht hem nog een verrassing: er doolt een man rond die het pand acht jaar geleden kraakte omdat hij dakloos dreigde te worden. Astolfo raakt niet in paniek, sterker nog: hij gaat samen met deze man én met de pastoor richting woningverbetering: ze leggen stroom aan, de keuken wordt bruikbaar gemaakt en er is zelfs plek voor een derde bewoner die voor de mannen gaat koken. Het lijkt vredig allemaal, maar Astolfo wordt door de notabelen van het dorp steeds met argwaan behandeld; zijn oude eigendomspapieren zouden wel eens hun plannen kunnen doorkruisen. Het lijkt hem allemaal niet te deren want zijn focus ligt elders: hij heeft zijn zinnen gezet op een warm contact met de mooie dame Stefania. Hij wil daten, hij wil gezelschap zijn én geven. Niets gaat zonder slag of stoot.

met: Gianni de Gregoria, Stefania Sandrelli, Alphonso Santagao

FIN - song : Mattia Carratello & Stefano Ratchev - Amare Sognare Forse Russare

Il Traditore (aka The Traitor) - Marco Bellocchio

Il Traditore op IMDb (7,1)
 Il traditore op Moviemeter (3,250

Dit blijft sterk hoor, heb m toch weer vol inspanning zitten kijken. Niet alleen het ongelooflijk boeiende - op harde waarheid gebaseerde - verhaal van maffia-kopstuk Tomasso Buscetta en rechter Falcone, maar ook het intens prachtige acteerwerk van topacteur Pierfrancesco Favino pakken je helemaal in. Het maakt deze film tot een heerlijk exemplaar van de Italiaanse cinema. Misschien zelfs exemplarisch. Heel tof.

Cosa Nostra, Omerta, maffia, capo di tutti capi: andiamo!

Mijn recensie van 5 jaar geleden: BEGT: Il Traditore (The Traitor) - Marco Bellocchio

FIN - song : Tomasso Buscetta - Historia de un amor

Vermiglio (aka Vermiglio, the Mountain Bride)- Maura Delpero

Vermiglio op IMDb (6,9)
 Vermiglio op Moviemeter (3,46)

Wel degelijk zaten er sterke of zelfs magische momenten in de film, maar toch maar toch: zelf zag ik de Zilveren Leeuw (de juryprijs van het 81e filmfestival van Venetië) niet aan af. Daarvoor zat er niets iets te veel gelatenheid, te veel kalmte in de film die net te weinig van dat soort oplevingen kende. Volbloed arthouse, dat zeker, dus het werkte wel voor mij maar ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen even voldaan uit de zaal kwam. Wel zat de film boordevol prachtige beelden en interessante personages, dus u kunt aan de bak!

Het laatste oorlogsjaar van WO2, in de Italiaanse bergen is het een pittige opgave om te overleven. Barre koude, veel armoede en veel geïsoleerde levens met weinig toekomstperspectief. Het grote gezin Graziadei (jazeker, "dank aan God") rommelt zo goed en zo kwaad door: elk jaar een nieuw kind ( hoewel ze de armoede en de ziektes niet allemaal overleven), niet voor iedereen is er toegang tot onderwijs en daarmee kans op een beter gevulde toekomst. Vader is de dorpsonderwijzer en is een strenge en hardvochtige man: hij heeft zijn keuzes al gemaakt welke van zijn kinderen verder gaan komen en welke kinderen maar moeten afwachten in welke hoedanigheid de toekomst op hen afkomt. 

Een van hen, dochter Lucia, valt in de laatste categorie: ze blinkt niet uit in leren maar is wel een kundige kracht in het boerenbestaan dat de familie er op na houdt. 
Alle settings veranderen als er plots een vreemdeling het dorp intreedt: hij (Pietro) komt van Sicilié maar is op het vasteland terecht gekomen doordat hij de vijand moest bevechten. Die strijd blijkt hij nu ontvlucht. Hoe logisch dat ook mag lijken, een deel van het dorp kijkt hem daarop aan: men heeft geen greintje waardering voor deserteurs. Zonder de achtergrond van Pietro te kennen, delen de partijen zich op. Pietro klust was op de boerderij van de Grazadei's en vat interesse op voor de stille dochter Lucia. 

Die weet niet goed wat ze daarmee moet, maar ze ziet ook wel in dat het mogelijk haar enige kans is op een ander leven: een huwelijk zou voor haar een uitweg zijn uit het kansloze armoedige boerenbestaan. Ze trouwen, de oorlog eindigt en plots lijkt alles een stuk zonniger te worden. Lijkt, zeg ik, want plots komt er een pikzwarte sluier over het gezin en met name over de zwangere Lucia te hangen.

Met: Martina Scrinzi, Tomasso Ragno, Giuseppe de Domenico

Gezien in : Cinema Oostereiland

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland