Dans la maison - Francois Ozon

Dans la maison op IMDb
Een intrigerende mix van manipulatie en literatuur. Opnieuw een sterke film van succesregisseur Francois Ozon, die , nog geen 45 jaar oud oud, al een indrukwekkende lijst titels op zn palmares heeft staan.
En altijd een film met een twist. Deze bijvoorbeeld meandert van thriller naar lichtvoetige komedie met een vleugje humor. Wrange humor, dat wel, maar humor.

Germain is een ietwat uitgebluste middelbare schoolleraar die met tegenzin aan een nieuw jaar begint. Totdat hij, literatuurleraar zijnde, de klas een stelopdracht geeft en er één leerling hoog bovenuit steekt. De jongen, Claude, geeft een aanzet tot een spannend vervolgverhaal.
Niet geheel zonder eigenbelang gaat Germain de jongen begeleiden in zijn verhaal over zijn inmenging in de dagelijkse gang van zaken in het huishouden zijn zijn klasgenoot Rapha.
Het gaat goed maar het gaat al snel van kwaad tot erger. Het boeiendste aan de film is dat kijkers noch acteurs weten of ze in de werkelijkheid of in een verzonnen epistel zitten. Ozon speelt daar razend knap mee en de kijker moet mee.

Mij had ie opnieuw volledig te pakken. Ik raad hem u dan ook van harte aan..

Oranges and Sunshine- Jim Loach

Oranges and Sunshine op IMDb

Oude liefde van mijn vrouw, deze Emily Watson. Die kan bij haar niet veel fout doen.
Bijgaande film is een "waargebeurdje" en handelt over de dramatische periode dat uit huis te plaatsen kinderen in Engeland niet in weeshuizen werden geplaatst maar naar Australië werden gedeporteerd. Van vroeg in de 19e eeuw tot ergens in de 80's moet dat geregeld gebeurd zijn.

Watson speelt Margaret, een moeder werkzaam in de jeugd- en pleegzorg die bij toeval op twee verschillende verhalen stuit die bovenstaande indiceren. En ze gaat op onderzoek uit: zou het echt zo zijn dat Engeland hier aan meewerkte en zou ze er nog iets van terug kunnen vinden? Sterker nog: zou ze wellicht van die cliënten de moeder terug kunnen vinden?
De zoektocht leidt haar naar Australië , ze boekt enkele successen maar stuit vooral op een veelvoud van het verhaal. En op weerstand. Veel weerstand.
Ze komt terecht bij mensen die helemaal niet willen dat het verhaal opgerakeld wordt, ze stuit op internaten waar de broeders een dubieus verleden proberen te maskeren. En ze stuit op weerstand van haar eigen regering en tenslotte, op groeiende wrijving met haar eigen thuisfront.

Wat sterk is aan de film is dat het nergens sensationeel wordt, het had gierend emotioneel uit de bocht kunnen vliegen. Dat gebeurt nergens, Watson speelt behoudend maar goed.
Al met al een vette voldoende , script plus acteerwerk beklijven.

Hysteria- Tanya Wexler

Hysteria op IMDb
Je hebt van die films die op papier meer beloven dan ze uiteindelijk waar maken. Een ogenschijnlijk sterke cast, een intrigerend waargebeurd verhaal of een ingenieus script , dat alles kan de opmaat zijn tot een sterke film.
Bij Hysteria leek het boeiende gegeven te gaan leiden tot een sterke vertoning: het verhaal dat in het victoriaanse tijdperk begin vorige eeuw de geneeskunde nog in haar kinderschoenen stond en de psychiatrie helemaal. Als er dus een dokter opstaat die na vijven en zessen een carriere opstart als behandelaar van hysterische vrouwen door middel van handmatige bevrediging dezer dames, is de aandacht van de kijker getriggerd.
De stuntelige Hugh Dancy komt in de leer bij een welvarende arts, die hem bij bewezen succes ook alvast zijn dochter ter uithuwelijking aanbiedt. Het meisje heeft ook nog een zus (in wie we Maggy Gielenhaal herkennen), die nogal een lastpak is en tegen de zin van vader in de armenzorg zit.
Hoe dan ook , Mortimer (Dancy) is succesvol als vingerplant en loopt van de vele behandelingen zelfs een spieraandoening in de vorm van RSI op. Moet stoppen met zijn baan en valt noodgedwongen terug op zijn op electronica verzotte vriend. Van t een komt het ander: ze vinden de voorloper van de vibrator uit. Een apparaat dat de clitorale stimulatie zonder problemen kan overnemen uit de vermoeide handen van Mortimer. Opnieuw succes verzekerd. Maar ja, dan dat gedoe met die zussen nog.
Het klinkt allemaal intrigerender dan het uiteindelijk gebracht wordt: we zien alles mijlenver aankomen. Maar ok, ze doen hun best allemaal. Oh ja, en wat een plusje aan de film is is de naam van de vibrator: de Jolly Molly. Hieronder dus Molly...

The Rum Diary- Bruce Robinson

The Rum Diary op IMDb

Drankrijk journalistenfeestje, deze film. Kan ook niet anders, tis naar een boek van Hunter S. Thompson, die schijnt er om bekend te hebben gestaan.

Journalist komt na 13 ongelukken in uiterste wanhoop op Puerto Rico terecht voor een baan als journalist bij een lokaal sufferdje. Het nieuws op het eiland gaat niet echt vlot, lijkt het, prima voor Kemp die zijn tijd liever spendeert aan het met topsnelheid leegtrekken van de minibar. Logischerwijze loopt hij in zijn slemppartijen tegen soortgenoten op, die uiteindelijk zijn ommekeer betekenen.
Ze zetten hem op het spoor van een staaltje frauduleuze projectontwikkeling waar hij wel een mooie zaak in ziet. Net zo mooi als de bevallige vriendin van de projectontwikkelaar.
Wie eerder "Fear and loathing in Las Vegas zag, weet dat de schrijver al snel richting complete ondergang schrijft: in de film moet alleen nog bepaald worden wie uiteindelijk net boven de afgrond staat en wie er in valt.
Niet hoogstaand, wel vermaak.  Met (herkent u hem?) Johhny Depp en Aaron Eckhardt. Onder andere

The Debt - John Madden

The Debt op IMDb

Helen Mirren, Tom Wilkinson, Ciaran Hinds. Een regisseur van naam, zij het van wat romantischer films. Een verhaal dat speelt in jaren 60 Berlijn, gaat om het opsporen van een oorlogsmisdadiger en voortgaat tot eind jaren 90.
Allemaal plussen om hier eens goed voor te gaan zitten.

1966, jong Israelisch trio is als Mossad-agenten getraind om een missie in Berlijn te vervullen: de arts Dieter Vogel dient opgespoord, die als kamparts gruweldaden verrichtte als de Chirurg van Birkenau.
Vanuit hun kleine flat zetten de twee jongemannen en een dame een ingenieus plan op dat voorspoedig verloopt.
Dan zitten we halverwege de film en ontstaat er een complete verandering in het script. Op schitterende wijze wordt er geschakeld naar het heden waar de drie uitvoerenden elk op hun eigen wijze hun heldenbestaan leven. Ogenschijnlijk gemakkelijk, maar ondertussen.
Het ogenschijnlijke wordt verklaard door de flashbacks: wat gebeurde er met dat trio en wat gebeurde er met de nazi-arts?

Vanaf dat breekpunt op het puntje van mn bank gezeten, ijzersterk gescript. En die Mirren, die kun je om een boodschap sturen. Dat weet de Mossad dus nu blijkbaar ook.

Helen - Joe Lawlor/ Christine Molloy

Helen op IMDb
Mijn lief houdt net zo veel van films als ik. Andere films soms, maar films. Waar ze echter weinig tevredenheid uit haalt, zijn trage tot zeer trage films. Vanavond zag ik er weer een die ze, ondanks de korte duur, niet uit kon zitten. Jammer, want ze kreeg volgens mij de interessante pointe van het verhaal niet te pakken.

Helen is een 17-jarig weesmeisje dat niet veel mee heeft in het leven. Eenzaam op school, afgesloofd bij haar bijverdien-baantje, levenslange weeshuis-ervaring.
Dit verandert allemaal als ze door de politie gevraagd wordt om een rol te spelen in de reconstructie van een vermissing. Joy, een slim en populair meisje van Helen's school, is na een wandeling in het bos verdwenen en Helen wordt gevraagd stand in te zijn bij de mogelijke opsporingsfilm.
Ze maakt kennis met de ouders van het meisje, met de vriend van het meisje en gaandeweg ervaart ze , nee : interpreteert ze hoe het leven in een gezin eruit moet hebben gezien., Ze wórdt Joy, bij wijze van spreken.
Niet als enge persoonsverwisseling, nee meer als plotseling de waarde zien van een mogelijk leven.

Schitterend is de scene waarin ze bij de ouders van Joy te eten is gevraagd, na hun aanbod om haar te helpen met haar wiskunde. Dochter Joy vond wiskunde leuk en was er goed in. Als ze eenmaal haar probleem op tafel legt, begint de vader met uitleg maar breekt al spoedig omdat ie dan pas echt ziet dat Helen helemaal niet de plaatsvervanger is van zijn verdwenen dochter, maar gewoon een heel ander meisje op zoek naar menselijke warmte.

Zoals gezegd, hypertraag, maar als je fijnproever bent moet je dat kunnen hebben.

The Girl with the Dragon Tattoo- David Fincher

Girl with the dragon tattoo op IMDb
Van het origineel weet ik nog dat het de eerste film was die ik zag waarbij in de zaal een spontaan applaus losbarstte toen het slachtoffer haar dader rectaal enige genoegdoening toediende.
Van het origineel weet ik bovendien ook nog dat er een ingenieus gesponnen net over de journalist, zijn onderwerp en diens familie werd gespannen, waarin nazisme en incest een hoofdrol vertolkten.

De film die ik hier bespreek is de Amerikaanse remake. En ik zal wel voorspelbaar filmkijker zijn, maar ik vind de VS- versie een gladdere en minder boeiende vertoning dan het Scandinavisch origineel.
Rooney Mara is bij lange na geen Noomi Rapace , de stoere wreekster die als Lisbeth Salander in de serie zit. Daniel Craig doet aardig zijn best als Mikael Blomkwist en zeker Stellan Skarsgaard doet het uitstekend als de schimmige broer Martin , maar dan heb je de pluspuntjes wel gehad.
De film is wel iets visueler ingesteld dan "Mannen die vrouwen haten" , maar dat is een schrale troost.
Mijn advies: ga de originele films zien.

Project Nim - James Marsh

Project Nim op IMDb

Kwam destijds niet door de ballotage van de programmacommissie heen, achteraf begrijp ik dat wel. Zelfs voor een documentaire is dit behoorlijk traag. Maar omdat de titel in het achterhoofd zat, wilde ik m toch even zien.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van een experiment dat startte in de jaren 70. Men was toen vol overtuigd van de mogelijkheid dat de aap dusdanig dicht bij de mens staat dat je hem dus eigenlijk ook moet kunnen leren praten.
Dat dat laatste fysiek onmogelijk is, was geen beletsel. Een Amerikaanse wetenschapper plaatste de aap kort na de geboorte in een menselijk gezin, vervolgens werd er een reeks docenten op losgelaten om begrip te kweken voor terminologie, voor gebaar en voor emotie.
en verdomd: er blijkt een soort van gesprek mogelijk, waarbij je door conditionering de aap kan laten aangeven of ie wil eten, of ie naar t toilet moet, of ie , kortom, gedomesticeerd kan worden.
Veel blijkt mogelijk, wat onmogelijk blijkt is het dierlijke uit het beest te halen. Omdat een chimpansee ongeveer vijf keer zo sterk kan worden als een mens, blijven zijn emoties gevaarlijk.
Een rondgang langs opvangadressen is het gevolg, hetgeen het trieste verhaal rendabel maakt dat je dieren in hun dierlijke omgeving moet houden en ze geen menselijke kwaliteiten of taken moet toedichten.

Best interessant, deze docu. Zeker voor een zieke zondagmiddag..

Il grande sogno - Michele Placido

Il grande sogno op IMDb
Er zijn er inmiddells al een tiental van volgens mij: italiaanse films over jongeren die opgroeien in de roerige politieke jaren 60 of 70. Studentenrellen, Vietnamopstanden , later de Brigate Rosso periode.
Altijd fijn om die heftige periode in beeld verpakt te zien, en zeker zoals de Italianen dat doen: dat gaat het heftig, dan is er gezwollen taalgebruik en dan is sociaal echt sociaal en is de macht de verdorven macht.
Voor een linkse lul als ik is dat prettig om naar te kijken, maar ook de neutrale kijker zal er een zekere nostalgische romantiek in herkennen: politiek ging nog ergens over, het was nog niet louter een huishoudboekje.

Een jong gezin uit goede kringen mengt zich volop in deze opkomende zelfbewustwording van de studenten. Ze doen mee aan bezettingen op de universiteit, demonstreren zich suf en zetten zich daarmee af tegen hun autoritaire ouders. Dochterlief trekt de aandacht van de studentenleider, maar ook van een jongen die krek aan de andere kant van het spectrum zit: een armeluiskind dat in de politie-opleiding zit (Riccardo Smacarcio, ook van Romanzo Criminale en La Meglio Gioventu).
Gaandeweg wordt voor de dame kaatsteballen tussen de twee echte mannen. En gaandeweg verhardt zich de politieke strijd.

Acteerwerk is niet al te best, film in zn geheel eigenlijk ook niet schokkend goed maar het verhaal ontwikkelt zich mooi en da's al heel wat waard. Voor mij een prima alternatief voor een avond voetbal kijken. Films met een sociaal-maatschappelijk tintje doen het altijd wel bij mij.

Love is all you need (Den skaldede frisor)- Susanne Bier

Love is all you need op IMDb
Van een bloedserieus regisseuse (Open Hearts, In a better world) wordt opeens een feelgood-movie aangekondigd. Wat doe je dan als cinematografisch veelvraat? Krek: je gaat m zien.
En , net als bij de laatste Ken Loach, werd ik niet teleurgesteld in het onderhoudend en vermakelijk talent van een doorgaans sociaal betrokken regisseur.

De film handelt over het wel en wee van Ida, een middelbare vrouw met borstkanker en een uitgeblust huwelijk. Met de laatste resultaten van haar behandeling komt ze thuis en treft haar overspelige man op de bank aan met het blondje van de administratie:"maar jij was toch naar chemo?". Dat soort wrange humor dus.
Volledig in de war moet ze ook nog eens op reis omdat haar dochter gaat trouwen in Italië. Een hardhandige ontmoeting op het vliegveld blijkt goed uit te pakken: het is haar dochters schoonvader. Een in het leven teleurgestelde man die zich louter richt op zakelijk succes en derhalve een harde opstelling naar de maatschappij heeft.

Ik hoef niet veel meer te vertellen: de ontwikkelingen kondigen zich allemaal lang van tevoren aan, maar belangrijk is dat het boeiend gebracht wordt, dat je valt voor de ontwapenende glimlach van Ida én voor het goede acteerwerk van Pierce Brosnan. Ja, Pierce Brosnan ja, die wat mij betreft voor het eerst een volledig goede rol neerzet.

Ga m zien, het is gewoon een prettige film.

Inside Job- Charles Ferguson

Inside Job op IMDb

Had m al een tijdje op de harddisk staan maar nog niet gekeken, deze documentaire uit 2010 die de zomergast-keuze was van Adriaan van Dis.
Film is twee jaar oud, maar nog hyperactueel omdat de wereld nog steeds niet uit de financiële crises vandaan is.

We krijgen hier een inkijkje in hoe het zover heeft kunnen komen. De continue zichzelf kietelende sfeer die heerst in de sector maakte dat men steeds gekkere producten ging verzinnen om de schulden zo hoog mogelijk op te stapelen, waardoor het gek genoeg allemaal veel rendabeler werd.
Wat mij tegenstaat in de docu is dat het zelfs met deze goede bedoelingen moeilijk lukt om een echt inzicht te krijgen in de constructies die ze ontwikkelen ter zelfbevrediging van de portemonnaie.
Het duizelt van credit default swaps en derivaten en andere massavernietigingswapens.

Fijn om te kunnen ontwaren hoe schaamteloos men is, hoe harteloos en hoe ongebreideld egoïstisch. En daar is nog niet veel aan veranderd. Wrange conclusie is dat het niet uitmaakt hoeveel besluiten er door gezamenlijke regeringen worden genomen, omdat deze sector die besluiten steeds weer zal weten te omzeilen met nieuwe wegsluis-technieken. We hebben het als maatschappij simpelweg verloren. Verloren van mensen die de mammon aanbidden. En die heel dicht bij hem staan.

Barbara- Christian Petzold

Barbara op IMDb

Vier sterren kreeg ie in de Volkskrant, dus deze moest ik zeker zien. Kwam nog bij dat de hoofdrolspeelster een aanbeveling is, Nina Hoss zag ik in fraaie rollen in "Aimee et Jaguard" en recent nog het WO2-drama "Anonyma". Een ingetogen vrouw met immer zeer teruggetrokken rollen.

Barbara is arts. Barbara leeft in Berlijn ten tijde van de DDR maar wil daar weg. De autoriteiten weten dat en fixen een overplaatsing naar een plattelandsziekenhuis, waar de controle een stuk makkelijker is.
Met grote afstandelijkheid benadert ze haar nieuwe collega's, elke collega kan immers onderdeel zijn van het grote en bedreigende systeem. Hoe dichtbij dat systeem kan komen, blijkt diverse malen in de film. Op naargeestige wijze, that is..
In haar werk met de patienten kan ze haar menselijkheid gelukkig nog kwijt , een gedrevenheid die ze ook terugziet bij haar collega Andre. Hoewel hij ingepakt lijkt door de autoriteiten, blijkt dat al snel niet zijn vrije wil te zijn.
Als er eenmaal twee verschillende cliënten worden opgenomen die beide slachtoffer van het systeem lijken, komen de ontwikkelingen snel.

Film is zeer kalm, ademt een prachtig geremde sfeer waardoor de benauwdheid van de DDR-jaren van het scherm afspiegelt. En dat is razend knap. Bovendien is de aankleding van de woonkamers en de ziekenzalen van een schitterende jaren 60-70 treurnis dat je je vanzelf in die DDR-tijd waant. Knappe film!

Habemus Papam - Nanni Moretti

Habemus Papam op IMDb
Schitterende film, prachtige sfeer in een gewaagde schets van "what could have happened in the Vatican".
Heb tegenstrijdige berichten gehoord over deze film, maar mij had ie helemaal te pakken.
Van de regisseur zag ik eerder enkele sterke films, waaronder het enorm aangrijpende "La Stanza del Figlio", dus deze moest. Voeg daar een hoofdrolspeler van marmer aan toe, de oude maar loeisterke Michel Piccoli , en als cinefiel moet je dan al beginnen te borrelen.

 Verhaal is een prachtige vorm van "what if" : bij de kardinalensynode wordt gestemd en na drie keer komt er witte rook ten faveure van een volstrekte outsider. Net als vele anderen blijkt hij de functie liever niet te willen, maar hij gaat verder dan dat: hij weigert de balkonscene te doen en stort zelfs geestelijk in.
Een psycho-analist wordt het grondgebied binnengehaald om te kijken wat er aan scheelt.
Ik wil er niet al te veel over verklappen, maar het verhaal ontwikkelt zich prachtig.

Respect voor de moedige Moretti, die dit durft te maken in zijn overwegend katholieke vaderland. En respect voor iedereen die een beetje met hem mee durft te gaan in deze (stiekem wel kritische) droomverbeelding.

Empties (vratné lahve) - Jan Sverak

Empties op IMDb
Had ik nog op de harde schijf staan, in twee delen gekeken.
Omdat ik de vorige film van zowel regisseur als hoofdrolspeler een warme film vond (het prijswinnende "Kolya" ) deze ook op de kijklijst gezet.

Kleine film over beetje medderende pensionado die het onderwijs niet meer aan kan en dus gevraagd wordt te stoppen, maar die er als een beer tegenop ziet om dag in dag uit thuis met moeder de vrouw opgescheept te zitten.
Hij neemt dus een volstrekt nutteloos baantje aan als lege-flessen-innemer in een lokale supermarkt en verdomd: hij bloeit op. De sociale contacten, zijn vaardigheid in het motiveren van mensen en de vele vrouwen aan zijn balie doen hem dromen van mooier tijden.
Vrouwlief kan m niet meer bereiken maar ziet wel dat er iets met hem gebeurt. Daar moeten natuurlijk toestanden van komen.

Lieflijk, niet ontzettend goed maar geen straf om te kijken.

What to expect when you're expecting- Kirk Jones

What to expect op IMDb

De terugreis daarentegen, dat werd een bezoeking. Waar heb ik t aan verdiend dat ik al 2 keer een film met Jennifer Lopez kreeg in het vliegtuig? En waarom moet ik Cameron Diaz weer zien comediennen?

Hoe dan ook, over deze film kan ik weinig meer vertellen dan dat ie de tijdens de terugreis in het vliegtuig werd afgespeeld en dat ie ging over verschillende vrouwen die zwanger werden of net wilden worden of niet konden worden. En wat hun vriendjes daar dan mee doen.

Of zo..

The best exotic Marigold Hotel - John Madden

Best Exotic Marigold Hotel op IMDb
Voor het eerst in het vliegtuig een film met veel interesse zitten volgen. Deze hadden we afbgelopen zomer al in onze programmering staan, maar ik miste hem. En nu , zo opgesloten tussen wat vleugels, was het een mooie gelegenheid om ervoor te blijven zitten.

Vooral interessant wat mij betreft vanwege de topacteurs die er in spelen, de voornaamste bekenden zijn Tom Wilkinson, een schmierende Bill Nighy en de simpelweg altijd goed acterende Judi Dench.

Zij zijn 3 van de zeven ouderen die om moverende redenen uitgekeken zijn op hun land, opzien tegen hun pensionering en daarom ieder voor zich de oversteek maken naar "rentenieren" in een ver vreemd land.
Dat vreemde land is India, met haar gekte en met haar drukte.
Natuurlijk begint hun verblijf met veel problemen, natuurlijk komt er zin om terug te keren naar Albion, maar gelukkig komen er -natuurlijk - ook bevrijdende inzichten en fraaie persoonlijke ontwikkelingen.

Feel good all over, voor ons als kijkers vooral plezierig vanwege het acteerspel dat van de film afspat.

To Rome With love- Woody Allen

To Rome with love op IMDb

Ik werd vorig jaar verliefd op de stad, toen ik er eindelijk een bezoek bracht. Altijd al gewild, ik kon nu eindelijk alle pracht opzuigen.

Woody Allen is duidelijk ook verliefd op deze stad. Hij heeft zijn films in veel uiteenlopende steden gesitueerd, maar zelden gaf hij zo'n schaamteloze liefdesverklaring af als met deze. Alle (vervallen) pracht en praal komt uitbundig in beeld. Ben je dus zelf Rome-liefhebber, dan kun je straffeloos deze film gaan kijken.

Voor de geoefende, kritische kijker is deze film te licht. Op z'n positiefst kan ik het een luchtige film noemen met een keur aan sterren en sterke beelden, maar met een te mager script om hardstikke goed te zijn.

Het is een mozaiekfilm zonder dat de verhalen in elkaar overlopen. Eigenlijk drie a vier verhaallijnen die gelijktijdig door de stad lopen en La Dolce Vita bezingen. Meer is t niet. Wel mooi om naar te kijken, dus geen spijt van, maar ik denk niet dat de film lang blijft hangen.

Reprise- Joachim Trier

Reprise op IMDb

Nogal moeilijke film. Bij vlagen te moeilijk , zelfs. En dat leek me gezien het oorspronkelijke script niet echt nodig. Er zitten mij iets te veel flashbacks én versnelde vooruitzichten ingemixt om de film helder te houden. da's jammer.

Reprise vertelt het verhaal van twee jonge Noorse boezemvrienden die beiden op het punt staan een roman uit te brengen. In volgorde wordt in beeld gebracht wat het "succes" met de respectievelijke heren doet. Problemen met vrienden, problemen met vrouwen, problemen met de maatschappij in het algemeen en uit die reeks volgt voor elk van hen een totaal verschillende verwerking.

Het boeiendst aan de film zijn de momenten waarin de vrienden elkaar confronteren met hun dagelijkse werkelijkheid. Hun verschillende visies en verwerkingen drijft ze uiteen, maar als een paal boven water staat dat ze elke keer elkaar na zo'n periode weer zullen opzoeken.

Had iets mooier gekund, is zeker niet slecht maar een te mager resultaat met zo een fraai gegeven.

Submarine- Richard Ayoade

Submarine op IMDb

Erg leuke film die het midden houdt tussen coming-of-age en tragikomedie. Het draait allemaal om de 15 jarige Oliver , die zich ten doel heeft gesteld om zeer snel 2 problemen op te lossen.
Hij wil het meisje van zijn dromen bemachtigen en bezitten, om aldus niet meer als maagd over het schoolplein te hoeven. Daar komt ie behoorlijk ver mee.
Andere issue is zijn moeder afhouden van haar groeiende gevoelens voor de nieuwe buurman, die niet geheel toevallig een oude jeugdvriend blijkt te zijn.

Het leukste deel van de film is het deel waarin Oliver gesprekken met zichzelf voert om over de meest uiteenlopende zaken controle te houden. Van de stand van de dimmer in de slaapkamer van zn ouders, tot aan de dvd's die de nieuwe buurman uitbrengt als motivatie-goeroe.

De in Britse films onvermijdelijke Sally Hawkins speelt niet onverdienstelijk de afstandelijke moeder, de niet misse Paddy Considine de bizarre buurman.
Prettige film, Britse cinema is nog steeds van hoog niveau.

Je l'aimais - Zabou Breitman

Je l 'aimais op IMDb

Het gaat maar niet over , mijn genegenheid voor Franse films. Zeker als Daniel Auteuil er in speelt, dat moet zo ongeveer de beste Franse acteur van dit moment zijn. Schitterde in titels als "L'adversaire",  "Caché" en "Dialogue avec mon jardinier".

In deze film is hij een twijfelende opa. Hij neemt zijn kersverse ex-schoondochter en zn kleinkinderen mee naar zn tweede huisje omdat zijn zoon net heeft besloten dat gezin te verlaten.
De hypertense dame komt maar heel langzaam tot ontspanning, eigenlijk begint het pas als Pierre (Auteuil) begint te vertellen over de gemiste kans op een grote liefde in zijn leven.
Middels een lang uitgesponnen raamvertelling maakt hij duidelijk hoe sprankelend het was ten opzichte van zijn uitgebluste huwelijk, maar ook waarom hij er wel voor koos in dat huwelijk te blijven.

Bijzonder om te zien hoe Auteuil , die doorgaans een knap zekere indruk maakt, het in deze film voor elkaar krijgt om een behoorlijk stuntelende minnaar te zijn.
Film is ok, doch slechts voor fijnproevers