Bridget Jones: Mad about the boy - Michael Morris

Bridget Jones: Mad about the boy op IMDb (6,6)

Bridget Jones: Mad about the boy op Moviemeter (2,87)

Bridget Jones: Mad about the boy op Wikipedia

Een onwaarschijnlijk succes was het, zo'n 25 jaar geleden, toen deze filmreeks haar eerste deel losliet op de bioscoopwereld. De zalen stroomden vol om de onbeholpen Bridget door haar volwassen leven te zien struikelen. Vooral haar liefdesleven was daarbij het onderwerp, maar gaandeweg de reeks kwam daar ook haar gezin en haar eigen veroudering bij als komische mikpunten. Enige botox-ingrepen later komt mevrouw Jones begin dit jaar dan plots nog een keer in de schijnwerpers: deel 4 was een feit. Ik had geen hoge verwachtingen, gelukkig maar.

Haar echtgenoot Mark verongelukte enkele jaren geleden en Bridget blijkt daar maar moeizaam van te herstellen. Nu ze zijn steun en liefde moet ontberen, krijgt ze maar moeilijk de dagen rond. Het gezin is - hoewel liefdevol- een rommeltje, de deur komt ze niet graag uit en werken doet ze ook al een tijdje niet. Peptalk-time dus, Bridget's vriendinnen praten op haar in.
Als ze niets doet, mist ze de slag op de liefdesmarkt. Als ze niets doet, zullen haar kinderen nooit enige mate van zelfstandigheid bereiken. Als ze niets doet, gaan de beste en vooral fijnste banen aan haar voorbij. Nou vooruit, er wordt geTinderd, er komt een nanny en Bridget boekt zowaar enkele kleine successen: ze bemachtigt een toyboy, ze pakt haar oude baan weer op en ze verdedigt haar kinderen bij die strenge, maar stiekem wel heel interessante hoofdonderwijzer. Tevreden kijken Bridget's vriendinnen hoe ze het leven weer lijkt te omarmen. Vallen en opstaan, maar de blik is weer naar buiten gericht.

Met: Renee Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall, Sally Phillips

FIN - song : Olivia Dean- It isn't perfect but it might be 

Materialists- Celine Song

Materialists op IMDb (7,0)
 Materialists op Moviemeter (2,98)

Materialists op Wikipedia

Ik huiver altijd enigszins voor ik me eraan waag: de term "romantische komedie" is de laatste jaren dermate veel niveau kwijtgeraakt dat je eerst goed moet checken of je niet in de zoveelste Negen Straatjes-Notting Hill toestand terecht komt. Waarom ik deze dan toch ging kijken? Welnu: ten eerste troonde mijn vrouw me mee (altijd +1), ten tweede is deze onder regie van Celine Song. Misschien niet direct rinkelende bellen alom, maar als ik u zeg dat zij verantwoordelijk is voor het fenomenale "Past Lives" dient u de oren te spitsen: een van de allerbeste films van de laatste jaren. Welnu, zó goed is de opvolger niet, maar ik vond het geheel uiteindelijk niet onaardig. In de eerste helft van de film schetst Song de contouren, in de tweede helft kleurt de daar de diepgang bij in. Opnieuw knap werk.

We betreden de griezelige wereld van relatiebemiddeling. Hoofdrolspeelster Lucy is er onnavolgbaar goed in, ze rijgt de ene succesvolle match aan de andere. Voor Lucy is het simpel: relaties draaien niet om liefde, ze draaien om wiskunde. Stel een som op van de wederzijdse karaktertrekken, welstandigheid en uiterlijke kenmerken en je kunt heel makkelijk berekenen of iemand overmatig dan wel ondermaats gekwalificeerd is voor degene waar Lucy haar client aan moet koppelen.

Zo makkelijk als het Lucy in haar werk afgaat, zo lastig gaat het in haar privéleven. Ze heeft nog uitstekend contact met haar oude lover John maar het feit dat hij een armlastige toneelspeler was, is en blijft maakt voor haar dat ze nooit met hem verder kan. Immers: haar eigen eerste eis voor een serieuze partner is baden in rijkdom. Dat doet zich dan uiteindelijk ook voor: ze matcht een stel en ontmoet op de bruiloft de charmante, puissant rijke broer van de bruidegom. Met deze Hoffelijke Harry gaat ze het aan: ze date, ze zoent, ze vrijt en ze drentelt door zijn miljoenen-appartement. Maar ze mist iets. Als er een eerste conflictje dreigt, belt ze toch haar oude vriend weer op om haar hart te luchten. John is niet zo goed in wiskunde, maar blijkt wel een hulpvaardige vent: zijn ex is de burnout nabij en denkt hard na over haar toekomst. Terwijl ze álles heeft, wijst John haar erop dat ze iets cruciaals mist.

Met: Dakota Johnson, Chris Evans, Pedro Pascal

FIN - song : Japanese Breakfast - My baby (got nothing at all)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kuolleet Lehdet (aka Fallen Leaves / Dead Leaves) - Aki Kaurismäki

Fallen Leaves op IMDb (7,6)
 Fallen Leaves op Moviemeter (3,59)

Vrolijk zijn ze zelden, de bijzondere films van de Finse regisseur Aki Kaurismäki. Toch bespeur ik zijn laatste, aardig ontvangen, film "Fallen Leaves" wel iets wat je optimisme zou kunnen noemen. De meester van "Leningrad Cowboys" en "The Match Factory Girl" wordt wellicht milder naarmate de jaren vorderen.

Neemt niet weg dat we eerst weer door een aardige hoeveelheid ellende heen moeten voordat we kunnen toewerken wat mogelijk een "happy end" genoemd kan worden. We volgen twee eenzame zielen in hun hobbelige pad naar begrip, gezelschap en enig licht in het bestaan.

De stille Ansa is een lieve vrouw maar met iets te weinig ruggengraat om van zich af te bijten. Het ene ontslag volgt op het andere, toch zet ze zich er elke keer weer toe om zich voor een schamel loontje te laten vernederen (nee echt, de werkgevers komen er bij Kaurismäki niet goed van af). 

De ingetogen Holappa is net zo'n "12 ambachten,13 ongelukken"-stuntelaar maar hij lijkt volledig happy in zijn rol. Zolang hij maar overal op zijn werkplekken een paar flessen drank kan verstoppen, slaat hij zich wel door de dag heen. Zolang als het goed gaat natuurlijk, want ongelukjes liggen op de loer en dan valt zijn alcoholwalm doorgaans snel op. 

De twee ontmoeten elkaar bij een karaoke-avond maar zijn beiden te schuchter om elkaar aan te spreken. Daar zijn een aantal toevallige ontmoetingen voor nodig, waarna zelfs dan nog de eerste afspraakjes mislukken. Omdat ze daar beiden ongelukkig in zijn, zetten ze toch door en verdomd: er komt toch een eetafspraak. Hoe krijg je de schuchtere jonge vrouw en de alcoholische jongeman zover dat ze elkaars gezelschap positief gaan waarderen? 

Met : Jussi Vatanen, Alma Pöysti

FIN - song : Olavi Virta - Kuolleet Lehdet

Book Club - Bill Holderman

Book Club op IMDb ( 6,1)
Het vervelende aan films als deze is dat je ze eigenlijk niet vervelend kan vinden. Hooguit saai en voorspelbaar, maar voor vervelend is het zelfs té niemendallig. Wel is het risico dat e over een maand alweer vergeten bent dat je hem gezien hebt. Het is eigenlijk - in mijn filmbeleving - statistiek.
Dat komt allemaal doordat dit een formulefilm is, waarbij je vanaf scene 1 al kunt pogen te voorspellen hoe de laastste scene zal zijn.

Het verhaal is in enkele zinnen verteld: vier vriendinnen op leeftijd, de menopauze voorbij, hebben een boekenclub en bespreken elke maand een ander boek. Wanneer ze aan het fameuze "50 shades of Grey" beginnen, komt voor allen het uur van de waarheid: doen ze eigenlijk nog wel aan seks? Willen ze nog wel seks? En wat moeten ze in hun leven veranderen wil "het" allemaal weer gebeuren?
De dames hebben drie delen om daar over na te denken, er knipperen wat relaties aan en uit, er gaat er eentje tinderen , een ander weet haar man uit de garage vandaan te krijgen, weer een ander ontsnapt aan het juk van haar bezorgde dochters. En dan is het plots allemaal al afgelopen.

Laat ik positief eindigen: de film breekt een lans voor de oudere acteur, die niet meer gevraagd wordt voor de knappe en stoere rollen maar die echt nog wel wat kan.

Met: Diane Keaton, Mary Steenburgen, Jane Fonda, Candice Bergen, Craig T. Nelson, Don Johnson, Andy Garcia, Richard Dreyfuss

Bad Match - David Chirchirrillo

Bad Match op IMDb (5,7)
Bad Match inderdaad. Tussen filmmaker en mij dan. Ik weet niet precies op welk publiek de maker doelde, maar ik hoorde daar klaarblijkelijk niet tussen. Ach, er gaat er wel eens een de mist in.

Harris is een player, die onafgebroken swipet op de datingsites waar hij zijn jachtbuit op verzamelt. De dames zijn allen slechts voor één nacht pret bestemd, daarna wil hij er weer tussenuit.
U snapt het nu al: er zit er natuurlijk eentje tussen die dat niet pikt en die wat vasthoudender is. Harris schrikt als deze Riley maar blijft berichten en contacten, dat was niet de bedoeling. Hoewel: ze is erg knap en Harris is tamelijk zwak.
Na enkele ontmoetingen probeert hij de boel alsnog te verbreken maar dan heeft hij buiten Riley's veerkracht gerekend. Zijn zakelijke twitteraccount wordt gehackt en plaatst dermate vervelende tweets dat Harris zijn baan verliest. En daarbovenop komt nog de politie-inval die onderzoekt waar in huis hij die kinderporno-verzameling heeft verstopt die ineens over het internet gaat.
Het is te toevallig allemaal, hij moet dat meissie dus opnieuw contacten om op een of andere manier de rekening te vereffenen.

Flutfilm, waarbij de uitkomsten ook nog eens van mijlenver te zien zijn.

Met : Jack Cutmore-Scott, Lili Simmons 

Manglehorn - David Gordon Green

Manglehorn op IMDb (5,6)
Manglehorn is oud en der dagen zat. Oke, hij werkt nog wel in zijn sleutelwinkel, maar eigenlijk heeft hij nergens meer zin in. Hij mijmert nog slechts over zijn verloren liefde. Een liefde die nog niets de vrouw werd waar hij mee zou trouwen, nee, hij was haar daarvoor al verloren.
Het laatste restje liefde dat nog in hem zit, bewaart hij voor zijn huiskat. Daar heeft ie alles voor over, over de mensen om hem heen is hij een stuk negatiever.
Dat is hij zelfs over Dawn, de meer dan aardige dame die hem wekelijks aan zijn geldopnames helpt bij de bank. Dawn is duidelijk op zoek naar meer dan dat wekelijkse gesprekje, maar Manglehorn kan het allemaal niet meer opbrengen. Een geforceerde date-afspraak gaat dan ook faliekant mis.

Niets lijkt hem nog een paar gelukkige jaren te kunnen bezorgen. Nou ja, helemaal niets?

Film is een Pacino-vehikel, hij krijgt weer volop de kans zijn pessimistische bespiegelingen los te laten. Niet goed, niet slecht.

Met : Al Pacino, Holly Hunter , Harmony Korine

Gloria - Sebastian Lelio

Gloria op IMDb
Veelgeroemde film, wervelende trailer die ik al twee maanden her en der voorgeschoteld kreeg: ik was er wel aan toe. Kom maar op met die Zilveren Beer-winnaar en met die prijsvergarende actrice.

Gloria is oma, geschat halverwege of eind 50. Gescheiden, moeizaam leventje op de grens tussen kantootbestaan en "looking for mr. Goodbar". Tijdens een van de vele date- en dansavondjes die ze bezoekt ontmoet ze Fernando. Hij lijkt een lot uit de loterij met zijn oprecht enthousiasme voor haar, maar blijkt tevens nog niet helemaal los te zijn van ex-vrouw en van gezin.
Op gezette tijden keert hij de opbloeiende relatie dan ook even de rug toe om even zovele malen weer smekend terug te keren bij Gloria.
Het acteerwerk van Paulina Garcia is werkelijk fenomenaal , ze gaat onthullend diep en beschikt over een onbedaarlijk goeie mimiek. Zo weet ze van al deze moeizame verwikkelingen steeds iets lichts te maken.
Het gaat haar helemaal niet slecht, het zit soms tegen maar ze vecht steeds terug, haar strijdlustigheid voorspelt een zoete wraak.

Zien, zeg ik. Kan heel geen kwaad!