Ghost Trail (aka Les Fantômes) - Jonathan Millet

Ghost Trail op IMDb (6,7)
 Ghost Trail op Moviemeter (3,43)

Ghost Trail op Wikipedia

Ongemakkelijke film, maar jeetje, wat goed. Een op waarheid gebaseerd post-oorlogsverhaal kan vele kanten op, gelukkig dus ook de goede. Bij het verlaten van de zaal praatten we nog even na met andere bezoekers: we kwamen tot de geruststellende conclusie dat er altijd mensen zullen zijn die aan waarheidsvinding doen en die daarbij zelf bepalen op welke mate ze hun wraakgevoelens laten meespelen. Meer kan ik niet zeggen zonder spoilers...

Hamid heeft de verschrikkingen van de oorlog in Syrië overleefd. Hij heeft uiteindelijk in Duitsland een status gekregen maar wij treffen hem aan in Straatsburg, Frankrijk. En dat heeft een reden. Hamid verleent zijn medewerking aan een organisatie die oorlogsmisdadigers opspoort (we weten immers allemaal dat enkelen daarvan ook met de vluchtelingenstroom naar Europa zijn meegekomen). Door de informatie die Hamid van zijn organisatie heeft gekregen, denkt hij nu in Straatsburg de man te vinden die hem gemarteld heeft in de gevangenis. Hij verwijt hem niet alleen de persoonlijke pijn, hij verwijt hem ook dat deze agent hem verhinderd heeft om zijn vrouw en kind te beschermen tegen het oorlogsgeweld. Slechts een foto rest hem nog als herinnering aan zijn gezin.

Hamid komt -na enkele gesprekjes in het park met zijn sleutelpersoon- steeds dichter bij zijn doel. Hij volgt hem, hij ruikt hem, hij hoort hem praten. Doordat hij geblinddoekt was tijdens de mishandelingen, hebben zijn andere zintuigen overuren gedraaid: steeds meer raakt hij ervan overtuigd dat Harfaz de man is die hij zoekt. Terwijl hij zijn organisatie verslag doet, raakt hij zelf door toeval in contact met de nietsvermoedende Harfaz. Dit blijkt een zachtmoedige man te zijn die open het gesprek aangaat, maar die niet door lijkt te hebben met welk doel Hamid tegenover hem zit. Hamid's hoofd en hart maken overuren: terwijl de organisatie tot actie wil overgaan, wil Hamid eerst meer los krijgen van Harfaz. Maar ja, hoe doe je dat in een drukbezette universiteitsbibliotheek?

Een waarlijk schitterende rol van hoofdrolspeler Adam Bessa. Wat een waardigheid.

Met:     Adam Bessa, Tawfeek Barhom, Julia Franz Richter, Hala Rajab

FIN - song : Yuksek - Les Fantômes

Gezien in : Cinema Oostereiland

Rebel - Adil El Albi/ Bilall Fallah

Rebel op IMDb (7,4)
 Rebel op Moviemeter (3,65)

Is het de moeizame vereenzelviging? Is het de afkeer van de huidige samenleving om de schuld van alle problemen op de wereld op één enkele religie af te wimpelen? Ik weet het niet, feit is wel dat ik deze film keek met een blik van "ja ja gruwelijk, maar ik weet nu ongeveer wel hoe dat gaat". En dat is geen goed teken. Alsof de verschrikkingen van Islamitische Staat niet keihard refereerden aan de verschrikkingen van het nazisme, een onderwerp waarover 80 jaar later nog steeds films blijven verschijnen die vaak ook nog eens een betere waardering krijgen. Deze film, Rebel, van een snel opkomend Belgisch regisseursduo, stamt uit 2022 en lijkt door de media en het publiek ter kennisgeving aangenomen te zijn. Mensen vergeten snel, er zijn na IS alweer meerdere foute regimes en dito oorlogen op de voorpagina's beland maar feit blijkt dat we niet mogen vergeten hoe onmenselijk de mens af en toe kan zijn. En blijft zijn, blijkbaar, we hebben niet veel geleerd van WO2. Zomaar wat overdenkingen die me troffen bij het bekijken van deze - op waarheid gebaseerde- gruwelijke film.

Brussel, jaren '10. De jongeman Kamal is een straatschoffie dat gedrag vertoont dat regelmatig over de schreef gaat. Geen misdadiger, maar wel een rebel en iets meer dan een kwajongen. Het is goed dat zijn moeder niet alles weet wat hij uitvreet, zij probeert haar andere zoon (de veel jongere Nassim te behoeden voor het slechte pad. Kamal is gek op zijn broertje, een jong ventje dat tegen hem opkijkt. Maar plots gaat Kamal een andere kant op, hij blijkt gevoelig voor beïnvloeding vanuit de moskee, waar op hem wordt ingepraat om zich in te gaan zetten voor de heilige Jihad. 

Wanneer Kamal weer eens op de vlucht is voor de politie hapt hij daar dan ook op toe: hij moest toch al onderduiken dus waarom niet in het buitenland. Hij trekt naar Syrië alwaar hij wil gaan helpen de nieuw opgerichte staat vorm te geven. Een pijnlijke vergissing met grote gevolgen: aanvankelijk weet hij zich nog te beperken tot louter camerawerk voor de moorddadige machine die IS in no time is geworden maar uiteindelijk wordt hij ook gedwongen tot gruwelijke acties. Zijn moeder en broertje zien hun angstige vermoedens bewaarheid worden als er een video wordt geopenbaard waarop Kamal deelneemt aan oorlogsmisdaden. De kleine Nassim lijkt gek genoeg zijn broer een soort heldenstatus toe te dichten, hetgeen hem gevoelig maakt voor manipulatieve gesprekken vanuit de invloedrijke moskee. De familie is verscheurd. En daar blijft het niet bij.

Met: Aboubakr Bensaihi, Lubna Abazal, Amir el Arbi

FIN - song : Hannes de Meyer/Oum - Lullaby 1

Ser du Manen, Daniel (aka Held for Ransome) - Niels Arden Oplev/Anders W. Berthelsen

Ser du Manen, Daniel op IMDb (7,6)
 Ser du Manen, Daniel op Moviemeter (3,87)

We weten het allemaal nog precies: die gruwelijke periode dat Islamitische Staat een kalifaat aan het opbouwen was in (o.a.) het verscheurde Syrië. Onderdrukking, terrorisme en gruweldaden: de kruistocht (pun intended) van de religieuze soldaten was een bikkelharde en bloedige tocht.

De film "Ser du manen, Daniel" vertelt het waargebeurde verhaal van Daniel Rye, een Deense fotograaf die zonder al te veel ervaring naar Syrië trok om daar met een te naïeve inslag foto's te maken van door oorlog getroffen kinderen. Het ging mis, duistere krachten wisten hem gevangen te nemen alwaar hij - na de nodige martelingen- als trofee werd ingezet om een fors losgeld te vragen voor zijn vrijlating.

Probleem daarbij was dat de regering van Denemarken het standpunt heiligde dat er niet met terroristen wordt onderhandeld en dus ook geen losgeld wordt betaald. Daar heeft de familie natuurlijk geen boodschap aan, dus die proberen hemel en aarde te bewegen om de geëiste miljoenen bijeen te sprokkelen (crowdfunding, donaties van bedrijven, verhoging van de hypotheek etc). De familie schakelt een bemiddelaar in en probeert het beste uit iedereen naar boven te krijgen. 

Intussen probeert Daniël te overleven in een vijandige omgeving waar executies steeds vaker plaatsvinden (een van zijn celgenoten is de Amerikaan James Foley, waarvan wij allen de vreselijke beelden kennen). Een race tegen de klok vindt plaats: blijft Daniel lang genoeg in leven om middels dit bloedgeld alsnog vrij te komen?

Met: Esben Smed, Sofie Torp, Tobey Kebbell, Anders W. Berthelsen

FIN - song :  Johan Söderqvist - The Funeral

It will rain - Amir Zaza

It will rain op IMDb (7,8)
 It will rain op Moviemeter (3,00)

ook deze komt uit de Nacht van de Korte film, de Filmacademie had vorig jaar een productief jaar. Deze is behoorlijk heftig, bijzonder dat in iets meer dan een half uur zoveel zeggingskracht kan zitten.

Nawras gelooft het allemaal wel, die staatspropaganda die het Syrische regime over zijn bevolking uitstrooit. Hij weet dat hij, zijn broer, zijn moeder en heel veel andere gezinnen geknecht zijn en zijn beroofd van een flink aantal basisburgerrechten. Toch houdt hij zich niet langer in: hij danst de avond door op een protestbijeenkomst, samen zingen ze nostaligische liederen totdat..totdat de gevreesde politie, de lange arm van de machthebbers, verschijnt. Vluchten lukt niet, ze zitten als ratten in de val. En daarna als ratten in de bak.

Nawras wordt een uitweg geboden als hij maar ondertekent dat hij ondermijnende activiteiten heeft ondernomen en dat hij geweld heeft gepleegd tegen de politie. Zijn logische weigering wordt hem noodlottig: hij wordt apart genomen en langdurig gemarteld, de griezelige staatspolitie hoopt dat het zijn mening zal doen omslaan. 

Nawras is sterk, houdt vol en wordt letterlijk en figuurlijk gesloopt weer teruggeworpen in de cel, waar zijn broer Ward zich over hem ontfermt. En dat is tegen het zere been van de agenten: ze zetten de broers tegenover elkaar met de mededeling : slechts één van jullie loopt hier levend uit vandaan. 

Met : Mustafa Kur, Ehab Youssef, Nawar Boulboul

The Swimmers - Sally El Hosaini

The Swimmers op IMDb (7,5)

The Swimmers op Moviemeter (3,45)

Niet per se een goede, maar wel een heel indrukwekkende film. Een ongelooflijk - op waarheid gebaseerd verhaal - waarvan grote delen helaas voor veel te veel mensen herkenbaar zijn. Wat mij betreft, is de film dan ook niet alleen een eerbetoon aan al die ontheemden die erin slaagden in een vreemd land een nieuw bestaan op te bouwen (al dan niet succesvol), maar zeer zeker ook een respectvolle nagedachtenis aan hen die het niet haalden , die omkwamen onderweg of die er zelfs niet toe kwamen om te vertrekken uit hun moederland. Het stemt verdrietig dat we weten dat het in beide gevallen om miljoenen mensen gaat, de wereld is op drift. Als een film ervoor zorgt dat deze gedachten bij je opkomen, dan weet je dat ie indruk maakt. 

In het gezin van Ezzat Mardini draait alles om topsport. Hij was zelf ooit een topzwemmer maar moest zijn carrière beëindigen toen hij dienstplicht moest vervullen in het Syrische leger van president Assad. Hij projecteert zijn gedrevenheid op zijn dochters Sara en Yusra, waarbij vooral die laatste kansrijk is om internationale successen te gaan boeken en wellicht zelfs kan shinen op de Olympische Spelen. De dochters worden gedrild en spartaans opgevoed, maar vooral dochter Sara begint andere kanten van het leven ook interessant te vinden. Ze traint net iets minder hard, des te harder danst en zingt ze. 
De verheviging van de oorlog in 2015 is een schok voor het land, steeds vaker is ook Damascus het doelwit. Wanneer er slachtoffers vallen in de vrienden en bekenden-kring van de meisjes neemt Sara een besluit: ze gaat vluchten, ze wil naar Duitsland waar een nichtje al eerder heen gegaan is. Aanvankelijk weigeren haar ouders haar te laten gaan, maar als het leven in Damascus met de dag gevaarlijker wordt, staat ze de zussen toe om te vertrekken. Op verzoek van Ezzat reist er neef Nizar met ze mee, ter bescherming. 

Een helletocht begint, waarbij de zussen inderdaad op een gammel bootje belanden dat een deel van de zee moet doorkruisen om bij het eiland Lesbos aan te komen. Het bootje is overvol en dreigt ten onder te gaan, de zussen besluiten zich op te offeren door - verbonden door een touw- met de boot mee te zwemmen om zo de druk op het rubberbootje te verlichten. Een onmenselijke inspanning, maar uiteindelijk bereiken ze uitgeput de Griekse kust. Inderdaad, ze hebben Europa bereikt, maar dan zijn de gevaren nog lang niet geweken. Een helletocht over het vasteland begint, waarbij de zussen elkaar steeds een stukje losser beginnen te laten. Zal Sara ooit nog dansen, zal Yusra ooit nog zwemmen? 

Met : Manal Issa, Nathalie Issa, Ali Suliman, Matthias Schweighöfer , Ahmed Malek, Nahel Tzegai

FIN - song : Steven Price - The Race in Rio

FIN - song : Bu Kolthoum - Mamnoun 

The Cave - Feras Fayyad

The Cave op IMDb (7,4)
Het aller-, allerslechtste in de mens.
Het aller-, allermooiste in de mens.
Het zit allebei in deze gruwelijke, doch absoluut goede documentaire. Je kunt je niet voorstellen dat ze een en dezelfde soort zijn: degene die een woonwijk belegert en bombardeert met chemische wapens naast degene die in die belegerde woonwijk een provisorisch ziekenhuis runt waarbij ze alle getroffenen (en de kinderen in het bijzonder) met alle beperkt beschikbare middelen probeert te redden.
We zitten in Oost-Ghouta, tegen Damascus aan. Assad's troepen maken de mensen het leven zuur en schromen niet alle oorlogsmisdaden toe te passen die in boekjes te vinden zijn. Amani studeerde in deze wijk, ze wilde kinderarts worden. Net als veel van haar studiegenoten is ze gebleven, uit een natuurlijke drang om mensen te helpen en zelfs te redden. In de kelders van het reeds platgebombardeerde ziekenhuis runt ze met een aantal getrouwen een operatiezaaltje waarbij ze breuken en wonden zo goed mogelijk probeert te herstellen. Tegen het gifgas dat Assad inzet is overigens geen medicijn gewassen.
We zitten als kijker zelf middenin de spanning bij wéér een bombardement van Russische en Syrische straaljagers (men is niet te beroerd de eigen bevolking naar de hemel te schieten). Zal het ziekenhuis overleven? Zal het aantal slachtoffers meevallen? Kunnen we ze überhaupt helpen? Het is hectisch, het is onmenselijk. Maar Amani heeft geen keus, haar collega's hebben geen keus. Wie een mensenleven redt, redt de mensheid.

Met : Amani Ballour

Sirocco - Curtis Bernhardt

Sirocco op IMDb (6,3)
Bogart blijft Bogart. En aangezien mijn veelvuldige informatiebron Film1 bijna failliet is waardoor ze voornamelijk nog oude films vertonen, pak ik zomaar eens een oude titel op. Goed te doen trouwens, want film draait immers om verhalen vertellen. Dat is tijdloos , als je door de achterhaalde technieken en stereotiepen heen kijkt, zie je nog van alles.

Bogart is Harry Smith , een sjacheraar die zijn zaken doet in Damascus in oorlogstijd (jaja, ook toen al). Hij probeert opportunistisch met beide partijen in gesprek te blijven zodat hij zijn schaarse goederen (van voedsel tot wapens) zowel aan de Franse bezettingsmacht als aan de strijdende Syrische milities kwijt kan. Dat gaat lang goed.
Hij wordt geconfronteerd met kolonel Feroud, die met onteigening van goederen bezig is om daarmee zijn eigen troepen van voedsel te kunnen voorzien. Dat is tegen het zere been van Smith, maar hij toont zich opvallend mild omdat diezelfde kolonel een wonderschone vrouw aan zijn zijde heeft. En het begint erop te lijken dat Smith's testosteron het gaat winnen van zijn zakeninstinct. In zijn pogingen om de dame te schaken veronachtzaamt hij zijn onafhankelijke positie , waardoor hij van twee kanten in de knel komt.

Met : Humphrey Bogart , Märta Torén, Lee J. Cobb, Zero Mostel