The Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

 

The Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (7,2)

The Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (3,25)

The Best Exotic Marigold Hotel op Wikipedia

Blij dat ik nog steeds met enige regelmaat check welke weekendfilms de verschillende publieke omroepen uitzenden, want soms kikker je daar enorm van op. Door de enorme battle die er is ontstaan tussen streamers en tv-zenders, maar ook door de schijtlading aan reclames die je er bij de commerciëlen ongevraagd bij krijgt, is het niet altijd aantrekkelijk om een film via tv te volgen. Gelukkig is daar bijvoorbeeld de VRT, die films gewoon integraal uitzendt. Zo zag ik gelukkig op tijd dat ze afgelopen weekend deze heerlijke formulefilm uitzonden (a.s. vrijdag staat deel 2 op het programma). Ik zeg met nadruk "formulefilm" omdat het natuurlijk een gefabriceerd script is dat als een gerecht is samengesteld: de karakters moeten complementair zijn aan elkaar, er moeten voldoende tegenstellingen in zitten, er moet een vleugje humor en een vleugje ernst in zitten: gooi dat in de kookpot en je brouwt een onderhoudende film. In dit geval wordt de waardering nog eens extra versterkt door de loeisterke cast : Judi Dench, Bill Nighy, Celia Imrie, Tom Wilkinson, Dev Patel en natuurlijk Maggie Smith. Allemaal redenen om deze eens lekker te gaan herzien, we gingen er lekker voor zitten. 

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie "Best Exotic Marigold Hotel" (sept 2012)

FIN - song : Bela Bartok - Thomas Newman - A bit of afterrs

Drie Dagen Vis - Peter Hoogendoorn

Drie Dagen Vis op IMDb (7,0)

Drie dagen vis op Moviemeter (3,47)

Drie dagen vis op Wikipedia

Deze draaide vorig jaar met aardig succes in de filmhuizen, ik kwam hem op een van de tv/streamzenders tegen en besloot mijn kansje te wagen. Het is een film die - als hij in andere landen gemaakt zou zijn - gelauwerd zou worden om de bijzondere sfeer die wordt uitgestraald, maar die in ons kleine taalgebied slechts een beperkte doelgroep bedient: filmhuizen dus, de plek waar vaker films met ongemakkelijke dialogen, een traag tempo en een minimaal script worden vertoond. Voor mij is dat film zoals film bedoeld is, dus ik kan hier wel wat mee. 

Het is weer zover: vader Gerrie is weer een paar dagen in het land. Overgekomen vanuit een zonnig zuiden logeert hij weer drie dagen  bij zijn schoondochter Nadia, van waaruit hij zijn geplande bezoekjes coördineert. Hij moet langs de dokter voor zijn jaarlijkse COPD-checkup, hij moet even langs de tandarts en hij wil natuurlijk ook zijn oud-collega's op de busremise even bezoeken. Bij zijn tripjes wordt hij vergezeld door zijn bedachtzame zoon Dick, een continu twijfelende man die niet alleen veel vragen aan zijn vader heeft, maar die zijn overduidelijke problemen met invulling van het dagelijks leven etaleert.

Gerrie en Dick zijn overduidelijk gek op elkaar, maar hebben net zo overduidelijk moeite dat aan elkaar te tonen. Gevoelens zijn er zichtbaar, maar ze blijven onuitgesproken, ze komen amper aan de oppervlakte. Visite en vis blijven drie dagen fris, zo wil het gezegde: net lang genoeg voor vader en zoon om middels het oproepen (én oplossen) van kleine conflictjes nader tot elkaar te komen.

Met: Ton Kas, Guido Pollemans, Neido dos Santos Livramento

FIN - song : Christiaan Verbeek - Arriving 

Mama Sranan (aka Mother Suriname) - Tessa Leuwsha

Mama Sranan op IMDb (7,3)

Mama Sranan op IDFA
 

Dat mijn liefde voor Suriname groot is, weten de mensen om mij heen. Een razend interessant land met een loodzware geschiedenis. Een prachtig land met fenomenale flora en fauna. Een indrukwekkend trots volk dat de term "multicultureel" al jaren in de praktijk bracht lang voordat wij er in Europa een probleem van begonnen te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden bracht ik er een maand door, het zou een van meest gewaardeerde reizen worden (en dit in een toch al niet heel gematigde lijst). Suriname kortom heeft mijn hart gestolen, ik vreet de verhalen en berichten en hoop oprecht dat het land de voorzichtig ingeslagen weg naar verbetering en "modernisering" blijft volgen. En vooral hoop ik dat democratie zijn kans krijgt: het land is jong- het land had ook weinig goede voorbeelden om zich heen- en moet nog leren lopen. Het komt.

Goed, lange inleiding om deze ingetogen verfilming te beschrijven. Documentairemaker Tessa Leuwsha (ook schrijfster van het onlangs verschenen boek over Boni, dat ik zeker ga aanschaffen) kiest voor een vertelvorm waarin Fansi (een oude vrouw die naar het voorbeeld van Leuwsha's oma wordt geportretteerd) ons door de 20e eeuw loodst. We beginnen in 1908, in het noordwestelijke deel. In het arme Nickerie wordt het leven bepaald door de landbouw. En dan met name door de eigenaren van plantages en landbouwgrond. De vrouw groeit op in een pleeggezin (een "kwekertje" noemen ze dat in die tijd nog) en ondergaat het leven dat de arme bevolking daar allemaal ondergaat: officieel is de slavernij natuurlijk afgeschaft, maar dat wil nog niet zeggen dat de leefomstandigheden van de arbeiders reden tot juichen zijn. Dat gaat langzaam: Fansi groeit op, bouwt een gezin op waar ze alleen voor moet zorgen (haar man werkt in een ander deel van Suriname in de bauxiet- en goudindustrie). Een hard bestaan, een trots bestaan: ondanks het harde leven, ondanks het verlies van een van haar kinderen, weet Fansi een bestaan op te bouwen dat haar kinderen een beter perspectief geeft dan zij zelf had. Die kinderen, die vertrekken naar Nederland en halen haar uiteindelijk over. Fansi kan tussen die grote flats slecht aarden, ze mist het groene en warme Suriname. En dan komt daar alsnog de zo vurig gehoopte onafhankelijkheid. Fansi weegt haar kansen.

The Promise - Daan Veldhuizen

The Promise op IMDb (8,5)
 The Promise op Moviemeter (3,50)

The Promise op Movies that Matter

Aangrijpende documentaire over een hoofdstuk uit de Nederlandse koloniale geschiedenis. Een hoofdstuk dat voor een enorm deel onderbelicht is gebleven, alleen al om die reden is het goed dat regisseur Daan Veldhuizen helpt om de laakbare houding (of beter: voor een flink deel laakbare houding) van Nederland op de pijnbank te leggen. 

De film begint met een veelzeggend citaat van schrijver/filosoof Jean Jacques Rousseau : 

Elk verhaal heeft vier kanten: jouw kant, hun kant, de waarheid en tenslotte wat er echt gebeurde. 

Veldhuizen deelt de documentaire op in deze vier hoofdstukken en gaandeweg wordt duidelijk wat er had kunnen gebeuren, wat er eigenlijk moest gebeuren en wat er daadwerkelijk gebeurd is. Als inwoner van de stad die nog steeds kolonisator/moordenaar Jan Pieterszoon Coen met een standbeeld vereert, mag ik niet verrast zijn door de nalatigheid die Nederland toepaste op een andere kolonie. 

We zien eerst de wetenschappers aan land komen op het afgelegen eiland van West-Papua, het tegenwoordige Irian Jaya. Stichtelijk en stichend werk, antropologisch werk leek het devies. We kwamen er handel en welvaart brengen, we zouden de bosjesmannen wegtrekken uit de prehistorie. Toen Nederland vervolgens de oorlog aanging met het vrijheid zoekende Indonesië deed men West-Papua de belofte dat ze ooit een vrij en onafhankelijk volk zouden zijn, Nederland zou zich daarvoor inzetten. Een flink deel van het vervolg kent u: Nederland verloor die oorlog, verloor zijn invloed in die regio én verloor zijn inkomsten uit die regio. Dat zou allemaal nog niet zo'n probleem zijn als niet bleek dat de Indonesische praatjesmaker Soekarno met harde hand de Papoea's ging onderdrukken. Een bloederige vrijheidsstrijd begon, een diaspora begon. Indonesië zocht steun bij de VS, die vonden dat Nederland zich toch al niet zo goed gedragen had in de koloniale strijd en betoonden daarom hun steun aan Soekarno. Het ontnam Nedeland de mogelijkheid om de belofte aan Westelijk Nieuw-Guinea (zoals het gebied toen nog heette) ook maar enigszins na te komen. Nederland vond het wel best, Irian werd een Indonesisch wingewest waar Amerikaanse bedrijven de rijkdom aan grondstoffen kwamen incasseren. Ja precies, ook toen al.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nostalgia - Mario Martone

Nostalgia op IMDb (6,7)
 Nostalgia op Moviemeter (3,29)

Nostalgia op Wikipedia

Meestal een goed teken toch, dat je een vrij recente film gewoon weer opneemt om nog een keer te bekijken? Bij deze voelde ik dat in ieder geval zo, omdat mijn geliefde Italiaan Pierfrancesco Favino de blikken naar zich toe trekt. Hij is goed, ik word never nooit teleurgesteld door die man (daarom was ik achteraf zo verbaasd dat ik m niet herkende van zijn pietepeuterige rol in "Count of Montecristo" die ik een maandje geleden bekeek. Maar ja, sliertbaard en lang haar en een gevangenenkleed, daar was ik niet op voorbereid. Nee, dan deze rol, dat is veel meer Favino: bedachtzaam, ingetogen zelfs maar o zo nadrukkelijk. Heerlijk.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Nostalgia maart 2023

Treasure- Julia von Heinz

Treasure op IMDb (6,5)

Treasure op Moviemeter (2,25)

Luchtige film over loodzwaar onderwerp. Niet 100 procent geslaagd (accentjes, altijd lastig qua geloofwaardigheid), maar zeer zeker een boeiende film. 

Ze staat te trappelen, onze hoofdpersoon Ruth, daar op het vliegveld van Warschau. Het hele vliegtuig lijkt nu toch wel leeggestroomd en nog is hij niet verschenen. Ze wist dat hij reserves had voor deze reis maar hij zou toch niet....? Nee hoor, als allerlaatste sjokt hij de ontvangsthal in, hij zat dan toch op de vlucht uit New York. 

Vader Edek blijkt een getroebleerd man. Niet zo gek:  Edek is Auschwitz-overlevende, iemand die zijn gehele familie verloor en die zo gauw het kon de benen nam naar de Verenigde Staten, de schuldige grond van Polen achter zich latend. Ruth is al eerder afgereisd naar het geboorteland van haar vader om een zwaarbeladen reis voor te bereiden: ze wil met Edek terug naar de stad Lodz, waar hij geboren is en lang woonde. Maar ze wil toch ook echt naar Auschwitz-Birkenau, ze wil zien wat die confrontatie met haar emotioneel afgestompte vader doet. 
Sinds het overlijden van haar moeder is het contact met haar vader veranderd. Ze praten veel minder dan Ruth gehoopt had, ze wil haar vader meenemen in de emotionele problemen die haar dood met zich meebrengt, maar ook wil ze aantonen welke gevolgen het heeft om tweede-generatie-oorlogsslachtoffer te zijn. 
Haar plan mislukt aan alle kanten. Edek blijft gesloten en bescheiden en wijst haar er continu op dat deze confronterende reis niet zo zwaar gezien moet worden: een huis is een huis, een muur is een muur. Ruth gaat ver: bij een bezoek aan het oude woonhuis van Edek koopt ze de halve inboedel van de huidige bewoner op. Niet alleen om daarmee zelf iets tastbaars uit de jeugd van haar ouders te hebben, ook om het ijs met Edek te breken. Daar blijkt aardig wat inspanning voor nodig.

Met: 

Lena Dunham    Lena Dunham

Stephen Fry        Stephen Fry

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

It will rain - Amir Zaza

It will rain op IMDb (7,8)
 It will rain op Moviemeter (3,00)

ook deze komt uit de Nacht van de Korte film, de Filmacademie had vorig jaar een productief jaar. Deze is behoorlijk heftig, bijzonder dat in iets meer dan een half uur zoveel zeggingskracht kan zitten.

Nawras gelooft het allemaal wel, die staatspropaganda die het Syrische regime over zijn bevolking uitstrooit. Hij weet dat hij, zijn broer, zijn moeder en heel veel andere gezinnen geknecht zijn en zijn beroofd van een flink aantal basisburgerrechten. Toch houdt hij zich niet langer in: hij danst de avond door op een protestbijeenkomst, samen zingen ze nostaligische liederen totdat..totdat de gevreesde politie, de lange arm van de machthebbers, verschijnt. Vluchten lukt niet, ze zitten als ratten in de val. En daarna als ratten in de bak.

Nawras wordt een uitweg geboden als hij maar ondertekent dat hij ondermijnende activiteiten heeft ondernomen en dat hij geweld heeft gepleegd tegen de politie. Zijn logische weigering wordt hem noodlottig: hij wordt apart genomen en langdurig gemarteld, de griezelige staatspolitie hoopt dat het zijn mening zal doen omslaan. 

Nawras is sterk, houdt vol en wordt letterlijk en figuurlijk gesloopt weer teruggeworpen in de cel, waar zijn broer Ward zich over hem ontfermt. En dat is tegen het zere been van de agenten: ze zetten de broers tegenover elkaar met de mededeling : slechts één van jullie loopt hier levend uit vandaan. 

Met : Mustafa Kur, Ehab Youssef, Nawar Boulboul

Past lives - Celine Song

Past lives op IMDb (8,0)

Past lives op Moviemeter (3,60)
 

Wat een schoonheid van een film! "Een pareltje", zoals ze het in ons theater vaak noemen. Hartverwarmend en verontrustend tegelijk, traag en toch kolkend van spanning. Lijstjesmateriaal, in ieder geval voor mij. En - vanuit de filmzalen gedacht - wat fijn dat (semi)Aziatische films tegenwoordig zoveel publiek trekken. Ga svp zien, deze prachtige "wat als?"- film.

We beginnen in Seoul, Zuid-Korea, waar de uitmuntende scholiere Na-Young vaak de beste van de klas is, een enkele keer moet ze stuivertje wisselen met de aandachtige jongen Hae-Sung. Na-Young is ambitieus waardoor ze het die lieve jongen bijna verwijt, maar hij stelt haar gerust: hij wil heel graag haar vriend blijven. Een nog niet geëffectueerde jeugdliefde, wel een die een stevige basis legt voor wat komen gaat. Het gezin van Na-Young verhuist naar Canada, waardoor de twee van elkaar gescheiden raken. 

12 jaar later heeft Na-Young haar naam omgedoopt tot Nora en is ze stevig verwesterd. Ambities heeft ze nog volop, ze is naar New York verhuisd waar ze toneelstukken schrijft. De Nobelprijs heeft ze nog niet in zich, voor nu richt ze zich op een Pulitzer of zelfs een Tony: een mens moet blijven dromen. Op internet betrapt ze zich er opeens op dat ze zoekt naar Hae-Sung en via via lukt dat ook. Ze skypen en hervinden zich: nog steeds maken ze van alles bij elkaar los. Uit alles blijkt dat het niet makkelijk is om elkaar op te zoeken en om pijn te voorkomen, beëindigen ze hun sessies.

Weer 12 jaar later: Nora is inmiddels getrouwd, Hae-Sung meldt dat hij de tijd en de kans heeft gevonden om naar New York te komen. Of ze hem wil ontmoeten, vraagt ie. Nora is zich volledig bewust van haar huidige status maar  wil toch graag ervaren wat haar keuzes voor impact hebben gehad.

Het is niet heel makkelijk om te beschrijven wat er in dit kalme doch razend intense verhaal allemaal met de drie hoofdrolspelers gebeurt. Er wordt veel níét gezegd, er zijn minstens zo veel veelbetekenende blikken en elke zijde van de driehoek beleeft ongemak. Maar man man man, wat wordt dat mooi ten tonele gebracht.

Met : Greta Lee, Teo Yoo, John Magaro

FIN - song : Christopher Bear/Daniel Rossen - See you

Jaddeh Khaki (aka Hit The Road) - Panah Panahi

Hit the road op IMDb (7,3)
 Hit the road op Moviemeter (3,53)

Het kijken naar Iraanse films vergt veel van de kijker. Zeker als je weet dat - net als in China het geval is- films die het buitenland bereiken, doorgaans al een lange weg van screening en censuur hebben afgelegd. Het is dus zaak om door de scenes heen te kijken of de regisseur misschien iets meer wil vertellen dan alleen maar een reisverslag van een familie die een dagje snelweg doen. Uiteraard is de interpretatie dan volledig aan de kijker, iedereen zal er iets anders in kunnen of willen zien. Immers: de mensen zijn net zo van vlees en bloed als ze hier in het westen zijn, ze leven alleen onder volstrekt andere omstandigheden hun leven. Wij hebben vrijheden om dingen te kunnen zeggen en denken, zij hebben hooguit de vrijheid om die gedachten omfloerst te verbeelden. Dat maakt films als deze meteen al een stukje interessanter; de kijker moet met zichzelf aan het werk om te begrijpen wat ie ziet. 

Met zijn vieren zijn ze in de gehuurde auto op weg, de familie die ons de gehele film niet meer loslaat. Achterin zit vader Karosh (been in het gips) en zijn jongste zoontje, voorin zit moeder naast haar oudste zoon. Ze zijn onderweg naar de grens, zo leren wij, en het is geen vakantietripje. Vlakbij de grens heeft men een afspraak met een heimelijke organisatie die de oudste zoon over de grens zal helpen. Klaarblijkelijk moet hij voor zijn eigen bestwil het land uit, al krijgen we de exacte reden niet te horen. De familie zit boordevol verwijten naar elkaar maar blijkt desondanks vol liefde voor elkaar te leven. Vader is een cynische mopperkont, maar eenmaal bij de grens aangekomen voorziet hij zijn zoon alsnog van enkele liefdevolle en welgemeende adviezen om zijn levenspad goed te kunnen vervolgen. Moeder is verteerd door verdriet en wil haar zoon eigenlijk helemaal niet kwijt, ze moet echter voor haar jongste zoon de schijn ophouden dat de oudste "een paar dagen" op pad gaat , ze zegt hem zelfs dat hij gaat trouwen in het buitenland. De jongste zoon ziet het allemaal als een spel: de reis duurt hem veel te lang en hij eist voortdurend de aandacht op terwijl de ouders zo onopvallend mogelijk het grensgebied willen bereiken. En die grens, die afscheid betekent, die nadert.

Veel komische momenten in deze film, de jongste zoon is ontwapenend en ook vader maakt tijdig zijn grappige opmeerkingen, maar er zit een bloedserieuze ondertoon in. En als je die niet kan voelen, kijk dan in ieder geval voor de adembenemende landschappen. Serieus mooi. 

Met : Hassan Majuni , Pantea Panahiha , Rayan Sarlak, Amin Simiar

  FIN - song : Sharam Shabpareh - Deyar

  FIN - song : Ebi - Shabzadeh

Rudeboy: The Story of Trojan Records - Nicolas Jack Davies

Rudeboy: The Story of Trojan Records op IMDb (7,2)

Rudeboy: The Story of Trojan Records op Moviemeter (3,80)

Wat een ongelooflijk lekkere documentaire is dit. Toegegeven, ik ben een sucker voor ska en authentic reggae (heb me een maandje geleden toch weer laten verleiden tot een dik uur op de dansvloer bij een optreden van een ska-coverband), bij mij is deze muziek altijd als een goede vriend binnen gekomen. Maar ook als je het onafhankelijk bekijkt, is deze documentaire van een ongekende heerlijkheid: het raakt aan klassieke onderwerpen als "de stem van het volk" , immigratie en kolonialisme en vooral ook raciale ongelijkheid. 

Eind jaren 50, Jamaica is nog een Britse kolonie en de bevolking heeft het niet best. Armoede heerst, de enige luchtigheid die mensen er aan hun bestaan kunnen geven is door te dansen op muziek. Politieagent Duke "The Trojan" Reid stopt met zijn politiewerk en begint een eigen soundsystem: met zelf meegebrachte muziekapparatuur luistert hij feestjes op , oorspronkelijk nog alleen met Amerikaanse rhythm & blues-muziek maar al snel gaat hij op zoek naar authentieker lokaal geluid. Met muzikanten als Derrick Morgan, Toots Hibbert , Freddy Notes en Roy Ellis begint hij platen uit te brengen waarbij al snel de karakteristieke boem-tsjak ritmesectie voor de ontwikkeling van de ska zorgt. De liedjes bezingen de ruige wereld van de randcriminaliteit die voor veel jongeren de enige vorm van bestaan is, de term Rudeboys is geboren. 
Vanwege het succes op de feestjes van Duke Reid groeit het naar the Trojan vernoemde platenlabeltje al snel. Als in die periode de onafhankelijkheid van Jamaica op stapel staat, ontstaat er een emigratiegolf van mensen die in Groot-Brittannië een beter bestaan op denken te bouwen met minder geweld en meer kansen. De muziek emigreert mee, het label komt in London onder de leiding van de kundige zakenman Lee Gopthal. Er is maar één probleem: de traditionele radiozenders vinden de muziek maar niks: te etnisch, te militant, te politiek, te zwart. De sound verdwijnt naar de piratenzenders en lijkt een marginaal bestaan te gaan leiden, totdat.. totdat de skinhead-scene opkomt. Modieuze en politiek bewuste jongeren voor wie de kleur van je huid niet van belang is, belangrijker is wat je te zeggen hebt en belangrijker is welke expressie je daarbij kiest. De subcultuur slaat aan, de radiozenders zien het belang en er komt zowaar airplay voor het Trojan-repertoire. Sterker nog: er komen hits. "Double Barrel" , "Everything I own" , "The Israelites" . Vet lekkere muziek nog steeds, ik draai het vaak. 
Door de successen en de hits is Trojan gedwongen te groeien en te investeren en dat blijkt voor het label het begin van het einde. Verkeerd voorraadbeheer, foute zakelijke inschattingen: met zevenmijlslaarzen stevent men op een faillissement af. Het label is verdwenen, maar de muziek is er nog altijd. En hoe. 

Probeer voor de gein eens de playlist van de soundtrack van deze serie: als jij daarop stil kunt blijven zitten, dan heb je niks gemist aan dat faillissement. Krijgt de muziek je echter wel te pakken, dan heb je vrienden voor het leven. 

  FIN - song : Toots & the Maytals- Pressure drop

The Farewell- Lulu Wang

 The Farewell op IMDb (7,6)

The Farewell op Moviemeter (3,37)

Bitterzoete familiefilm over de Chinese Billi die zich als een vis in het water voelt in het drukke westerse leven in New York. Ze is tweede-generatie-immigrante , haar ouders hangen nog veel meer aan de oude Chinese tradities dan zij doet. 

Alles verandert als de familie te horen krijgt dat Billi's oma, de überschattige Nai Nai, ernstig ziek blijkt te zijn en nog maar kort te leven heeft. Er is daarbij een groot probleem: oma zelf verkeert in onwetendheid, zij krijgt de diagnose die haar familie wél wordt verteld zelf niet te horen. Oma moet worden beschermd, het zou beter zijn als zij zich geen zorgen maakt. 

De Amerikaanse familie wil eigenlijk zo snel mogelijk naar haar toe, maar dat zou al teveel van het familiegeheim verraden. Er wordt dus een andere reden bedacht voor de terugreis naar China: er wordt een huwelijk opgezet voor Billi's broer, die dan maar met zijn sullige vriendinnetje moet gaan trouwen. 

Terwijl de gehele familie in ieder geval weer even herenigd is,  probeert Billi in innige omgang met haar oma te ontdekken of er een moment komt dat het geheim dan toch echt onthuld moet worden. Oma merkt daar niets van, die heeft het veel te druk met de huwelijksvoorbereidingen. 

Met : Awkwafina, Shuzhen Zhao, Tzi Ma

 FIN - song : Elayna Boynton- Come Healing

 FIN - song : Freda Viola - Senza di te

Klanken van Oorsprong - Hetty Naaykens-Retel Helmich

Klanken van Oorsprong op IMDb (8,3)

Vriendelijke en gemoedelijke documentaire over de sensationele opkomst van de Indorock in Nederland in de jaren 50. De periode was ernaar: Nederland was gemankeerd uit de oorlog gekomen en probeerde de draad weer op te pakken, tegelijkertijd kwamen veel Nederlandse Indonesiërs vanuit het oosten naar hier omdat juist daar de (burger)oorlog gaande was. 

Stuk voor stuk vertellen ze dat ze zich nergens thuis voelden: te blank voor de Gordel van Smaragd, te gekleurd voor Nederland Regeltjesland. Niet gek dat juist bij deze groep de vers ontstane beweging van rockmuziek zo post vatte. 

Ze waren gewend aan andere ritmes dan de Nederlanders met hun zoete levensliedjes. Dat bood kans om te excelleren en al snel overspoelde een golf van Indorock-bandjes de Nederlandse (en Duitse) podia. Devils, Aces, Rockers : de bandnamen waren dreigend maar met de blik van nu was het allemaal heel onschuldig. 

De grootste van hen waren de Tielman Brothers die met veel dynamiek en fysiek vertoon een grote schare fans aan zich bonden. Ook de meer luisterpop-geörienteerde muzikanten als The Blue Diamonds en Anneke Grönloh komen aan bod, net als een hele keur aan inmiddels bejaarde gitaristen en pianisten. 

Vermakelijk geheel, prettige documentaire. 

Yuli - Icair Bollain

Yuli op IMDb (7,1)
Sympathieke doch licht amateuristische film over het leven van een danser. En niet zomaar een danser, nee: eentje die geboren wordt in de arme wijken van Havana, die uitgroeit tot straatschoffie terwijl zijn vader voor hem maar één uitweg ziet uit de armoede: dansen. En dan niet het straatdansen wat hij doet in de battles met vriendjes en vijandjes. Het is de bedoeling om hem op een chique academie te krijgen.

Yuli wil dat niet , Yuli wil bij zijn familie zijn. Yuli wil voetballen en vechten, hij wil niet "verwijfd" zijn. Maar pa houdt vol, zelfs tegen de zin van moeder en de zussen in. Het duurt even. Yuli is al meermaals weggelopen van de lessen wanneer hij plots een hoofdrol krijgt toegewezen. En dan valt bij hem toch wel het kwartje: hij kan shinen, hij kan anders dan anderen zijn.
De rest is geschiedenis: Yuli (die eigenlijk Carlos Acosta heet en die in de oudere versie in de film door hemzelf gespeeld wordt) raakt gedisciplineerd, wordt beter en beter en boekt successen. Internationale successen zelf: Lausanne, Londen , Parijs. Jubelend ontvangen en met prijzen bedolven. Maar toch: Cuba knaagt. Ondanks zijn nieuwe luxe leventje mist hij Cuba enorm. Hij mist de sfeer van de straat, hij mist de overlevingsdrang, hij mist zijn vrienden maar bovenal : hij mist zijn familie.

Met : Carlos Acosta, Pedro Alfonso , Keyvin Martinez

Zagros - Zahim Omar Kalifa

Zagros op IMDb (7,5)
Zo op het oog heeft Zagros alles voor elkaar. Een hard doch vredig leven als schaapherder in de bergen van het Turkse deel van Kurdistan, hij wilde het altijd al. Al sinds zijn vader hem meenam de bergen in, droomde hij ervan zijn eigen kudde te hebben en te mogen hoeden wat hij had.
Zagros is vader van een dochter en getrouwd met de mooiste vrouw van de regio. Alles ok, alles gesettled. Duh..
Voor zijn tochten is hij vaak lang van huis. Op een van die tochten komt zijn broer hem opzoeken en meldt dat er reuring is in het dorp: er gaan roddels en verhalen rond over zijn vrouw. Het dorp beweert dat ze vreemdgaat - met een jeugdvriend nog wel. Zagros spoedt zich naar huis, hij moet praten. Praten met zijn vrouw, maar ook met de dorpsgenoten. Hij moet weten waar dit vandaan komt. Complicerende factor is dat zijn vader dorpsoudste is , een van de oude stempel. Familie-eer is dus zo ongeveer het belangrijkste in het leven. Zagros gelooft zijn vrouw, vaart uit tegen de dorpsraad en er lijkt duidelijkheid. Als bij zijn volgende tocht echter blijkt dat zijn vrouw mishandeld is door mannen in het dorp en dat ze daarop vertrokken is, de bergen in, begint Zagros in verwarring te raken. Ze wil niet meer terug.
Lang verhaal kort: vrouwlief vertrekt met dochter, ze gaat naar België om onderdak te zoeken bij een neef. Lang twijfelt Zagros maar uiteindelijk reist hij haar achterna. Zijn gezin is hem belangrijker dan de dorpstrots en de familieer. Eenmaal in België echter merkt hij dat het hem zwaar valt om vrij te denken: de achterdocht en de twijfel belemmeren een nieuwe start. Helemaal wanneer zijn vader plots voor zijn neus staat. Met een opdracht.

Zwaar thema, mooi gespeeld, stevig drama. Prima film.

Met : Feyyaz Duman , Halima Ilter , Suat Usta

Transit - Hannah Espia

Transit op IMDb (7,2)
Vluchtelingenepos uit onverwachte hoek. Er zijn meer films over arbeidsmigranten, vaak gaat het daarbij over de lastige positie die ze bekleden: ingeklemd tussen baas en de regels van het land. Deze film doet dat iets anders. Ten eerste door de locatie: we bevinden ons in Israël, een land dat gevormd lijkt door en voor migratie. Dan nog: ook hier blijk je A- en B-keus te hebben.

We volgen de lijdzame strijd van een Filippijnse familie. Zoals op veel plekken in het Midden-Oosten en Arabië zijn ze werkzaam als huishoudelijke krachten. En zoals in veel landen lopen ze op eieren: één overtreding van de regels en ze kunnen vertrekken. In Israël lijkt dat anders te lopen: veel van de werkgevers zijn blij met hun medewerkers en blijken bereid tot een leugentje om bestwil hier en daar. Kinderen van arbeidsmigranten die in Israël worden geboren zijn Israëlier en geen Filippijn.
Daar is echter een jaar of 20 geleden een verandering in gekomen: kinderen tot 5 jaar kunnen nog worden uitgezet als hun ouders niet de juiste papieren blijken te hebben. Niet des Israels, zegt u. Dan zal deze film u het een en ander verhelderen.
Het lukt de familie lange tijd om keurig onder de radar te blijven. Bijna is het jongetje 5 jaar oud.

Met : Irma Adlawan, Ping Medina , Mercedes Cabral

Brooklyn - John Crowley

Brooklyn op IMDb (7,5)
Alles zit in het gezicht van Eilis. De onwaarschijnlijk mooie mimiek van Saoirse Ronan is de sterkste troef van deze film. Terecht genomineerd voor een Oscar. Ze is timide waar ze dat moet zijn, ze verraadt hunkering en twijfel als de situatie ernaar is, ze is verdrietig en blij zo blij of verdrietig als je maar kunt zijn. Prachtig om naar te kijken, ijzersterk verbeeldt ze het steeds ingewikkelder geworden leven van een jonge vrouw.

Om en nabij 1950. Eilis is een jonge vrouw in het Ierse gehucht Enniscorthy. Met moeder en zus woont ze in dit uitzichtloze dorp: de jongens zijn allemaal hetzelfde, geen van hen interesseert Eilis. Uitzicht op werk of een iets grootser dan saaie toekomst is er niet. Ze waagt de stap en emigreert.
Over de grote plas belandt ze in Brooklyn waar ze - na een stevige tik die "heimwee" heet- gaandeweg de stapjes neemt die de zo gewenste spanning en verandering in haar leven kan brengen. Ze belandt bij een hospita die meerdere meisjes onder haar hoede heeft en ze doet het goed. Haar werk begint te floreren als ze meer zelfvertrouwen krijgt, ze start een studie (om net zo te worden als haar zus) en uiteindelijk ontmoet ze op het bal een meer dan lieve jongen. Die investeert veel in haar en aarzelend zet Eilis de eerste stapjes op het pad der liefde. Dan slaat het noodlot toe.
Haar beminde zus in Ierland overlijdt plotseling en Eilis wil erheen. Om nog even bij haar zus te zijn, maar ook om haar moeder te steunen. Vriendlief snapt het maar dwingt toch nog - net voor haar vertrek- af dat ze gaan trouwen. Als ware het om zeker te weten dat ze terugkomt.
Terug in Ierland verwerkt Eilis het verdriet en wacht ze met de terugkeer naar de VS totdat ze het huwelijk van haar beste vriendin heeft bijgewoond. En die vriendin die heeft weer een vriend. Die ze probeert te koppelen. En de baas van haar zus biedt haar werk aan. Plotseling zijn voor Eilis de kansen gekeerd: opeens zou ze wel een toekomst hebben in haar eigen geboorteland. Maar ze draagt dat geheim, dat ze met niemand kan delen.

Met oa; Saoirse Ronan, Jim Broadbent, Julie Walters, Dromnhall Gleeson

Those who feel the fire burning- Morgan Knibbe

Those who feel the fire burning
Gruwelijke documentaire. Gruwelijk, want de harde waarheid. De uitzichtloze situatie van vluchtelingen in Europa wordt hier klip en klaar neergezet: men kan niet voor of achteruit. In eigen land wellicht gelukkig genoeg om iets gespaard te hebben om de reis aan te gaan, in Europa tegen een muur opbotsend die in één klap het bestaan onmenselijk, onleefbaar en ongezond maakt.
Leven in de goten van steden, in het afvalputje van de maatschappij, om maar te proberen om hoop te houden op kleine gaatjes in de ambtelijke en afstandelijke muur: is er ergens een moment dat de bewaking niet oplet en dat een grens een klein stukje open gaat? Is er ergens een manier om een klein beetje geld te verdienen om aldus je leven iets draagbaarder te maken? Is er ergens ook maar ene kans op een geldig papiertje om door te mogen, om te mogen blijven, om niet steeds het gevoel te hebben dat je weer op die gruwelijke boot terug wordt gezet.

De film heeft de insteek dat een omgekomen bootvluchteling er met zijn geest, zijn ziel wél in slaagt Europa te bereiken. Zijn lichaam ligt op de zeebodem, maar de geest bereikt Athene. Is dit dan het paradijs? Waar ben ik? Moet ik hier leven? Waar zijn dan mijn mensen? Waar is mijn leven? Waar is mijn bestaan? Waar is mijn waardigheid?

Ik ben nog niet vaak met zoveel vragen uit de filmzaal vandaan gekomen. Gruwelijk. Want gruwelijk waar.