A sad and beautiful world (aka Nujum al'amal w al'alam) - Cyril Aris

A sad and beautiful world op IMDb (7,5)
 A sad and beautiful world op Moviemeter (3,21)

A sad and beautiful world op Wikipedia

Het kiezen van de juiste titel is een belangrijk onderdeel van het filmmaken. Het moet immers "dekkend" zijn, het moet weergeven wat de kijker verwacht te zien. Welnu, toen ik gisteren -na de voorpremière- bij het verlaten van de filmzaal hierover nadacht, besefte ik dat deze titel spot-on was. De beide hoofdrolspelers zijn verknocht aan het historisch rijke Beirut, maar beseffen dat ze op een verdrietige plek leven omdat hun leven in die stad al decennialang door een reeks oorlogen wordt bedreigd. Het zou de hoop op een normaal leven de grond in kunnen slaan, maar er blijven gelukkig altijd mensen dromen, er zijn altijd mensen die dwars door de vele ellende kijken naar wat ze in hun kleine kringetje wel voor elkaar krijgen. Het resultaat is in dit geval een on-ge-loof-lijk goede film die bulkt van de romantiek, een romantiek die voortdurend bedreigd wordt door de gruwelijke wolf op de achtergrond: de film is van vorig jaar, maar zou ook gewoon van deze week kunnen zijn. Of van 10 of 20 jaar terug, for that matter: hoe houden mensen dit zware leven daar vol? Ik waarschuw u: er volgt een schitterende film!

Ze worden een minuut na elkaar geboren, in een hospitaal dat onder vuur ligt van de continu bombarderende vijand. Hij, Nino, weet dan nog niet van het bestaan van haar, Samira, maar daar gaat verandering in komen: de twee blijken - zonder het te weten- vanaf dat moment hun levens met elkaar verknoopt te hebben. Als ze eenmaal basisschoolkinderen zijn, kruisen hun paden zich opnieuw: Samira is een rebelse jonge meid, Nino is een dromer die zich aangetrokken voelt tot deze levenslustige jonge schoonheid. Ze besluiten samen weg te lopen, op zoek naar een beter leven. Nou ja, samen: Nino zit klaar op de afgesproken plek maar Samira's leven neemt daar weer een andere afslag. 

Vijftien jaar later botst Nino opnieuw op Samira, in dit geval letterlijk: beiden inmiddels volwassen, hij restauranteigenaar/ zij consultant. Hun dromen lijken contra te lopen: hij heeft zijn droom gerealiseerd met een sappelende werkplek waar hij desondanks veel plezier uit haalt, zij droomt van een succesvolle carrière die ze liefst in het veilige buitenland voortzet. Nu het toeval ze echter weer met elkaar heeft geconfronteerd, blijkt wegdromen en zelfs wegvluchten veel lastiger. Durft hij? Weigert zij? Of gaan ze toch het gevecht met de jeugdherinneringen aan?

Met: Hasan Akil, Mounia Aki, Julia Kassar, Camille Salameh

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anthony Sahyoun - A sad and beautiful world

Rocco & Sjuul - Anna van der Heide

Rocco & Sjuul op IMDb (6,4)
 Rocco & Sjuul op Moviemeter (2,64)

Rocco & Sjuul op Wikipedia

Als je dan toch door onwelvoeglijkheden een weekje aan de bank gekluisterd bent (en daardoor niet naar de filmzaal kunt), kun je mooi weer eens door je harde schijf bladeren. Een aangename "Oh ja, deze ook nog niet gezien" bekroop me toen ik deze zag staan. Had wel in onze zalen gedraaid maar ik had steeds maar niet de stap genomen. Daar zal een reden voor geweest zijn maar hoe fout bleek ik daarmee te zitten: een héél fijn sfeertje in deze romkom, waarbij je in ieder geval kunt rekenen op het zekere acteren van Beppie Melissen (in ons land een buitencategorie, zij). Hoewel je nergens op verrassingen hoeft te rekenen, zit de film toch goed genoeg in elkaar om je bij de hand te nemen. Prima te doen.

Melissen speelt Sjuul, een energieke vrouw van 70 die dienstbaar is aan iedereen om zich heen: de behoeftige overbuurvrouw wordt zeem en trekker uit de handen genomen, de kleinzoon wordt op tijd bij het schoolplein opgehaald om mee te gaan naar zwemles. Dit alles terwijl zij tussendoor élke dag de rit maakt naar het verzorgingstehuis waar haar man sinds een beroerte in is beland. Zijn leven is eindig, zij weet het en iedereen weet het, maar zij zal nimmer haar zorgzaamheid loslaten. Ze is derhalve de hele dag in touw met van alles en niks, maar is er een van het "niet klagen maar dragen" principe.
Dan, plots, midden op straat: daar staat ie. De net zo oude Rocco, haar danspartner uit hun tienerjaren. Smoorverliefd was ze op de Egyptische charmeur, maar nimmer gaf ze daaraan toe. Rocco is gescheiden maar vooralsnog slechts van tafel en bed: hij voert nog steeds een schoenenwinkel samen met zijn ex. Schoorvoetend tasten de twee elkaar af, beiden met de ballast van een mensenleven aan hun rug hangend. Ze weten: er zit nog steeds iets, maar er zijn te veel barrières (en er is te veel weerstand) om ook maar iets met elkaar te willen opzetten. 
Met: Beppie Melissen, Sabri Saad el-Hamus, Anniek Pheifer, Nazmiye Oral, Ingeborg Elzevier

FIN - song : Plaza Beats- Alive

Marty Supreme - Josh Safdie

Marty Supreme op IMDb (7,8)
 Marty Supreme op Moviemeter (3,73)

Marty Supreme op Wikipedia

Niet mijn film. Wel een goede film (en inderdaad echt wel Oscar-materiaal), maar niet mijn film. Blijkbaar trek ik het slecht als een film overheerst wordt door hypernerveus gedrag, door onnodig veel geschreeuw en door misplaatste arrogantie bij de hoofdrollen. Toen ik even ging checken, werd ik in mijn mening bevestigd toen ik las dat regisseur Josh Safdie ook de regisseur is van het nare "Uncut Gems", een volop bewierookte film waar ik maar lastig doorheen kwam. Dat is bij deze Marty Supreme ook zo, ondanks prima spel van Timotée Chalamet: hij speelt uitstekend maar hij speelt gewoon een ongelooflijke eikel.

Regeltjes, daar heeft Marty Mauser een bloedhekel aan. Hij dient zich te schikken naar de grillen van zijn werkgever, maar daar heeft ie niet zo'n trek in. Hij wil gewoon snel uitbetaald krijgen zodat hij naar het buitenland kan reizen om daar zijn naam te vestigen op een internationaal tafeltennistoernooi, waar hij zich wil plaatsen voor het aanstaande WK. Hij komt ver, maar moet het in de finale afleggen tegen een ijskoude Japanner, die hem alle hoeken van de tafel laat zien. 
Revanche, dat ligt dus in de lijn der verwachtingen. Marty wil immers aantonen dat ie de grootste aller tijden is, hij wil de sport in Amerika groot laten worden (waarbij hij daarvan dan weer de allergrootste is). De aanloop daarheen zit vol valkuilen, waar Marty struikelend doorheen rolt: zijn jeugdvriendin blijkt zwanger, zijn werkgever stuurt de politie achter hem aan, hij moet een dikke vette rekening betalen die hij aan het kwalificatietoernooi overhield én hij wil zich in de picture spelen bij de ervaren actrice Kay Stone. Zij is veel ouder dan hij, maar daar gaat het hem niet om: hij wil toegang tot haar kringen omdat daar rijke industriëlen rondlopen. Onder wie haar man, die door Marty gestrikt moet worden om zijn trip naar het WK in Japan te financieren. We zetten onze eerste stappen op een Boulevard of Broken Dreams: kom, struikel met Marty mee!

Met: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa D'Azion, Fran Drescher, Tyler The Creator

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tears for Fears - Everybody wants to rule the world

Wuthering Heights - Emerald Fennell

Wuthering Heights op IMDb (6,1) 
Wuthering Heights op Moviemeter (2,80)
 Wuthering Heights op Wikipedia

Op het kantoortje van ons lokale filmtheater (waar ik nogal eens vergaderd heb) hangt een wandbreed fotobehang met de afbeelding van de film "Wuthering Heights". Alleen, die hangt er al bijna 15 jaar want het is een afbeelding van de vórige verfilming van het wereldberoemde boek van schrijfster Emily Brönte . Zij is een van de zusjes die in het pittoreske plaatsje Haworth in Noord-Engeland op de pastorie van hun vader woonden en niets anders om handen hadden dan boeken schrijven. Ik bezocht ooit deze "Haworth Parsonage", ik snap wel dat de dames een uitvlucht zochten in romantische literatuur. Literatuur van wereldfaam dan wel, want met name het boek van jongste zusje Emily is meermaals bezongen en verfilmd. De nieuwste loot aan die stam is daarbij niet de beste, ik val maar meteen met de deur in huis. Prachtige beelden, die maakten zeker indruk. Maar ik kon deze versie niet beter waarderen dan die van 15 jaar geleden, iets wat mogelijk komt door de in deze versie onuitstaanbare Cathy (wat dan wel weer heel duidelijk door Margot Robbie wordt neergezet).

Het landhuis van de familie Earnshaw staat er vervallen bij, dat komt voornamelijk door het liederlijke gedrag van pappie. Gokken en drinken zijn de hoofdzakelijke activiteiten van deze deplorabele man, maar ergens zit - diep onder die barse en repressieve man- nog een beetje hartelijkheid verborgen: als hij ziet dat een vader in het dorp zijn tienerzoon op straat zet, neemt hij deze goedhartig op in zijn huis. De jongen (Heathcliff) is uitermate dankbaar en bereid de nodige vernederingen te ondergaan: hij slooft en graaft, hij buigt en sleept. Maar er is een belangrijker reden dat hij zijn lot zo ferm draagt: het gezelschap van Earnshaw's dochter Catherine (die we vanaf hier Cathy gaan noemen) maakt dat Heathcliff elke vernedering accepteert. Oók de vernederingen die Cathy zich veroorlooft trouwens: zij vindt Heathcliff een leuk speelmaatje maar laat hem herhaaldelijk weten dat hij te laag is geboren om ooit haar romantische partner te kunnen zijn. Cathy zoekt het hogerop: als de rijke Edward Linton op een landgoed verderop komt wonen, papt Cathy al snel met hem aan om haar toekomst te waarborgen. Heathcliff ziet het met lede ogen aan en erkent zijn lot: hij vertrekt. En dat is achteraf best zuur voor Cathy: Heathcliff, it's me, Cathy, come home! Als ze het liedje gekend had, had ze het gezongen, maar spijt kent geen tijd. Een rijke doch saaie man, daar zal ze het in de toekomst mee moeten doen. Letterlijk.

Met : Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Charlie XCX ft Caroline Polachek - Everything is romantic

The Dry (aka Jane Harper's The Dry) - Robert Connolly

The Dry op IMDb (6,8)
 The Dry op Moviemeter (3,25)

The Dry op Wikipedia

Vergadering gisteravond ging plots niet door dus werden de plannen veranderd. Niet alleen die van mij maar ook die van mijn vrouw. Haar "serie-avond" werd dus ingeruild voor een avondje filmkijken met manlief. En wel dusdanig dat we er meteen twee uit één reeks keken. Met de blik op de Australische natuur én de blik op acteur Eric Bana pakten we twee boekverfilmingen van schrijfster Jane Harper mee. Te beginnen met deze.

Voor de uitvaart van een jeugdvriend keert officer Aaron Falk na twee decennia terug in zijn geboorteplaats Kiewarra. Dat valt hem niet licht: niet alleen wordt de overleden vriend verdacht van het ombrengen van zijn vrouw en kind (waarna hij de hand aan zichzelf sloeg), ook brengt deze hereniging met zich mee dat de dood van een gemeenschappelijke vriendin wordt opgerakeld: Aaron werd destijds met de dood van het meisje in verband gebracht omdat hij op de dag van haar overlijden een afspraak met het meisje had. 
De lokale bevolking is daarmee behoorlijk tegen Aaron gekant, er zijn slechts een paar mensen die hem dulden. Aaron wil zichzelf van blaam zuiveren en duikt opnieuw in de situatie van de vier vrienden van destijds. Terwijl het land zucht onder enorme droogte en immer uitblijvende regen gaat Aaron terug naar de restanten van de toenmalige rivier waar het meisje destijds gevonden werd.

Met: Eric Bana, Genevieve o'Reilly, Keir o'Donnell, John Polson, Matt Nable

FIN - song : The Church - Under the milky way  

Kwestie van geduld - Ruud Schuurman

Kwestie van geduld op IMDb (5,4)
 Kwestie van geduld op Moviemeter (2,14)

Kwestie van geduld op Wikipedia

Waarom ik het toch elke keer weer doe, Nederlandse romkoms aanklikken, weet ik niet meer zo goed. Het bevalt meestal matig tot slecht, maar ik vind wel dat ik het - met de nodige vertraging - wel moet blijven volgen. Ze bedienen een groot publiek, alleen daarom al is het terecht dat deze films gemaakt worden. Ook zijn ze een kweekvijver voor nationaal acteertalent, zowel voor oudere acteurs die zo aan het werk kunnen blijven als voor de jonge opkomende acteurs die de sterren van de toekomst kunnen worden. Ook voor de filmzalen zijn ze van groot belang want het publiek stroomt gretig toe. Tenslotte: als je pretendeert een gevarieerde filmquiz te maken met je team, moet je ook door genres hen waar je zelf niet als eerste aan denkt. Alle reden dus voor een <klik>.

Zoals zoveel van deze films beginnen we in hartje Amsterdam, waar chefkok Monica zeer succesvol is met haar kleine restaurantje. Dermate succesvol zelfs dat ze een Bib Gourmand verdient met haar kookkunsten. De "Bib" is een vooraankondiging van de Michelin-ster dus Monica beseft dat ze naar een andere locatie zal moeten om de verwachte aanloop te kunnen bedienen en de Bib daarmee te gelde te maken. Maar hoe financier je dat? Plots beseft dat ze nog een rekenng te vereffenen heeft in haar geboorteplaats. Ze tuft naar Limburg.

Daar aangekomen komt ze tot het besef dat haar keuze voor Amxterdam een terechte was. Alles is nog hetzelfde in haar dorpje, haar oude vrienden zijn er allemaal blijven hangen en doen hun dagelijkse- helaas niet zo ambitieuze- ding. Of toch? Ze komt erachter dat haar oude vriendinnen elk hun eigen drijfveer hebben. Maar vooral ontdekt ze dat haar oude liefde helemaal niet de sukkel is geweest die ze hem verwijt te zijn. 

Met: Barbara Sloesen, Frans Dam, Genelva Krind, Manuel Broekman

FIN - song : Roel Gommans/Jules Pelvers-  A matter of patience

FIN - song : Rowwen Heze- Limburg

A Guide to recognizing your saints - Dito Montiel

A Guide to recognizing your saints op IMDb (6,9)
 A Guide to recognizing your saints op Moviemeter (3,21)

Ook deze lang geleden gezien, zelfs nog voor de tijd van mijn recensie-schrijverij. Dat moet dus nu maar gebeuren. Sfeervolle film, maar achteraf wel hyperdruk. Veel geschreeuw in huis en in de vriendenkring, maar het straalt desondanks wel warme gevoelens voor elkaar uit. Al kost het vaak jaren om dat ze zien, zo ervaart hoofdpersoon Dito.

Dito is een slimme jongen die in het Italiaanse deel van New York woont, Een groot deel van het leven speelt zich op straat af, waarbij vaak een agressie vrij komt die niet geheel bij Dito past. Daarvoor is hij iets te gevoelig. Zijn vader betreurt dit, die ziet zijn zoon liever excelleren op de boksschool (mede omdat hij zo beter kan overleven op straat). Regelmatig houdt pappie hem het voorbeeld van vriend Antonio voor: die gaat nimmer gevaar en geweld uit de weg en loopt continu geschaafd en verwond door de wijk.  De spanning loopt op doordat het vriendengroepje in een competentiestrijd komt met een graffiti-groep uit de aanpalende wijk. het gaat er niet zachtzinnig aan toe. 

Dito loopt hierdoor gevaar en  is vast van plan te verhuizen, het adagium "Go west, young man" is hem op het lijf geschreven. Daarvoor moet hij wel zijn lieve vriendinneetje Laurie achter zich laten én zijn vriend Antonio een achterblijver maken. Hoe zwaar dat allemaal al is, het weegt niet op tegen de verwijdering die hij hiermee met zijn vader laat ontstaan. Paps vergeeft hem niet dat zijn zoon kiest "voor de makkelijke weg", hij verwijt Dito dat ie hem in de steek laat. "Je bent mijn zoon niet meer" , krijgt Dito te horen. Dito kiest voor overleven, hoeveel pijn dit ook oplevert.
Twintig jaren duurt het, voordat Dito zich weer eens in zijn oude buurt laat zien. 

Met: Robert Downey Jr. , Shia Labeouf, Chazz Palmintieri, Channing Tatum, Rosario Dawson, Dianne Wiest, Martin Compston

FIN - song : Ace Frehley - New York Groove 

Past lives - Celine Song

Past lives op IMDb (8,0)

Past lives op Moviemeter (3,60)
 

Wat een schoonheid van een film! "Een pareltje", zoals ze het in ons theater vaak noemen. Hartverwarmend en verontrustend tegelijk, traag en toch kolkend van spanning. Lijstjesmateriaal, in ieder geval voor mij. En - vanuit de filmzalen gedacht - wat fijn dat (semi)Aziatische films tegenwoordig zoveel publiek trekken. Ga svp zien, deze prachtige "wat als?"- film.

We beginnen in Seoul, Zuid-Korea, waar de uitmuntende scholiere Na-Young vaak de beste van de klas is, een enkele keer moet ze stuivertje wisselen met de aandachtige jongen Hae-Sung. Na-Young is ambitieus waardoor ze het die lieve jongen bijna verwijt, maar hij stelt haar gerust: hij wil heel graag haar vriend blijven. Een nog niet geëffectueerde jeugdliefde, wel een die een stevige basis legt voor wat komen gaat. Het gezin van Na-Young verhuist naar Canada, waardoor de twee van elkaar gescheiden raken. 

12 jaar later heeft Na-Young haar naam omgedoopt tot Nora en is ze stevig verwesterd. Ambities heeft ze nog volop, ze is naar New York verhuisd waar ze toneelstukken schrijft. De Nobelprijs heeft ze nog niet in zich, voor nu richt ze zich op een Pulitzer of zelfs een Tony: een mens moet blijven dromen. Op internet betrapt ze zich er opeens op dat ze zoekt naar Hae-Sung en via via lukt dat ook. Ze skypen en hervinden zich: nog steeds maken ze van alles bij elkaar los. Uit alles blijkt dat het niet makkelijk is om elkaar op te zoeken en om pijn te voorkomen, beëindigen ze hun sessies.

Weer 12 jaar later: Nora is inmiddels getrouwd, Hae-Sung meldt dat hij de tijd en de kans heeft gevonden om naar New York te komen. Of ze hem wil ontmoeten, vraagt ie. Nora is zich volledig bewust van haar huidige status maar  wil toch graag ervaren wat haar keuzes voor impact hebben gehad.

Het is niet heel makkelijk om te beschrijven wat er in dit kalme doch razend intense verhaal allemaal met de drie hoofdrolspelers gebeurt. Er wordt veel níét gezegd, er zijn minstens zo veel veelbetekenende blikken en elke zijde van de driehoek beleeft ongemak. Maar man man man, wat wordt dat mooi ten tonele gebracht.

Met : Greta Lee, Teo Yoo, John Magaro

FIN - song : Christopher Bear/Daniel Rossen - See you

Achter de wolken (aka Behind the clouds) - Cecilia Verheyden

Achter de wolken op IMDb (6,4)
 Achter de wolken op Moviemeter (3,01)

Zachtaardige film over de verlies- en winstrekening van liefde van later. Het fijne eraan is dat het niet om de pijnen en de twijfels heen draait en dat het knellende familiebanden ook goed weergeeft.

Op de begrafenis van haar man ziet de oude Emma plots Gerard, een oude jeugdliefde, opduiken. Vijftig jaar geleden hadden de twee iets met elkaar, maar Emma koos voor zijn beste vriend. Door die keuze werd hun onderlinge vriendschap danig verstoord waarna Gerard uiteindelijk er voor koos de twee de twee te laten. 

Emma raakt verward: ze moet rouwen, ze moet verlies voelen maar ze bespeurt ook een andere, steeds aangenamer wordende sensatie. Gerard geeft haar de aandacht die ze van haar continu werkende man zelden ontving. Natuurlijk, de twee waren met elkaar vergroeid in al die jaren, maar het spetterende, het vurige was er wel vanaf. Gerard brengt dat weer een beetje bij haar terug.

Maar natuurlijk is daar de keerzijde: ouderdom komt met gebreken, dat zullen ze van elkaar moeten accepteren. Daarnaast is er de logische weerstand bij Emma' s dochter, die er zelf overigens ook een wankel liefdesleven op na houdt. Steun krijgt oma Emma van haar enthousiaste kleindochter, die het heerlijk vindt dat oma op haar leeftijd plots weer naar dingen kan uitkijken. Ze helpt Emma letterlijk op weg naar een mogelijk nieuw leven.

Met : Chris Lomme, Jo de Meyere, Katelijne Verbeke, Charlotte de Bruyne

FIN - song : Steve Willaert - Nieuw begin

Les Plus Belles Années d'une Vie (The best years of a life) - Claude Lelouch

 Les Plus Belles Années d'Une Vie op IMDb (6,8)

Les Plus Belles Années d'Une vie op Moviemeter (3,88)

Vijftig jaar na het eerste deel van een spraakmakende film over de liefde tussen een man en een vrouw maakte de fameuze regisseur Lelouch een vervolg. Die liefde is sterk, zo blijkt in ieder geval in dit deel, maar toch is er door de decennia heen verwijdering geweest tussen de twee. 

De oude Jean-Louis slijt zijn dagen in een tehuis. Hij heeft heldere momenten maar meestal speelt dementie hem behoorlijk parten. Vanwege zijn creatieve en openhartige opstelling lopen de meeste verzorgenden met hem weg, zijn charmes zijn blijkbaar voor eeuwig. 

Hij krijgt bezoek van de statige Anne, die tijdens de vele gesprekken die ze met hem voert vasthoudend probeert om herinneringen aan hun allesverzengende liefde boven tafel te krijgen. Soms lukt dat, zeker als ze hem meeneemt naar betekenisvolle plekken van hun relatie. Op zulke momenten komt de ondeugd bij Jean-Louis weer boven, net zoals de innige liefde van Anne voor deze man. 

De film is gelardeerd met vele beelden uit hun vroegere relatie, beelden die dus in de eerdere film werden gebruikt. Trintignant is heerlijk in de rol van de schmierende en plagende man, Anouk Aimee is minstens zo prachtig in de rol van de liefdevolle Anne. 

Met : Jean-Louis Trintignant, Anouk Aimée , Marianne Denicourt, Monica Bellucci

 FIN - song :Nicole Croisille & Calogero - Les Plus Belles Années d'Une Vie

If Beale Street could talk - Barry Jenkins

 If Beale Street could talk op IMDb (7,1)

Taaie film, tussen goed en oké in. Zeer ingetogen gebracht maar met een paar heftige uitspattingen waardoor er regelmatig genoeg oplevingen zitten in de kalme camera-voering. De personages krijgen de kans om goed voor het voetlicht te brengen waar ze voor staan, shots worden lang aangehouden: het is duidelijk dat Barry "Moonlight" Jenkins voor het effect gaat. Bij mij werkte het wel, maar ik heb van anderen ook al minder positieve beoordelingen gehoord.

Alles draait om de jarenlange liefde tussen Tish en haar Alfonso. Ze schelen drie jaartjes maar zijn altijd met elkaar opgetrokken, In het begin nog niet bewust van het gegeven dat dit op een liefdesrelatie zou uitdraaien maar al gauw weten ze dat ze voor elkaar bestemd zijn.

Net op het moment dat huisje-boompje-beestje binnen handbereik is, gebeurt er iets vreselijks: Fonny (Alfonso's koosnaam) wordt opgepakt voor een verkrachting. Wij leren al snel dat hij niet in de buurt van de plek des onheils is geweest, wij weten ook dat dit een wraakactie is van een racistische politieagent die voor het gemak de bewijslast even opzij schuift en vol trots een dader presenteert. 

De beide families staan tegenover elkaar, maar de vaders werken samen om hun (schoon)zoon vrij te krijgen, Tish blijft onvoorwaardelijk in haar vent geloven en doet er alles aan om de zaak van tafel te krijgen. Maar de vooroordelen tegen de zwarte bevolking blijken hardnekkig, niets gaat vanzelf. 

Met : Kiki Layne, Stephan James, Colman Domingo, Regina King, Teyonah Parris

Lat den rätte komma in (aka Let the right one in) - Tomas Alfredson

Let the right one in op IMDb (7,9)
Films als deze vermijd ik doorgaans , want ver buiten mijn league. Potsierlijk gedoe met zombies en vampiers, ik loop er niet zo warm voor. Deze film had echter in de tussentijd een aardige reputatie opgebouwd en toen ie afgelopen week op tv kwam, drukte ik toch maar op {KLIK} . Heb me - ondanks het continue verzet tegen het onzinnige onderwerp- toch wel aardig vermaakt gevoeld.

Oskar is een tienerjongen die gepest wordt op school. Omdat ie wat stiller is, wat meer leest dan andere jongens en omdat ie waarschijnlijk gewoon een makkelijk willoos doelwit is, heeft een drietal jochies van school het op hem gemunt. Hij ondergaat het, hij draagt het. Op zijn kamer speelt hij wel wraakacties na, met messen en al, maar het komt er nooit van.
Er komt een nieuw meisje in de buurt wonen die ook vaak op dezelfde binnenplaats speelt. Eli is vreemd, er klopt weinig van haar afwijkende gedrag maar Oskar staat wel open voor een beetje vriendelijk contact. Steeds meer avonden ontmoeten ze elkaar, ze maakt hem al snel duidelijk dat ze niet zijn vriendinnetje kan zijn.
Wij weten inmiddels waarom: Eli is een vampier met een grote behoefte aan vers bloed. Haar vader wordt ingezet om buurtbewoners om te brengen en af te tappen, Eli moet eten. Steeds meer verdwijningen, steeds meer slachtoffers: de buurt zit met de handen in het haar. Dit doet echter allemaal niets af aan de vriendschap van Oskar en Eli. Hij vindt haar apart maar leuk, zij vindt hem te lief om de strot af te bijten en wil hem dus beschermen. Sterker nog: ze leert hem weerbaarheid om ook die pestkoppen op school te weer te staan. Hoe lang kunnen hun ontmoetingen nog doorgaan.

Eigenlijk een zoet jeugdliefde-verhaaltje, maar dan gelardeerd met het nodige nachtelijke bloed. Best een aparte combi.

Met : Kare Hedebrant, Lina Leandersson

Spike Island - Mat Whitecross

Spike Island op IMDb (6,3)
Na een aantal wat zwaardere films (en na wat forse uurtjes sporten) had ik gisteren zin in iets luchtigers. Iets dat desondanks recht in mijn straatje kwam: Brits én muziekcultuur. Het werd een knusse avond.

We gaan terug naar de vroege jaren 90 , Manchester. Engeland zit nog in de slechte kant van de economische golf, armoede en uitzichtloosheid. In die sociale klasse ontmoeten we een vijftal vrienden, nog net aan scholier,  die hun uitvlucht vinden in muziek. In het zelf maken : hun beginnende bandje Shadow Caster lijkt veelbelovend maar moet in Manchester uiteraard van goede huize komen wil het opvallen. Maar ook de andere kant van de muziek komt in beeld: naast zelf actief zijn de jongens ook nog eens idolaat van de "grootste band aller tijden", in ieder geval op dat moment. The Stone Roses: de jongens ademen het. Elk woordje , elk nootje wordt bestudeerd. Zij willen ook zo zijn.
Het toeval wil dat the Roses een mega-concert gepland hebben, iets verderop richting Liverpool. Ze willen graag heen maar hoe kom je aan (geld voor) kaartjes? Elk van de jongeren kent - zoals het hoort- zijn eigen problemen. Hoofdpersoon Tits bijvoorbeeld reist af en aan naar het ziekenhuis, waar zijn vader in diens laatste dagen ligt. Hij wordt verscheurd tussen deze morele plicht, de hunkering naar zijn muziekhelden en ook nog eens door de charmante benadering van een zijn schoolgenootjes die met hem naar het concert wil. Er zal veel moeten wijken, maar naar het concert zullen ze!

Heerlijke muziek in de soundtrack, uiteraard veel Stone Roses maar ook andere Man- en Madchester-bands komen voorbij. Daarnaast ben ik altijd erg geporteerd van een inkijkje in de lowlife-jongerencultuur. Ik zat goed gisteravond.

Met : Elliot Tittensor, Nico Mirallegro, Adam Long, Emilia Clarke

Yesterday - Danny Boyle

Yesterday op IMDb (6,9)
In de recensie hieronder schreef ik over het moeilijke begrip "komedie". Gisteren vond ik geen raakvlakken, maar vandaag stond het filmgenre toch ook weer bij de beschrijving. En verdomd, deze kan ik wél goed hebben. Misschien is het verschil tussen Brits en Amerikaans voor mij belangrijk, ik weet niet, maar deze kwam heel goed binnen. Heb me uitstekend vermaakt, ondanks dat de film rust op één wonderlijk, maar bloedsimpel gegeven. Maar het werkt. En het werkt ook goed uit. Prima onderhoudende film.

Plots staat de hele wereld in het donker. Van de westkant van Amerika tot de oostkant van Japan, gitzwart all over. Twaalf seconden duurt het slechts, maar da's lang genoeg om het leven van Jack voorgoed te veranderen. Tot die tijd is hij een matig singer-songwriter die amper in zichzelf gelooft, laat staan dat anderen dat doen. In die twaalf seconden donkerte wordt Jack aangereden door een bus en maakt een smak op het wegdek. Als hij ontwaakt, is de wereld veranderd. Aanvankelijk alleen voor hem, maar al snel merkt ie dat de hele wereld veranderd is.
Net ontslagen uit het ziekenhuis krijgt hij van zijn vrienden een gitaar cadeau en hij speelt een liedje voor ze. Stomverbaasd is hij als men het liedje niet blijkt te kennen. "Yesterday, all my troubles seemed so far away" zingt ie en men kijkt hem schaapachtig aan. Razend knap vinden ze het dat hij zoiets poëtisch kan maken. Jack sputtert tegen en zegt dat het werk van The Beatles is maar dat doet geen belletje rinkelen. Niemand, nergens in de wereld of op het internet, kent nog het bestaan van de Beatles (en Harry Potter, en Coca Cola, maar dat zijn zijsporen). Jack is verbaasd en speelt thuis een ander liedje voor zijn ouders. "Let it be" klinkt als nieuw en men is razend trots. Dat prachtige werk, die onverwoestbare liedjes, slaan aan . Overal waar Jack speelt , volgt succes en hij vangt al snel de blik van superster Ed Sheeran. Die vraagt hem mee op toernee en de rest is geschiedenis. Sheeran is verbluft door het songschrijverschap van Jack en erkent al ras zijn meerdere. En zo gaat de hele wereld om.
Jack ondertussen , die worstelt. Hij worstelt met zijn geheim, hij worstelt met zijn liefdevolle manager Ellie , die hem altijd heeft gesteund maar hierin niet mee kan. Jack staat - als ware hij Robert Johnson- op een crossroad: kiest hij voor de liefde of kiest hij voor de duivel (in dit geval de roem en de eer, die eigenlijk niet van hemzelf zijn).

Het dilemma wordt kundig naar vorig gebracht, maar Jack is niet de man die in deze film de show steelt. Dat is ten tweede de onweerstaanbare Lily James, een doodgewoon buurmeisje waar elke kijker voor valt (wat ze al een aantal films achtereen voor elkaar krijgt). Maar bovenal is de hoofdrol in deze film voor het onwaarschijnlijk goede werk van the Beatles. Hoe onverwoestbaar zijn die songs, je merkt nu pas goed hoezeer ze deel uitmaken van ons dagelijks DNA. Je weet gelijk weer waarom het opeens 'popular" music heette. Vele malen komt er een glimlach op je gezicht als er plots een strofe uit dat rijke oeuvre voorbij komt. En je weet dat iedereen in de zaal in zijn hoofd aan het zingen is. Ijzersterk. Hele fijne film, als je het mij vraagt.

Met: Himesh Patel, Lily James, Ed Sheeran, Joel Fry

Complete Unknown - Joshua Marston

Complete Unknown op IMDb (5,4)
Ben er nog niet geheel uit wat ik van deze film vind. Rafelig verhaaltje, maar wel een oké sfeer en an sich een interessant gegeven. Bovendien is de film voorzien van aan Terence Malick refererende cameravoering, inclusief de daarbij behorende stiltes. Potentie genoeg , maar het komt er niet helemaal uit.

De altijd op dreef zijnde acteur Michael Shannon is Tom, een in zijn werk verstrikte geraakte jurist die vandaag zijn verjaardag viert. Voor de visite komt, krijgen wij al een deel van de spanningen over ons heen waar Tom mee leeft. Zijn prachtige Iraanse vrouw boekt successen met haar sieradenlijn en wil daarvoor verhuizen naar de commerciëlere kant van het land, maar Tom is nogal honkvast. Later in de film zal blijken dat juist dat zijn probleem is.
Tom's broer neemt een mysterieuze dame mee naar het verjaardagsfeest. Hij heeft haar ontmoet in de bedrijfskantine, maar kent haar verder niet goed. De dame blijkt nogal losjes om te gaan met de waarheid en de verjaarsvisite heeft moeite aan haar te wennen. Tom nog het meest, zo lijkt het. De dame vertelt tussen neus en lippen door waar ze allemaal op de wereld gewerkt heeft, welke bijzondere dingen ze allemaal gedaan heeft. Ze blijkt daarbij net zo makkelijk van identiteit als van naam te veranderen en ze raakt verstrikt in haar verhaal. Teleurgesteld druipt ze af, ze vertrekt.
In de verwarring gaat Tom achter haar aan en we komen erachter dat er meer zit achter Tom's twijfel: ze kennen elkaar blijkbaar wél, ten tijde van één van de identiteiten van de vrouw. Maar "kennen" is daarbij een te groot woord.

Met : Rachel Weisz , Michael Shannon, Chris Lowell

Black - Adil el Arbi/ Billal Fallah

Black op IMDb (7,2)
Op het moment van overstappen van vrijdag naar zaterdag - vrouw en dochter gaan al naar bed- zet ik nog even een filmpje aan. Ik kies voor deze. En dat blijkt een verontrustende keuze.

" Black" is een moderne variant op een bende-oorlogfilm als " West Side Story" , maar veel heftiger. "Black" is een moderne variant op een afkomst-film als "Romeo & Juliet" , maar veel minder romantisch. " Black'  is een hard-realistische weergave van het moderne leven in de binnenstad van een metropool. Hier is het Brussel, maar het zal in Parijs of London of New York niet heel veel anders zijn. Hoewel ik de film bij vlagen te zwaar aangezet vind (en daarmee een beetje afdwalend van de mogelijke realiteit), is hij wel goed in elkaar gezet en onderhoudend. Als maar de helft waar is van wat er hier getoond wordt, dan staat ons ook in Europa nog wat te wachten aan stammenoorlogen.

De film draait om de opbloeiende liefde tussen Marwan en Mavela. Marwan is een Marokkaans straatschoffie dat steelt als de raven. Politiebureau in en uit, grote bek en schijt aan alles.
Mavela is een midden-Afrikaans meissie van 15 of 16, dat aanhaakt bij de gang van zwarte gangsters die een andere wijk van Brussel controleren dan eerder genoemde Marokkanen. Mavela is gestopt met luisteren naar haar moeder, een krabbelende vrouw die zich met moeite staande houdt in de harde Westerse wereld: amper werk, amper toekomst en veel zorgen om haar dochter.
Als Mavela voor het eerst opgepakt wordt bij een opschoonactie door de politie, ontmoet ze Marwan op het bureau. En in haar rebellie valt ze voor dat brutale joch, voor zijn charme en zijn babbel.
Echter: ze zullen nooit een toekomst hebben want ze behoren tot verschillende stammen. Midden in die moderne stad die Brussel is, wordt keihard gevochten om elke meter macht. De ene keer winnen de Afro's, de andere keer de Mocro's. Onderling geweld, maar vooral ook veel criminaliteit, seksueel geweld en afpersing/mensenhandel.
We kunnen erop wachten dat de liefde tussen M&M bekend wordt bij de respectievelijke partijen. En we kunnen vervolgens ook wachten op de clash. Tenzij, tenzij de politie er dit keer misschien een vinger tussen krijgt.

De roem van deze film is hem vooruitgesneld, mede door optredens van de beide regisseurs in DWDD. Naar nu blijkt terecht, want de film is onprettig goed. Zozeer dat ik me zit af te vragen of het echt zo erg is, de situatie van de diverse vreemdelingengroepen in wereldsteden. Als het waar is dat zij dusdanig afgesneden zijn van eerlijke kansen en daarmee echt als enige weg die van de criminaliteit kunnen kiezen, dan is onze huidige samenleving gedoemd om te vallen. Ik hoop dat ik meer naar film dan naar realisme heb zitten kijken.

Met: Sanaa Aloui, Aboubakir Bensahi

Neposlusni (The Disobedient) - Mina Djukic

Neposlusni op IMDb
Tamelijk ondoorgrondelijke film. Althans: ik kom niet helemaal achter de bedoelingen van de regisseur. Wilde die een stukje nasleep van de Balkan-oorlog verbeelden? Of was het toch louter een coming of age-verhaal van een duo onaangepasten? Hoe dan ook: de film duurt te lang om een en ander uit te dragen, blijft bovendien hangen in te artistiek gedrag. Beelden zijn wel zeer ok, overigens.

Leni en Lazar zijn al vanaf hun vroege jeugd de ganse dag met elkaar bezig. Is het oorspronkelijk nog spelen langs de rivier en in de maisvelden, soms ontaardt het in licht kattenkwaad.
We maken een sprongetje naar de jongvolwassenheid van het duo. Lazar komt terug in het dorp om zijn vader te begraven. De ietwat verknipte Leni pakt het contact met hem al snel weer op en al spoedig mondt hun hernieuwde contact uit in rebels gedrag waarmee ze feesten en markten op stelten zetten. Ze komen erachter dat ze nog iets af te sluiten hebben en vluchten: ze fietsen langs alle plekken waar ze in hun jeugd een stempeltje hebben achtergelaten. Er bloeit en broeit iets tussen de twee, maar het is overduidelijk dat ze beiden moeite hebben zich te binden.

Arthouser pur sang, maar het had zelfs voor mij iets minder gemogen.