Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

Riefenstahl - Andreas Veiel

Riefenstahl op IMDb (7,2)
 Riefenstahl op Moviemeter (3,21)

Leni Riefenstahl op Wikipedia

Heb er lang tegenaan gehikt (te lang misschien) maar mijn vrouw overtuigde mij deze documentaire toch te gaan zien. Achteraf gezien gelukkig maar, want de documentaire is behoorlijk sterk. Dat ik er zelf zo tegenop zag, vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik filmliefhebber ben. Ik heb de trailer vooraf gezien, ik wist dat ik bepaalde delen van deze docu (de filmbeelden vooraf) uit esthetisch oogpunt gewoon mooi zou vinden. En dat is nu precies het lastige: waar precies scheiden de wegen van de waardering voor de kunstenaar en de afkeer voor dit type mensen zich? Met "dit type mensen" bedoel ik dan degenen die bewust een afslag nemen in een richting die alom moreel verafschuwd wordt. Wanneer slaat waardering om in cancellen? Mogelijk hebben meer kijkers naar deze docu met deze vraag geworsteld, mogelijk hebben ze ook in het bekijken ervan de antwoorden al gevonden. 

Want dat is wat deze docu wel degelijk doet: mevrouw Riefenstahl mag nog zo verbaal tegenstribbelen, uit haar eigen archief en uit alle beelden, foto's, brieven en geluidsopnames daarin blijkt dat ze wel degelijk met opgeheven hoofd aan de verkeerde kant van de geschiedenis ging staan. Mijn vrouw heeft enige kennis van de DSM-5 en meende naar iemand met een overduidelijke narcistische persoonlijkheid te hebben zitten kijken. Elke keer die gespeelde boosheid als interviewers in de decennia na de oorlog haar fling met de nazi-kopstukken ter sprake brengen, elke keer weer probeert ze te zeggen dat ze het allemaal voor haar artistieke idealen heeft gedaan, alles per keer door de ondervrager weerlegd met citaten en beelden uit haar eigen archief. Als ze echt alleen met film en fotografie bezig was geweest, dan zou ze niet zo geëngageerd zijn geraakt met Hitler, Speer en Goebbels. Riefenstahl werd oud, heel oud, maar heeft nooit in de juiste bewoordingen berouw getoond. En dat is jammer, want je kunt nooit meer zonder kramp in de maag naar haar - soms echt wel fraaie- beelden kijken.

FIN - song : Freya Arda - The End of Riefenstahl

Gezien in : Cinema Oostereiland

Gemmeker - Robert Schinkel

Gemmeker op IMDb (8,2)
Gister was het 4 mei, daar pas je uiteraard ook een beetje je filmkeuze op aan.
"Gemmeker" is een indrukwekkende shortfilm van de gedreven regisseur Robert Schinkel. Met geestdrift verbeeldt hij het verhaal van Albert Gemmeker, de commandant van kamp Westerbork tijdens de 2e Wereldoorlog.
We betreden een verhoorruimte , 1948. Nederland is nog steeds bezig schoon schip te maken , de verse wonden moeten geheeld en de schuldigen moeten worden bestraft. Gemmeker is direct na de oorlog vastgezet en wordt in voorbereiding op zijn proces bezocht door een medewerker van justitie.
Deze Mauitz Frankenhuis is vast van plan doelmatig zijn vragenlijst af te werken, maar al spoedig zien we emotie opspelen in zijn aanvankelijk ambtelijke opstelling. Gemmeker blijft ontwijkende antwoorden geven, hij probeert zijn kamp wat idealistischer en gemoedelijker te schetsen dan hoe het er in werkelijkheid aan toe ging. Frankenhuis kan dat wel éven hebben, maar al snel wordt de vraagstelling verbetener en giftiger. Daar is een reden voor.

De film kent 2 belangrijke componenten: de eerste is het indringende psychologische spel tussen de ondervrager en de ondervraagde . De tweede is de vermenging van het verhoor met ingekleurde filmbeelden die de harde waarheid van de transporten van kamp Westerbork tonen. Beelden die gemaakt zijn in opdracht van.. Albert Gemmeker, die er wel een propaganda-oorlogje voor over had. De beelden werken in deze film op krachtige manier alleen maar tègen hem.

Met : Michael Epp , Jacob Derwig , Eelco Smits