Boze Cialo (aka Corpus Christi) - Jan Komasa

Corpus Christi op IMDb (7,7) 

Het lichaam van Christus. Dat is de vertaling van Corpus Christi. Daniel , net vrijgelaten uit de gevangenis , kruipt in het lichaam van Christus door zich uit te geven als priester. Toegegeven, in de nor heeft hij zich van zijn beste kant laten zien door het allerbeste hulpje te zijn van de instellingspriester, door samen met hem missen en gezangen te leiden. Maar dat het criminele in hem nog behoorlijk aan de oppervlakte zit, blijkt in die ene dag die zit tussen zijn vrijlaten en zijn aanmelding bij een houtfabriek waar voor zijn maatschappelijk herstel een baantje is geregeld. 

Voor de deur van die fabriek twijfelt hij en loopt impulsief in de richting van de luidende kerkklokken. Hij pocht in de kerk dat hij zelf ook priester is en haalt ter illustratie zijn boordje uit de tas. Dat treft: de dienstdoende pastoor is ziek en moet enige tijd worden opgenomen. Of hij voorlopig God's toezicht kan waarnemen. Dat doet Daniel, die zich vanwege de mogelijke ontmaskering voorlopig pastoor Tomasz noemt. 

Zijn onconventionele aanpak werkt verfrissend op de parochianen, die - net als Daniel zelf - een enorm geheim blijken mee te dragen. Vroom en volgzaam aan de buitenkant, hatelijk en giftig aan de binnenkant. Op een gruwelijke wijze groeien pastoor en burgers naar elkaar toe: de weerstand tegen die aparte jonge priester neemt beurtelings af en toe. Maar ook de burgers bewegen: er zijn voorstanders voor het herstellen van de open wond in deze gemeenschap, maar er is ook een machtige en behoudende stroming die daar niet over peinst. En dan duikt er ook nog eens een oud-celgenoot van Daniel op: hoe redt hij zich uit de leeuwenkuil? Het kan niet anders of ieders geheimen moeten worden ontrafeld: Het voorhang scheurt : God en Duivel gaan de confrontatie aan. 

Schitterende film, die menselijker en minder stichtelijk is dan u uit het bovenstaande zou kunnen opmaken. Intrigerend verhaal, overtuigend spel en een voortdurend dubbele bodem: prachtig. 

Met : Bartosz Bielenia , Eliza Rycembel , Alexandra Konieczna, Leszek Lichota

Dolor y Gloria- Pedro Almodóvar

Dolor y Gloria op IMDb (7,7)
"Blackstar!" Dat was het eerste dat door mijn gedachten rolde toen gisteravond de aftiteling aanging. Waar had ik nu precies naar gekeken? Almodóvar, een mij zeer goed liggende regisseur (met al zijn sterke vrouwen, moederskindjesmannen, hoeren, homo's en joyeuze kleuren in vele van zijn films), die Almodóvar toonde ons zijn zwanenzang. Althans: dat is mijn interpretatie. Ik moest aan Bowie denken die zijn laatste album aan de wereld schonk in de eindigende fase van zijn leven. Almodovár vertelt - via de hoofdpersoon Salva overigens - over zijn ziektes, zijn angsten en zijn pogingen met het verleden in het reine te komen. En dat doet ie prachtig. Mocht dit inderdaad zijn laatste film zijn, dan beschouw ik het als een dikke vette punt op een glorieuze I.

Salva is filmregisseur , hij worstelt met het leven. Zijn lange en roemrijke carrière heeft hem veel voorspoed gebracht - een redelijke mate van welvaart zelfs - maar hij is er niet op alle fronten gelukkiger van geworden. Hij heeft mensen beschadigd, hij is problemen uit de weg gegaan en hij is bang. Bang dat de ziekteverschijnselen die hij ervaart een voorbode zijn van iets veel ergers, hij vreest tumoren en een totale aftakeling. Het verklaart ook zijn vlucht in harddrugs, BAM, van het ene op het andere moment : als hij de stoute schoenen aantrekt en zijn oude hoofdrolspeler (en minnaar, zo leren wij) Alberto opzoekt. Die rommelt nog wel in de marge van de acteurswereld maar is vooral een teruggetrokken heroïne-junk. Alberto vraagt hem vergiffenis voor zijn slechte behandeling en wil hem als mede-presentator vragen bij de presentatie van zijn gerestaureerde en tamelijk vernieuwde filmsucces "Sabor" . Toevallig een film waarin Alberto de hoofdrol speelde. De mannen trekken elkaar aan, maar stoten elkaar net zo makkelijk weer af.
De tweede lijn in het verhaal is die van de jeugd van Salva. Een moederskindje (maar wat wil je ook , met zo'n prachtige en sterke moeder ) die te vroeg wijs is, te zeer doorheeft dat hij niet voegt in het aan alle kanten katholicisme ademende Spanje van dat moment. Salva is hoogbegaafd, maar ook zeer behulpzaam: hij leert de analfabete stukadoor lezen en schrijven, zodat die als goedmaker zijn moeder helpt met het opknappen van de armetierige woning van het gezin. Salva heeft al vroeg door dat hij ook hier al regisseert. Het is een bestemming.

Met : Antonio Banderas, Penelope Cruz, Asler Etxeandia , Asier Flores, Cesar Vicente