Good Boy (aka Heel) - Jan Tomasa

Good Boy op IMDb (6,8)
 Good Boy op Moviemeter (3,28)

Good Boy op Wikipedia

Even leek het of alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Stephen Graham maakte megagrote indruk met oa "Boiling Point" maar vooral met zijn rijkelijk met prijzen overladen serie "Adolescence". Het is daarom verwonderlijk dat deze film, met oa ook Andrea Riseborough en Anson Boon, tamelijk geruisloos door de theaters is geslopen. Wij pakten hem gisteren mee bij onze tocht door Amsterdam, maar hebben er niet heel veel mensen over gehoord. Jammer, want er zit een hoop spanning in, met opnieuw een echte Graham-touch. 

Wat een lul, wat een enormee naarling. Tommy is simpelweg een vervelende gast: vrouwonvriendelijk, agressief, hevig drinkend en drugs gebruikend, beledigend taalgebruik. Het uitgaansleven zit er maar mooi mee dat die gast overal opduikt! Maar plots weet iemand de oplossing: Tommy wordt - als hij weer eens zwaar bedwelmd over de weg wandelt - van de straat geplukt.
Hij wordt wakker in een kelder, dikke ketting om de nek. Die ketting geeft hem verdomd weinig bewegingsruimte zodat hij zijn agressie plots alleen nog maar verbaal kan botvieren. Hij blijkt in het landhuis van Chris en Kathryn te zijn beland. Wat precies hun bedoeling van deze kidnap is, wordt langzaam duidelijk. Ze proberen Tommy manieren bij te brengen, ze proberen hem een voorbeeldige "zoon" te laten worden. Chris bouwt een compleet railsysteem waardoor hij Tommy, bij bewezen goed gedrag, steeds meer de ruimte geeft om door het pand heen te bewegen. Dat lijkt mooi, maar altijd, altijd ligt hij aan de ketting. Dat gaat zich wreken, of het nou op het zoontje van Chris is of op de ingehuurde huishoudster: de kijkers kunnen er op wachten dat er een catharsis komt.

Met: Stephen Graham, Andrea Riseborough, Anson Boon, Kit Rakusen, Monika Frajczik

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Cloudbreak- Scrappy Vibes

The Quiet Girl (aka An Cailín Ciúin) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,74)

The Quiet Girl op Wikipedia

Kan een film, net als goede wijn, rijpen met de jaren? Zelfs als ie al bij verschijning een vroegrijpe uitstraling heeft? Hoe het ook zij, bij het opnieuw bekijken van deze aangrijpende doch schitterende boekverfilming werd ik zo mogelijk nog meer gegrepen als de eerste keer.
Het ontwapenende spel van de jonge hoofdrolspeelster, de onbeholpen menselijke warmte binnen het opvanggezin, het hoopvolle in kleine dingen en gebaren: deze film heeft een bepaalde humane magie die je onvoorwaardelijk bij de keel grijpt (het kán natuurlijk dat dit je helemaal niets doet, maar ik vraag me dan ernstig af hoe je dan in het leven staat). Prachtig, prachtig.
Mijn recensie van destijds (mei 2023) : BEGT recensie "The Quiet Girl"

Charcoal (aka Carvao) - Carolina Markowicz

Charcoal op IMDb (7,0)
 Charcoal op Moviemeter (2,91)

Charcoal op Wikipedia

Moeizame film. Dat kan aan mij liggen natuurlijk, misschien zat ik er niet zo goed in. Op zich stonden alle vinkjes goed: Zuidamerikaanse film, arthouse, traag tempo en een redelijke hoeveelheid positieve beoordelingen. Hoe het ook zij: hij viel niet, hij kwam niet oké binnen, ik zag het niet. Mea maxima culpa, wellicht. 

Situatieschets: armlastig gezin in steenkool-wingebied. Moeder houdt de boel draaiende: terwijl papa maar moeilijk kan kiezen tussen de bar en zijn armoedige baantje zorgt moeder voor wat bijverdiensten (middels een minieme cateringservice), regelt ze de opvoeding van zoonlief én bekommert ze zich om haar bedlegerige vader, die met zoonlief op één kamer slaapt. Het valt haar zwaar, de medische teloorgang van haar vader beïnvloedt veel van de huiselijke sferen. De dame die langskomt met verse zuurstofflessen voor opa blijkt een onconventionele oplossing te hebben voor de misère.

Opa wordt vakkundig weggewerkt: in stilte wordt hij richting laatste adem gedwongen waarna het lichaam weggemoffeld wordt. Hiermee ontstaat ruimte voor een huurder, die daarmee nieuwe inkomsten regelt voor het gezin. Probleem is: niemand mag het weten. Moeder blijft doen alsof ze voor haar vader zorgt, die nu helemaal zijn bed niet meer uit komt. Vader en zoon bouwen elk op hun eigen manier een relatie op met de nieuwe huurder, die ook nog eens een schimmige achtergrond verhult. Alle elastieken staan op knappen.

Met: Maeve Jinkings, Jean Almeida da Costa, Benedito Alves, Aline Marta Maia, Romulo Braga

Àma Gloria - Marie Amachoukeli-Barsacq

Ama Gloria op IMDb (7,0)
 Ama Gloria op Moviemeter (3,37)

Ama Gloria op Wikipedia

Kinderen in de hoofdrol, het is altijd een riskante onderneming. Je kunt stevig raak schieten (Little Miss Sunshine, anyone?) maar je kunt ook tegen mindere goden aanlopen. Welnu, net als bij eerder genoemde titel is het bij "Àma Gloria" onmogelijk om je niet volledig in te laten pakken door de ontwapenende rol die kindactrice Louise Mauroy-Panzani neerzet. Wie hier niet meeleeft, wie hier niet méévoelt, heeft een tamelijk ernstig gevoelensprobleem. 

Cléo is gek op haar, ze houdt van Gloria. Dat is ook niet zo gek, want de Kaapverdische oppasmoeder is hartverwarmend en zorgzaam, ze is andersom zo gek op Cleo. Cléo's vader werkt altijd en laat daarom een groot deel van de opvoeding over aan Gloria. U begrijpt het onherstelbare verdriet als Gloria meedeelt dat ze teruggaat naar haar familie in Kaapverdië, omdat haar eigen dochter moeder wordt en ze daar oma wil gaan zijn. Ontroostbaar, onhandelbaar: Clèo gaat door alle fasen heen en stampvoet haar vader in de richting die zij wil: ze wil zijn toezegging dat ze de schoolvakantie bij Gloria mag doorbrengen, zodat ze - al is het tijdelijk- herenigd worden.

Het lukt, Cleo blij. Toch blijkt dat ze een lichte misrekening heeft gemaakt: niet voor niets is Gloria terug gegaan naar haar eigen gezin. Cleo ziet het gebeuren: Gloria is net zo hartelijk en net zo zorgzaam als eerst, maar ze spendeert die aandacht eerst en vooral aan haar eigen kinderen, Cleo zal moeten leren dat ze gast is en niet meer de hoofdpersoon. Opgroeien gaat van "AU". 

Met: Louise Mauroy-Panzani, Ilca Moreno-Zego, Abnara Gomes Varela, Fredy Gomes Tavares

FIN - song : Nilda Fernandez - Mon Amour

Splitsville- Michael Angelo Covino

Splitsville op IMDb (6,5)
 Splitsville op Moviemeter (2,93)

Splitsville op Wikipedia

Zingend verliet ik de zaal gisteravond. Dat kwam niet louter door het heerlijk aanstekelijke slotliedje (zie mijn rubriekje FIN-songs onderaan mijn recensies: in dit geval een liedje van een album dat ik al eind jaren 70 op vinyl kocht). Nee, het kwam ook doordat de film me behoorlijk meeviel: ik was er met weinig verwachtingen heen gegaan maar liet me de kans op een première-avondje niet ontnemen. Oké, de slapstick-achtige vechtscenes hadden voor mij niet gehoeven, maar de gortdroge dialogen en de vele verwikkelingen in het script maakten dat ik het gevoel had naar een grappig eigentijds geheel te zitten kijken. Prima vermaak.

Ze laat het ineens vallen: ze wil scheiden. In de auto onderweg naar hun beste vrienden zegt Ashley het opeens op hyperdramatische toon aan haar man Carey. Voor hem komt het als een donderslag bij heldere hemel, ze zijn immers nog maar net een jaartje getrouwd en hij had niet het idee dat dit met veel problemen gepaard ging. Hij stapt uit de auto en gaat lopend en sluipend onderweg naar het bevriende stel Paul en Julie.
Daar legt hij zijn problemen op tafel, maar zij zijn er niet van overtuigd dat dit een probleem zou moeten zijn. "Neem een voorbeeld aan ons", zeggen ze, "wij hebben een open relatie". Een voorbode voor een hoop ellende, dat weet elke kijker. Een forse reeks vergissingen, aannames passeren de revue: niet alleen scheiding, maar ook fraude, opvoeding, geweld, zweverige therapieën, kinderfeestjes, jaloezie, mentalisme, leugens en spijt bouwen een op het oog onsamenhangend verhaal waarin toch keurig de lijntjes bij elkaar worden gelegd. Er gaat veel water naar de zee.
Met: Kyle Marvin, Dakota Johnson, Michael Angelo Covino, Adria Arjona, Simon Webster

FIN - song : Steve Forbert- Romeo's tune

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Ice Storm - Ang Lee

The Ice Storm op IMDb (7,3)
 The Ice Storm op Moviemeter (3,50)

The Ice Storm op Wikipedia

Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van deze, vroeg me af wat daarvan over zou zijn. Opnieuw bekijken derhalve. Welnu: nog steeds een heel sterke, sfeervol indrukwekkende film met enkele volledig raak schietende rollen. Er zit nóg een extra motivatie aan om deze film te waarderen: hoewel ie uit 1997 komt, ademt de film een oudere sfeer uit. Dat komt ten dele door de setting (het minder moralistische Amerikaanse leven uit de vroege jaren 70) maar komt vooral ook door het feit dat de pubers in deze film inmiddels allemaal gevestigde acteurs zijn die allen al een sterke reeks volwassen rollen op hun naam hebben. Het maakt dat je scherp observeert of je in deze rollen al iets van hun latere acteerprestaties ziet opdoemen. Which is. En, ook niet onbelangrijk, de film vestigde - zo kort na Sense and Sensibility - de naam van Ang Lee definitief als dramaregisseur. Zoals een van mijn vroegere CD-verzamelboxen roept: Back to the 70's!

1973, een typisch Amerikaanse buitenwijk. Grote huizen, succesvolle gezinnen (ja, de film begint net he), schone schijn regeert. Thanksgiving nadert: terwijl de kinderen zich voorbereiden op schoolvakantie, zorgen de ouders dat alles in huis is voor een tafel vol kalkoen. De weersverwachtingen zijn niet best (een strenge vorst nadert, net zoals een dagenlange regenbui. Die combinatie belooft niet veel goeds). 
De stelletjes lijken all American, maar onderhuids broeit het natuurlijk: de ene pappie legt het aan met de andere buurvrouw, de ouders veinzen eeuwige trouw terwijl ze allen heimelijk dromen van partnerruil die ze in gang zetten op sleutelfeestjes. Ondertussen groeit bij de kinderen ook het seksueel ontwaken; de buurjongen is razend interessant, terwijl zijn veel jongere broertje juist stiekem heel goed gaat op de steeds vrouwelijker vormen van zijn buurmeisje. Alles ademt seks, maar alles ademt ook puritanisme en Amerikaanse behoudsdrift. Gaat dit goed? Wat zegt u, als ervaren filmkijker?

Met: Kevin Kline, Sigourney Weaver, Christina Ricci, Tobey Maguire, Elijah Wood, Joan Allen, Adam Hann-Byrd, Katie Holmes

FIN - song : David Bowie - I can't read '97

One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One Battle After Another op IMDb (8,5)
 One Battle After Another op Moviemeter (4,31)

One Battle After Another op Wikipedia

Het is natuurlijk een oneerlijke vergelijking, want zo goed als "Magnolia" wordt het misschien wel nooit meer. Die al bijna 30 jaar oude film staat al bijna 3 decennia verankerd in mijn persoonlijke top-3, het was een vroege piek in het werk van Paul Thomas Anderson. Niet dat ie zich daarna achterover liet leunen hoor, denk alleen maar aan het fenomenale "There will be blood", maar latere titels bleven niet allemaal zo geweldig goed hangen als genoemde twee. Edoch; altijd een belevenis als hij nieuw werk brengt en dat is hier weer net zo waar. Een film met een ongelooflijke vaart, met onderkoelde humor en hardrealistische actie, de drie uurtjes in de zaal vliegen voorbij. 

Van meet af zitten we vol in de actie: we monsteren aan bij de militante actiegroep "The French 75". Bevrijdingsacties gericht tegen mensenhandel, overvallen en aanslagen tegen corrupt kapitalistische instellingen: de groep flitst van verzet naar verzet, daarbij de Amerikaanse overheid en haar ICE-achtige knokploegen tot het uiterste tergend. De net iets te flegmatieke Pat Calhoun en de agressief-strijdlustige Perfidia Beverly Hills coördineren veel van die acties, Perfidia vindt daarbij tussen het schieten en binnenvallen door nog tijd voor romantische experimenten. Zo eist ze seks met Calhoun terwijl de net geplaatste bom op knallen staat, dito doet ze dat met de dan vers gegijzelde legercommandant Lockjaw. Die laatste zweert wraak, al moet hij er jaren over doen om de verzetsgroep op te rollen. Hij krijgt uiteindelijk Perfidia te pakken en leert al snel dat hij de biologische vader is geworden van haar dochter. Terwijl Perfidia onder druk doorslaat bij de straffe verhoren, bereidt ze toch haar vlucht uit het safehouse voor. 

We springen 15 jaar verder: Lockjaw is nooit gestopt met zoeken naar The French 75, waarmee hij positief in beeld komt bij The Christmas Adventurers, een iets te softe naam voor een KKK-achtige groep machtige blanke mannen. Lockjaw is vereerd dat hij is genomineerd voor lidmaatschap, maar beseft dat zijn korte fling met een gekleurde activist die benoeming in de weg kan zitten. Hij moet dus op zoek naar zijn dochter, die van niets weet en argeloos opgroeit bij haar zorgvader. En dat blijkt..meneer Calhoun. U voelt het al: het heden zal met het verleden worden geconfronteerd.

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

FIN - song : Tom Petty & the Heartbreakers- American Girl

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Lost Daughter - Maggie Gyllenhaal

The Lost Daughter op IMDb (6,8)

The Lost Daughter op Moviemeter (3,19)
 

Heel graag had ik deze op het grote doek gezien maar daar kreeg ik de kans niet meer voor. Second best dan maar, al ben ik ervan overtuigd dat de impact in de zaal op mij groter was geweest. Groter dan ie nu al was, want "wat een film!" , beste mensen, wat een film is dit. IJzersterk geacteerd, dito geregisseerd en ook nog eens een lekker pittig onderwerp. Aanrader derhalve.

Leda is aan vakantie toe, zoveel is duidelijk. Ze is eind 40, taalprofessor en voert overduidelijk een worsteling met het leven. Ze zoekt de zon op en vestigt zich voor een werkvakantie in een Grieks kustplaatsje. Een lekker rustig appartement, het is buiten het hoogseizoen: ze zal vast lekker kunnen werken. 

Helaas komt ze bedrogen uit als al op de tweede dag een grote en vooral drukke familie neerstrijkt op haar strandje. Platte omgangsvormen, veel geschreeuw en een dominante aanwezigheid; het verstoort Leda's rust, bovendien is het bijna onmogelijkheid om aan vertalingen te verken.  

 Leda's aandacht wordt getrokken door het vermoeide gedrag van Nina, de jonge vrouw die door de familie duidelijk kort gehouden wordt. Nina heeft een jong dochtertje dat op een gegeven moment zoekraakt. Zelfs Leda helpt zoeken, ze vindt uiteindelijk het jonge meisje. Ze neemt op dat moment een bepalende beslissing: ze brengt wel het meisje terug maar niet haar pop die Leda ook aantreft. Deze actie zal de rest van de vakantie bepalen: de familie is in rep en roer omdat de kleuter maar niet kan worden getroost, Leda voelt dat ze enige macht kan uitoefenen over deze veel te aanwezige familie. Als kijker worden wij pas dan op de hoogte gebracht van wat mogelijk de drijfveren geweest kunnen zijn: pas nu kijken we niet naar Leda de vakantieganger, maar naar Leda de moeder. Het verklaart alles.

Met : Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Jack Farthing , Peter Sarsgaard

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Let me tell you all about it

Luizenmoeder- De film (aka Rebels @ School) - Ilse Warringa/Jan Albert de Weerd

Luizenmoeder op IMDb (6,6)

Luizenmoeder op Moviemeter (2,76)
 

Na het immense succes van twee tv-seizoenen kon een verfilming van deze pakkende hilarische verhalen natuurlijk niet uitblijven. Niet alle acteurs uit het oorspronkelijke team hadden daar zin in, de setting is dus enigszins anders .

Nadat hoofdmeester Anton is overleden belandt de school in een bestuurlijk vacuüm. De ambitieuze maar goedhartige Juf Ank wordt op natuurlijke wijze naar voren geschoven als degene die de kar moet trekken, maar dat valt haar zwaar.


Er zijn grote verschillen van inzicht met enkele leden uit het team maar vooral ook met bestuur en ouder-medezeggenschap. Ank loopt steeds vaker vast en het bestuur besluit een crisismanager aan te stellen. De aanpak van deze resultaat-manager is echter zo ongebruikelijk en zit zo zeer naast sfeer en bedoelingen van het team dat de kaarten al weer snel anders geschud worden. Er komt weerstand, van ouders en leerlingen maar uiteindelijk ook van leerkrachten en intern begeleiders die elk op hun eigen wijze de onvrede met het nieuwe beleid uiten. Het jaarlijkse schoolpleinfeest nadert, dat kan niet goed gaan.

Met : Ilse Warringa, Jennifer Hoffman, Bianca Krijgsman, Leny Breederveld 

FIN - song : Bertolf - Mary 

Tully - Jason Reitman

Tully op IMDb (7,0)
Tamelijk interessante psychologische oefening. Niet alleen over de vraag of de roze wolk wel zo zoet is als ie lijkt, maar ook over de vraag of mooie mensen zich wel lelijk mogen voelen, of je mensenkennis wel voldoet wanneer je plots een nieuw iemand veelvuldig over de vloer krijgt en of onze maatschappij wel is ingericht op het omgaan met problematische gezinnen. Gek genoeg pakt de film het luchtiger aan dan u uit het voorgaande zou denken, dat is regisseur Jason Reitman wel toevertrouwd.

Marlo is hoogzwanger en ze heeft het zwaar. Niet alleen het fysieke ongemak verhindert een gelukzalig gevoel van aanstaande gezinsuitbreiding, ook de mondjesmaat geboden hulp van haar echtgenoot en de aanwezigheid van twee schoolgaande kinderen zitten een ontspannen voorbereiding in de weg. Een van de twee kinderen , de vijfjarige Jonah, is een druk en "lastig" kind dat met veel temperamentwisselingen een handenbindertje is voor zijn omgeving. Jonah is moeilijk te handhaven op school, de ouders wordt verzocht uit te kijken naar passend onderwijs voor hun wandelende rugzakje.

Onder dit gesternte gaat kind nummer 3 , het meisje Mia, ter aarde komen. Marlo ziet er geen gat meer in, ze verslonst en verwaarloost zichzelf en haar omgeving. Haar broer zit er financieel warmpjes bij en biedt aan het gezin van zijn zus te helpen: hij financiert een nachtnanny, een soort kraamhulp die 's nachts de zorg voor de baby overneemt zodat de ouders meer aan rust toe komen. Aanvankelijk hebben de verse ouders de nodige weerstand, maar dat verandert al snel als de energieke Tully hun huis binnenstapt. Tully is een zonnekind, ze is vrolijk en energiek en ze brengt optimisme in het huis. Marlo voelt zich van veel lasten bevrijd en er ontstaat een innige band tussen de twee. Uiteraard rijst de vraag hoe dit kan zijn ontstaan, waarom hebben ze het niet eerder gedaan en hoe lang dit feestje kan duren. Er moet iets niet in de haak zijn , maar wat?

Een prachtige rol van Charlize Theron, die haar superbe schoonheid in deze film volledig te grabbel gooit. Ook de frisse Mackenzie Davis maakt indruk in de wervelende titelrol.

Met : Charlize Theron, Mackenzie Davis, Ron Livingston , Mark Duplass

A kid like Jake - Silas Howard

A Kid Like Jake op IMDb (5,3)
Onvervalste psych, flink traag en moeilijk. Niet hartstikke goed, maar goed genoeg.

Het rommelt in het gezinnetje van Alex en Greg Wheeler. Alex heeft een miskraam gehad en moet zich sterk maken om de zorg voor hun zoontje Jake weer op te pakken. Jake is een bijzonder kind, en dat zorgt voor spanningen. Spanningen tussen ouders en kind, spanningen tussen de ouders onderling en spanningen tussen het kind en peuterspeelzaal-genootjes.
Jake is een meisjesachtig jongetje: hij is gek op verkleden , op sprookjes en op Disneyverhalen. Niets om je zorgen over te maken, maar het bemoeilijkt de weg van de ouders om een goede school voor hun zoon te vinden. Jake is daarnaast namelijk ook nog eens lastig, bij vlagen agressief en niet altijd coöperatief.
Het zet de felle moeder en de rustige vader tegen elkaar op, sterker nog : het zet hen ook tegen hulpverlening en instanties op. De vraag is of hun relatie sterk genoeg is om hun kind zich rustig te laten ontwikkelen tot het creatieve wezen dat er in zit.

Met : Claire Danes, Jim Parsons, Octavia Spencer, Priyanka Chopra

La Verité (aka The Truth) - Hirokazu Koreeda

La Verité op IMDb (6,4)

Het knettert niet , het spettert niet. Voor mijn gevoel had er veel meer in deze film gezeten dan er nu uitkomt. Een clash der giganten, tussen twee Franse topactrices, blijft uit. Het kabbelt te veel (naar mijn vrouw toe omschreef ik de film als "lauw" en zij bevestigde dat). Jammer , want ik heb zowel Catherine Deneuve als Juliette Binoche tamelijk hoog zitten.

Fabienne is een actrice op leeftijd. Studeren op teksten begint haar steeds zwaarder te vallen, hier en daar vergeet ze eens wat. Ze vaart volkomen op haar routine en is daar ook tamelijk arrogant over.
Ze heeft net een boek geschreven waarin ze haar memoires deelt en ter gelegenheid daarvan komt haar dochter met gezin over uit de Verenigde Staten. Dochter is scriptschrijver, haar man een matig succesvol acteur en dan is er nog het schattige dochtertje Charlotte, dat haar oma al weer veel te lang niet gezien heeft. Daar is een reden voor, zo blijkt.
Er wringt iets tussen moeder en dochter, er is in het verleden veel misgegaan bij de opvoeding. Te veel en te vaak bleek moeder zich te hebben gericht op haar carrière. Dat is nog maar punt één, maar dat ze in haar memoires doet alsof zij de ideale schoolpleinmoeder is geweest met alle zorg en aandacht voor haar dochter steekt. Dochter Lumir confronteert haar moeder met alle geplakte post-it's die ze bij het doorwerken van het boek heeft geplaatst.
Moeder komt er niet goed vanaf, ook niet in de filmscenes die we te zien krijgen van de opnames waar ze nu mee bezig is. Ze is arrogant, ze is jaloers op de stijgende carrière van haar tegenspelers en ze blijkt niet altijd eerlijk aan haar succesrollen te zijn gekomen. Moeder, kortom, was een manipulatieve vrouw die het woord "excuses" niet in haar vocabulaire heeft zitten. Dochterlief confronteert haar met de waarheid waardoor ze een keuze zal moeten maken: alles en iedereen om zich heen verliezen? Of toch eindelijk een keer dat arrogante masker af?

Met : Catherine Deneuve, Juliette Binoche , Ethan Hawke

Tanguy, le retour (aka Tanguy is back) - Etienne Chatiliez

Tanguy, le retour op IMDb (4,6)
Er wordt veel geschamperd over de slechte combi van humor en de Duitse volksaard, maar dit zou best ook eens tegen de Fransen aangehouden mogen worden. Veel van hun komedies zijn tamelijk oubollig, met een grote neiging naar slapstick. Uiteraard zijn hierop ook uitzonderingen mogelijk (zoals het succesvolle "Bienvenue chez les ch'tis" ) maar helaas gaat de hierboven genoemde film op het flauwe stapeltje. De film blijkt een vervolg te zijn op een film uit 2001, die ik niet heb gezien, dus ik probeer deze op zijn eigen merites te beoordelen.

Plots staat hij weer voor de deur: zoon Tanguy keert terug bij zijn ouders. Zijn relatie in China is op de klippen gelopen en hij staat, met tienerdochter , weer op de stoep van zijn ouders. Aanvankelijk pakken deze hun zorg voortvarend op: ze snappen dat ie in de put zit en dat hij "rouwt" , ze vertroetelen hem en zijn dochter. Maar al snel blijkt dat zoonlief het zich allemaal wel heel makkelijk laat aanleunen. Onderdak, eten, zorg en liefde: alles komt hem op deze manier opnieuw aanwaaien.
De ouders veranderen van strategie: ze beginnen met een lichte vorm van sabotage om de zoon maar het gevoel te geven dat hij zich bij die twee pensionado's eigenlijk niet meer thuis hoort te voelen. Maar dan..

Met : Sabine Azema, Andre Dussollier , Eric Berger, Emilie Yilie Kang

Blinded by the light - Gurinder Chadha

Blinded by the Light op IMDb (7,0)
Het was even slikken, maar als je door dat mierzoete kitscherige laagje heen bent, blijft er een reuzeleuke film over. Net als bij "Rocketman" overkwam het mij dat ik afknapte op de musical-aanpak die terloops door de film heen zit gelardeerd. Ik ben daar niet zo van, ik vind het storend en het haalt me weg van de realiteit. Het zal tijdgeest zijn, maar ik vind het afdoen aan het vertellen van het filmverhaal. Want daar is helemaal niets mis mee, de intentie van feelgood wordt kundig overgebracht aan de kijker. Al met al wel een goede voldoende voor mij, maar het had veel beter gekund. (En ik besef terdege dat er veel mensen zijn die dat collectieve zingen en dansen juist geweldig vinden.)

Javed beleeft een ongelukkige jeugd. Zijn Pakistaanse afkomst is niet zozeer het probleem, het probleem is dat ie eigenlijk veel liever Brits wil zijn en dan ook nog eens veel liever in een meer wereldse stad dan het Luton waarin hij opgroeit. Hij trekt veel op met zijn oerBritse vriend Matt, die al een stuk verder is dan hij met het pad van meisjes en feestjes. De autoritaire opvoeding door zijn vader zorgt ervoor dat Javed niets proeft van die leuke dingen die jongens van zijn leeftijd moeten proeven. De adolescent schrijft zijn problemen van zich af: gedichten en songteksten in overvloed.
Op het moment dat alles tegen lijkt te zitten, is daar plots een lichtpuntje: zijn schoolvriend Roops leent hem twee muziekcassettes: beiden van de Amerikaanse zangert Bruce Springsteen.
De luiken slaan open, de wereld wordt verlicht: in de teksten van the Boss herkent Javed de strijd van de kleine jonge man, zoals hij die zelf voert. Er trekt een golf van zelfverzekerdheid over hem heen: hij durft, hij staat op, hij rebelleert (bescheiden hoor) en hij stort zich nog meer op zijn schrijven. Immers: zijn woorden vormen zijn enige way out: alleen door daarin verder te gaan, zal hij de stadsgrenzen van Luton ooit kunnen overschrijden.
Samen met vriendinnetje Eliza bouwt hij aan nieuwe inzichten en uitzichten: met respect voor zijn achtergrond, met respect voor de wereld die wacht maar vooral: met respect voor Bruce Springsteen.

Met : Viveik Kaira, Aaron Pagura, Nell Williams, Kulvinder Ghir. Hayley Atwell

Ideal Home - Andrew Fleming

Ideal Home op IMDb (6,5)
Lekker niemendalletje stikvol goede bedoelingen.
Paul en Erasmus (!) zijn een kek homostel dat het luxe leven leidt. Het is dan ook een grote schok als er plots een jongetje voor hun deur staat die beweert Erasmus' kleinzoon te zijn. Wat overigens waar is. In een grijs verleden heeft Erasmus ooit een kind gekregen dat al snel weer uit zijn leven verdween maar dat nu - wegens de nodige criminaliteitsproblemen- plots weer een beroep op zijn vader doet.
U snapt : de twee proberen in eerste instantie van de lastpak af te komen, ze hebben duidelijk geen zin hun feestelijke levensstijl aan de kant te zetten. Maar gaandeweg groeit de sympathie voor de jongen, vooral Paul ontfermt zich hartelijk over hem. En als dan de instanties gaan trekken aan de opvoeding van het jongetje , maakt het stel zich hard voor zijn behoud. Ze proberen alles om aan te tonen dat ze heus verantwoordelijke ouders kunnen zijn.

Met : Steve Coogan, Paul Rudd

Gifted- Marc Webb

Gifted op IMDb (7,6)
Behoorlijke draak, maar ook hier geldt weer dat ik hem niet met tegenzin heb uitgekeken. Ik weet niet of dat komt door de prima bijrollen van Octavia Spencer en Lindsay Duncan of door het prima opgebouwde verhaaltje, maar feit blijft dat je niet zomaar een 7,6 op IMDb bemachtigt. Dan zit er echt wel iets in je film dat beklijft.

Frank Adler heeft met tegenslag te kampen gehad, dat zien we bij de eerste aanblik al. Hij voedt een klein meisje op dat hoogbegaafd en (daardoor?) enorm lastig blijkt te zijn. Wanneer op een bepaald moment zijn thuisonderwijs tegen de grenzen aanloopt, zal het meisje toch naar school moeten. Maar welke? Je kunt het haar niet aandoen om haar in een "2+2=4" klas te stoppen als je weet dat ze zelf meer in formules, algoritmes en worteltrekken thuis is.
We leren al snel dat Frank niet de vader is maar de oom. Zijn zus was een ongeëvenaarde wiskundige maar kon het leven niet aan. Frank beloofde een zo gewoon mogelijk opvoeding te geven aan haar dochter Mary, omdat hij weet dat zijn zus het node gemist heeft om een gewoon meisje te zijn. Wanneer we later in de film de oma ontmoeten, weten we waar de verknipte status van zowel Frank als zijn zus en het meisje Mary vandaan komt.
Nu oma heeft ontdekt dat haar kleinkind haar wellicht kan geven wat haar dochter niet kon (de finale oplossing van een wereldwijd fameuze wiskundige probleemstelling) zet zij alles op alles om de voogdij van het meisje te krijgen. Daarvoor moet ze dan wel haar zoon in een kwaad daglicht stellen. Ze verkiest het belang van de wetenschap boven het belang van ouderschap en begint middels een rechtszaak aan het hoogbegaafde probleemkindje te trekken. Wij zien natuurlijk van een afstand wat het beste voor het meisje zou zijn, maar de vraag is of de rechters daar hetzelfde over denken: gaat persoonlijk belang boven maatschappelijk of zelfs wetenschappelijk belang?

Met: Chris Evans, McKenna Grace, Lindsay Duncan, Octavia Spencer, Jenny Slate

The Kindergarten Teacher- Sara Colangelo

The Kindergarten Teacher op IMDb (6,7)
Vreemde film, maar dan in positieve zin. Als waardering omslaat in aanbidding, als aandacht omslaat in stalking, dan is er iets goed mis met je. We zien het bij kinderjuf Lisa. Ze doet haar werk weliswaar met toewijding maar droomt toch stiekem nog van een artistieke carrière. Ze volgt daarom een poëziecursus waarbij ze in de klas lauwe reacties krijgt op haar obligate gedichtjes.
Alles verandert als ze onder haar leerlingen er eentje opmerkt die bijzondere gaven heeft. De vijfjarige Jimmy dreunt uit het niets gedichten op die hij zelf blijkt te hebben bedacht. Aanvankelijk doet Lisa haar best ze op te schrijven en met haar man te bespreken, maar dat gaat al snel verder. Te ver zelfs: in haar poëzieklas draagt ze de gedichten van de vijfjarige voor als waren het haar eigen bedenksels. Plots oogst ze waardering, instemmend geven de klasgenoten blijk van het diepgravende van haar teksten.
Het is het signaal voor Lisa om alle remmen los te gooien: ze laat het jong niet meer los. Ze eist zijn pauzetijd op, ze bezoekt zijn familie en doet alles om maar meer gedichten los te krijgen: naar het zeggen voor de ontwikkeling van dit bijzondere kind, maar ze ziet het steeds meer als haar ontsnappingsroute uit de dagelijkse routine van gezin en werk. Het loopt uit de hand, al gauw is het geen support en pedagogische aandacht meer die ze aan het jongetje schenkt.

Met : Maggie Gyllenhaal, Gael Garcia Bernal , Michael Chernus, Parker Sevak

Loveless ( Nelyubov) - Andrey Zvyagintsev

Loveless op IMDb (7,7)
De tweede film van gisteren was een loodzware. Maar man man man, wat mooi. Het duistere en droevige onderwerp staat in schril contrast met de schoonheid van de beelden en de overtuigingskracht van de acteurs. Had al veel over deze film gehoord, maar heb m vorig jaar gemist in de filmhuizen. Gelukkig is daar mijn setje filmzenders, daar kwam ie opeens voorbij. Klik!

In een langgerekte scene leren we onze eerste hoofdpersoon kennen : Aleksej is een wat stille, beetje eenzame jongen die afgezonderd van de vriendengroepjes naar huis loopt na schooltijd. Hij sluit zich op op zijn kamer en we leren al snel waarom. Hij blijkt op te groeien als ongewenst kind in een liefdeloos gezin. De relatie is geklapt, het huis moet verkocht, maar geen van beiden wenst de verantwoordelijkheid te nemen om het jongetje in huis te nemen. Vader niet omdat hij steeds maar moet werken (en omdat hij zijn nieuwe vriendin al bezwangerd heeft en dus dit grotere kind er niet zomaar bij kan hebben). Moeder niet omdat ze haar zoon maar een hinderlijke onderbreking vindt van haar mobiele telefoon, haar o zo geslaagde nieuwe vriend en haar bezoekjes aan de beautysalon.
Achter de deur van zijn kamer hoort Aleksej zijn ouders ruziën , de ellende van liefdeloze ongewenstheid snijdt hem door het hart, huilend kruipt hij eenzaam onder zijn dekbed. Hij neemt een besluit: hij besluit de benen te nemen, weg uit dit gruwelijke spel van onvriendelijkheid. We zullen hem niet meer terugzien.
Pas anderhalve dag later komt moeder erachter dat haar zoon niet op school is verschenen , maar ook niet thuis is gekomen. Hoe gek ze het zelf ook vindt, ze raakt toch bezorgd. Uiteraard richten haar verwijten zich eerst op haar man, maar die blijkt nergens van op de hoogte. Het jarenlange spel van elkaar afstoten zal nu toch even kalltgestellt moeten worden, ze zullen moeten samenwerken om hun zoon terug te vinden. Dat kost moeite, liever vechten ze elkaar de tent uit en richten ze zich op hun nieuwe leven. Maar ze beseffen maar al te goed dat het moet: als ze niet op zoek gaan, worden ze net als hun ouders die ze zo vervloeken vanwege hun eigen moeizame opvoeding.

Toegegeven: als je het zo leest, is het een bak ellende. Dat zal ik niet ontkennen. Maar toch, maar toch: er zit enorm veel schoonheid in de film. Visueel vooral, maar ook in de ontbolstering van die kille persoonlijkheden zit af toe iets moois. We moeten het ermee doen, de maatschappij is nu eenmaal geen feestje.

Met : Maryana Spivak , Aleksey Rozin, Matvey Novikov,