Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)
 Playtime op Moviemeter (3,68)

Playtime op Wikipedia 

Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds meer klassiekers en gewaardeerde oude titels komen opnieuw in roulatie, na zorgvuldig te zijn gerestaureerd. Dat worden nooit kassuccessen, meestal trekken ze vooral mensen die meer film tot zich nemen dan alleen het huidige repertoire. Na afloop sprak ik er gisteren eentje (toevallig ook vaste deelnemer aan onze quizzen), we waren het erover eens dat films als deze "tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden". Waarom dan niet? Nou, in het huidige tijdsgewricht kom je eigenlijk niet meer weg met een film zonder plot, met een film waar slapstick overwegend de gevoelstemperatuur bepaalt en waarbij personages eigenlijk amper uitgewerkt hoeven te worden. Deze film van meesterregisseur Jacques Tati is daar dan weer wél een ongelooflijk goed geslaagd voorbeeld van. Want vermakelijk is het, deze kijk op het Parijse modern leven in de jaren 60. Veel schuivende panelen, veel glazen deuren, veel bliepjes en piepjes, maar zeker ook veel humor.

Monsieur Hulot (Tati's vaste hoofdpersoon) heeft blijkbaar succesvol gesolliciteerd en komt voor de eerste keer het kantoor binnen. Maar nog vóór hij zijn nieuwe manager te spreken krijgt, is hij al hopeloos verdwaald in het pand. Het pand is vergeven van glazen ruimtes, cubicals, liften en trappen: vind daar nog maar eens iemand terug. Hulot verft zichzelf spreekwoordelijk in de hoek. 
Dat doet ie zo knap dat ie uiteindelijk buiten het pand belandt, waarbij hij zich plots te midden van een groep Amerikaanse toeristen aantreft. Met die groep eindigt hij in een kakelvers opgeleverd sterrenrestaurant, waar het personeel tussen de drogende verf de gasten bedient. Hulot draagt zijn steentje bij aan het verhogen van de sfeer.

Met; Jacques Tati, Barbara Dennek, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Francis Lemarque - L'opera des jours heureux

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

2 days in New York - Julie Delpy

2 days in New York op IMDb (6,0)
 2 days in New York op Moviemeter (2,46)

Onnodig chaotische film, die best met een beetje minder toe had gekund. Je vraagt er natuurlijk om als je een grootheid uit de Franse praatfilm koppelt aan een Amerikaanse stand-up comedian. Even doorbijten dus, maar gelukkig zit er voldoende grappigs in om de film te volbrengen. 

De Franse kunstenares Marion woont in New York samen met radiopresentator Mingus. Samen stemmen ze hun drukke werkbestaan af met de zorg voor elkaars kinderen en proberen ze ook zo af en toe nog aandacht voor elkaar te vinden. Lukt dat al mondjesmaat, het wordt allemaal nog erger als de familie van Marion voor de deur staat.

Dat vader overkomt, stemt Marion zeer tevreden. Dat haar zus meekomt ook nog wel, maar dat die een vriend heeft meegenomen met wie Marion vroeger zelf ook nog een korte fling had maakt haar ongerust en aggressief. De vader is een schat, dolblij dat hij zijn kleinkinderen weer eens ziet (ja hoor, ook de bonuskinderen krijgen zijn warme aandacht) maar Marion ergert zich aan de aanwezigheid van haar zus. Die is namelijk therapeute en heeft een iets te grote dosis van haar werk meegenomen op deze vakantietrip. Marion wordt geanalyseerd, haar kinderen krijgen een diagnose en ook haar relatie gaat onder de loep. Het ergert niet alleen Marion, ook haar partner vindt er wat van waardoor hun relatie opeens onder druk komt te staan. 

Met : Julie Delpy, Chris Rock, Albert Delpy, Alexia Landeau, Dylan Baker, Daniel Brühl

Pixie - Barnaby Thompson

Pixie op IMDb (5,9)
 Pixie op Moviemeter (2,59)

Meteen toegeven: als de filmtitel me niet zo aan een mijn geliefde bandjes had doen denken, had ik m wellicht nooit aangeklikt. Toch gedaan. Welnu, een behoorlijk amateuristisch maar desondanks vermakelijke combi van roadmovie en misdaadfilm. Er gebeurt zo veel en de settings veranderen dermate vaak dat ik hoop dat ik het enigszins overzichtelijk kan weergeven.

Twee niet al te ervaren criminelen overvallen een pastorie waarvan zij de informatie hebben dat er drugs verhandeld worden. Blijkt zo te zijn, de vier aanwezige boordjes blijken uiteindelijk zelfs gewapend. Maar ze overleven het niet: de twee overvallers gaan er vandoor maar krijgen nog in de auto mot omdat de een de ander verdenkt van het schaken van zijn vriendin. Blijkt zo te zijn, de op dat moment laatst overgeblevene gaat er met de buit vandoor en spoedt zich naar de woning van Pixie, zijn ex.

Daar aangekomen blijken op dat moment twee adspirant-misdadigers mee te dingen naar de gunsten van zijn vriendin. Zij brengt hoofden en harten van veel lokale mannen op hol, deze twee kunnen daar wel bij. Als deze heren haar boze ex-minnaar bij de deur aantreffen, proberen ze hem uit de weg te ruimen. Wat overblijft: twee amateurmisdadigers, een onbetrouwbare schoonheid die driedubbel- en overspel speelt, haar stiefvader die een misdaadclan bestiert, een regionale priester die boos is op het opbreken van zijn drugsimperium. Gooi dit alles in een cocktail, stop het in de auto en laat iedereen op iedereen jagen (in wat voor vorm dan ook).

Met : Olivia Cooke, Rory Fleck Burne, Chris Walley, Ben Hardy, Colm Meaney, Alec Baldwin, Daryl McCormack

FIN - song : Marlena Shaw- California Soul

The Trip To Greece- Michael Winterbottom

The Trip To Greece op IMDb (6,6)
 The Trip to Greece op Moviemeter (2,90)

Luchtigheid alom, maar wat is dit toch een heerlijke formule. Je haat het of je vindt het geweldig, andere smaken zijn er niet bij deze filmreeks. Ik zit in het "geweldig" kamp: ik smul van de onzinnige dialogen , de humor en de fraaie schoonheden van de landen die het illustere tweetal Rob Brydon en Steve Coogan bezoekt. 

In het vierde deel uit de reeks reizen de mannen Odysseus achterna, althans voor een deel. Ze beginnen in het noordelijkste deel van Griekenland om - via tussenstops op een aantal eilanden - te eindigen in Ithaka , waar ook de beroemde Odyssee ten einde kwam. Ondertussen eten de mannen een uitermate culinair hapje, bezoeken ze historische bezienswaardigheden en verbouwen ze feitjes over Aristoteles, het Orakel van Delphi en andere Griekse helden. In deze film zit een klein stukje afwijking van de geijkte formule omdat min of meer live het ziekbed van Coogan's vader gevolgd kan worden. Hetgeen zijn impact heeft op de gemoedstoestand van de arrogante doch zeer grappige acteur. Voor het stukje sentiment in de film, zeg maar .Verder gaat het uiteraard wéér over Mick Jagger, maar dat is alleen maar leuk. 

Met : Rob Brydon, Steve Coogan

 FIN - song : Philip Glass- Satagrayha: Protest

Borat Subsequent Moviefilm: Delivery of Prodigious Bribe to American Regime for Make Benefit Once Glorious Nation of Kazakhstan- Jason Wollner

 Borat Subsequent Moviefilm op IMDb (6,7)

Het moest er dan toch een keer van komen. Een van de streamingaanbieders vermeldde hem al een tijdje als hun meest bekeken film, dus wij gisteren praatten over "simpel vermaak" kwam deze dan toch een keertje uit de bus. Vooral omdat we op een of andere manier toch wel bewondering hebben voor Sacha Baron Cohen, niet altijd in zijn humor maar wel in zijn uitgesprokenheid en zijn lef om andere invalshoeken te kiezen dan de meeste mensen. Humor gaat altijd ten koste van iemand of van een groep, dat moet je vooraf beseffen als je aan films of programma's van SBC begint. 

Ook in deze film , gebracht vanuit het Kazakstaanse typetje Borat, zitten pijnlijk veel platte grappen en iets te simpele keuzes. Maar net zo goed zitten er momenten in dat je de afwijkende kijk van Baron Cohen waardeert en waar je zelfs zeer smakelijk om moet lachen. Mijn vrouw heeft zo mogelijk een nog hogere morele standaard dan ik, maar ook zij schaterde het uit toen Borat verkleed als KKK'er een Republikeinse conventie betrad, om zich in een adem door om te kleden naar een Donald Trump die zijn assistent Mike Pence een vrouw komt aanbieden. In zijn wereld kan dit allemaal en echt, ik heb me er goed mee vermaakt. De verhaallijn is flinterdun, maar die vormt dan ook niet het doel van SBC: die wil louter ontregelen en - waar mogelijk - ontmaskeren. De oud-New York burgemeester Giuliani zal met pijnlijke gevoelens terugkijken op zijn aanwezigheid in deze film, zoveel is zeker. 

Het verhaal: na zijn vorige film is Borat in Kazachstan gevangen gezet en tot dwangarbeid veroordeeld. Plots volgt zijn vrijlating omdat de president kansen ziet nu er in het Amerika ná Obama plots nieuwe kansen zijn om zijn foute regime in het gevlei te brengen van het Witte Huis. Borat krijgt de opdracht de bekendste televisieheld van het land, Johnny the Monkey, aan te bieden aan de Amerikaanse vice-president. Er gaat iets mis tijdens de reis en tot Borats verbazing komt er een heel andere aap uit de mouw( nou ja, uit de kist): plots staat zijn dochter voor zijn neus. Borat ziet nieuwe kansen: hij kan zijn dochter weggeven aan het Amerikaanse presidium en daarmee de glorie en eer van zijn land redden. 

Daartoe moet zijn dochter opgekalefaterd worden, een make-over van verslond zwervertje tot een blonde vamp. Dat vergt een lange reis langs etiquette-coaches, schoonheidsspecialisten en designers, maar ook langs een debutantenbal, ProudBoys-achtige Trump-stemmers en zelfs de Republikeinse conventie. Er gebeurt van alles. Niet alles even leuk, maar zeker genoeg leuke momenten die tot een uiteindelijk verrassende motivatie van deze hele trip leiden. 

Met : Sacha Baron Cohen, Maria Bakalova, Dani Popescu

The Trip To Spain - Michael Winterbottom

The Trip To Spain op IMDb (6,6)
Deel 3 uit de heerlijk niemendallige reeks van de Britse komieken Coogan en Brydon. Op IMDb lees ik dat het een zesdelige reeks moet gaan worden, ik zal ze blijven kijken.

Natuurlijk is er niets verrassends aan , natuurlijk wordt het zelfs op een gegeven moment een gimmick maar feit blijft dat er genoeg momenten tussen zitten waarop gelachen of geglimlacht kan worden. Voor mij goed genoeg.

Dit keer worden de heren naar Spanje gestuurd. Veel knoflook en chorizo in het onvermijdelijke culinaire deel van deze reeks, de heren eten er goed van. Veel bijzondere imitaties ook weer, van David Bowie via Marlon Brando tot Mick Jagger. Het blijft leuk om naar te kijken. Gaat nooit Oscars winnen, maar blijft wel vermakelijk.


Met : Steve Coogan , Rob Brydon

Stan & Ollie - Jon S. Baird

Stan & Ollie op IMDb (7,3)
Dat de lach en de traan dicht bij elkaar staan, bewijst deze film maar weer eens. Hij vertelt het verhaal van het beroemdste komisch duo aller tijden, maar richt zich daarbij specifiek op het dramatischer deel van hun carrière.
De film begint in 1937, de bolhoed-broeders staan dan op de toppen van hun roem. Zo goed als ze zijn in hun werk, zo slecht blijken ze te zijn in hun zakelijke afspraken. Studiobaas Hal Roach knijpt ze af , zet ze op een afgemeten contract waardoor de meeste revenuen bij hem terecht komen en niet bij het tweetal dat al die acts en films uitvoert. Toegegeven, een fors deel van het inkomen van de heren gaat naar diverse alimentatie-regelingen met exen, maar er zou toch iets meer voor ze over moeten blijven. Wanneer Stanley dan ook een verbetering van het contract eist, knalt de boel. Roach ontslaat hem, maar houdt Oliver onder contract. Die wordt daarmee gedwongen een film te maken met een nieuwe partner, iets wat hij eigenlijk niet wil en om die reden ook niet met hetzelfde vuur doet.
We springen naar 1953. De roem van de Dikke en de Dunne is tanende, het lukt ze desondanks om een theatertour te regelen in Engeland. Die toer moet de opmaat zijn voor een laatste grote film: het fameuze verhaal van Robin Hood moet nodig door de heren worden aangepakt. Het pakt dramatisch uit: halfvolle zalen en de afspraak met de filmproducer wordt steeds maar uitgesteld. Het oude zeer tussen de beide mannen blijkt nog niet geheel opgelost, daarnaast blijken hun beider echtgenotes te poken in de onderlinge verstandhoudingen: "laat je niet zo op je kop zitten, zeg hem eens de waarheid". Het decennialange artiestenbestaan eist zijn tol, de gezondheid van Ollie dwingt hem eigenlijk om het rustiger aan te doen. Maar wat nu als je niet zonder die grappige wederhelft kan, wat nu als je snapt dat je een twee-eenheid bent? The show must go on.

Los van de verrassende inkijk in het bestaan van mensen die leven van de lach is deze film vooral een acteursfilm. John C. Reilly krijgt de ene nominatie na de andere voor zijn weergave van Oliver Hardy, maar wat mij betreft wordt hij platgewalst door de overrompelende prestatie van Steve Coogan. Weer-ga-loos acteerwerk zet hij neer, wat het aangrijpende drama tot een fenomenaal kijkgenot maakt. Komende maand pas in première, ik adviseer u van harte te gaan kijken.

Met : Steve Coogan, John C. Reilly, Shirley Henderson, Nina Arianda

The Hitman's Bodyguard - Patrick Hughes

The Hitman's Bodyguard op IMDb (6,9)
Meestal gaan ze aan mij voorbij, films van het piefpafpoef-genre. Zeker als er dan ook nog eens een opgelegd sausje van "humoristische dialogen" overheen wordt gelegd.
Deze kon ik echter niet aan me voorbij laten gaan omdat ie voor een enorm deel speelt in de stad waar ik al bijna mijn hele leven werk. Dan wil ik zien wat ze ervan gemaakt hebben. En dan slik ik mijn verbazing in als iemand rechtsaf slaat bij de Leliegracht en dan op de Kromboomsloot terecht komt. Bij wijze van spreken.

Mooie plaatjes van een prachtige stad, daar ging het om. En , toegegeven, de heren hoofdrolspelers hebben er duidelijk zin in. Of anders: ze hebben er zèlf in ieder geval plezier in.
Michael Bryce werkt in de persoonsbeveiliging. Ooit deed ie dat "Triple A", maar na een incident is zijn organisatie die status kwijtgeraakt en zakte hij af tot het verplaatsen van cokeverslaafde advocaten en meer aan-de-randfiguren. Zijn ex werkt bij interpol en komt in een crisissituatie terecht: zij moet een gevangene naar het Internationaal Strafhof brengen om hem te laten getuigen tegen een Oosteuropese dictator.
Lang verhaal kort: zij vraagt Bryce om die gruwelijke crimineel van Manchester over te brengen naar Den Haag. Dat gaan ze dus doen, via de Amsterdamse omweg. Omdat hij daar toevallig een appartement heeft en zijn vrouw daar gevangen zit. Nou, vult u zelf maar in. Zal het Bryce lukken om de Oosteuropese criminelen te omzeilen en de gevangene af te leveren in Den Haag. Op tijd af te leveren, dat ook nog.

Met : Ryan Reynolds, Samuel L. Jackson, Gary Oldman

Ice Age 4: Continental Drift - Steve Martino/ Mike Thurmeier

Ice Age 4: Continental Drift op IMDb (6,6)
U weet het misschien niet, maar de continenten zijn ontstaan doordat Scrat bijna zijn eikeltje kwijt raakte. Waarop er gerommel van binnenuit ontstond, de aarde of drift raakte en de continenten uit elkaar dreven.
Onze helden hebben daar ook last van. Een deel van hun groep blijft achter op het vasteland, terwijl zij hulpeloos ronddobberen op een woeste oceaan. Waar ze ook nog eens naar het leven worden gestaan door een slechte Piraat (die heel goed naar zijn collega van the Caribbean gekeken heeft).

Het is een paar keer kantjeboord, maar onze vrienden redden het net. Jaja, spoiler alert. Maar u had zelf ook kunnen weten dat er inmiddels allang een deel 5 uit is.

Pride- Matthew Warchus

Pride op IMDb
Het kan dus wel: een politieke boodschap verkondigen in een film én onderhoudend zijn. Leerzaam en grappig. En, nog beter, historisch verantwoord en vermakelijk.

Pride vertelt het waargebeurde (!) verhaal van een jonge groep Londense homorechten-activisten. we schrijven 1984. Er bestond al een gay pride (ja heus, in Roaring London al wel) en zoals altijd heb je de mensen die het van de feestelijke kant bekijken en diegenen die er wat serieuzer en activistischer mee omgaan. Zo ook hier.
Ze zien parallellen tussen hun strijd en die van de stakende mijnwerkers, het heetste hangijzer van Engeland in die jaren. Die miners zijn al een tijd in staking tegen de sluiting van hun werk door beestmens Thatcher. De gays beginnen LGSM (Lesbians and Gays Support the Miners). Ze zamelen geld in en van het een komt het ander. Op een gegeven moment komt er contact met een mijndorp in Wales, waar ze op een dag het dorpshuis komen bezoeken om hun steun uit te spreken en geld te overhandigen. U begrijpt, daar zitten veel van die stoere mannen, van die machotypes, helemaal niet op te wachten. "Geld oke, maar voor de rest blijf je met je poten van me af"  .
Langzamerhand ontstaat er bij een klein deel van het dorp sympathie, nu moeten ze alleen hun aarzelende dorpsgenoten nog overtuigen.

Op overtuigende en bij vlagen hilarische wijze volgen we de ontwikkelingen, van sterk dramatisch tot vrolijkmakend gezellig. We kennen uit de geschiedenis de uitkomst van de mijnstaking, maar dit is er wel een bijzonder (fijn) verhaal bij. En - ook al heus waar in die tijd- Billy Bragg sluit af met een strijdlied voor de vakbond. Ik genoot.

The Dictator - Larry Charles

The Dictator op IMDb

Het is hem weer gelukt, Sacha Baron Cohen. Weer maakt ie een totaal incorrecte film boordevol seksisme, racisme en -nieuwnieuwnieuw - ditmaal ook fascisme.  Maar weer laat ie je onbedaarlijk lachen op de bank, omdat zijn platvloerse grappen toch zeker een score van 70 procent halen. 

En dat maakt de avond , zo na twee uurtjes sporten, erg leuk.

Aladeen (admiraal-generaal Aladeen zelfs) is de verheven dictator van het oliestaatje Wadya. Met harde hand onderdrukt hij zijn volk. Denkt ie.

Als hij het te bont maakt en door de VN ter verantwoording wordt geroepen, reist hij met gevolg (en met dubbelganger) naar de VS. En daar gaat het mis: zijn corrupte oom vervangt hem door de lichtdebiele dubbelganger en wil een grondwet laten tekenen ten overstaan van alle naties bij de VN-vergadering. Om op die manier de olievoorraden te kunnen verkopen.

Aladeen moet flink aan de bak om daar een stokje voor te steken. 

Vermaak. Eendimensionaal vermaak, maar echt waar: vermaak. En als je niet om hem kan lachen: kop eraf!!

Hitchcock- Sacha Gervasi

Hitchcock op IMDb

Vermakelijke film (geen goede film, let wel) die probeert weer te geven hoe het met de grote oerBritse regisseur gegaan zou kunnen zijn in de aanloop naar het presenteren van zijn beroemde film "Psycho".

Anthony Hopkins zet Hitchcock karikaturaal neer en omdat ie daar nu eenmaal mee begonnen is, moet ie dat de hele film volhouden. Dat stoort.
Gelukkig wordt het geheel gecompenseerd door het fan tas ti sche spel van Helen Mirren, een dame die trouwens toch al veel meer lauweren verdient dan haar tot nu toe ten deel vielen. Mirren draagt de film in haar rol van Alma, de vrouw van de regisseur die helemaal niet zo achter de schermen blijkt te werken als men wel van haar denkt.

Bij vlagen schmierend, bij vlagen tongue-in-cheeck geeft de film je een insight van de problemen die komen kijken bij een creatief proces. Maken, bedenken, financiering, filmkeuring, promotie. En daartussenin de menselijke maat. Dát geheel is boeiend en vermakelijk.

Al met al dus een voldoende. Maar niet een film voor de eindejaarslijstjes.

Matterhorn - Diederik Ebbinge

Matterhorn op IMDb
Verrassend sterke film van Diederik Ebbinge (de frontman van de Vliegende Panters, die met  de Teeuwen-hommage "Gewoon Hans" al eerder de overstap naar film maakte).
Dat er gelachen ging worden, dat voelde ik van tevoren aan komen. Maar dat ik aan het eind zou worden getrakteerd op een fijn stuk bewustwording, die visueel ook nog s sterk in beeld gebracht werd, dat vermoedde ik allemaal niet.

Matterhorn handelt om Fred, een eenzame godvrezende weduwnaar in een Zeeuwse plattelandsomgeving. Zwartekousenkerk, angstwekkende bijbelteksten en strenge rituelen, the whole shabang.
Fred doet iets christelijks door een plotseling opduikende zwerver eten te geven. Gij zult de hongeren voeden en de dorstigen laven, immers.
Dat laven, dat begint Fred al spoedig bij zichzelf te doen als blijkt dat de nieuweling hem de kans geeft zijn strenge opvoedende leer in praktijk te brengen. Gek genoeg ontspant het hem.

Hilarische scenes ontvouwen zich, een Hollandse jaren60 geur druipt van het scherm, maar het blijkt allemaal bewuste voorbereiding.
IJ ZER STERK einde, de film raakt en ontroert.

Schitterende prestatie van Ebbinge en acteur Ton Kas, die beiden in onze zaal aanwezig waren bij deze voorstelling. Ontspannen en openhartig antwoord op de vele vragen, het maakte de film nóg n stukje bijzonderder voor de zaal.