Paradijs - Bobbie Koek

Paradijs op IMDb (6,4)
 Paradijs op Moviemeter (3,24)

Paradijs op VPRO Cinema

Lekker klein filmpje, beetje Telefilm-achtig, dat ik een jaar geleden van tv had opgenomen. Prima te doen, ongekunsteld acteerwerk en een gaandeweg steeds aandoenlijker verhaal. 

De 16-jarige Noah doet al niet alles goed in zijn leven maar nu wordt ie toch echt verrast én voor het blok gezet: zijn net zo jonge vriendin zet de maxi-cosi met daarin hun jonge baby Ziggy bij hem en zijn moeder op de stoep: zoek het maar uit! En weg is ze. 
Noah kan de verantwoordelijkeid maar moeilijk aan: hoe kan hij een baby combineren met zijn chill-avondjes met zijn matties waarop drugs, gamen en rappen de boventoon voeren? Omdat hij zelf nog te jong is, komt de juridische verantwoordelijk voor Ziggy op naam van zijn moeder te staan. Zij legt haar zoon echter het vuur na aan de schenen: je zult nu echt even moeten tonen of je de wereld wel aan kunt, beste Noah. U snapt: het clasht met enige regelmaat, dusdanig dat Noah besluit de baby mee te nemen en af te leveren bij zijn moeder, waar die ook moge zijn. Hij start de scooter, vastberaden. Maar dan..

Met: Zeb Claassen, Ellen ten Damme

FIN - song : Bobbie Koek - Holy Mother Time

Die, my love - Lynne Ramsey

Die my love op IMDb (6,6)
 Die my love op Moviemeter (3,12)

Die my love op Wikipedia

Dat was alweer een tijdje geleden, dat ik (procentueel) zoveel bezoekers tijdens de film de zaal zag verlaten. Het was dan ook ongemakkelijkheid troef deze avond. Een uitermate intense film die weinig ruimte laat voor zonlicht of optimisme. Dat wil overigens lang niet zeggen dat de film niet goed is, integendeel: de kijker blijft zitten met net zo veel verwarring als er in het fraaie koppie van hoofdpersoon Grace stormt. Jennifer Lawrence, die Grace speelt, maakt van haar een intens karakter dat je zowel moet haten als moet koesteren. Ze speelt met heel haar fysiek (en dat is nogal wat), ze is een kookpot van emoties: deze film is van haar. Daar krijgt u dan nog mooie bijrollen van Sissy Spacek en Nick Nolte bij, als toefje op de taart. Maar ook die rollen kunnen niet voorkomen dat u ongemakkelijk (en bij vlagen voyeuristisch) in uw stoel zit. Regisseur Lynne Ramsey zit hier niet om u te plezieren.

Dansend trekken ze hun nieuwe huisje binnen, een mooie toekomst lijkt voor ze klaar te liggen (alhoewel: wat is er toch met de vorige eigenaar van dit huis - Jackson's oom- gebeurd? Grace raakt al snel zwanger, Jackson blijft frequent op reis zijn voor zijn werk. Grace is schrijfster, maar krijgt door de veranderingen geen letter op papier. Sterker nog: Grace krijgt helemaal niets uit haar handen, niets dan de intense zorg voor een huilende baby. Ze overstelpt de baby met liefde, maar het helpt niet echt: een huilbaby blijft een huilbaby. Het wordt allemaal nog erger als Jackson van een van zijn werktrips terugkeert met een hondje. Hij denkt Grace een plezier te doen met deze afleiding, maar het beestje blijkt een irritant blafmonster. Een huilende baby en een blaffende hond: het verstoort alle processen in Grace's hoofd én in Grace's hart. Ze staat op standje doordraaien en er is niemand die dat lijkt te kunnen verhelpen: man Jackson niet, oma Pam niet, hun vrienden niet. De enige met wie ze geestelijk enigszins in begripvol contact is, is Parkinson-opa Harry. Grace komt er niet meer uit, haar leven is een totale wanorde. En die wanorde, die moet naar buiten, ze moet uitbreken. Bijna letterlijk.

Met: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek, Nick Nolte, Lakeith Stanfield

FIN - song : The Merrymacs - I'm forever blowing bubbles
FIN - song : Lynne Ramsey - Love will tear us apart

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'Attachement (aka The Ties that bind us) - Carine Tardieu

L'attachement op IMDb (7,2)
 L'attachement op Moviemeter (3,62)

De Europese Unie ondersteunt de Europese cinema. Dat klinkt misschien "dûh", maar het was niet altijd zo logisch. Pas toen men vond dat Hollywood de zalen teveel beheerste, ging men geld fourneren voor producten van het Europese vasteland. Als theaters een bepaald percentage van hun programmering Europees laten zijn, zitten daar weer fondsen aan vast. MEGA, u zegt het. Zelf ben ik er ongelooflijk blij mee, want ik zag vandaag weer een film die alleen maar in Italië of Frankrijk gemaakt kan zijn (in dit geval een Belgisch-Franse productie met een Italiaans-Franse hoofdrolspeelster). Enorm veel praten, schrijnende momenten naast torenhoog geluk, veel relatiegedoe en daar tussenin nog een stukje zelfstandigheid en feminisme. Gemaakt voor BEGT, ik smulde.

Er wordt aangebeld, met enige tegenzin doet de slaperige Sandra open: de buren. Of Sandra even op hun zoontje wil passen, want de eerste weeën melden zich: ze moeten snel naar het ziekenhuis en weten niet hoe lang het gaat duren. Sandra kent de buren eigenlijk amper maar ze is uiteraard met plezier behulpzaam in deze uitzonderlijke situatie, zelfs nu het helemaal niet uitkomt. Ze moet eigenlijk de boekwinkel opengooien, maar ze gaat kijken of ze er een mouw aan kan passen. 

Laat in de avond meldt de buurman zich pas weer, met dikke rode ogen staat hij aan de deur. "Is ze er?" vraagt Sandra. Hij knikt, maar gaat in één adem door: zijn vrouw is in het kraambed gestorven, teveel complicaties. Hij komt nu zijn zoontje halen, maar Sandra houdt hem tegen: "laat hem slapen, laat hem zolang mogelijk zijn moeder bij zich houden".  Het kenmerkt de adaptieve kwaliteiten van Sandra, het kenmerkt ook haar warmte. Gaandeweg ontpopt ze zich tot welhaast een vaste oppas, om zo de weduwnaar enige last uit handen te nemen. Er ontstaat een prachtige band tussen het leergierige jongetje en zijn buurvrouw, de vader ziet het met tranen van blijdschap aan. Hij is de buurvrouw enorm dankbaar, meer dan dankbaar zelfs. Terwijl het lijkt of iedereen zich een beetje herpakt, borrelen onderhuids de nieuwe problemen op: familieverbanden, ex-geliefden en nieuwe plannen dringen allemaal het leven van de ooit zo "tevreden solitair" levende Sandra binnen. Ze komt met hartverwarmende oplossingen.

Met: Valeria Bruna Tedeschi, Pio Marmaï, César  Botti, Vimala Pons, Raphaël Quenard, Cathérine Mouchet

FIN - song : Maria Creuza- Você Abysou

Gezien in : Cinema Oostereiland

The End We Start From - Mahalia Belo

The End We Start From op IMDb (5,9)

The end we start from op Moviemeter (3,04)

Dystopische films, Je moet er van houden maar bij mij werken ze meestal wel, Niet dat ik nou 100% doemdenker ben maar een beetje donker toekomstbeeld heb ik wel. We gaan niet goed met de wereld om - in meerder opzichten niet- en dat gaan we een keer moeten betalen. Nog maar twee weken geleden gebeurde in Midden-Europa iets soortgelijks als we in deze film voorgeschoteld krijgen, dus zo onwaarschijnlijk is het allemaal niet.

Haar man móét weg en dat kan ze nu eigenlijk helemaal niet gebruiken. Ze is hoogzwanger en het weer is slecht. De timing blijkt inderdaad slecht, want op het moment dat bij haar de vliezen breken, sijpelt ook het overvloedige regenwater over de dorpels heen. Hij neemt de telefoon niet op, ambulances zijn niet te krijgen: het lijkt erop dat ze moet gaan bevallen in een druipnat huis en zonder hulp. 
Hulp komt net op tijd, maar in het ziekenhuis is het zo'n chaos dat de vrouw zo kort mogelijk na de bevalling al weer het veld moet ruimen, de bedden zijn hard nodig en verpleging is er amper. 
Het lukt ze om met de auto het dorp van zijn ouders te bereiken, nog net voordat dit ook op slot gaat voor mensen uit de lager gelegen gebieden. Alles safe, zo lijkt het. 
Niets is minder waar: voedsel wordt schaars, mensen vechten voor hun eigen leven of gezin en er vallen slachtoffers tijdens de distributie. Als haar man zijn zogenaamde verantwoordelijkheid neemt en besluit op pad te gaan om eten te zoeken voor zijn gezin, staat de vrouw - met baby- er alleen voor. Manlief keert maar niet terug zodat zij uiteindelijk ook op pad moet om de baby te laten overleven. Een lange tocht vol met hachelijke ontmoetingen volgt, maar gelukkig treft ze in een opvang een andere moeder aan die haar situatie begrijpt. Wanneer de situatie ze daartoe dwingt, gaan ze gezamenlijk op pad: twee moeders, twee kinderen, verlaten wegen en mensen op rooftocht: wat kan er dan eigenlijk mis gaan? 

De film wordt gedragen door Jodie Comer. Haar mimisch talent is onvoorstelbaar, ze maakt de spanning van de film voelbaar. Erg knappe prestatie.

Met: Jodie Comer, Joel Fry, Benedict Cumberbatch, Katherine Waterston, Mark Strong, Gina McKee

FIN - song : Anna Meredith - Little World

Beurokeo (aka Broker ) - Hirokazu Kore-Eda

Broker op IMDb (7,1)

Broker op Moviemeter (3,37)

Waar criminaliteit en barmhartigheid elkaar raken. Ongeveer daar moet je deze film zoeken. Opnieuw lukt het Kore-Eda (regisseur van oa "Shoplifters" en "Parasite") een groep mensen elkaar te laten treffen die aanvankelijk weinig tot niets met elkaar te maken lijken te hebben maar die gaandeweg dusdanig naar elkaar toe groeien dat ze voor elkaar op de bres gaan staan. Het is me een meesterhand, die de regisseur hierin toont: types die met een afstandelijke of met een hoogst originele blik naar de samenleving kijken en er daarbij geen been in zien om af en toe buiten de lijntjes te kleuren. Als nuchtere westerling kijk ik er geamuseerd naar, het wekt interesse omdat het zo origineel afwijkt van de strak ingerichte blik waarmee wij naar buiten kijken. Fijne film derhalve. 

Broker, een tussenhandelaar ben je dan. De kalme maar gedecideerde Sang-Hyun is zo iemand, maar het is me nogal een handel: hij werkt voor een kerkelijke organisatie die vondeling- en adoptiekinderen opvangt. Buiten medeweten van de leiding sluist hij er af en toe een kind tussenuit om te verkopen aan ouders met een onvervulde kinderwens. Uiteraard komt hij hierdoor met de hardere kant van de criminaliteit in aanraking, hij wordt afgeperst en tot nieuwe transacties gedwongen. 

Hij is met zijn compagnon Dong-Soo (ooit als adoptief kind daar beland) aan het werk als er 's avonds een wolk van een baby bij het baby-luik wordt afgeleverd. Er zit een briefje bij van de moeder dat ze "ooit haar kind weer zal opzoeken", maar verder geen naam, geen telefoonnummer , niks. 

De jonge moeder blijkt al gevolgd te worden door de politie die hun schaduwactiviteiten ook op de opvang van Sang-Hyun hebben gericht. Als gevolg hiervan keert moeder So-Young (!!) terug bij de opvang , ze wil erop toezien dat de verkoop van haar bloedeigen kind louter aan goedwillende en goedbedoelende ouders gaat gebeuren. Gaandeweg komt het drietal meer van elkaar te weten, er ontstaat een band tussen hen onderling maar ook een band van elk met die prachtige baby. Het bemoeilijkt alle onderhandelingspogingen met potentiële "kopers". De politie is op zoek naar heterdaadjes maar het drietal wordt steeds behendiger in het omzeilen van hun volgers.

Met : Song Kang-Ho, Gang Dong-Won , Ji-Eun Lee, Bae Doona , Lee Joo-young

FIN - song : Jung Jaeil - Forgiven 

Voor elkaar gemaakt - Martijn Heijne

Voor elkaar gemaakt op IMDb (6,2)
De Nederlandse filmwereld blijft planken zagen: in een niet aflatende stroom komen de romkoms op ons af. Ik zie ze niet allemaal, weet dat ze niet voor mij worden gemaakt maar ik probeer er wel een beetje in bij te blijven. Dat hoeft niet altijd actueel te zijn , gelukkig, het reservoir is groot genoeg. Nu we de komende weken thuis moeten blijven en de filmzalen gesloten zijn, zal ik dus nog wel op gekkere titels komen.

Felix leeft er op los: feestjes , los-vaste relaties en een verder tamelijk zorgeloos bestaan. Zijn vrienden hebben de stap naar een serieuzer leven al gemaakt en zijn gezinnetjes en grote huizen aan het opstarten. Felix heeft nog heel geen zin in die verantwoordelijkheden, zeker nog niet aan vaderschap. Hij besluit spermadonor te worden, zodat zijn zaad ten eerste bewaard is voor andere tijden en wie weet kan ie iemand anders gelukkig maken.
Jip is presentatrice van vlotte tv-programma's en woont samen met een Quote500-lul, die veel te egoïstisch is voor het vaderschap maar ziet dat "z'n vrouwtje" graag moeder wil worden. Ze stappen dus naar de spermabank voor een lening.
You do the math! Uiteraard komen Felix en Jip met elkaar in contact: eerst toevallig maar gaandeweg focust Felix zich meer op haar, wanneer hij eenmaal weet dat zij mogelijk een van zijn afnemers is.

Vrolijkheid alom, paar complexe generatie-probleempjes en de rest is relatie-perikel. Niet vervelend allemaal hoor, maar ook niet moeilijk of blijvend.

Met : Matthijs van de Sande Bakhuijzen , Loes Haverkort, Roeland Fernhout, SanneVogel, Fabian Jansen, Eva van de Wijdeven

You, me and him - Daisy Aitkens

You, me and him op IMDb (6,4)
Toch prefereer ik nog altijd de onderkoelde humor die niet helemaal aankomt boven de humor die er te dik bovenop ligt. Deze komedie zag ik na de onderstaande, en deze legde het af tegen de eerste.

Een comedy of errors , zo noemden ze dit genre in de jaren 50. Of een threesome, dat kan ook. Als volgt:

Lesbisch stel worstelt om diverse redenen met de relatie: er is leeftijdsverschil, er is mentaliteitsverschil. De oudere dame van de twee, Olivia,  is een keurige advocate, de jongere, Alex,,  is een losgeslagen kunstenares, die het party-en nog niet helemaal heeft afgeleerd. Wanneer Olivia meldt dat ze toe is aan een kind , mede om de relatie te verdiepen en bestendigen, valt dat niet helemaal goed bij Alex. Die leeft zich uit op een feestje en belandt dronken met de buurman in bed.
U snapt het al: kort daarna blijken beide dames zwanger en er ontstaat de nodige frictie. Zeker als Olivia hoort hoe Alex dan wel in verwachting is geraakt, is de boot aan.
Alex is vast van plan om de hipster-buurman een rol te geven in deze zwangerschap, hij is immers de papa. Olivia ziet dat niet zitten, wordt jaloers en er begint een spel van aantrekken en afstoten. Ondertussen groeien de buiken en groeit het besef dat er echt iets moet gebeuren.


Met: Lucy Punch, Faye Marsay, David Tennant

Oh Baby - Thomas Acda

Oh Baby op IMDb (5,7)
Dit is natuurlijk niet heel goed. Maar de film heeft het geluk dat ik hoofdrolspeler Gijs Naber heel goed kan hebben. Dit is lang geen Aanmodderfakker, maar Naber is wel opnieuw in zijn element als lui aangelegde levensgenieter die plots serieus aan de bak moet.
Hij is Ruben, een muzikant die al veel te lang op doorbreken staat maar steeds dat laatste stapje maar niet kan maken. Prijzig gehuurde studiotijd wordt niet goed benut, de hit blijft uit.
Als zijn ex Evelien plotseling overlijdt, wordt hij tot zijn verrassing bij de notaris uitgenodigd. Het blijkt dat hij de vader is van een acht maanden oud jongetje, dat nu testamentair aan zijn zorg wordt toevertrouwd. Maar ja, wat eet een baby? Hoe doe je dat schoonhouden en dat slapen eigenlijk? En , voor Ruben belangrijk, hoe combineer je dat met lekker ongedwongen muziekmaken?
Bij de notaris is ook de zus van Evelien, die Ruben van begin af aan wantrouwt. Zij is vastberaden, ze gaat voor haar zus de zorg voor de baby overnemen, die lapzwans van een vader was niet voor niets uit beeld toch?
U snapt, de twee clashen maar komen langzaam nader tot elkaar. Ze vinden een weg in het duobaan-zorgschema, ze maken langzamerhand ruimte voor elkaar. En ik hoef u niet te vertellen dat er meer in het bad, eh.. vat zit.

Met : Gijs Naber, Hanna van Vliet, Eric van Sauers