The Blue Caftan (aka Le Bleu du Caftan) - Maryam Touzani

The Blue Caftan op IMDb (7,5)
 The Blue Caftan op Moviemeter (3,58)
The Blue Caftan op Wikipedia 

Och, mensen, wat was ik toch opnieuw onder de indruk van deze fa-bu-leu-ze arthouse film. Een maandje geleden zag ik "Calle Malaga", de recentste film van de sterke regisseuse Maryam Touzani, en ik herinnerde direct dat ik haar vorige succes nog op mijn harde schijf had staan. Daar ging ik dus nogmaals voor zitten en opnieuw raakte ik tot tranen toe geroerd. De kleuren, het ingetogen acteerwerk, het schitterende camerawerk pakten me al aardig in. Voeg daarin toe dat de film een schrijnend verhaal vertelt over gemiste kansen, over schaamte, over zowel onbeantwoorde als rotsvaste liefde en u weet dat dit voor BEGTje een toptitel is. Ik gun iedereen om eens in de zoveel tijd een parel als deze te aanschouwen.

Mijn recensie van destijds (april 2023) : BEGT recensie "The Blue Caftan" . Schitterend, schitterend.

I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

Le Successeur (aka the Successor) - Xavier Legrand

 

Le successeur op IMDb (6,7)

Le Successeur op Moviemeter (3,16)

The Successor op Wikipedia

Tamelijk ongrijpbare film. Als in: een film met plotwendingen die ik niet had voorzien. En dat is goed, natuurlijk. Ik dacht voor een redelijk voorspelbaar Father Figure-drama te zitten maar het ontaardde in een spannend psychologisch spel. Pluspunten derhalve voor deze kleine Canadese film met voor mij tot dan louter onbekende acteurs en regisseur. 

NEEEE! NIET NU!! Dit kan ie dus echt niet gebruiken. Succesvol modeontwerper Ellias Barnes heeft nét Parijs én de hele wereld zijn nieuwe collectie getoond, is druk aan het onderhandelen voor het geplande media-offensief als het bericht binnenkomt. Zijn vader, met wie hij al jaren het contact verbroken heeft, is overleden. Enige zoon Ellias zal dus terug moeten naar Quebec om de begrafenis en de verkoop van het huis te regelen.
Gewend als hij is aan regisseren denkt hij dit wel eventjes in enkele dagen te fiksen. Hij gaat geen contacten aanknopen met vrienden en bekenden van pa, want hij heeft geen interesse in hoe diens leven verlopen is nadat hij naar Parijs vertrok om carrière te gaan maken. Dit loopt natuurlijk anders: niet alleen komt hij ongewild tóch oude bekenden tegen, maar ook het leeghalen van het huis loopt anders. Alles meegeven met de goede doelen die hij daarvoor uitkiest, zal niet gaan. Want Ellias treft een levensgrote verrassing aan in het huis.

Met: Marc-André Grondin, Yves Jacques, Laetitia Isambert-Denis, Anne-Elisabeth Bossé

FIN - song : Frederic Chopin - Ballade no. 1, opus 23

Sick of myself (Syk Pike) - Kristoffer Borgli

Sick of myself op IMDb (7,1)
 Sick of Myself op Moviemeter (3,23)

Sick of Myself op Wikipedia

Deze film stond geafficheerd als black comedy, maar ik ervoer hem als een veel serieuzer sociaal drama. De problematiek die de jonge hoofdrolspeelster Signe treft, is m.i. mogelijk veel te serieus om louter als komisch te worden gezien. Mijn gedachten gingen enkele decennia terug toen ik een jonge vrouw kende die zo model had kunnen staan voor deze rol: pathologische leugens, ingebeelde ziekte, zelfkwelling. Tegenwoordig zijn er hele mooie DSM-5 benamingen voor dit soort patronen, dat is een stap vooruit in maatschappelijke hulpverlening. Dit was maar film, maar een mens kan zo zijn gedachten hebben, hè. 

Signe is een jonge vrouw, best een knappe ook. Ze heeft een relatie met de jonge kunstenaar Thomas en daar begint al een deel van de problematiek. Thomas begint namelijk langzamerhand naam te maken, een eerste expo en dergelijke. De meeste mensen zouden blij voor hun partner zijn, zo niet Signe. Ze is zelfs ziekelijk jaloers en probeert op allerlei manieren de aandacht van haar vriendje af te leiden. Ze fabuleert er op los, ze maakt haar leven als serveerster een stuk interessanter dan ie in werkelijkheid is maar wat ze ook probeert: het gaat steeds maar niet over haar, hoe interessant ze haar profiel op sociale media ook probeert op te spicen. 
Ze zal dus zwaardere middelen moeten inzetten en - gek genoeg- ze blijkt daar ook toe bereid. Via het darkweb bestelt ze zware Russische medicatie die ze helemaal niet nodig heeft, maar die wel een vernietigend effect op haar uiterlijk gaan hebben. Opeens heeft ze een ziektebeeld, ze krijgt vlekken en littekens. En, nog mooier, ze krijgt aandacht. Aandacht van haar zorgzame vriendje, aandacht van de medische wereld, aandacht van haar sociale kring, aandacht van de media. Ze is waar ze wilde zijn, maar ze blijk daarmee niet alleen moreel in verval. 

Met: Kristine Kujath Thorp, Eirik Saether, Fanny Vager,

FIN - song : DeLillos- Min Beibi Dro Avsted

Haute Couture- Sylvie Ohayon

Haute Couture op IMDb (6,2)

Haute Couture op Moviemeter (2,56)

 Erg fijne Franse arthouse-film, die met een piepklein verhaaltje zeer veel zegt over de (te vaak afgesloten) leefwereld van mensen in onze moderne maatschappij. Heeft wel in ons filmtheater gedraaid, ben er destijds niet geweest maar ik ben heel blij dat men films als deze blijft programmeren. Doet publicitair niet veel maar is wel degelijk van belang voor de kijkende doelgroep. Het helpt mening te vormen, het helpt vooroordelen omver te halen. 

Die zag ze niet aankomen, onze Esther. Terwijl ze dromerig op weg is naar haar werk - alwaar ze bezig is aan haar allerlaatste Christian Dior-collectie - stopt ze in de gangen van de metro even om te luisteren naar een straatartieste. Ze weet niet dat het beginnende zangeresje Jade daar staat om de aandacht af te leiden van haar tasjesrovende vriendin. Esther is alles kwijt, het zangeresje verdeelt na afloop met haar mede-dievegge de schamele buit. 

Echter: wroeging speelt Jade parten, Ze graaft de tas op inhoud door en besluit hem terug te brengen. Gek genoeg valt Esther haar niet heel hard aan, bij een volgende ontmoeting biedt ze Jade zelfs aan om eens op haar werk te komen kijken, zodat ze weet wat voor mensen ze eigenlijk besteelt. Mensen die er hard voor moeten werken, zo blijkt: de wereld van de haute couture is een harde, Esther kent het klappen van de zweep maar moet er tot en met de laatste collectie bikkelhard aan trekken om haar werk goed te doen. Uiteraard kijkt Jade hier schamper tegenaan, ze wantrouwt immers de hele wereld dus deze dame zal ook wel bijbedoelingen hebben. Gaandeweg ziet ze echter dat Esther haar vertrouwen schenkt, steeds enthousiaster begint ze op de aanvankelijk vijandige werkvloer mee te doen. Wat haar parten speelt, is de afhankelijkheid die haar moeder haar toont: waarom ga jij ergens aan het werk terwijl je eigenlijk hier voor mij moet zorgen? Jade ziet steeds meer in dat werken de enige uitweg is uit haar achtergestelde sociale status en armoedige thuissituatie. Daarvoor moet ze echter weerstand overwinnen, zowel die van haarzelf als die van haar omgeving.

Met: Nathalie Baye, Lyna Khoudri, Pascalle Arbillot, Adem Bessa

FIN - song : Alain Barrière - Elle etait si jolie

Mrs. Harris goes to Paris - Anthony Fabian

Mrs Harris goes to Paris op IMDb (7,1)
 Mrs. Harris goes to Paris op Moviemeter (3,19)

Natuurlijk wisten we vooraf dat het niet al te diep zou graven, deze romantische komedie. Maar Lesley Manville in de film is - wat mij betreft - altijd een pré, net zoals films over mensen die hun leven totaal omgooien het bij mij vaak wel goed doen. "Klik", daar gingen we.

1957, London. Ada Harris doet haar best de eindjes aan elkaar te knopen. Officieel weet ze nog steeds niet dat ze weduwe is, maar ze gaat daar wel van uit omdat haar man nooit uit de oorlog is teruggekeerd. Ada is schoonmaakster en naaister bij verschillende adressen en redt het daarmee net. Met haar vriendin Vi pakt ze zo af en toe een borrel, waarbij vaak de zeer van Ada gecharmeerde Archie even aanschuift. Ada houdt alle avances echter af, haar man Eddie zou immers zomaar opeens aan haar tafel kunnen staan. 

Bij een van haar adresjes, een nare adellijke dame die niet doorheeft hoeveel pijn ze Ada doet met haar generaliserende gepraat, slaat de verandering toe: de freule heeft een prachtige jurk van Christian Dior in haar kast hangen en laat terloops even de prijs vallen. En die prijs valt Ada niet eens tegen. Thuis leegt ze haar spaarpotje en berekent ze haar kansen: als ze nu eens wat extra klussen aanneemt en veel overwerkt, dan is die 500 pond nog best op te hoesten. Ze durft te dromen, helemaal als het geluk van de voetbaltoto haar kant op valt. 

Next: Parijs! Verwonderd loopt ze rond in de stad van de liefde. Ze vindt het atelier van Dior, waar ze aan de deur wordt tegengehouden: "wat komt u hier doen? U met uw sjofele jas? Een jurk kopen, u?" Ze volhardt en dat valt in goede aarde bij een aardige graaf die haar als zijn gast meetroont naar de aangekondigde modeshow. Er zijn nog aardig wat hobbels te overwinnen, maar uiteindelijk staat de volkse Ada in het atelier van Dior om zich een jurk aan te laten meten. Eind goed, al goed, zou je zeggen. Nou nee, er staat van alle kanten druk op dit verhaal waarin Lesley Manville steeds meer als sterke vrouw naar voren komt.

Met: Lesley Manville, Isabelle Huppert, Lambert Wilson, Alba Baptista, Lucas Bravo, Ellen Thomas, Jason Isaacs

FIN - song :  Rael Jones-  The Legion Dance

Long Hot Summers: the story of The Style Council - Lee Cogswell

Long Hot Summers op IMDb (7,1)
 Long Hot Summers op Moviemeter (3,60)

Ik ben wel een sucker voor dit soort documentaires, helemaal als het bandjes betreft die ik echt wel volgde in die tijd. Van Paul Weller's voorafgaande band, The Jam, was ik groot fan: meerdere platen in de verzameling en ook twee keer live gezien (waarbij ik van het Paradiso-optreden zeer zeker nog netvlies-verschijnselen heb). 

Mateloos populair waren ze, de drie jongens van The Jam. Exacte aantallen weet ik niet meer, maar ik herinner me dat ze na het uitbrengen van een singlesbox met een stuk of 7 nummers in de top10 stonden. Engeland ging plat voor deze werkmansklasse-muziek die een groot sociaal hart uitdroeg. Waarover straks meer.

Weller was het wel een beetje moe, dat hoogtepunt van de roem. In 1982 ging the Jam op zijn rug, hij wilde het allemaal anders. Een jaar later kwam hij terug met The Style Council. Samen met toetsenist en andersoortig instrumentalist Mick Talbot stond er opeens een band die in niets meer de zo bekende rock en punk vertegenwoordigde: stijlvolle kleding, jazzy nachtclub-invloeden, swing, soul ook (veel soul zelfs). The Style Council was een vreemde eend in de bijt in muziekland: als je jezelf de Stijlraad noemt, geef je aan dat je je verdiept in andersoortige stijlen en dat je die stijl wilt uitdragen.

Het werd aanvankelijk als verraad gezien, maar al snel bleek dat het songschrijverstalent van Weller net zo goed gedijde in andere muzikale receptuur. Zangeressen erbij, een gedegen live-reputatie en echt goede songs deden de rest: opnieuw ging er een groot publiek voor de bijl (ook ik, heb ze gewoon weer op vinyl gekocht). Maar net als bij the Jam ging het om een aantal gloriejaren voordat de vlam alweer begint te doven: de geëngageerde Weller stapte - met oa de fenomenale Billy Bragg - in een politiek rockcircus, hetgeen aan de ene kant waardering oogste maar aan de andere kant mensen van hen vervreemdde. Er kwamen nog platen, maar die deden niet veel meer. Weller ging solo (ook goed hoor, tamelijk goed), zijn tweede majesteuze project belandde op de kastplanken.  

Le bleu du caftan (aka The Blue Caftan) - Maryam Touzani

The Blue Caftan op IMDb (7,8)
 The Blue Caftan op Moviemeter (3,83)

Prachtige poëzie, deze film. Hoe schrijnend ook dit verhaal, je voelt niets dan liefde voor de drie hoofdpersonen die elk hun eigen persoonlijke strijd hebben te voeren. Touzani neemt de tijd om op kalme wijze op de voorgrond te krijgen hoezeer je maatschappelijke positie bepaald wordt door je achtergrond ej hoe moeilijk je je daaraan kunt ontworstelen. Zonder expliciete verwijzingen stipt de regisseur problemen als klassenmaatschappij, armoede, religie en vooral (homo)seksualiteit aan. Een ijzersterk geweven verhaal. 

Iedereen zou verliefd moeten worden op Halim, de zachte en vriendelijke man, die samen met zijn vrouw Mina een kleine kleermakerij runt. Ze zijn niet de grootste van de stad en zeker niet de duurste, maar de vakkundigheid van Halim maakt dat de klanten terug blijven komen (met een toenemende veeleisendheid als complicerende factor), 

Mina is ernstig ziek en kan niet meer alle volle dagen in de winkel staan, dus wordt er een nieuwe kracht aangenomen. Youssef, een jonge frisse vent, is uitermate leergierig en volgzaam: hij wil het vak leren van deze uitmuntende kleermaker die rustig de tijd neemt om de mooiste kaftans te maken,  De mannen werken nauw samen, zo nauw zelfs dat ons de heimelijke blikken van Halim opvallen. Dit is meer dan controleren of de leerling leert, er is overduidelijk ook andere interesse. 

Dan pas leren we in welke klem Halim zit: zijn onvoorwaardelijke liefde aan de zachte en gepassioneerde Mina is rotsvast, het doet hem dan ook pijn dat hij haar frequent ontrouw is. In de mannensauna maakt hij snelle afspraakjes met meerdere anonieme passanten. Hij houdt het stil, hij wil zijn vrouw niet kwetsen, zeker niet nu ze zieker en zieker wordt en hij steeds vaker alleen met Youssef in de winkel is. 

Drie mensen, elkaar overstelpend met liefde maar ook elkaar beperkend om zichzelf te kunnen zijn. Fantastische film, ook nog eens prachtig verbeeld. 

Met : Saleh Bakri, Lubna Azabal, Ayoub Missioui

FIN - song : Denis Stelmakh - Prayer I & II

Deerskin (aka Le Daim ) - Quentin Dupieux

Deerskin op IMDb (6,6)

Deerskin op Moviemeter (3,28)

Ook deze "Deerskin"  wordt geafficheerd als komedie, terwijl er toch een pijnlijke en zelfs gewelddadige ondertoon in zit. Wellicht verschuiven de labels langzamerhand, maar goed: het laatste oordeel is aan de kijker. 

Georges, man van middelbare leeftijd, is net gescheiden en rijdt zichzelf ver weg van zijn ex. Om zijn nieuwe leven te illustreren, schaft hij zichzelf van zijn laatste geld een hertenleren jas aan. Een dermate opvallende jas dat Georges er een nieuwe identiteit aan ontleent, gaandeweg wil hij zichzelf steeds meer tot een soort leren cowboy transformeren. 

Zijn streven is om de enige te zijn met een mooie jas:hij begint een missie om van al zijn omstanders hun jassen op te kopen, zogenaamd in het kader van een filmproject. Hij wordt daarbij geholpen door Denise,  het barmeisje van de lokale kroeg, dat in dit project een kans ziet om weg te komen van haar armetierige baantje. 

Door geldproblemen ziet Georges zich genoodzaakt tot het aaneenschakelen van leugens en uiteindelijk zelfs het gebruiken van geweld om zijn doel te bereiken. Denise vindt het allemaal reuze interessant, ze voelt aan dat Georges een enorme fantast is maar acht het filmproject haar enige kans om iets significants te doen. Het heeft grote gevolgen.

Met ; Jean Dujardin, Adele Haenel 

FIN - song : Della Humphrey- Don't make the good girls go bad 

FIN - song : Janko Nilovic- La Longue Marche

Triangle of Sadness - Ruben Östlund

Triangle of Sadness op IMDb (7,9)
 Triangle of Sadness op Moviemeter (3,70)

In den Wolken!

Terwijl ik begin te beschrijven wat "Triangle of Sadness" met me heeft gedaan, weet ik nog niet hoe en waar ik zal eindigen. Onmogelijk is het, om in een bondige recensie weer te geven wat je in deze film meemaakt. De conclusie dat je hebt gekeken naar een zeer maatschappijkritische film, die is wel gerechtvaardigd. Maar wat voor film was het? Was het een wrange komedie? Was het horror? Was het een rampenfilm? Was het een zich aan de actualiteit spiegelende arthouser? Weet je wat? Ik gooi het in de blender en zeg: het was het allemaal, het waren 4 of 5 films in 1. En toch was het één geheel. Een goed geheel, dat wil ik niet vergeten te vermelden. Een bewijs dat film je meeneemt op een reis waarvan je vooraf niet weet wat je ervaart en waarvan je achteraf niet weet wat je nou precies hebt meegemaakt. Schitterend, om het maar in één woord samen te vatten. 

Main characters in de film zijn Carl en Yaya, een mode-koppeltje. Hij leurt met wisselend succes een beetje langs de agentschappen voor werk, maar zij is een gearriveerd en dikbetaald model, Daarnaast is ze influencer met een groot instagram-gevolg, dus Carl moet echt knokken voor een beetje gelijkwaardigheid, hij moet zijn best doen om bij haar in beeld te blijven. 

Vanwege haar grote schare volgers krijgt Yaya een luxe cruise aangeboden, Carl mag lekker mee. Hij mag de foto's maken van zijn dame op het zonnedek, zijn dame in weer een ander badkledingsetje, zijn dame aan de koolhydraatarme dinertafel. Er heerst enorme luxe aan boord: dit reisje is alleen weggelegd voor de allerrijkste stinkerds der aarde: steenrijke Russen en Britten, IT-miljardairs en wapenhandelaars. Men koopt het personeel, zo lijkt het, omdat men gewend is de wereld naar zijn hand te zetten. De alcholistische kapitein van het schip laat zich zo weinig mogelijk zien omdat hij de status aan boord slecht kan rijmen met zijn marxistische inborst. Maar ja, hij kan natuurlijk niet wegblijven bij het "Captain's diner", een copieuze eetgelegenheid die volledig uit de hand loopt omdat het cruiseschip in zwaar weer beland. Eerst letterlijk, daarna figuurlijk. 

Na een paar gruwelijke gebeurtenissen draaien de rollen plots om: door een explosie op het schip stranden 8 passagiers op een eiland waar ze moeten zien te overleven. In een klap hebben de rijkaards niets meer aan hun geld omdat ze niet weten hoe ze een vuurtje moeten maken en hoe ze eten moeten zoeken. Er staan mensen op die aan boord steeds maar niet gezien werden, En er ontwikkelt zich een nieuw machtsspel. In den Wolken!

Hilarisch. Walgelijk. Afstotelijk. Aantrekkelijk. Stijlvol. Drek. De nieuwe film van Ruben Östlund, Gouden Leeuw in Venetië, is het allemaal tegelijk.Of eigenlijk: de film is het allemaal opeenvolgend. 

Met: Harris Dickinson, Charlbi Dean, Woody Harrelson, Zlatko Buric, Dolly de Leon, Vicki Berlin

FIN - song : Fred Again - Marea (we've lost dancing)

House of Gucci - Ridley Scott

House of Gucci op IMDb (6,8)
 House of Gucci op Moviemeter (3,36)

Dik tweeënhalf uur is er nodig om het verhaal te vertellen van de familiaire perikelen van de Gucci-familie, het befaamde modehuis voor de rijkjes. Waarom er zoveel tijd nodig is om dit verhaal aldus te vertellen is me een raadsel, het had zeker een uur korter gekund. Ik kwam dan ook niet geheel tevreden uit de zaal, mede doordat er te weinig lichtpunten in zitten. Adam Driver maakt de juiste transformatie door, Al Pacino is - as ever - heerlijk schmierend, Jeremy Irons stelt nooit teleur maar dat is het dan ook wel. Lady Gaga is geen schim van de sprankelende actrice die ze in "A star is born" neerzette, ze overacteert. En hoe verschrikkelijk is het om alle acteurs de gehele film Engels met een nep-Italiaans accent te horen spreken, het irriteert al snel. Jammer, jammer, want het verhaal is eigenlijk een klassiek koningsdrama en dat kijkt doorgaans lekker weg. 

Patrizia Reggiani is een eenvoudige, doch ambitieuze typiste in het vrachtwagenbedrijf van haar vader. Wanneer ze op een feestje een toevallige ontmoeting heeft met Maurizio Gucci, de jonge telg uit het rijke modeontwerpersgeslacht, zet ze alles op alles. Aanpappen en vasthouden, simpeler kun je haar strategie niet omschrijven. Maurizio is een stijve hark die studeert voor advocaat en eigenlijk helemaal die rare modewereld niet in wil. Wanneer hij dan ook met Patrizia "op zicht" komt bij zijn vader veroordeelt die zijn keuze met een verstoorde vader-zoon verhouding tot gevolg. Maurizio komt tot leven in het eenvoudige arbeidersmilieu van de familie van Patrizia, maar die denkt daar zelf heel anders over. Ze legt contact met Maurizio's oom Aldo, in een poging om haar man weer het imperium binnen te krijgen. En daar uiteraard zelf haar eigen rol in te gaan spelen.

Patrizia is overduidelijk manipulatief, maar niet zonder effect. Aldo heeft ze al ingepakt, ze laat haar man zich nog net op tijd met zijn vader verzoenen om nog net op tijd de erfenis zeker te stellen. Langzaam aan ontdooit de onzekere Maurizio en manifesteert hij zich meer en meer als de redder van een modegigant in problemen. Dat zorgt echter langzaam maar zeker ook voor een verwijdering tussen hem en zijn vrouw, die bij hem de aandacht voor zijn gezin meer en meer ziet verslappen. Dat laat ze niet zomaar gebeuren. 

Met : Adam Driver, Lady Gaga, Al Pacino, Jeremy Irons , Jared Leto , Salma Hayek

 FIN - song : Tracy Chapman & Luciano Pavarotti - Baby can i hold you

Blitzed (aka Club Blitz- Stijliconen van de 80's) - Bruce Ashley/Michael Donald

 Blitzed! op IMDb (7,8)

Blitzed! op Moviemeter (3,25)

Interessante documentaire over de tegenbeweging die in London ontstond in 1980. Armoede, racisme en uitzichtloosheid leiden tot het Thatcherisme, maar ook tot tegenbewegingen zoals punk en de mijnwerkersstakingen en aanpalend politiek activisme. 

Een groep jongeren koos voor een escapistische way out: ze storten zich op extravagantie, op exhibitionisme en op mode. Alles met het doel om onder te duiken in een wereld waarin men anders kon zijn. Aanjager voor deze richting was het werk en vooral de verschijning van David Bowie, maar ook de geest van de punk woekerde voort in de zelfstandige mentaliteit evenals de technocratische aanpak van elektropioniers Kraftwerk. 

Stijlicoon Steve Strange huurde een zaaltje. De avond  - waarin men alleen maar zijn andere zelf probeerde te zijn - was succesvol. Het zaaltje werd een eigen club, de eigen club kreeg een cultstatus en anderhalf jaar lang was the Blitz het centrum van de wereld (zoals in New York ooit Studio 154 dat was, en bij ons later de Roxy dat werd). 

Een reeks aan pratende hoofden komen voorbij maar dat neem je voor lief. De beelden zijn namelijk onweerstaanbaar interessant. 

A little something for your birthday (aka All i wish) - Susan Walter

 A little something for my birthday op IMDb (5,2)

We gaan op verjaardagsvisite. Bij een vrouw die 46 wordt en niet van de vaste relaties is. Ook nu weer ligt er een jeugdig cadeautje in haar bed, voor haar de manier om zich jong en gewilde te blijven voelen Ze is mode-ontwerpster , lang niet zo succesvol als ze zou willen, maar ze komt rond. Later op de dag gaat ze lunchen met haar moeder, die haar geruststelt en zegt dat de prins vast nog wel zal verschijnen, dat het vast nog goed komt. Ze is immers jong en vitaal.

Die verjaarsvisite , die doen we het jaar erop weer. En het jaar erop nog eens en nog eens. En in de tussentijd maakt onze hoofdpersoon Senna de diverse stadio van ouwe vrijster die toch weer een keer verliefd wordt mee. Haar vriendinnen hopen dat Adam, de man die toch net iets langer blijft hangen dan zijn voorgangers. Senna trekt aan, stoot af, het verhaal herhaalt zich. Maar onwillekeurig blijft dit exemplaar langer hangen dan ze vooraf had gedacht. En ze krijgt zelfs gevoelens over een vaste relatie en misschien wel meer. Maar ja, dan begint het toch allemaal wel eng dichtbij te komen. 

Het is gruwelijk voorspelbaar allemaal, een beetje een vehikel om een acteur "op leeftijd" nog een vlotte rol te geven. 

Met : Sharon Stone, Tony Goldwyn, Ellen Burstyn, Famke Janssen, Liza Lapira

Phantom Thread - Paul Thomas Anderson

Phantom Thread op IMDb (7,8)
Ze had gewaarschuwd moeten zijn, de tamelijk groene Alma. Ze had de reputatie van Reynolds Woodcock allang kunnen kennen, maar de spanning en de wereld van de upperclass maakten haar behoorlijk verblind. Ze is serveerster in een hotel op het platteland, precies in het plaatsje waar de beroemde kledingmaker Woodcock zijn buitenhuis heeft. Ze valt voor zijn charmante benadering en laat zich - ahum - in het pak naaien door de man die haar overlaadt met uiterlijke complimenten. Complimenten die ze normaal nooit krijgt.
Wij weten dan al dat de modeman een moeilijke man is die zijn partners inwisselt zoals hij rollen stof vervangt. De enige vrouw die hij feitelijk naast zich duldt, is zijn pedante zus Cyril. Deze blijkt gaandeweg de film de echte baas van het modeconcern: Reynolds is weliswaar de creatief zonder weerga, bij alle beslissingen en uiteindelijke keuringen van de robes raadpleegt hij zijn zus.
Alma komt daartussen te staan. Aanvankelijk is ze zijn topmodel, ze groeit in haar rol. Wel vindt ze het raar dat er zoveel afstandelijkheid blijft bestaan tussen haar en de man van haar dromen. Als de nieuwigheid eraf is en de irritaties beginnen op te borrelen, verzint Alma een manier om Reynolds afhankelijk van háár te maken, om zelf de belangrijkste vrouw in zijn leven te worden. Ze kiest een radicale weg en moet dat behoorlijk bezuren.

Een parel van een film, als je het louter over de beelden en het acteerwerk hebt. Een stugge film, dat ook. Vooral wat betreft het moeizaam uitrollen van het verhaal wordt er enig uithoudingsvermogen van de kijker verlangt. Dat wordt beloond , dat voorspel ik u. Even door een stukje zoetsappigheid heenbijten, daarna neemt de film al weer snel zijn hardvochtige positie in.

Met : Daniel Day Lewis, Vicky Krieps, Lesley Manville

Personal Shopper - Olivier Assayas

Personal Shopper op IMDb (6,2)
Hoewel de aanpak van de film me verre van aanspreekt, ben ik toch geboeid blijven kijken. En dat komt vooral door het 100 procent naturelle spel van Kristen Stewart. Ik schat haar in als een van de allerbeste actrices van dit moment, als ze al niet de beste is. Als je mij tot het eind toe een film laat volgen die ten dele gaat over het bovennatuurlijke en het wereldje van mensen die zich medium noemen, dan ben je een grote.

Er lopen twee verhalen door elkaar in deze film. De gewoonste is die van het dagelijks leven van Maureen. Ze is in dienst van een internationaal topmodel, die heeft geen tijd en geen mogelijkheid om al haar kleding en sieraden allemaal zelf te passen en op te halen. Daar heeft ze dus een boodschappenmeisje voor, dat op haar scootertje door Parijs crosst om van modehuis naar sieraderie te rijden en voor Kyra alle spullen voor de grote catwalks te bemachtigen. Maureen haat haar werk, maar het betaalt en ze wil Parijs voorlopig nog niet betalen.
Dat komt door verhaallijn 2, de spiritistische kant. Haar tweelingbroer Lewis is in Parijs overleden aan een hartkwaal. In hun jeugd heeft de tweeling elkaar beloofd na de dood de ander een teken te geven dat ze op hem/haar wachten. Maureen dwaalt door het huis van Lewis, wachtend op een teken maar het komt steeds maar niet.
Uiteraard moeten de twee verhalen door elkaar gaan lopen om de film tot de thriller te maken zoals ie geafficheerd wordt. Dat gebeurt, het speelt zich allemaal af rondom het wereldje van model Kyra en haar nogal vreemde vriend. Maureen wordt ondertussen suf geappt door een onbekende, die veel van haar lijkt te weten en ver in haar leven binnendringt.

Met : Kristen Stewart , Lars Eidinger, Sigrid Bouaziz, Anders Danielsen Lie

How to lose friends and alienate people - Robert B. Weide

How to lose friends and alienate people op IMDb (6,5)
Zat gewoon op de bank gisteren, toen deze film begon en ik er in viel. Herkenbaar type film, met van die geforceerde lachmomenten die je mijlenver voelt aankomen. En die te vaak pijnlijk onleuk zijn.
Goed , ik heb hem uitgekeken, hij was mooi iets na elven klaar zodat ik direct mijn bed in kon.

Het handelt over een Britse journalist die het wil gaan maken bij een Amerikaans shownieuwsblad. Niemand begrijpt hem natuurlijk, hij is ook bot en onhandig en, daar is ie weer, pijnlijk onleuk.
Alleen de maitresse van de vervelende hoofdredacteur begint na enige tijd wat in hem te zien. Ondertussen droomt hij van een of ander sterretje dat ie graag voor "een diepte-interview" zou willen ontmoeten. U snapt bij wie hij - spoiler alert- aan het eind van de film blijft hangen.

Met : Simon Pegg, Kirsten Dunst, Megan Fox, Jeff Bridges

Yves Saint Laurent - Jail Lespert

Yves Saint Laurent op IMDb
Biopics vind ik altijd moeilijk te beoordelen. De ene regisseur kiest voor een zo getrouw mogelijke weergave van het gebeurde, de ander geeft een iets vrijere interpretatie van het leven van zijn held(in). De "zo zou het gegaan kunnen zijn"-gedachte geeft een film veel meer middelen.

Ik schat in dat deze (overgeacteerde) film tot de laatste categorie behoort, tenzij de werkelijkheid erger is dan we dachten. Want deze ongenaakbare modekoning was een irritant , egoistisch, manisch-depressief, verslagingszuchtig, monomaan ventje. En als hij echt zo was als hij hier neerzet, geloof ik niet dat zijn imperium zo strak zakelijk geleid zou zijn door zijn partner, die de ene vernedering na de andere over zich heen laat komen , alleen maar om het onmetelijke talent van de Algerijns-Franse couturier te laten bloeien.

Dát is het interessante van deze film: je gaat je afvragen wat waar is en wat niet. En je bedenkt maar weer dat de modewereld helemaal geen creatieve is, maar gewoon een keiharde zakenwereld. Waarin niet iedereen de weelde kan dragen. Net echt.