The Roses - Jay Roach

The Roses op IMDb (7,1)
 The Roses op Moviemeter (2,93)

The Roses op Wikipedia

Het mooie van titels als deze (een nieuwe bewerking van het succsesvolle boek "The war of the Roses" van Warren Adler) is dat je precies weet wat je gaat krijgen, maar dat het dan toch verrassend veel beter is dan je verwacht. Dat komt natuurlijk ten eerste door de twee acteerkanonnen die tegen alles en iedereen in stelling worden gebracht, maar de derde hoofdrol wordt wmb volledig opgeëist door de dialogen. Die zijn zo messcherp en volgestort met humor dat er geen ontkomen aan is: de ruziemakers kweken óók sympathie bij de kijker. En dat is een knappe prestatie. Onhebbelijkheden volop, naar gedrag dito, maar diep diep daaronder zit toch ook een sprankje liefde. Op zoek dus.

Hij is megasuccesvol architect, zij is slonzige moeder met een kleine belevingswereld. Dat verandert als meneer Rose, hierna te noemen: Theo, een uitermate innovatief en artistiek bouwproject van de grond krijgt. Alom geprezen wordt hij, het succes kan niet op. Dat inspireert hem om een stukje daarvan op zijn vrouw te laten afstralen: omdat ze elkaar ooit in de keuken van een restaurant heben ontmoet koopt hij er een voor haar: nu nog een shabby gebouwtje maar voor haar straks wel een zingevende plek. Mondjesmaat bezoekers maar dat verandert als een bekend culinair restaurant op bezoek komt. "Platgelopen" is daarna zwak uitgedrukt.
Alle reden tot vreugde in het gezin dus, maar daar komt een eind aan doordat een storm dat wonderlijke gebouw van Theo volledig verwoest. Constructiefouten? Conceptuele fouten? Hoe dan ook straalt het af op de architect, wiens carrière in 1 x stilvalt. Een mooi moment van bezinning: de voortdurend werkende bouwmeester krijgt én neemt de tijd om de opvoeding van de kinderen op zich te nemen terwijl vrouw Ivy een heuse restaurantketen opbouwt. Iedereen blij zou je zeggen, maar het blijkt de angel te zetten in hun relatie: ze worden prikkelbaar, ze accepteren minder van elkaar, ze kweken jaloezie naar elkaar, ze vallen uit naar elkaar. Van daar is het nog maar een kleine stap naar fysieke bedreiging en geestelijke terreur. De stellingen worden betrokken.

Met: Benedict Cumberbatch, Olivia Colman, Kate McKinnon, Andy Samberg, Ncuti Gatwa, Sunita Mani

FIN - song : Susannah Hoffs & Rufus Wainwright - Happy Together

Gezien in : Cinema Oostereiland

Délicieux (aka Delicious) - Eric Besnard

Délicieux op IMDb (7,0)
 Délicieux op Moviemeter (3,19)

Délicieux op Wikipedia

"Ik houd van lekker eten". Hoe vaak hoor je die uitdrukking wel niet? Alsof er ook mensen zijn die van vies eten houden, wat ik betwijfel. Hoe dan ook: er zijn veel mensen die zich voordoen als "culinair onderlegd", er zijn daartussen ook mensen die dat ook daadwerkelijk zijn. Zelf ben ik niet zo iemand, ik geniet mogelijk zelfs meer van een eenvoudige maaltijd dan van een culinaire effort van een topsport-kok. Maar feit blijft dat het een kunde is, waar een fors deel van onze wereld warm voor loopt. 

Voor die mensen zal deze film dan ook inzichten bieden in hoe het allemaal zo is gekomen. Gisteren herzag ik de aangename komedie "Délicieux" die op een "zo kan het gegaan zijn"-wijze de ontstaansgeschiedenis van "het eerste restaurant ooit" vertelt. Ook bij het opnieuw bekijken genoot ik van het innemende spel van hoofdrolspeler Grégory Gadebois, opnieuw was fijn om met het verhaal van de film licht enkele bepalende historische feiten aan te raken (de Franse revolutie, adel versus burgerij én dus het ontstaan van de gastronomie. Geen straf hoor, deze.

Mijn recensie uit 2022: https://begt.blogspot.com/2022/06/delicieux-aka-delicious-eric-besnard.html

FIN - song : Christophe Julien - 1789

Kwestie van geduld - Ruud Schuurman

Kwestie van geduld op IMDb (5,4)
 Kwestie van geduld op Moviemeter (2,14)

Kwestie van geduld op Wikipedia

Waarom ik het toch elke keer weer doe, Nederlandse romkoms aanklikken, weet ik niet meer zo goed. Het bevalt meestal matig tot slecht, maar ik vind wel dat ik het - met de nodige vertraging - wel moet blijven volgen. Ze bedienen een groot publiek, alleen daarom al is het terecht dat deze films gemaakt worden. Ook zijn ze een kweekvijver voor nationaal acteertalent, zowel voor oudere acteurs die zo aan het werk kunnen blijven als voor de jonge opkomende acteurs die de sterren van de toekomst kunnen worden. Ook voor de filmzalen zijn ze van groot belang want het publiek stroomt gretig toe. Tenslotte: als je pretendeert een gevarieerde filmquiz te maken met je team, moet je ook door genres hen waar je zelf niet als eerste aan denkt. Alle reden dus voor een <klik>.

Zoals zoveel van deze films beginnen we in hartje Amsterdam, waar chefkok Monica zeer succesvol is met haar kleine restaurantje. Dermate succesvol zelfs dat ze een Bib Gourmand verdient met haar kookkunsten. De "Bib" is een vooraankondiging van de Michelin-ster dus Monica beseft dat ze naar een andere locatie zal moeten om de verwachte aanloop te kunnen bedienen en de Bib daarmee te gelde te maken. Maar hoe financier je dat? Plots beseft dat ze nog een rekenng te vereffenen heeft in haar geboorteplaats. Ze tuft naar Limburg.

Daar aangekomen komt ze tot het besef dat haar keuze voor Amxterdam een terechte was. Alles is nog hetzelfde in haar dorpje, haar oude vrienden zijn er allemaal blijven hangen en doen hun dagelijkse- helaas niet zo ambitieuze- ding. Of toch? Ze komt erachter dat haar oude vriendinnen elk hun eigen drijfveer hebben. Maar vooral ontdekt ze dat haar oude liefde helemaal niet de sukkel is geweest die ze hem verwijt te zijn. 

Met: Barbara Sloesen, Frans Dam, Genelva Krind, Manuel Broekman

FIN - song : Roel Gommans/Jules Pelvers-  A matter of patience

FIN - song : Rowwen Heze- Limburg

Greta (aka The Widow) - Neil Jordan

Greta op IMDb (6,0)
 Greta op Moviemeter (3,07)

Tamelijk doorsnee thriller, al moet ik toegeven dat beide hoofdrolspeelsters zich behoorlijk van hun taak kwijten. Isabelle Huppert schmiert en zuigt, terwijl Chloë Grace Moretz een mooie transformatie ondergaat in deze film.

Moretz speelt de frisse Frances McCullen, werkzaam in een kwaliteitsrestaurant en dienstbaar en vriendelijk van karakter. Op een dag vindt Frances na haar dienst een achtergelaten damestas in de metro. Ze kijkt nog om zich heen maar ziet niemand die de eigenaar zou kunnen zijn. Ze probeert het in te leveren bij Gevonden Voorwerpen maar daar is de service zo belabberd dat ze besluit het zelf te proberen: aan de hand van een van de pasjes in de tas achterhaalt ze de verblijfplaats van de eigenaar, ze gaat de tas zelf terugbrengen, dit geheel tegen het advies van haar roommate Erica, die adviseert om de tas naar de politie te brengen.

De eigenaar blijkt Greta Hideg, een oudere dame te zijn die heel vriendelijk meldt hoe verstrooid ze is en hoe fijn ze het vindt dat een jonge vriendelijke vrouw bij haar langskomt. Ze verklaart erg eenzaam te zijn nu ze als weduwe in dat grote huis alleen leeft, haar dochter ver weg wonend in Parijs. Frances heeft een beetje medelijden met haar en besluit een koffieafspraak met de dame te maken, ze wil best een "bezoekbuddy" zijn voor deze vriendelijke dame. Dat gaat natuurlijk goed zolang het goed gaat: als Frances op een gegeven moment werkverplichtingen voor laat gaan op de afspraken met Greta begint deze met bellen, maar al snel gaat dit over in stalkinggedrag. Frances komt in de knel, de oude oma verliest met rasse schreden haar vriendelijkheid. 

Met : Isabelle Huppert, Chloë Grace Moretz, Maika Monroe, Stephen Rea

FIN - song : Arthur Rubinstein - Liebestraum No. 3 (Franz Liszt)

Boiling Point - Philip Barantini

Boiling Point op IMDb (7,5)
 Boiling Point op Moviemeter (3,55)

Koken is topsport. Kijken is topsport. 

Dat laatste gaat niet altijd op, maar in dit geval zeer zeker: wie deze film ziet, kan niet anders dan meegaan in de hoge snelheid, in de strak gespannen sfeer, in de constant voelbare dreiging en in de neiging tot het gebruik van krachttermen.
Dat is wat deze film met je doet: je wordt live de keuken ingezogen van een chique restaurant waarbij de gasten met hoge eisen binnenkomen en waar dus navenant hoge eisen worden gesteld aan het personeel. 

In de film draait het om topkok Andy , die zich voor meer dan de volle honderd procent door de film heen stresst. Vanaf de eerste scene staat hij strak gespannen: al direct worden we deelgenoot van zijn onhandige gedrag als gescheiden vader die de zorg en aandacht voor zijn zoontje moet combineren met het leveren van dagelijkse topprestaties op culinair gebied. We geven hem het voordeel van de twijfel, hij lijkt duidelijk een "ruwe bolster, blanke pit"figuur die het ook allemaal maar goed wil doen. 

We kijken anderhalf uur lang naar een mini-maatschappij: niet alleen de koks en restaurant-medewerkers worden op hun vaardigheden doorgelicht, ook de nukken en wensen van de restaurantbezoekers komen uitgebreid aan bod. Daarmee is de film zeer zeker geen reclame voor "werken in de horeca" , maar is hij net zo hard voor mensen die wannabe-culinair zijn, die zich influencer voelen of die zich op grond van een media-carrière de nodige arrogantie qua behandeling aanmeten. Met open mond (pun intended) kijk je naar een schitterend weergave van het gedrag van nep-mensen. 

Razend knap hoe regisseur Barantini dat in anderhalf uur weet op te roepen, razend knap ook is de performance van hoofdrolspeler Stephen Graham. De film komt hoog in de top10-lijstjes van 2022, dat is zeker.

Met ; Stephen Graham, Vinette Robinson, Ray Panthaki, Jason Fleming

FIN - song : Sam Fender - Poltergeists

An (aka Sweet Bean) - Naomi Kawase

An op IMDb (7,4)

An op Moviemeter (3,53)

Zachtzoete film die geheel drijft op ingetogen Japanse bescheidenheid , een vorm van menselijke omgang waar wij in het schreeuwerige Westen nog steeds veel van kunnen leren. Waar wij vaak direct en hard ons zegje doen, is het Japanse gebruik om omfloerst en ietwat voorzichtig, welhaast nederig,  met elkaar te communiceren een verademing om naar te kijken. Het maakt kabbelende films als deze een plezier om naar te kijken. 

Sentaro is een eenvoudige koekenbakker. In dit geval letterlijk: hij bakt dorayaki's , een soort dubbelgeklapte pannenkoekjes met een vulling van zoete bonen. Hij verkoopt deze vanuit een kleine cabine, die hij huurt van een bemoeizieke cententeller. Hij werkt kneiterhard en verkoopt net voldoende om er een marginaal bestaan uit te peuren, vooral aan scholieren maar ook een enkele passant staat aan zijn loket. 
Op een dag meldt zich een bejaarde vrouw aan zijn kraam. Tokue, 76 jaar oud en overduidelijk lichamelijk in de problemen, zegt dat ze hem graag wil assisteren. Sentaro ziet nog niet direct het voordeel in van haar aanbod, totdat ze een bakje met een bonenprutje achterlaat. Hij proeft en moet toegeven dat het vele malen beter smaakt dan zijn eigen mengsel. Ze komt terug en hij vraagt haar uit te leggen hoe ze tot dit recept gekomen is. Sentaro krijgt les: ze toont hem het hele proces van behandeling van de zoete bonen, waarna ze uiteindelijk een eerste oplevering in de verkoop doen. Het blijkt een succes, al binnen enkele dagen verkoopt hij keer op keer als zijn dorayaki's uit. Een zonnige toekomst lijkt verzekerd, totdat er mensen bij hem komen met verhalen over Tokue, waarom ze eigenlijk helemaal niet bij hem zou mogen werken. Sentaro krijgt een bezwaard geweten. 

Met : Masatoshi Nagase, Kirin Kiki , Kyara Uchida

  FIN - song : Midnight Monsters - Silver lining 

Délicieux (aka Delicious) - Eric Besnard

Délicieux op IMDb (7,0)
 Délicieux op Moviemeter (3,04)

Het gaat allemaal niet heel diep, maar vermakelijk en onderhoudend is deze film zeer zeker wel. Hoewel de klassenstrijd wel degelijk een van de hoofdonderwerpen is, wordt ie in beeld maar mondjesmaat uitgevochten. Onderhuids aanwezig, laat ik het zo noemen. 

1789, de Franse Revolutie is in aantocht. Pierre Manceron is als hoofdkok in dienst bij de snobistische hertog van Chamfort. Dat klinkt heel leuk, maar koks in dienst van de adelstand krijgen opgelegd wat ze mogen maken, die worden niet geacht zelf gerechten te gaan verzinnen. Wanneer Manceron dat bij een chiq diner op het kasteel dan toch een keertje doet (hij verzint een klein hapje, een zoetigheidje als dessert) wordt hij ter verantwoording geroepen. Tegenover de dik bepruikte hertogen en geestelijken wordt hij aanvankelijk bewierrookt om de rijke smaken in de gerechten, totdat men begint over het zelfbedachte gerecht. Manceron vertelt de ingrediënten, waarop de aanwezig snobistisch vertellen dat je hen, de edelen, nooit gerechten moet aanbieden met dingen die onder de grond groeien. Manceron moet zijn excuses aanbieden maar weigert dat. Ontslag volgt. 

Hij keert terug naar zijn geboortegrond en bouwt stukje bij beetje de oude herberg van zijn vader weer op, gewoon weer de standaardgerechten als eenvoudige soepen en hompen vlees aan de passanten serverend. Totdat op een dag een jongedame aan zijn deur staat: deze Louise meldt dat ze zijn reputatie als kok van hertog Chamfort kent en dat ze graag bij hem in de leer wil. Ze wil hem helpen van de herberg een succes maken en de sores met de hogere adel te vergeten. Manceron vertrouwt haar niet meteen maar zwicht uiteindelijk toch en begint haar in te werken. Met enige aanloopmoeilijkheden begint ze inderdaad het vak te leren en blijkt ze een goede smaak te hebben. 
De herberg loopt goed, hetgeen ook de hertog ter ore komt. Hij kondigt aan een keer te willen komen eten, Manceron gaat direct met de opgegeven lijst aan de slag en investeert fors in aankleding en materialen. De hertog lijkt hem echter een loer te draaien door niet te verschijnen, hetgeen Manceron op forse verliezen komt te staan. Net als hij het bijltje erbij neer wil gooien, komt Louise in samenwerking met Manceron's zoon met een lumineus idee: wat nu als ze eens voor het gewone volk gaan koken, als die hier aan tafels kunnen kiezen van een menukaart? Langzaam krijgt het eerste restaurant ooit zijn vorm. Hetgeen ook de hertog te horen krijgt. 

Met: Grégory Gadebois, Isabelle Carré, Benjamin Lavernhe, Lorenzo Lefebre

Beau Monde - Hans Vannetelenbosch

Beau Monde op IMDb (7,5)

Beau Monde op Moviemeter (2,88)

Het was al middernacht geweest toen mijn vorige film eindigde. Maar voor mij was het nog net te vroeg om naar bed te gaan want vandaag ben ik vrij. Gelukkig had ik deze korte film nog op de schijf staan. Hou ik van: korte films zijn wel degelijk volwaardige films, alleen hebben ze veel minder tijd om hun zegje te doen. Het draait dus om duidelijke doelstellingen : een kenmerkende sfeer, een bepaalde diepgang en het op een juiste manier zetten van de toon. Vereist vakmanschap, lukt ook niet altijd, maar is wel vaak interessant om te volgen. 

We betreden een chique restaurant. Het is al snel duidelijk dat iedereen onder stress leeft. Het personeel heeft niet alles op orde, een van de hoofdserveersters komt te laat (want net terug van bezoek aan haar moeder in het ziekenhuis), de chef heeft duidelijk iets relationeels te verhapstukken met een van zijn medewerksters, de gerant kan zijn woede over de gang van zaken maar moeilijk inhouden doch weet zijn gezicht in de plooi te houden. 


Maar ook bij de bezoekers is niet alles koek en ei: het oudere stel dat te lang bij elkaar is, kijkt verveeld en afkeurend naar de andere bezoekers. Ondertussen stuurt de vrouw het ene na het andere gerecht terug naar de keuken omdat het niet is wat ze gevraagd heeft. Een tafel verderop zit een wat jonger stel, waarvan de vrouw duidelijk enigszins aangeschoten is. Daardoor overtreedt ze alle etiquette-regels die er in een sterrenrestaurant doorgaans gehandhaafd worden. Manlief zit zich op te vreten, vooral als zijn vrouw de confrontatie aangaat met de tafels om haar heen. 

De film is een mini-mozaïek, waarin het dunne laagje vernis van de gegoede burger een stukje wordt af gekrabd. 

Met : Maaike Cafmeyer, Koen de Graeve, Line Pillet

Ein Lied von Liebe und Tod (aka Gloomy Sunday) - Rolf Schübel

 Ein Lied von Liebe und Tod op IMDb (7,8)

Ein Lied von Liebe und Tod op Moviemeter (3,86)

Een film die 22 jaar na verschijning op een 7,8 op IMDb staat, die laat zijn sporen na. Gek genoeg kende ik het bestaan van deze titel niet, ik was dan ook aangenaam verrast door de gastheer van de filmclub die ons deze gisteravond voorschotelde. Prachtig drama, met evenveel verstilde romantiek als heftige problematiek. En, dat vooral, met muziek die nog heel lang in je hoofd blijft tintelen. 

Boedapest is, kort voor de Tweede Wereldoorlog, een bruisende en statige stad met veel aandacht voor cultuur en culinaire verwennerij. Het restaurant van Laszlo Szabo speelt daar een voorname rol in: bezocht door intellectuelen en high brow zakenlui, met een hoogstaand culinaire kaart en ook nog eens dagelijks muzikale optredens. 

Szabo heeft een verhouding met zijn hoofdbediende, de bekoorlijke Ilona. Ilona doet met haar fraaie verschijning de harten van de bezoekers sneller kloppen, onder andere dat van de Duitse zakenman Kier die duidelijk niet alleen maar voor het heerlijke Rollfleisch in het restaurant komt. Als er na een reeks audities een nieuwe pianist in het restaurant wordt aangenomen, moet ook Szabo een stapje opzij doet. Ilona valt voor de intrigerende mystiek van Andras , die zelf ook moeite heeft zijn gevoelens voor de verkering van de baas te onderdrukken. Hij componeert zelfs een lied voor haar, een lied dat het leven van hen allen drastisch zal veranderen. 

Het "Lied von einen Traurigen Sonntag" krijgt eenieder die het hoort in haar greep. Andras bemachtigt een platencontract, zijn lied gaat frequent over de radio maar heef daarin een onbedoeld effect. De weemoedige klanken en het intense verdriet dat er uit spreekt , maakt dat veel mensen de hand aan zichzelf slaan: honderden mensen worden aangetroffen in hun kamer met het Lied van de Droevige Zondag op de platenspeler. 
Ilona verdeelt haar aandacht en haar fysiek gelijkelijk over haar twee mannen, die beiden de overtuiging hanteren dat ze "liever elk een halve Ilona hebben dan allebei géén Ilona". De drie-eenheid houdt stand, totdat de nazi's binnenvallen in Hongarije om ook daar hun gruwelijke anti-joodse machine in werking te zetten. Voor het trio wordt het extra lastig als de oude klant Kier opeens weer verschijnt, nu echter in een rol als Obersturmbahnfuhrer met een duidelijke opdracht. 
Zowel Laszlo als Andras doen moeite om uit de klauwen van de Duitsers te blijven, maar het net spant zich. Ilona ziet zich gedwongen een spil-rol te spelen, ze probeert de Duitse boot zo lang af te houden dat ze haar mannen in veiligheid kan brengen. 

Met: Erika Maroszan , Joachim Krol, Stefano Dionisi, Ben Becker

 FIN - song : Heather Nova - Gloomy Sunday

Noot: voor de film liet de gastheer ons de Gloomy Sunday versie horen van Billie Holiday. 78 toeren. Kippenvellend, wat een impact. 

De Zevende Hemel - Job Gosschalk

De Zevende Hemel op IMDb (6,7)
Toch weer erin getrapt, toch weer een Nederlandse mozaiekfilm geprobeerd. Hij kwam voorbij op mijn Film1-abonnement, wil ik er ter zelfverdediging bij zeggen. Maar goed: ik had hem ook kunnen afzetten, ik had er zelfs ook niet aan kunnen beginnen. Niet gedaan, zondagavond met vrouw op de bank gespendeerd nu. Dat is ook wat waard.

Een ouder echtpaar runt een succesvol Italiaans restaurant. Papa is een nurks die het achteraf best wel goed voor heeft met zijn kinderen. Een is de ambitieuze dochter, een ander is de artistieke dromer en weer een ander is de dwarsligger die na een ruzie uit de familie wordt gezet en zelf een foodtruck begint.
Het 30 jarig jubileum van het restaurant nadert en mamma wil al haar kinderen erbij. Vader wil die ene dwarse zoon niet, dochterlief zet in de feestweek haar echtgenoot buiten de deur, andere zoon hoort toevallig die week dat ie vader wordt terwijl ie er niet aan toe is. Dat werk.

De film wordt - oh gruwel- doorspekt met Nederlandstalige hitjes, die door de acteurs worden gezongen. Het is ver gezocht, het leidt af en het is ook nog eens niet goed. Maar ja, daar mag iedereen anders over denken.

Met : Huub Stapel, Henriette Tol. Halina Reijn

Chef - Jon Favreau

Chef op IMDb (7,3)
Opnieuw een lichtvoetige film, maar dat kwam zeer goed uit na een stevige week. Niemendalletjes , dat had ik nodig.
Jon Favreau is een comedian/acteur en tegenwoordig soms ook regisseur. Deze film maakte hij als vehikel voor zijn komische zelf. Dat lukt aardig. Niet dat het de geschiedenis ingaat, maar het is goed toeven in deze film. Feelgood zoals feelgood moet.

Carl is meesterchef in een gerenommeerd restaurant. Spraakmakend begonnen, maar voor zijn eigen gevoel langzamerhand beland in formulewerk. Als er een gevreesde culinair-journalist op bezoek gaat komen, wil hij eigenlijk ouderwets gaan vlammen maar de eigenaar eist van hem de voortzetting van zijn succesformule.
Het gaat mis, natuurlijk. De recensie is vernietigend, Carl kan het niet verkroppen en slaat om zich heen. Uiteindelijk leidt dat tot zijn vertrek, nogal stormachtig verbeeld in de media. Hij krijgt oorspronkelijk geen poot meer aan de grond in de restaurantwereld, aanbiedingen blijven uit. Als nanny voor zijn zoon kan hij een vluchtje met zijn ex mee, die heeft in Florida iets te doen. Carl hervindt zich, begint een foodtruck met de in die streek populaire Cubaanse broodjes en snacks. Dat slaat aan. Hij herbouwt zijn naam en begint aan een zegetocht door Amerika, terug naar zijn kritische Californische publiek. U raadt al hoe het ongeveer afloopt.

Silent City - Threes Anna

Silent City op IMDb
De Silent City uit de titel is Tokyo. Daar trekt de jonge Rosa heen om het vak te leren van een Japanse meesterkok. Spartaans is de opleiding, groot is haar teleurstelling als ze de eerste maanden alleen maar in een zijkeuken in de snijploeg wordt ingedeeld.
Maar gaandeweg lukt het haar om in contact te komen met de chef. Het succes in haar opleiding is omgekeerd evenredig met haar geluksgevoel in de kille onpersoonlijke stad die Tokyo voor haar is.
Cultureel onbegrip, onvermogen om te communiceren en ook nog eens gebrek aan geld. Maar ze zet door.

Ik vond de film nogal vermoeiend, maar wellicht vinden anderen hem gestileerd.