Mr. Nobody against Putin - David Borenstein/ Pavel Talankin

Mr. Nobody against Putin op IMDb (7,6)
 Mr. Nobody against Putin op Moviemeter (3,68)

Mr. Nobody against Putin op Wikipedia

Net gisteren werd bekend dat deze documentaire een Oscarnominatie in de wacht heeft gesleept. In de avond hebben we ervaren hoe terecht dit is. Zelf de oorlog met grote interesse en betrokkenheid gevolgd (wegens werkzaamheden bij het Oekraïne-project van Vluchtelingenwerk Nederland heb ik vele indrukwekkende en veerkrachtige verhalen vernomen), maar het blijkt van het grootste belang om ook verdieping te vinden in wat er in het oorlogvoerende land zelf gebeurt. Dat kan nauwelijks méér illustratief gebeuren dan wat u in deze documentaire te zien krijgt.

Ook vóór de oorlog in Oekraïne was Rusland al een land van protserige heldhaftigheid, ook vóór 2022 schermde het land al met een glorieus verleden en een stralende toekomst. Dat bleek in de praktijk wel mee te vallen: ongezonde woonsteden, gebrek aan toekomstperspectief bij jongeren, achtergestelde plattelandsgebieden vol met grauwe industrie. (zodat u het plaatje even voor u ziet op het moment dat wij het verhaal instappen). De jonge Pavel Talankin, een sociaal buitenbeentje, heeft een bijzondere baan; hij is "videograaf" op de school van Karabasj, de man die op beeld vastlegt wat de school waar hij werkt allemaal voor projecten en evenementen organiseert. Veel van die projecten dienen "the glorious nation of motherland Russia" te bezingen. Talankin filmt en bouwt een speciale band op met de schoolkinderen: bij hem kunnen ze zich creatief uiten, bij hem kunnen ze af en toe even een droomwereld induiken, bij hem kunnen ze even ontsnappen aan de harde en grauwe realiteit.

Alles verandert na de inval in Oekraïne. Het regime vaardigt opdrachten uit om lessen te wijden aan de militaire successen, de eenheid van het land en de glorie van de Putinisten dient te worden uitgedragen. Angstvallig gaan de mensen erin mee, maar niet Talankin. Die schiet weliswaar zijn beelden, maar bouwt langzaam zijn verzet op. Het feit dat u deze beelden kunt zien, is te danken aan een levensgevaarlijke vorm van verzet: kijk mee, huiver mee, oordeel mee.

Monster (aka Kaibutsu) - Hirokazu Kore-Eda

Monster op IMDb (7,8)
 Kaibutsu op Moviemeter (3,56

Monster op Wikipedia

Vanaf de bank minder indrukwekkend dan in de zaal, maar nog steeds zie je de meesterhand van Kore-Eda ervan af. Hoewel ik deze nog niet zo heel lang geleden gezien had, deed ik toch de opdracht "KIJK" toen ik er langs kwam. Omdat ik grote waardering heb voor de aan invloed winnende Aziatische cinema wellicht. Omdat ik me de poëtische kanten van deze in blokken opgedeelde vertelling herinnerde? Kweetniet, maar opnieuw bleek dit een goede film. De hoge publiekswaarderingen blijven constant, dat zal ook wel iets zeggen. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "Monster" (januari 2024)

FIN - song : Ryuichi Sakamoto - Aqua

Nawi: Dear Future me - Valentine Chelluget/Apuu Mourine/Kevin Schmutzler

Nawi op IMDb (7,8)
 Nawi op Moviemeter (3,50)

Nawi op Wikipedia

Hoewel de film aan het eind behoorlijk richting drakerig ging, haalde het op waarheid gebaseerde "NAWI' bij mij toch een ruime voldoende. Prachtige beelden, een niet onverdienstelijk spelende piepjonge actrice en vooral het hard-realistiche sociale verhaal: samen wint het uiteindelijk de kijker. Want wees eerlijk: hoe vaak zie je nu eigenlijk puur Afrikaanse films? Hup. richting de voorpremière dus. 

"Six camels, eighty sheep and a hundred goats. That's me."
Ze kan er amper van slapen: het allesbepalende examen komt er aan. Het examen dat de op het platteland van Noord-Kenia geboren Nawi de kans moet geven op een betere toekomst. Ze droomt van een betere toekomst (niet zo gek als je het plaggenhutje ziet waar ze met haar familie opgroeit): als ze hier goede resultaten haalt, kan ze naar Nairobi voor vervolgonderwijs waarna de wereld voor haar open ligt en ze elke richting uit kan die ze wil kiezen. En ja hoor: ze slaagt met glans, haalt de beste cijfers van de hele provincie en wordt daarvoor zelfs door de Keniaanse staatstelevisie voor geïnterviewd.
Gebakken eitje dus, die toekomst. Mooi niet.
In de stam waarin Nawi opgroeit, gelden andere regels: de mannen bepalen als familiehoofd je toekomst. En aangezien Nawi's pappie onder een boel drank andere afspraken maakt met de potige volwassene Shadrack wordt er een deal gesloten: in ruil voor een beste hoeveelheid vee (Six camels, eighty sheep and a hundred goats") wordt Nawi uitgehuwelijkt. Weg toekomst, weg opleiding. Ze moet trouwen en kinderen baren: dat ze nog geen 14 jaar is, maakt voor de traditionele stam niet uit. Hoe ze ook protesteert, haar vader blijft onverbiddelijk en wijst op haar verantwoordelijkheid: door haar huwelijk met Shadrack kan het hele gezin (vader, zijn meerdere vrouwen en dito kinderen) overleven. Nawi legt zich er niet zo maar bij neer.

Met: Michelle Lemuya Ikeni, Joel Liwan, Michelle Tiren, Benson Ochungo Obiero, Ben Teke

Gezien in : Cinema Oostereiland

Splitsville- Michael Angelo Covino

Splitsville op IMDb (6,5)
 Splitsville op Moviemeter (2,93)

Splitsville op Wikipedia

Zingend verliet ik de zaal gisteravond. Dat kwam niet louter door het heerlijk aanstekelijke slotliedje (zie mijn rubriekje FIN-songs onderaan mijn recensies: in dit geval een liedje van een album dat ik al eind jaren 70 op vinyl kocht). Nee, het kwam ook doordat de film me behoorlijk meeviel: ik was er met weinig verwachtingen heen gegaan maar liet me de kans op een première-avondje niet ontnemen. Oké, de slapstick-achtige vechtscenes hadden voor mij niet gehoeven, maar de gortdroge dialogen en de vele verwikkelingen in het script maakten dat ik het gevoel had naar een grappig eigentijds geheel te zitten kijken. Prima vermaak.

Ze laat het ineens vallen: ze wil scheiden. In de auto onderweg naar hun beste vrienden zegt Ashley het opeens op hyperdramatische toon aan haar man Carey. Voor hem komt het als een donderslag bij heldere hemel, ze zijn immers nog maar net een jaartje getrouwd en hij had niet het idee dat dit met veel problemen gepaard ging. Hij stapt uit de auto en gaat lopend en sluipend onderweg naar het bevriende stel Paul en Julie.
Daar legt hij zijn problemen op tafel, maar zij zijn er niet van overtuigd dat dit een probleem zou moeten zijn. "Neem een voorbeeld aan ons", zeggen ze, "wij hebben een open relatie". Een voorbode voor een hoop ellende, dat weet elke kijker. Een forse reeks vergissingen, aannames passeren de revue: niet alleen scheiding, maar ook fraude, opvoeding, geweld, zweverige therapieën, kinderfeestjes, jaloezie, mentalisme, leugens en spijt bouwen een op het oog onsamenhangend verhaal waarin toch keurig de lijntjes bij elkaar worden gelegd. Er gaat veel water naar de zee.
Met: Kyle Marvin, Dakota Johnson, Michael Angelo Covino, Adria Arjona, Simon Webster

FIN - song : Steve Forbert- Romeo's tune

Gezien in : Cinema Oostereiland

About dry grasses (aka Kuru Otlar Ustüne/ Les Herbes Sèches) - Nure Bilge Cilan

About Dry Grasses op IMDb (7,7)
 About dry grasses op Moviemeter (3,51)

About Dry Grasses op Wikipedia

Natuurlijk, als kijker hoef je niet zoveel af te zien als de hoofdpersonen in de film, maar 3u17m kijken naar de trage doch indringende films van bejubeld regisseur Nure Bilge Cilan is toch best een inspanning. Het is vechten om de aandacht erbij te houden: veel van de dialogen lijken nergens toe te leiden of ergens over te gaan, voor het gevoel had het een stuk korter gekund. Achteraf snap je het echter ook wel weer: het tempo van de film is een getrouwe weergave van het harde bestaan van de hoofdpersonen op het Oost-Turkse platteland. 

En met Oost-Turks bedoel ik dan ook echt het uiterste oosten: we gaan naar het onherbergzame deel van het land, naar Kurdistan, waar de winters meedogenloos zijn en de seizoenen eindeloos op zich laten wachten. Leraar Samet vindt dat hij er zijn tijd verdoet, liever verhuisde hij naar het swingende Istanbul. Zover is het nog niet, hij zal eerst nog weer een jaargang les moeten geven op zijn archaïsche plattelandsschool. 
Alles lijkt te kabbelen, Samet wisselt de lesdagen af met drankgelagen met collega's of met foto-wandeltochten in de onherbergzame gebieden in de buurt. Maar dan worden hij en een collega bij de schooldirecteur geroepen: er is een aanklacht tegen hen ingediend wegens 'grensoverschrijdend gedrag'. Hoewel ze zich beiden van geen kwaad bewust zijn, weet Samet direct uit welke hoek dit vandaan komt. Het is over en uit met zijn communicatieve manier van lesgeven, alles wordt directief en onpersoonlijk. Alleen zo weet hij afstand te houden van zijn klas en vooral van zijn voormalige favoriete leerlinge Sevim. Het wordt overleven of opgeven.

Met: Deniz Celiloglu, Merve Dizdar, Musab Ekici, Ece Bagci

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

The Penguin Lessons - Peter Cattaneo

 The Penguin Lessons op IMDb (7,1)

The Penguin Lessons op Moviemeter (3,39)

The Penguin Lessons op Wikipedia

Een geweldige film dit. En toch: toch had ik een confronterende gewaarwording. Ik merkte namelijk dat ik weliswaar geamuseerd zat te kijken naar de altijd vermakelijke Steve Coogan maar ik merkte dat ik pas echt in de film kwam toen de film een wat socialere lading kreeg, toen er dus diepgang kwam. Het bracht mij het besef dat ik weliswaar makkelijk naar komedies kijk (immers: lachen kan gezond zijn) maar dat ik pas echt wat begin te voelen en te vinden als de film een maatschappelijker beeld gaat weerspiegelen. Het maakt deze film tot een voor mij belangwekkende, het maakt mijn waardering anders, het maakt dat ik deze film langer zal onthouden dan de wat meer gemiddelde komedie. 

1976, Argentinië. Het land staat op de rand van een militaire coup (een waarvan wij weten dat het daaruit voortvloeiende regime een te groot aantal jaren zal standhouden). Leraar Engels Tom Michell arriveert letterlijk met kanongebulder bij het college waar hij les zal gaan geven aan rijkeluiskindertjes. Tom krijgt aanvankelijk geen poot aan de grond bij de leerlingen, hij weet geen orde te houden. Dat verandert pas na een bijzonder uitstapje: als de school vanwege de ontwikkelingen in het land een weekje gesloten wordt, maakt Tom een uitstapje naar Uruguay. Hij ontmoet een vrouw, loopt met haar langs het strand en ontdekt daar - in een aangespoelde olievlek- een groep getroffen pinguïns. Een van de dieren leeft nog, de dame neemt het dier (én Tom) mee naar haar hotelkamer. Schoongewassen blijkt het plots een lief diertje. De dame laat Tom met het dier achter en zijn pogingen het dier weg te laten zwemmen, mislukken allemaal. Er rest hem geen andere uitweg dan het dier mee te nemen naar het college, naar zijn kamer. 

Het blijkt de ommekeer: niet alleen Tom hecht zich aan het dier, ook het personeel en uiteindelijk ook de leerlingen zijn allemaal gecharmeerd van de waggelaar. Eind goed, al goed, lijkt het. Niet dus: het nieuwe regime dringt verder op, een van de schoonmaaksters met wie Tom bevriend is, wordt opgepakt en verdwijnt. Apathisch ziet Tom het gebeuren, niets doet hij. Dat gaat natuurlijk niet lang goed: hij krijgt gewetenswroeging en moet laten blijken dat hij net zo begaan is met zijn omgeving als dat hij begaan is met een enkele aangespoelde pinguïn.

Met: Steve Coogan, Jonathan Pryce, Vivian el Jaber, David Herrero, Björn Gustaffson

FIN - song : Nick Drake- Northern sky

Gezien in : Cinema Oostereiland

I am Zlatan (aka Jag är Zlatan) - Jens Sjögren

I am Zlatan op IMDb (6,2)
 I am Zlatan op Moviemeter (2,86)

I am Zlatan op Wikipedia

Als tiener ging ik nog met grote regelmaat naar betaaldvoetbalwedstrijden. Met de vader van een vriendje reden we naar de stadions van AZ, Volendam of Ajax: ik heb grote namen nog levend zien spelen. Maar gaandeweg zwakte mijn aandacht af: voetbal was niet langer een spannend spel, het werd een industrie. Beursnoteringen, zakeninvesteringen én onvriendelijk supportersgedrag dreven mij ver weg van het speelveld. Sinds enkele jaren kijk ik ook niet meer naar Studio Sport, het boeit me niet meer wie wint of verliest. Maar er zit natuurlijk nog wel veel in het geheugen. Vandaar dat ik bij het zien van deze titel op "KLIK" drukte. Mijn voorliefde voor enfant terribles is namelijk níét afgezwakt.

Ik had wel iets beter moeten checken, ik dacht in een documentaire terecht te komen maar het bleek een geromantiseerde speelfilm, gemodelleerd naar het biografische boek van de Zweedse tovenaar Zlatan Ibrahimovic. En hoewel je dan vooraf weet dat de acteurs nooit de brille van de verbeelde speler zullen bereiken, doet de film wel iets goed. Heel duidelijk wordt dat Ibrahimovic een enorme lastpak was, maar dat dit voortkomt uit overlevingsdrang. Een knap lastige jeugd: gescheiden ouders, armoede, leerproblemen, agressie, kruimeldiefstal. Het zag er heel lang niet naar uit dat Zlatan ooit de professionele voetbalvelden zou bereiken. Daarvoor werd hij iets te vaak van trainingen weggestuurd, geschorst en uit teams gezet. Maar steeds kwam weer dat enorme vermogen om te pingelen en te scoren naar boven. We kennen de geschiedenis: pleintjesvoetbal => buurtvereniging => Malmö FF => Ajax => Juventus en verder. Waar eerst gesteggeld werd om de centjes voor sportkleding, liepen later de voetbalmakelaars om hem heen. Altijd, altijd komt Ibrahimovic in conflict: het is zijn verdedigingsmechanisme om zich staande te houden, om de wereld te laten zien dat ze rekening moeten houden met de prestatiedrang van een jongen van eenvoudige komaf die simpelweg groot durft te dromen.

Met: Dominic Anderson Bajkarati, Granit Rushiti, Cedomir Glisovic, Hakan Bengtsson, Gijs Naber

FIN - song : Ison & Fille - Länge leve vi

Sorry, Baby - Eva Victor

Sorry, Baby op IMDb (7,2)
 Sorry, Baby op Moviemeter (3,24)

Sorry, Baby op Wikipedia

Verdienstelijk speelfilmdebuut van de Amerikaanse Eva Victor die naar verluidt aanvankelijk naam maakte met olijke filmpjes op diverse social media voordat ze de stap naar het grote doek maakte. Ze maakte een film die ongetwijfeld zeer ambivalente gevoelens zal oproepen: hoewel continu doordrenkt van welhaast absurdistische humor pakt de film tegelijkertijd een heftig maatschappelijk onderwerp bij de lurven. Het werkte bij mij, maar ik weet niet of elke kijker het zo zal ervaren. Je moet sowieso een beetje van het Sundance-sfeertje houden, je moet wel tegen arthouse kunnen. Niet voor iedereen weggelegd, derhalve.

De regisseuse pakt zelf de hoofdrol. Ze is Agnes, een hyperslimme literatuurstudent die behoudend denkt en leeft. Ze staat niet al te lang stil bij wat de toekomst zal brengen omdat ze zichzelf simpelweg niet als oud en wijs kan voorstellen. Terwijl haar oude studiegenoten wegtrekken naar grote steden blijft zij in haar ijzige omgeving leven, bijna solitair leven zelfs. Af en toe seks met de buurman, die snel toehapt op haar wonderlijke verzoeken.

Haar hartsvriendin en voormalig huisgenote Lydie is verhuisd naar de grote stad maar komt regelmatig bezorgd langs om te kijken of het allemaal wel gaat met Agnes. Pas gaandeweg de film zien we waar haar zorgen vandaan komen: de briljante studente Agnes blijkt te zijn aangerand door haar destijds favoriete leraar. Welke stappen ze daarna ook zet, dat misdrijf blijft voor altijd haar wegen bepalen, ze komt er nauwelijks van los.

Met: Eva Victor, Naomie Ackie, Louis Cancelmi, Kelly McCormack, Lucas Hedges, John Carrol Lynch

FIN - song : Lia Ouyang Rusli - Sorry, Baby- Piano

Gezien in : Cinema Oostereiland

Jane Eyre- Cary Joji Fukunaga

Jane Eyre op IMDb (7,3)
 Jane Eyre op Moviemeter (3,35)

Jane Eyre op Wikipedia

Iets meer dan 30 jaar geleden bezocht ik tijdens een sportreisje (ja, ik heb hóóg gevoetbald. Hoog in de Engelse heuvels in ieder geval) de Haworth Parsonage. Dat is de beklemmende pastorie waar dominee Brönte zijn vak uitoefende en waar zijn drie dochters elk hun eigen monumentale literaire werken schreven. Mogelijk is dat bezoek een van de redenen dat ik altijd een enorme aantrekkingskracht voel als er weer eens een verfilming van een van die grote Britse standaardwerken voorbij komt (of een film óver de Bröntes, die pak ik natuurlijk ook mee). De weidse landschappen, de verstikkende sociaal-maatschappelijke regels, de onvervalst romantische ondertoon: de boeken zijn onverwoestbaar, onslijtbaar. 
Ik herzag de 2011-verfilming, met sterke rollen van Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell en natuurlijk met de immer innemende Judi Dench. Erg fijn weer. 
Mijn recensie, destijds nog op heel andere wijze geschreven, stamt uit datzelfde jaar: 
BEGT-recensie Jane Eyre (2011)

FIN - song : Dario Marianelli/Jack Liebeck- My Edward and I

Bridget Jones: Mad about the boy - Michael Morris

Bridget Jones: Mad about the boy op IMDb (6,6)

Bridget Jones: Mad about the boy op Moviemeter (2,87)

Bridget Jones: Mad about the boy op Wikipedia

Een onwaarschijnlijk succes was het, zo'n 25 jaar geleden, toen deze filmreeks haar eerste deel losliet op de bioscoopwereld. De zalen stroomden vol om de onbeholpen Bridget door haar volwassen leven te zien struikelen. Vooral haar liefdesleven was daarbij het onderwerp, maar gaandeweg de reeks kwam daar ook haar gezin en haar eigen veroudering bij als komische mikpunten. Enige botox-ingrepen later komt mevrouw Jones begin dit jaar dan plots nog een keer in de schijnwerpers: deel 4 was een feit. Ik had geen hoge verwachtingen, gelukkig maar.

Haar echtgenoot Mark verongelukte enkele jaren geleden en Bridget blijkt daar maar moeizaam van te herstellen. Nu ze zijn steun en liefde moet ontberen, krijgt ze maar moeilijk de dagen rond. Het gezin is - hoewel liefdevol- een rommeltje, de deur komt ze niet graag uit en werken doet ze ook al een tijdje niet. Peptalk-time dus, Bridget's vriendinnen praten op haar in.
Als ze niets doet, mist ze de slag op de liefdesmarkt. Als ze niets doet, zullen haar kinderen nooit enige mate van zelfstandigheid bereiken. Als ze niets doet, gaan de beste en vooral fijnste banen aan haar voorbij. Nou vooruit, er wordt geTinderd, er komt een nanny en Bridget boekt zowaar enkele kleine successen: ze bemachtigt een toyboy, ze pakt haar oude baan weer op en ze verdedigt haar kinderen bij die strenge, maar stiekem wel heel interessante hoofdonderwijzer. Tevreden kijken Bridget's vriendinnen hoe ze het leven weer lijkt te omarmen. Vallen en opstaan, maar de blik is weer naar buiten gericht.

Met: Renee Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall, Sally Phillips

FIN - song : Olivia Dean- It isn't perfect but it might be 

Un métier sérieux (aka A Real Job) - Thomas Lilti

Un métier sérieux op IMDb (6,6)
 Un métier sérieux op Moviemeter (3,54)

Un métier sérieux op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zaten in het onderwijs, mijn vader had graag onderwijzer willen worden als ie had mogen studeren. U snapt dat onderwijsfilms bij mij, bij ons al snel met een speciale blik bekeken worden. Er zijn er talloze: de ene documentaire-achtig, de andere over de problemen die de jeugd bezighouden, films met het motto "je bent nooit te oud om te leren" en films als deze: films dus die het vak vanuit de optiek van de leraar zelf bekijken. Het is een serieus beroep (ja dûh), het is een pittig beroep met veel verantwoordelijkheden. Deze film zit middenin die problematiek. Goede film, wat mij betreft, herkenbaar en zeer onderhoudend.

Antagonist van de dag is Benjamin, een bescheiden natuurkundestudent die  tot grote teleurstelling van zijn ambitieuze vader= zijn studie tijdelijk pauzeert om als inval-leerkracht aan het werk te gaan op een gecompliceerde middelbare school. Gecompliceerd omdat de leerlingen weinig animo vertonen om de lesstof tot zich te nemen, gecompliceerd omdat het toch nog behoorlijk hechte lerarenteam daar elk op eigen manier problemen mee heeft. Er is de zeer ervaren leraar, die het gevoel heeft dat zijn uitgebluste leven zich al jarenlang herhaalt, maar "vroeger, jongen, VROEGER". Er is de veel te bescheiden lerares biologie, die niet opgewassen is tegen de mondigheid van de opgeschoten jongelui tegenover zich. Er is de grappenmaker die alles al een spelletje ziet, er is de knappe en begripvolle lerares die bereid is om haar collega's te inspireren maar die ook al een tijd om zich heen kijkt naar andere schoollocaties. En daar tussenin staat dus Benjamin, die vastbesloten is om een ordentelijke leraar met regeltjes te zijn, maar die al snel ziet dat hij de tieners maar moeilijk bereikt met zijn oninteressante verhalen over cirkels en krachten. Benjamin kruipt langzaam naar de grens van het toelaatbare, wanneer hij twee leerlingen een onmogelijke onvoldoende geeft wegens spieken. De leerling spreekt hem aan, duw- en trekwerk en een escalatie tot gevolg. Pas dan merkt Benjamin hoe zeer hij het leven van de tieners beïnvloedt, hoe zeer hij mede bepalend is voor hun toekomst.

Met: Vincent Lacoste, Francois Cluzet, Adele Exarchopoulos, Louise Bourgoin, William Leghbil

FIN - song : Fort Romeau- IKB

The Teacher Who Promised The Sea (aka El Maestro Que Prometió el Mar) - Patricia Font

The Teacher Who Promised The Sea op IMDb (7,4)
 The Teacher Who Promised The Sea op Moviemeter (nog geen stemmen)

The Teacher Who Promised The Sea op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zijn onderwijzer en ook bij neven, nichten en schoonzoons spreekt de liefde voor het lesgeven luid en duidelijk. Dat was al reden 1 om deze film te gaan zien, voeg daarbij dat een waargebeurd verhaal is (dat nog steeds niet afgerond is) én voeg daaraan toe de actualiteit van burger- en andere oorlogen (mijn gedachten dwaalden frequent af naar het nu): je snapt dat deze voorpremière-avond om een bezoek schreeuwde. Heen!

Het verhaal speelt in twee tijdvakken: een actuele (nou ja, 2010) en een in de donkere jaren van de 20e eeuw (1935 en iets verder). Uit de actuele lijn weten we dan al dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn in het Spaanse bergdorpje waar we straks naar terugreizen in de tijd. We weten dat kleindochter Ariadna voor haar dementerende opa Carlos op zoek gaat naar diens roots, ze heeft vernomen dat er in een massagraf mogelijk overblijfselen van haar overgrootvader zijn gevonden. Het onderzoek in dat massagraf is nog in volle gang, zodat Ariadna de tijd heeft om in de regio navraag te doen of iemand haar opa en/of overgrootvader heeft gekend.

Opa Carlos is ooit kleine jongen geweest, en een lastige ook. Wanneer zijn vader als politieke gevangene wordt vastgezet, draagt een vriend de zorg voor Carlos over aan de flamboyante onderwijzer Antonio Benaiges, die dan net in een klein bergdorpje een schooltje aan het opzetten is. Ik zeg "flamboyant" maar ik moet eigenlijk "onconventioneel" schrijven: in het zwaar katholieke dorpje durft Antonio het aan om non-confessioneel onderwijs te gaan geven. In zijn beleving moeten kinderen leren over het leven, over de natuur, over de wereld in plaats van leren over hoe het volgens een oud boek allemaal moet. Daarmee plaatst Antonio zichzelf direct onder een vergrootglas waarbij de dorpspastoor én de burgemeester hem nauwlettend in de gaten houden. Antonio trekt zich er niks van aan, hij onderwijst volgens de Freinet-onderwijsmethode : hij brengt een drukpers mee in de klas waarmee hij zowel het lezen en schrijven aanjaagt maar waarmee hij vooral de fantasie van kinderen prikkelt. Ze drukken hun eigen schoolboeken met hun zelfgemaakte tekeningen en zelfgeschreven verhalen. Het werkt, het stimuleert. Antonio trekt met ze de bergen en bossen in en leert ze dromen: hij belooft de hele klas mee te nemen op een schoolreisje naar het mooiste wat er op aarde bestaat; de zee!

Dat kan niet goed gaan, dat weten we al. De burgeroorlog meldt zich, Franco zet zijn troepen op tegen de eigen bevolking. Antonio wordt het werken onmogelijk gemaakt. De dromerig-romantische toekomst maakt plaats voor een grauwe en harde realiteit.

Met: Enric Auquer, Laia Costa, Ramón Agirre, Luisa Gavasa

FIN - song : Pablo Casals - Canciones Popular Espanolas (Nana)

FIN - song : Natasha Arizu - Vision de unos ninos que no lo han visto nunca

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Life of Chuck - Mike Flanagan

The Life of Chuck op IMDb (7,6)
 The Life of Chuck op Moviemter (3,72)

The Life of Chuck op Wikipedia

Dan mag men er vooraf allerlei labeltjes opplakken die mogelijke filmkijkers tegenhouden of zelfs afschrikken, maar dit.is.een Topfilm! Het zou horror kunnen zijn (want ja, een boekverfilming van werk van de ongenaakbare Stephen King), het zou scifi zijn (want we gaan een stukje de mogelijke toekomst in), het zou een rampenfilm kunnen zijn (want ja, het einde der wereld en zo), maar zo zat ik er niet in. Magisch vond ik m, bij vlagen. En er zat romantiek in. En wetenschap. En dans. En literatuur. En coming-of-age. Voor mij was het allemaal dikke prima: cameravoering, acteurs, sfeer, ik zat er heel goed in. Daarmee rechtvaardig ik ook de keuze van de regisseur om de film in drie ogenschijnlijk losse delen op te knippen en die dan ook nog eens achterstevoren te vertellen. Het maakt de fil, enigszins ongrijpbaar en dat is precies wat ie nodig heeft. Ik ben fan.

We zijn er dan toch eindelijk beland: het einde der tijden, de apocalyps. Leraar Marty Anderson probeert nog wat ie kan om de leerlingen wat bij te brengen, maar die zijn allen meer bezig met de rampzalige berichten die hun telefoons bereiken (half Californië is ingestort door mega-aardbevingen, de staat wordt langzaam door de zee verzwolgen). Lang kunnen de leerlingen overigens niet meer van hun telefoons genieten: het internet valt weg. En goed ook: zozeer dat mensen gaan peinzen hoe ze dat ook allemaal weer deden vóór het internettijdperk. Marty rijdt naar huis, loopt vast in onmetelijke files en ziet een vreemd reclamebord waarin Chuck bedankt wordt voor 39 prachtige jaren. Hij slaat er geen acht op, maar wij - goed voorbereid immers - doen dat wel. Terwijl Marty troostende gesprekken voert met zijn ex-vriendin Felicia, gaan wij langzaam over naar deel 2.

Daarin betreden we het leven van boekhouder Chuck. Tenminste, we zien hem in een pauze van een congres wandelen op straat. Hij houdt stil bij een straatartiest, een jonge drumster. Wat hem bezielt, zal niemand ooit weten, maar hij beweegt zijn heupen en doet voorzichtig een dansje (en Tom Hiddleston kan dat, dat weten wij). Hij nodigt een somberende jonge vrouw (relatie net verbroken) uit om zich bij hem te voegen. Ze gaan compleet los in een wervelende dans op het stadsplein.
Pas dáárna leren we in deel 3 Chuck pas echt kennen: we gaan terug naar zijn jeugd bij zijn opa en oma. Hij is een te kleine nerd met een brilletje die van zijn oma de beginselen van de dansritmes onderwezen krijgt. Het zal zijn toekomst bepalen. Of nou ja, misschien doet zijn opa dat wel, die hem voorhoudt dat er maar heeeeel weinig mensen van dansen kunnen leven, Chuck kan beter zijn hersens gebruiken.

De film is een ode, al weet ik nog niet precies waaraan. Ik heb zelden zo'n opgewekte einde-der-tijden-vertelling meegemaakt, deze had een magische werking op me).

Met: Tom Hiddleston, Chiwetel Ejiofor, Benjamin Pajak, Jacob Tremblay, Karen Gillan, Mia Sara, Mark Hamill

FIN - song : Gregory Allen Isakov- The Parting Glass

Gezien in : Cinema Oostereiland

American Dreamer - Paul Dektor

American Dreamerr op IMDb (6,0)
 American Dreamer op Moviemeter (2,62)

American Dreamer op Wikipedia

Behoorlijke rare, maar vooral wisselvallige film. Het lijkt gericht op de lach, maar dat zal hier dan toch vooral een grimlach moeten zijn. Niet dat er niet OK geacteerd wordt overigens - dat lukt de ervaren Dinklage en MacLaine uiteraard prima- maar het verhaal weet niet helemaal te binden: van realisme maar magie naar cynisme naar ogenschijnlijk resultaat. Deze kan ik niet helemaal goed plaatsen, derhalve.

Ze hangen aan zijn lippen, hoogleraar Phil Loder weet de saaie economiecolleges een boeiende vorm te geven. Ondanks die waardering vanuit de studenten heeft Phil maar een lastige plek binnen het team, zo lukt het hem al heel lang niet om een vaste parkeerplaats dicht bij de collegezalen te krijgen. En dat is lastig omdat Phil een lilliput-formaat benen heeft. Dat gebrek aan waardering is ie wel een beetje zat. 

Hij overlegt met "zijn goede vriend" Dell, een makelaar met een vlot voorkomen maar met een onderhuidse neiging tot zelfverrijking. Dell adviseert Phil over een advertentie die deze zag, een advertentie waardoor hij misschien toch zijn Amerikaanse droom kan waarmaken: hij kan zich inkopen in een joekel van een villa, waar een onevenwichtige weduwe woont die voor haar eigen veiligheid wel iemand in de buurt wil hebben. Phil moet elke reparatie en elk onderhoud zelf betalen, maar hij maakt wel kans om de gehele villa over te kunnen nemen mocht Astrid, de oude dame, komen te overlijden. 
Astrid blijkt een vurig leven te hebben gehad want plots komen allerlei kinderen van allerlei verschillende vaders op de proppen. Hierdoor ziet Phil zijn glorieuze toekomst- waarvoor hij toch een heus contract heeft getekend- weer in de mist verdwijnen. Astrid's dochter Maggie is juriste en legt Phil al snel uit dat ie erin getuind is: die villa in zijn bezit, dat gaat m natuurlijk niet worden. Of ie maar even wil tekenen om er afstand van te doen, hij krijgt een compensatiebedrag daarvoor dat hem op geen enkele manier zijn investeringen doet terugverdient. Phil is klein maar dapper, hij laat zich niet zomaar wegzetten en is vast van plan de stuurse Astrid hierop aan te spreken.

Met: Peter Dinklage, Shirley MacLaine, Matt Dillon, Kimberly Quinn, Danny Glover

FIN - song : Barry Everitt - What a beautiful day

Vermiglio (aka Vermiglio, the Mountain Bride)- Maura Delpero

Vermiglio op IMDb (6,9)
 Vermiglio op Moviemeter (3,46)

Wel degelijk zaten er sterke of zelfs magische momenten in de film, maar toch maar toch: zelf zag ik de Zilveren Leeuw (de juryprijs van het 81e filmfestival van Venetië) niet aan af. Daarvoor zat er niets iets te veel gelatenheid, te veel kalmte in de film die net te weinig van dat soort oplevingen kende. Volbloed arthouse, dat zeker, dus het werkte wel voor mij maar ik kan me goed voorstellen dat niet iedereen even voldaan uit de zaal kwam. Wel zat de film boordevol prachtige beelden en interessante personages, dus u kunt aan de bak!

Het laatste oorlogsjaar van WO2, in de Italiaanse bergen is het een pittige opgave om te overleven. Barre koude, veel armoede en veel geïsoleerde levens met weinig toekomstperspectief. Het grote gezin Graziadei (jazeker, "dank aan God") rommelt zo goed en zo kwaad door: elk jaar een nieuw kind ( hoewel ze de armoede en de ziektes niet allemaal overleven), niet voor iedereen is er toegang tot onderwijs en daarmee kans op een beter gevulde toekomst. Vader is de dorpsonderwijzer en is een strenge en hardvochtige man: hij heeft zijn keuzes al gemaakt welke van zijn kinderen verder gaan komen en welke kinderen maar moeten afwachten in welke hoedanigheid de toekomst op hen afkomt. 

Een van hen, dochter Lucia, valt in de laatste categorie: ze blinkt niet uit in leren maar is wel een kundige kracht in het boerenbestaan dat de familie er op na houdt. 
Alle settings veranderen als er plots een vreemdeling het dorp intreedt: hij (Pietro) komt van Sicilié maar is op het vasteland terecht gekomen doordat hij de vijand moest bevechten. Die strijd blijkt hij nu ontvlucht. Hoe logisch dat ook mag lijken, een deel van het dorp kijkt hem daarop aan: men heeft geen greintje waardering voor deserteurs. Zonder de achtergrond van Pietro te kennen, delen de partijen zich op. Pietro klust was op de boerderij van de Grazadei's en vat interesse op voor de stille dochter Lucia. 

Die weet niet goed wat ze daarmee moet, maar ze ziet ook wel in dat het mogelijk haar enige kans is op een ander leven: een huwelijk zou voor haar een uitweg zijn uit het kansloze armoedige boerenbestaan. Ze trouwen, de oorlog eindigt en plots lijkt alles een stuk zonniger te worden. Lijkt, zeg ik, want plots komt er een pikzwarte sluier over het gezin en met name over de zwangere Lucia te hangen.

Met: Martina Scrinzi, Tomasso Ragno, Giuseppe de Domenico

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Lesson - Alice Troughton

The Lesson op IMDb (6,1)
 The Lesson op Moviemeter (2,68)

Goed gevlochten psychologische thriller, met oa een lekker schmierende Richard E. Grant en de ongenaakbare Julie Delpy. Een web van intriges vliegen we in en het blijft lang zoeken naar de weg daaruit.

Liam - aankomend schrijver- wordt benaderd voor een bijzondere opdracht: of hij  schrijflessen wil geven aan Bertie, zoon van de grote schrijver E.M. Sinclair. Hij verblijft daarvoor in een bijgebouw van het grote landhuis dat de Sinclair-familie bezit. Vader heeft zijn schrijfkamer, moeder heeft haar atelier en Bertie en Liam werken en studeren vervolgens beurtelings buiten bij het vennetje dan wel in Liam's verblijf.

Al snel merkt Liam dat er spanningen heersen in het gezin die eigenlijk allemaal terug te leiden zijn tot de (zelfgekozen) dood van de oudste zoon van het echtpaar. Deze Felix was misschien wel een betere schrijver dan zijn vader, maar kon slecht omgaan met het autoritaire gedrag van zijn succesvolle pa. Bertie blijkt lang niet het talent van zijn broer te bezitten en wordt daarom door zijn vader honds behandeld. Het is aan Liam om de jongen zelfvertrouwen te geven en straks toch het toelatingsexamen voor de literaire opleiding te doen halen. Vier individuen op hun kleine ruimte, elk bezig met het behalen van eigen doelen: dat kan niet lang goed gaan. Beurtelings wordt Liam betrokken bij de een, maar daardoor gewantrouwd door de ander. Langzaam ontvouwt hij geheimen.

Met: Daryl McCormack, Richard E. Grant, Julie Delpy, Stephen McMillan

FIN - song : Clamor no deserto - Restaura me

Nr. 24 (aka Number 24 or No.24)- John Andreas Andersen

Nr. 24 op IMDb (7,6)
 Nr. 24 op Moviemeter (3,65)

Beter dan ik houdt mijn vrouw bij wat er zoal aan nieuwe films op Netflix verschijnt, gelukkig tipt ze me daarin ook regelmatig. Zo zaten we dus gisteravond voor deze: een fraai opgebouwd oorlogsdrama dat ook nog eens volledig op waarheid gebaseerd is. Goede spanningsopbouw, integer geacteerd, De moeite waard, derhalve. En mogelijk ook voor u.

De hele aula zit vol, de middelbare scholieren zien de tachtiger Gunnar Sonsteby het podium opklauteren. Een serieuze man, een ingetogen karakter maar een vastberaden uitstraling. Hij komt de leerlingen iets vertellen over de Tweede Wereldoorlig. Gunnar blijkt een overlevende te zijn van een zeer actieve verzetsgroep die zich in Noorwegen teweer stelde tegen de gruwelijke nazi-bezetting.

Gunnar's les gaat over ethiek, over hoe er weliswaar kameraadschappelijk maar toch zo solistisch mogelijk geopereerd moest worden. Dit uiteraard om de kans op doorslaan te vermijden, want uiteraard werden er af en toe leden van de groep gearresteerd, met de vreselijkste gevolgen van dien.  Martelingen zijn het enige middel dat de macht bezig om alsnog de vinger te krijgen achter een groep die ze telkenmale te slim af is. 
Het verhaal wordt linear verteld, met een continue afwisseling tussen de vertellende Gunnar van nu en de activistische Gunnar van toen. Die blijkt tot uitzonderlijke prestaties te zijn gekomen, door zijn slimheid en voorzichtigheid maar vooral ook door zijn totale opoffering voor de goede zaak: pas wanneer hij in een vrij land leeft, zal zijn eigen leven beginnen. Tot die tijd moet hij er alles aan doen om die vrijheid voor zijn land, zijn landgenoten en uiteindelijk ook voor hem te bewerkstelligen.
Het vertellen gaat Gunnar goed af, het gaat echter wringen wanneer hij de vragenronde na afloop van zijn verhaal inzet.

Met: Sjur Vatne Brean, Erik Hivju, Lisa Loven Kongsli, Jaakob Maanung Trulsen

FIN - song : Slowshift ft. SKAAR - Omen