The Thursday Murder Club - Chris Columbus

Thursday Murder Club op IMDb (6,7)
 The Thursday Murder Club op Moviemeter (3,11)

The Thursday Murder Club op Wikipedia

Niemendalletjes, we kunnen niet zonder. Niet elke film kan heftig, zwaar of aangrijpend zijn. In Nederland lossen we dat op door aan de lopende band romkoms te publiceren, Maar ook bij ons zie je de laatste tijd een andere oplossing: we scripten een verhaal waarbij ervaren acteerkanonnen de kans krijgen om weer eens te excelleren. Ik noem alleen maar de titels "De Terugreis" en "Neem me mee" (waarvan ik de eerste uitstekend en de tweede zózó vond) om aan te tonen dat oudere acteurs zich nog lang hoeven terug te trekken in het verzorgingshuis. 

Verzorgingshuis, daarover gesproken: het chique Cooper Chase is daar een fraai voorbeeld van. Een prachtig landhuis voor bewoners die her en der in de maatschappij hun sporen verdiend hebben. Naast de voorspelbare repaircafé's en bingoclubs huist er hier ook nog een tamelijk afwijkend clubje: elke donderdag komen een viertal bewoners bij elkaar om cold cases te proberen op te lossen. Er is een zaak waar ze langdurig niet uitkomen, maar plots dient zich een nieuwe bewoner aan die - dankzij haar medische deskundigheid als voormalig verpleegkundige- nieuw licht op de zaak kan werpen. Ze wordt opgenomen in de groep, voort nu! 

Maar dan! Het voortbestaan van het verzorgingshuis wordt bedreigd door bouwplannen van een louche  aannemersconsortium. Uiteraard willen de bewoners hiertegen opstaan, maar vlak voordat de eerste werkzaamheden beginnen, wordt één van de bazen van het consortium vermoord. Dit is hun kans, dit is geen cold case maar een bloedhete! De Thursday Murder Club kan aan de bak en komt tot verrassende ontdekkingen.

Met: Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley, Celia Imrie, David Tennant, Naomi Ackie, Jonathan Pryce, Daniel Mays, Richard E. Grant

FIN - song : Yusuf/Cat Stevens - Oh Very Young

Un Monde (aka Playground) - Laura Wandel

Un Monde op IMDb (7,3)
 Un Monde op Moviemeter (3,57)

Oef, wat komt dat toch altijd keihard binnen; films over pestgedrag zijn eigenlijk veel te zwaar om het predicaat "jeugdfilm" mee te krijgen, ook al zijn de hoofdrollen vaak voor tienerkinderen weggelegd. Pesten heeft vaak een inktvlekwerking: zowel aan de oorzakenkant als aan de gevolgenkant komen vaak meerdere sociale misstanden bovendrijven. Deze kleine film brengt dat haarscherp aan het licht. Pittig, maar boeiend. En vooral: om over na te denken.

Nora's eerste dag op de school van haar broertje brengt al direct aan het licht dat het niet makkelijk gaat worden. Ze vindt lastig aansluiting bij haar leeftijdsgenootjes, bovendien blijkt ze nog niet alle basisvaardigheden te hebben die veel van de kinderen uit haar klas al wel hebben. De klas wijt dat aan haar opvoeding: waarom wordt ze altijd gebracht door haar vader, moet die niet gewoon werken zoals alle andere vaders? Nora beseft dat ze er hard aan zal moeten trekken om geaccepteerd te worden in de groep.

Terwijl ze daar eigenlijk alle tijd voor nodig heeft, gaat haar zorg echter uit naar haar broertje Abel: die blijkt gepest te worden op het schoolplein. En niet zo'n beetje ook,Abel is letterlijk en figuurlijk een beschadigde jongen. Hoewel Nora hem continu te hulp schiet, houdt hij de boot af omdat het waarschijnlijk alleen maar erger zal worden als hij de steun van zijn jonge zusje nodig blijkt te hebben.
Abel's positie op het schoolplein sijpelt ook door naar allerlei andere klassen, ook die van Nora. Doordat ook zij Abel als een mikpunt zien, wordt Nora's sociale positie met de dag heikeler. Ze staat voor de keuze: moet ze haar broer blijven steunen of moet ze voor verbetering van haar eigen plekje in de groep gaan?

Met: Maya Vanderbeque, Günter Duret, Karim Leklou, Laura Verlinden 

La Sociedad de la Nieve (aka Society of the Snow) - J.A. Bayona

La Sociedad de la Nieve op IMDb (7,9)
 La Sociedad de la Nieve op Moviemeter (3,77)

Zelf heb ik het ook wel eens gedaan: met je sportteam naar het buitenland vliegen om daar een paar wedstrijdjes te spelen. Maar ja, dat ging over de Noordzee: da's heel geen Andes-gebergte. Want daar gaat deze film over, over de beroemde en al meermaals verfilmde vliegramp van 1972 (oa het fameuze "Alive").

Het is een mengeling van ervaring en jeugdig enthousiasme, dat Uruguayaanse team van the Old Christians. Na het behalen van een kampioensschap worden ze uitgenodigd enkele wedstrijden in Chili te komen spelen. Ondanks de nodige bezwaren (sommigen studeren nog, niet iedereen krijgt het geld bij elkaar, een ander wil niet zo lang weg van zijn gezin( krijgen ze de kosten bij elkaar om met een klein vliegtuigje die kant op te reizen. 45 passagiers beginnen opgewekt aan de kleine tournee.

Onderweg - luchtzak na luchtzak- stellen ze elkaar gerust dat de piloten weten wat de beste route over en door de Andes is dus die zullen ze wel veilig in Santiago aan de grond zetten. Niet dus: bij het doorkruisen van een steile bergpas raakt men een bergwand, breekt het staartstuk af en crasht vervolgens het vliegtuig. Wonder boven wonder overlijdt niet iedereen direct.

Degenen die overleven, proberen op slimme wijze de hel te overleven. In de koffers wordt de nodige proviand gevonden, de studenten hebben enige kennis van hulpverlening: men overleeft zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar iedereen weet dat dit maar een paar dagen goed kan gaan (ze hebben het over de "Drie"regel; een mens kan drie minuten zonder lucht, drie dagen zonder water en drie weken zonder eten. Lucht is er volop, zo hoog in de bergen. Water smelten ze op natuurkundige wijze uit de vele sneeuw die op de bergtoppen ligt. Maar dat eten, dat raakt onvermijdelijk op. Na een paar dagen stellen de rugby'ers zichzelf de gewetensvraag: Mogen wij de lichamen van de overledenen '(keurig op ijs gezet in de buitenlucht) uiteindelijk gaan gebruiken als voedsel voor de overlevenden? Het verdeelt de groep al snel: degenen met een hoge moraal zijn pertinent tegen, maar degenen die het als enige uitweg zien zijn volhardend.
Pas na 71 dagen lukt het een tweetal spelers om een bergtop over te komen en aan Chileense zijde hulp te roepen. Dan is al lang niet meer iedereen in leven die de crash wel overleefde maar daarna aan de ontberingen bezweek. 16 mannen komen heelhuids terug bij hun familie. Ze hebben het gered, maar tegen welke prijs?

Met : Enzo Vogrincic, Agustin Pardella, Matias Recalt, Esteban Bigliardi

FIN - song : Michael Giacchino - Found

Blue Jean - Georgia Oakley

Blue Jean op IMDb (7,0)
 Blue Jean op Moviemeter (3,26)

Voordat de haan driemaal gekraaid heeft, zal Jean iedereen verloochenen. En zichzelf.

IJzersterke film dit: mooie ontwikkeling van de karakters, sterke hoofdrol, een goed script dat van actuele betekenis is. Deze zou zomaar in mijn jaarlijstjes terecht kunnen komen. 

Begin jaren 80, Engeland. Het Thatcherisme glorieert en maakt vele slachtoffers: niet alleen ontstaat er een grote tweedeling in arm en rijk, ook het moralisme viert hoogtij. Met haar opgeblazen dictie vaardigt the Iron Lady een wetsvoorstel uit die Clause 28 heet. Het komt erop neer dat overheidsinstellingen geacht worden het gezin als de hoeksteen van de samenleving te zien en dat ze geen andersoortige relaties mogen propageren of ondersteunen. 

Jean werkt als gymlerares voor een overheidsinstelling en is daarmee een daadwerkelijk slachtoffer van deze wet: ze moet voor haar collega's , voor de schoolleiding én voor haar leerlingen verborgen houden dat ze lesbisch is en na haar mislukte huwelijk er nu een relatie met een militante vrouw op nahoudt. 

Haar vriendin snapt niet dat ze er zo zwaar aan tilt en dat ze zo heimelijk omgaat met hun liefde, maar die maakt dan ook niet de dagelijkse opmerkingen in de lerarenkamer mee. Jean loopt op eieren en dat wordt alleen maar erger als Lois, een nieuwe leerling, op de proppen komt. Jean neemt haar onder haar hoede en leert haar de kneepjes van het netballen, een zaalsport waar Jean een succesvol team van leidt. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht totdat Lois op een avond opeens opduikt in het gaycafé waar Jean altijd haar vriendinnen ontmoet. Jean wil niet ontmaskerd worden op school maar ze wil ook haar vriendinnenkring niet kwijt. Ze komt in gewetensnood en neemt een slechte beslissing.

Met : Rosy McEwen, Kerrie Hayes, Lucy Halliday, Lydia Page

FIN - song : Gravy Jones - Chasm

Golden Earring : Making Tits 'n' Ass - Marcel de Vré

Golden Earring making tits n ass op IMDb (7,6)
 Golden Earring Making Tits n Ass op Moviemeter (3,27)

Een echte fan ben ik niet ( voor zover ik me herinner, zag ik ze zelfs nooit live) , maar ik vind het natuurlijk wel heel goed wat deze band al zestig jaar presteert. Nu is door de nare ziekte van gitarist George Kooijmans aan alles een eind gekomen, maar er was een lange reeks van jaren dat de band ongenaakbaar als 'beste van Nederland" door het land én over de wereld te touren. Menig muzikant droomt ervan een onverwoestware wereldhit als "Radar Love" te schrijven, de band staat onuitwisbaar vermeld in de internationale popgeschiedenenis. 

In 2011 raapte men nog eenmaal de moed bij elkaar om - na een aantal akoestische albums- weer de studio in te gaan voor een volledig album. De scharnieren kraken, er moet veel roest worden weggepoetst en stof afgeklopt. Duidelijk is dat de band op het podium beter in zijn element is maar het proces vindt toch zijn beslag: doordat men al zolang samen is , weet men eigenlijk precies wat men van elkaar verwacht en groeien de songs als vanzelf aan elkaar. Als men eenmaal ingespeeld is, wordt in Richmond, London een vintage studio afgehuurd en beginnen de opnames. Als daarvan de resultaten uiteindelijk niet naar tevredenheid zijn , stappen ze alsnog naar hun favoriete Belgische eindmixer om de respectievelijke muzikanten beter op elkaar af te stemmen. Helemaal goed. Tits n Ass. 

We are the thousand - Anita Rivaroli

We are the thousand op IMDb (7,7)

We are the thousand op Moviemeter (3,50)
 Zo blij werd ik van deze documentaire dat ik m 2 x bekeek. Eerst gistermiddag , daarna 's avonds nog een keer omdat ik vond dat mijn vrouw deze ook moest zien. Ze is groot fan van Foo Fighters, maar is vooral ook een heel sociaal persoon. En die combinatie, dat is precies waar deze documentaire over gaat. 

Een vijftal muziekliefhebbers in het middelgrote Italiaanse stadje Cesena zijn  groot liefheber van de muziek van Dave Grohl en zijn rockband Foo Fighters. Heel graag zouden ze de band een keer in hun stad zien optreden, maar die kans lijkt klein. Tenzij ...tenzij ze de aandacht van de band weten te trekken. 

Ze gaan een experiment aan: ze willen laten zien hoe groot hun liefde voor de band is dat ze besluiten een video te maken waarin ze maar liefst 1000 muzikanten tegelijk een nummer van de band te laten spelen. De keuze voor het nummer, dat is eigenlijk het makkelijkste element: "Learn to fly" is opgebouwd volgens logische, aan te leren akkoorden. Maar ná die keuze volgt de grote uitdaging: hoe vind je muzikanten, hoe doe je het logistiek, hoe financier je het geheel en - niet onbelangrijk - hoe voorkom je kakafonie? 

Crowdfunding leidt al snel tot een startbedrag van 40.000 euro. Krap, maar het is een begin. Dan begint het werven van de muzikanten: na het uitleggen van het plan wordt gevraagd een homevideo op te sturen waarna het rekruteren begint. 250 drummers, 150 bassisten, 250 zangers en 350 gitaristen moeten op de lijst komen te staan. Elk van die groepen krijgt een muziekdocent toegewezen die instructievideo's maakt zodat thuis kan worden gestudeerd. Vervolgens gaat het vijftal verder met de problematiek van de opstelling: hoe ver kunnen de muzikanten van elkaar afstaan, hoe ga je om met de snelheid van het geluid, hoe stel je pauzes in en hoe houdt je de ritmesectie strak? 
De grote dag breekt aan, het veld stroomt vol. Als de vakken met de muzikanten zijn opgesteld begint de repetite die - gezien de bovenstaande problemen -de hele dag zal duren. En dan, aan het einde van de middag is het moment daar: iedereen is gelijkgeschakeld, de opname wordt gestart. Het einde? Nee, het is nog maar een begin. 

Deze docu is niet alleen mooi voor muziekliefhebbers, zeker niet. Het is een belangrijk sociologisch experiment, het gaat om het bereiken van gelukzaligheid. Twijfelende eenlingen worden een onvervangbaar element van een grote groep. Fantastisch, echt fantastisch.

 FIN - song : Rockin'1000 - Bittersweet Symphony live

Minding the Gap - Bing Liu

Minding the gap op IMDb (8,1)
Veelgeroemde en zeer gewaardeerde documentaire, die aardig wat prijzen pakte.
Drie Amerikaanse boys vinden elkaar in hun liefde voor skaten, ze maken zich door veel oefenen de bewegingen, de moves , de oefeningen eigen. Dag in dag uit rollen ze met zijn drieën door de straten.

Het skaten blijkt een uitlaatklep : geen van de drie komt uit de gegoede klasse, elk hebben ze hun eigen verhaal van groeipijnen. De een komt uit een huis van mishandeling, de andere heeft zijn afwezige vader amper gekend, de derde krijgt juist een bikkelharde behandeling thuis. Op het plankje hebben ze daar geen last van.
Langzaam bereiken de jongens de volwassen status: de verschillen in afkomst beginnen zich uit te tekenen. De ene wordt al jong vader en heeft moeite dat gedrag te combineren met zijn jongensachtige losbol-bestaan, de ander moet vanwege de armoede thuis al vroeg in de meest armetierige baantjes duiken en de derde, ja de derde: die is net iets slimmer, die heeft altijd alles al gefilmd en ziet nu veel meer de lijnen. Hij is op zijn beurt bezig om het straatje schoon te vegen met zijn moeder: waarom liet ze hem alleen met haar nieuwe partner, waarom liet ze hem mishandelen?
Geen zonnige beelden allemaal, maar er gaat ook een boel goed. Zet die jongens op het skateboard en er staan heel andere mensen voor je neus.

Met : Bing Liu, Keire Johnson, Zack Mulligan

Monos - Alejandro Landes

Monos op IMDb (7,6)\

Overweldigend, deze film. Overtuigend, dat ook. Bij het verlaten van de zaal verlaat je ook de wereld waar je net bijna twee uur in hebt gezeten. Een totaal andere, een bijna dierlijke wereld.
Monos is rauw, Monos is intens en Monos trekt aan je morele en sociale grenzen. Als een film dat doet, dan is het bij mij goed. Prachtfilm, maar niet voor de fijngevoelige kijker.
De eenlingen uit de titel zijn allen revolutionaire huursoldaten. Soldaatjes eigenlijk, want we kijken naar een tienerbataljon, ergens in de bergen van Colombia of in vergelijkbare regionen. De groep is duidelijk gemodelleerd naar de verzetsbewegingen die Midden- en Zuid-Amerika in al die jaren hebben gekend: Farc, Tupamaros, Sendero Luminoso.
De jonge strijders zijn verantwoordelijk gemaakt voor de ontvoering van een Amerikaanse wetenschapper (juist ja, gemodelleerd naar o.a. Ingrid Betancourt, ken uw geschiedenisboekjes). Psychologie van de koude grond leert ons dan dat die verzorging altijd meerdere gezichten kent: uiteraard is er de zorgzaamheid en is er bij vlagen vriendelijk contact, aan de andere kant is er de ruwe en grove behandeling van iemand die tegen haar wil wordt vastgehouden.
Spanningen lopen al snel op in de groep, zeker als de jonge groepsleider zichzelf van kant maakt uit angst voor repressailes van de leiding van hun beweging. Ze zoeken richting, ze tasten elkaar af op zoek naar houvast en naar sturing. Je voelt de explositiveit, je voelt de uitbarsting naderen: is het wel mogelijk voor zo'n jonge, naar macht hunkerende groep mensen om de zorg te dragen voor elkaar, laat staan voor een gevangene?
De cameravoering is zeer direct en dat werkt enorm goed. Dierlijk gedrag, angst, ontlading : je zit er als kijker middenin. Prachtig.

Met : Sofia Bonaventura, Karen Quintero, Moises Arias, Julianna Nicholson